DSOLive

DSOLive

Friday, November 29, 2013

Gaetano Donizetti: "Eccola!" (The Mad Scene, Lucia di Lammermoor) - Joan Sutherland, Richard Bonynge

Gaetano Donizetti (29 Νοεμβρίου 1797 - 8 Απριλίου 1848)

Επέτειος της γέννησής του

Η Joan Sutherland ερμηνεύει την άρια "Eccola!" στην περίφημη «Σκηνή της τρέλας», από την όπερα του Γκαετάνο Ντονιτζέτι "Lucia di Lammermoor"



♪ "Eccola!" (The Mad Scene, Lucia di Lammermoor)

The Elizabethan Sydney Orchestra
Διευθύνει ο Richard Bonynge

Sydney Opera House, 1986

(HD 720p)

Thursday, November 28, 2013

Johann Sebastian Bach: Flute Sonata in B minor - Musica ad Rhenum

Η Σονάτα για φλάουτο και «υποχρεωτικό» τσέμπαλο σε Σι ελάσσονα είναι ένα από τα εκτενέστερα και από τα πλέον μεγαλεπήβολα κομμάτια μουσικής δωματίου που έγραψε ποτέ ο Bach. Συνδυάζοντας την τεκμηριωμένη ιστορική προοπτική με ένα ζωντανό καλλιτεχνικό πνεύμα, οι μουσικοί που απαρτίζουν την μπαρόκ ομάδα Musica ad Rhenum ερμηνεύουν το έργο υποδειγματικά.



Johann Sebastian Bach (1685-1750)

♪ Flute Sonata in B minor, BWV 1030 (1736-1737)

i. Andante
ii. Largo e dolce
iii. Presto

Musica ad Rhenum:
Jed Wentz, traverso
Job ter Haar, baroque cello
Michael Borgstede, harpsichord

29 Ιανουαρίου 2012

(HD 720p)

Ludwig van Beethoven: Bagatelle No.25 in A minor (Für Elise) – Georgii Cherkin, Grigor Palikarov

Ο Georgii Cherkin μεταγράφει για πιάνο και ορχήστρα, ενορχηστρώνει και ερμηνεύει στο πιάνο το "Für Elise" του Μπετόβεν. Τη βουλγαρική Classic FM Orchestra διευθύνει ο Grigor Palikarov.


Ludwig van Beethoven (1770-1827)

 Bagatelle No.25 in A minor (Für Elise) for piano and orchestra 
(1810)

Georgii Cherkin, piano

Classic FM Orchestra
Διευθύνει ο Grigor Palikarov

2011

(HD 720p)

Η δημοσίευση αναθεωρήθηκε στις 8 Μαρτίου 2014


Georgii Cherkin














Wednesday, November 27, 2013

Pyotr Ilyich Tchaikovsky / Mikhail Pletnev: Andante Maestoso from The Nutcracker Suite - Irina Lankova

Η Irina Lankova ερμηνεύει το Andante Maestoso από τον «Καρυοθραύστη» του Tchaikovsky



Pyotr Ilyich Tchaikovsky / Mikhail Pletnev

♪ Andante Maestoso from The Nutcracker Suite

Irina Lankova, piano

2012

(HD 720p)

Tuesday, November 26, 2013

Sunday, November 24, 2013

Johannes Brahms: Piano Concerto No.2 in B flat major - Daniel Barenboim, Sergiu Celibidache

Από τα δύο κοντσέρτα για πιάνο του Brahms, αυτό είναι το πιο αγαπητό από τις μεγάλες ορχήστρες, ενώ θεωρείται από τα σημαντικότερα κοντσέρτα που έχουν γραφεί. Ένα έργο γεμάτο ενέργεια και ρομαντισμό, με τέλεια ισορροπία μεταξύ τρυφερότητας και βίαιων εκρήξεων. Το τρίτο μέρος είναι μια από τις συναισθηματικότερες στιγμές στην ιστορία της μουσικής. Μια εξαιρετική εκτέλεση από τη Φιλαρμονική του Μονάχου, υπό τη διεύθυνση του Sergiu Celibidache, με έναν Barenboim να δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας.



Johannes Brahms (1833-1897)

♪ Piano Concerto No.2 in B flat major, Op. 83 (1878-1881)

i. Allegro non troppo
ii. Allegro appassionato
iii. Andante
iii. Allegretto grazioso

Daniel Barenboim, piano

Münchner Philharmoniker
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Sergiu Celibidache

Gasteig, München, 1991

(Από τις ρυθμίσεις του video, επιλέξτε ανάλυση 480p)

Dmitri Shostakovich: Prelude – Luka Sulic & Stjepan Hauser (2Cellos)

Μια ιδιαίτερα αισθαντική ερμηνεία από τους Luka Sulic και Stjepan Hauser



Dmitri Shostakovich (1906-1975)

♪ Prelude

Μεταγραφή για δυο cellos, από τους Luka Sulic και Stjepan Hauser

Luka Sulic, cello
Stjepan Hauser, cello
Yoko Misumi, piano

(HD 720p)














Δείτε επίσης – Watch also

Michael Jackson: Smooth Criminal – Luka Sulic & Stjepan Hauser (2Cellos)

Saturday, November 23, 2013

Johann Sebastian Bach: Partitas for Solo Violin – Gidon Kremer (New video, Full HD 1080p)

Σε αντίθεση με πολλούς από τους συναδέλφους του βιολονίστες, ο Γκίντον Κρέμερ μας προσφέρει έναν ισχυρό, ζωντανό και σχεδόν αισιόδοξο Μπαχ. Ένα πολύ προσωπικό όραμα που δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο.

Contrary to many of his fellow violinists, Gidon Kremer offers us a powerful, lively and almost sanguine Bach. A very personal vision that leaves no one indifferent.




Johann Sebastian Bach (1685-1750)

Partitas for Solo Violin


♪ Partita No.1 in B minor, BWV 1002 (1720)

i. Allemanda – Double
ii. Corrente – Double (Presto)
iii. Sarabande – Double
iv. Tempo di Borea – Double

♪ Partita No.2 in D minor, BWV 1004 (1717-1723)

i. Allemanda
ii. Corrente
iii. Sarabanda
iv. Giga
v. Ciaccona

♪ Partita No.3 in E major, BWV 1006 (1720)

i. Preludio
ii. Loure
iii. Gavotte en rondeau
iv. Menuet I
v. Menuet II
vi. Bourrée
vii. Gigue

Gidon Kremer, violin


St Nikolaus Church, Lockenhaus, 2001


Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου
High definition video with high quality audio

(Full HD 1080p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog: Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής (Faces of Classical Music)


Πρώτη δημοσίευση: 23 Νοεμβρίου 2013 – First publication: November 23, 2013
Νέα δημοσίευση (αναθεωρημένη): 7 Δεκεμβρίου 2014  – New publication (revised): December 7, 2014




Gidon Kremer: Back to Bach – A film by Daniel Finkernagel & Alexander Lück – Documentary, 2001

Montserrat Figueras - In Memoriam

Montserrat Figueras (15/3/1942 - 23/11/2011)

In Memoriam






Henri de Bailly (?-1637)

♪ La Folia, Yo Soy la Locura

Montserrat Figueras, soprano

Andrew Lawrence-King, arpa
Pedro Estevan, percusión

(HD 1080p)

Friday, November 22, 2013

Maurice Ravel: Tzigane - Emmy Storms, Lucas Vis

Μια εντυπωσιακή ερμηνεία με... ελληνικό encore!



Maurice Ravel (1875-1937)

♪ Tzigane

Emmy Storms, violin

Nederlands Studenten Orkest
Διευθύνει ο Lucas Vis

De Doelen, Rotterdam, 21 Φεβρουαρίου 2012


(HD 1080p)


Η Ολλανδή Emmy Storms θεωρείται μια από τις σημαντικότερες σολίστ του βιολιού σε παγκόσμιο επίπεδο. Γεννημένη στις 22 Δεκεμβρίου του 1988, ξεκίνησε μαθήματα από τα πέντε της χρόνια ενώ στα οκτώ φοιτούσε στο Royal School of Music της Χάγης. Από το 2005 άρχισε να διακρίνεται σε διαγωνισμούς της πατρίδας της και γρήγορα ήρθε η διεθνής αναγνώριση. Στο εκπληκτικό video που έχετε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε, την απολαμβάνουμε επί σκηνής να ξετυλίγει, συνοδεία ορχήστρας, τα δεξιοτεχνικά της χαρίσματα στην περίφημη σύνθεση Tzigane του Maurice Ravel. Μετά το φινάλε ακολουθεί θερμό χειροκρότημα και η Storms επιστρέφει στη σκηνή για να «κεράσει» τους θεατές με το καθιερωμένο encore. Συνήθως σε αυτά τα μέρη ο δεξιοτέχνης παίζει ή τα πιο δημοφιλή ή τα περισσότερο αγαπημένα του έργα, αυτά που αισθάνεται πιο «κοντά» και «βαθιά» στην ψυχή του. Η Storms οπλίζει λοιπόν της «φαρέτρα» της και εξαπολύει τα βέλη της αποδίδοντας το περίφημο σόλο: Τα ωραία του Τσιτσάνη. Παρατηρώντας να μάχεται με τις δοξαριές της διαπιστώνουμε την πολυπλοκότητα και το μεγαλείο της συνθετικής τέχνης του πραγματικά σπουδαίου δημιουργού. Το εκκωφαντικό χειροκρότημα που ακολουθεί εκφράζει το θαυμασμό του κοινού για τη σολίστ αλλά και την ποιότητα της επιλογή της.

Πηγή: ogdoo.gr

Friday, November 15, 2013

Ludwig van Beethoven: Symphony No.4 in B-flat major - Daniel Barenboim

Επέτειος των γενεθλίων του Daniel Barenboim  (15 Νοεμβρίου 1942)

Ludwig van Beethoven (1770-1827)

♪ Symphony No.4 in B flat major, Op.60



West-Eastern Divan Orchestra
Διευθύνει ο Daniel Barenboim

BBC Proms 2012

(HD 720p)

Thursday, November 14, 2013

Manuel de Falla (23 Νοεμβρίου 1876 - 14 Νοεμβρίου 1946)

Manuel de Falla

Φάλια, Μανουέλ ντε- (Manuel de Falla, Κάδιξ, Ισπανία 1876 - Άλτα Γκράσια, Κόρδοβα, Αργεντινή 1946). Ισπανός μουσικοσυνθέτης και πιανίστας. Στα νεανικά του χρόνια αποδείχτηκε εργατικότατος σπουδαστής της μουσικής, σε μια εποχή κατά την οποία η ισπανική μουσική παιδεία έτεινε να προσλάβει έναν γνησιότερο εθνικό χαρακτήρα, μακριά από τη ρητορική της ζωγραφικής ηθογραφίας. 
Στην αρχή μελέτησε πιάνο με τη μητέρα του και συνέχισε τις πιανιστικές σπουδές του (μελετώντας παράλληλα αρμονία και αντίστιξη) έως τα είκοσι χρόνια του, πρώτα στη γενέτειρά του και έπειτα στη Μαδρίτη, με δάσκαλο τον Φελίπε Πεντρέλι, ο οποίος θεωρείται πρωτεργάτης της εθνικής ισπανικής μουσικής και ιδρυτής της σύγχρονης ισπανικής μουσικολογίας.

Ο νεωτερισμός του Φάλια, στη μουσική παραγωγή του οποίου το λαϊκό στοιχείο απέκτησε βαθύτατα πνευματική αξία, εκδηλώθηκε γρήγορα με το δίπρακτο μελόδραμα Η σύντομη ζωή, που βραβεύτηκε σε εθνικό διαγωνισμό το 1905. Το έργο αυτό παίχτηκε στη Νίκαια μόλις το 1913 και αργότερα στη Μαδρίτη, όπου ο Φάλια είχε εγκατασταθεί κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου, έπειτα από μακρά παραμονή και γόνιμη εργασία στο Παρίσι. Εκεί συνδέθηκε με τον Ντεμπυσσύ και τον Ραβέλ, στους οποίους ο Φάλια οφείλει την κατοπινή εκλέπτυνση της ευαισθησίας του, και εξελίχτηκε σε έναν από τους σημαντικότερους μουσικούς της εποχής του, όπως μαρτυρούν οι λαμπρές παρτιτούρες των περίφημων και δημοφιλέστατων μπαλέτων του, Ο μάγος έρωτας (παρουσιάστηκε στη Μαδρίτη το 1915) και Το τρίκοχο καπέλο (παρουσιάστηκε στο Λονδίνο το 1919).

Στα έργα αυτά επιτυγχάνεται με θαυμάσια ενότητα ύφους η αφομοίωση της λαϊκής παράδοσης μέσα στο κλίμα μιας έντεχνης μουσικής, λεπτότατης και διαποτισμένης με γνήσιο τοπικό χρώμα, η οποία πάλλεται όλο νεύρο μέσα στον ρυθμικό και ηχοχρωματικό πλούτο της. Μια εμπρεσιονιστική διάθεση, αντίθετα, εκφράζεται στο έργο για πιάνο και ορχήστρα Νύχτες στους κήπους της Ισπανίας (1915)· μια νέα και πρωτότυπη έκφραση της ισπανικής σχολής εμφανίζεται ωστόσο στο μουσικό θέαμα για μαριονέτες Το κουκλοθέατρο του μάστρο-Πέτρου, εμπνευσμένο από ένα επεισόδιο του έργου Δον Κιχώτης του Θερβάντες, το οποίο παίχτηκε στη Σεβίλη το 1923. Η μεγαλοφυής παρτιτούρα ήταν επίσης καρπός των σχέσεων φιλίας και συνεργασίας με τον νεαρό τότε ποιητή Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, ο οποίος ήταν ευαίσθητος στη μουσική και μουσικός και ο ίδιος.


Στη συνέχεια ο Φάλια δούλεψε επιμελέστερα το ηχητικό σμάλτο της μουσικής του, με κάποια τάση προς τον αρχαϊκό ασκητισμό (όπως στο Κοντσέρτο για τσέμπαλο και μικρή ορχήστρα, 1926) ή προς μυθολογικά θέματα, όπως στη σκηνική καντάτα του έργου Ατλαντίδα, το οποίο άρχισε να συνθέτει το 1919, όταν εγκαταστάθηκε στη Γρανάδα, χωρίς όμως να μπορέσει να το ολοκληρώσει (το ολοκλήρωσε, μετά τον θάνατο του Φάλια, ο μαθητής του, Ερνέστο Χάλφτερ).

Οι δημιουργικότερες στιγμές της καλλιτεχνικής σταδιοδρομίας του συμπληρώνονται με τα έργα Αφιερώματα (τέσσερις ξεχωριστές συνθέσεις αφιερωμένες σε τέσσερις σπουδαίους μουσουργούς), Ψυχή για φωνή, φλάουτο, άρπα και τρίο εγχόρδων και Εφτά λαϊκά ισπανικά τραγούδια. Ο Φάλια αυτοεξορίστηκε στην Αργεντινή το 1939, έπειτα από την επικράτηση του φασισμού στην πατρίδα του, και παρέμεινε εκεί έως τον θάνατό του.

Πηγή: ΔΟΜΗ

Manuel de Falla: El Amor Brujo – Rafael Frühbeck de Burgos

Υπό τη διεύθυνση του κορυφαίου Ισπανού αρχιμουσικού Ραφαέλ Φρύμπεκ ντε Μπούργκος, του οποίου ο πρόσφατος θάνατος άφησε φτωχότερη τη διεθνή μουσική σκηνή, η Συμφωνική Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Δανίας ερμηνεύει το εντυπωσιακής ομορφιάς μπαλέτο "El Amor Brujo" («Ο Μάγος Έρωτας») του Μανουέλ ντε Φάλια.



Manuel de Falla (1876-1946)

♪ El Amor Brujo (1915)

Danmarks Radio SymfoniOrkestret
Διευθύνει ο Rafael Frühbeck de Burgos

2013


(HD 720p)


Αναθεωρημένη δημοσίευση: 24 Ιουνίου 2014 – Revised publication: June 24, 2014

Πρώτη δημοσίευση: 14 Νοεμβρίου 2013 – First post: November 14, 2013

















































































Δείτε επίσης – Watch also

• Hector Berlioz: Symphonie fantastique – Rafael Frühbeck de Burgos

• Antonín Dvořák: Symphony No.8 in G major – Rafael Frühbeck de Burgos

• Maurice Ravel: Boléro – Rafael Frühbeck de Burgos

• Joaquín Rodrigo: Concierto de Aranjuez – Pepe Romero, Rafael Frühbeck de Burgos

• Giuseppe Verdi: Messa da Requiem – Rafael Frühbeck de Burgos

Tuesday, November 12, 2013

Alexander Borodin: Symphony No.2 - Karel Mark Chichon

Alexander Borodin (12 Νοεμβρίου 1833 - 27 Φεβρουαρίου 1887)

Επέτειος της γέννησής του

♪ Symphony No.2 in B minor (1869-1876)



Royal Concertgebouw Orchestra
Διευθύνει ο Karel Mark Chichon

2010

(HD 720p)

Monday, November 11, 2013

Claudio Monteverdi: L' Orfeo

Claudio Giovanni Antonio Monteverdi (15 Μαΐου 1567 - 29 Νοεμβρίου 1643)


L' ORFEO, Η ΠΡΩΤΗ ΟΠΕΡΑ


Bernardo Strozzi: Claudio Monteverdi, 1640

L’ Orfeo. Η αναβίωση στα τέλη του 19ου αιώνα

Γεννημένος το 1567, στην εποχή που ταυτίζεται με την άνθιση της Γαλλο-Φλαμανδικής μουσικής, που σε όλη την Ευρώπη είναι αποδεκτή σαν η «τέλεια τέχνη», ο Claudio Monteverdi αντιμετωπίζεται από τους σύγχρονούς του ως «προφήτης της μουσικής». Τα έργα του εκδίδονταν κατά τη διάρκεια της ζωής του από τους πιο γνωστούς Ιταλικούς εκδοτικούς οίκους και αυτό συνεχίστηκε για τουλάχιστον μια δεκαετία μετά το θάνατό του, το 1643. Η προτίμηση ωστόσο για ένα απλούστερο μουσικό ύφος, που παρατηρείται στις πρώτες κιόλας δεκαετίες του 17ου αιώνα, παραγκωνίζει το ενδιαφέρον για την κοσμική, κυρίως, μουσική του Monteverdi. Η αναβίωση του ενδιαφέροντος για τη ζωή και το έργο του τοποθετείται στα τέλη του 19ου αιώνα και σηματοδοτείται από το εκτενές βιογραφικό άρθρο του Emil Vogel στο Vierteljahrsschrift fuer Musikwissenschaft, το 1887 και την ιστορία της μουσικής από τον Ambros. Παράλληλα εμφανίζονται καινούργιες εκδόσεις των έργων του σε όλη την Ευρώπη. Αφετηρία αποτελεί η έκδοση της πρώτης όπερας του Monteverdi L’ Orfeo, Favola in Musica στη συλλογή Publikation aelterer praktischer und theoretischer Musikwerke υπό την επιμέλεια του Robert Eitner, το 1881. Αναμφισβήτητα το πιo σημαντικό εκδοτικό επίτευγμα είναι η έκδοση των απάντων του Monteverdi, που ολοκληρώθηκε το 1942 από τον Gian Francesco Malipiero, στην οποία ο Orfeo συμπεριλαμβάνεται στον τόμο XI.

Η ίδια αυτή όπερα γνωρίζει και τις πρώτες μοντέρνες εκτελέσεις έργων του Monteverdi στις αρχές του 20ου αιώνα. Στις 25 Φεβρουαρίου και 2 Μαρτίου του 1904 (δηλ. στις ίδιες περίπου ημερομηνίες που τοποθετούνται και οι πρώτες εκτελέσεις στη Mantua το 1607) ο Orfeo ανεβαίνει στη Schola Cantorum στο Παρίσι υπό την επιμέλεια και διεύθυνση του Vincent d’ Indy (κριτική αυτής της πρώτης παράστασης μπορεί να διαβάσει κανείς, μεταξύ άλλων, στο βιβλίο του John Whenham, Claudio Monteverdi, Orfeo, από τον Romain Rolland, αλλά και στο περιοδικό Guide musical).


Η μουσική δράση στον Orfeo

Η ένθερμη υποδοχή του Orfeo στις αρχές του 20ου αιώνα επιβεβαιώνει τη φήμη του έργου σαν το πρώτο παράδειγμα όπερας που δεν επικαλείται του ενδιαφέροντος μόνο του ιστορικού αλλά ξεχωρίζει για τη μουσικοδραματική του αξία. Η ενότητα μεταξύ κειμένου και μουσικής είναι το στοιχείο που διαφοροποιεί τον Orfeo από τις μέχρι τότε όπερες. (Πριν από τον Orfeo του Monteverdi είναι γνωστές 5 όπερες: Dafne, 1598, και Euridice, 1600, του Jacopo Peri, Rappresentatione di anima, et di corpo, 1600, του Emilio de’ Cavalieri, Euridice, 1600, του Giulio Caccini και Eumelio, 1606, του Agostino Agazzari).

Η μουσική έκφραση του δραματικού περιεχομένου οφείλεται τόσο στο σχεδιασμό της δομής όσο και στο εύρος των δραματικών τεχνικών που επιστρατεύει ο Monteverdi. Ο διαχωρισμός του έργου σε πέντε πράξεις - παρ’ όλο που αυτό δεν αποκλείει τη συνεχόμενη μουσική ροή μεταξύ των πράξεων - και η συστηματική χρήση του χορού στο τέλος κάθε πράξης, που συλλογίζεται και σχολιάζει πάνω στη δράση σύμφωνα με το πρότυπο των αρχαίων τραγωδιών, συμβάλλουν στη δημιουργία μιας συμμετρίας που απουσίαζε από τις μέχρι τότε όπερες.

O Monteverdi χρησιμοποιεί το καινούριο μονωδικό ύφος σε συνδυασμό με πολυφωνικά μαδριγάλια, που συνήθως τραγουδά η χορωδία, στροφικά σόλο τραγούδια και οργανική μουσική. Η μετάβαση από το ύφος recitativo στο arioso, που πολύ συχνά χρησιμοποιεί εδώ ο Monteverdi, οφείλεται στην ανάγκη για έκφραση μιας συγκεκριμένης ψυχικής κατάστασης. Ο Monteverdi ακολουθεί τον γενικό κανόνα που διέπει τη μουσική της περιόδου αυτής, ότι δηλ. η μουσική πρέπει να υπηρετεί το κείμενο, "L’ oratione sia padrona dell' armonia e non serva". Χαρακτηριστικό παράδειγμα το τραγούδι του Ορφέα προς τον ήλιο στην πρώτη πράξη, "Rosa del ciel", που ξεκινά σε ύφος recitativo και εξελίσσεται σε arioso με την αναφορά στην ευτυχία του έρωτα του Ορφέα και της Ευρυδίκης.

O Cherubino Ferrari, θεολόγος και ποιητής από το Μιλάνο, έγραψε για τον Orfeo: «…σχετικά με τη μουσική πρέπει να ομολογήσω πως με κανένα τρόπο δεν είναι κατώτερη από την ποίηση. Η μουσική υπηρετεί την ποίηση τόσο ταιριαστά που δεν θα μπορούσε να αντικατασταθεί από άλλη καλύτερη σύνθεση».

Τα στροφικά σόλο τραγούδια αποκαλύπτουν επίσης την αντίληψη του Monteverdi για τη μουσική μορφή όχι σαν κάτι προκαθορισμένο και αμετάβλητο, όπως συνέβη αργότερα στην όπερα με την κυριαρχία της aria da capo, αλλά σαν ένα στοιχείο που μεταβάλλεται και εξελίσσεται ανάλογα με τις συνθήκες και τις διακυμάνσεις του δράματος. Έτσι στην δεύτερη πράξη ο Ορφέας εξυμνεί τις χάρες της πατρίδας του με ένα απλό στροφικό τραγούδι, "Vi ricorda o boschi ombrosi", που κάνει χρήση hemiola. Αντίθετα, το παρακλητικό τραγούδι του Ορφέα προς τον Χάροντα, "Possente spirto", τοποθετημένο στο κεντρικό σημείο της όπερας, επιδεικνύει ένα δεξιοτεχνικό τρόπο γραφής. Πρόκειται για ελεύθερες στροφικές παραλλαγές πάνω από το ίδιο μπάσο.

Ο Monteverdi χρησιμοποιεί διαφορετικά οργανικά ζεύγη για τη συνοδεία της φωνής αλλά και για τα ritornelli που παρεμβάλλονται ανάμεσα στους στίχους. Η επιλογή των οργάνων σχετίζεται με την αναφορά στο κείμενο. Έτσι όταν ο Ορφέας αναφέρεται στον παράδεισο, στην τρίτη στροφή, συνοδεύει η άρπα, όργανο που συνδέεται με τον παράδεισο ενώ με την αναφορά στον θάνατο, στη δεύτερη στροφή, ακούγονται τα κορνέτα. Οι λεπτομερείς οδηγίες του Monteverdi για την οργανική συνοδεία υπογραμμίζουν την σημασία που τους αποδίδει στη συμμετοχή τους στο δράμα. Το ritornello που συνοδεύει τον πρόλογο της Μουσικής επαναλαμβάνεται στο τέλος της δεύτερης πράξης πριν την κατάβαση του Ορφέα στον Άδη, αποκλιμακώνοντας την ένταση της σκηνής της αποκάλυψης του θανάτου της Ευρυδίκης. Το θριαμβευτικό τραγούδι του Ορφέα κατά την επιστροφή του με την Ευρυδίκη (ένας ύμνος στη δύναμη της λύρας του που του επέτρεψε την επανάκτηση της Ευρυδίκης από τον Άδη), "Qual honor di te", κάνει χρήση ενός βηματικού επίμονου μπάσου που προκύπτει όχι από το περιεχόμενο του κειμένου αλλά από την οπτική δράση. Εδώ ο «μουσικός» βηματισμός ανταποκρίνεται στον φυσικό βηματισμό των πρωταγωνιστών προς τη γη.


Η πρώτη παράσταση στη Μάντοβα το 1607

...Favola in Musica rappresentata in Mantoua l’ anno 1607...

Ακριβείς πληροφορίες για την ημερομηνία και τον τόπο της πρώτης εκτέλεσης του Orfeo στη Μάντοβα το 1607 δεν υπάρχουν. Από την αλληλογραφία προκύπτει ωστόσο πως κατά πάσα πιθανότητα ο Orfeo παίχτηκε στις 24 Φεβρουαρίου του 1607 στο Δουκικό παλάτι και συγκεκριμένα στη Galleria dei Fiumi, τότε γνωστή ως Sala Nuova. Στο γράμμα του Carlo Magnο προς τον αδερφό του με ημερομηνία 23 Φεβρουαρίου 1607 διαβάζουμε: «…θα πρέπει να είναι μοναδικό καθώς όλοι οι ηθοποιοί θα τραγουδούν τους ρόλους τους. Λέγεται ότι θα είναι μεγάλη επιτυχία και παρακινούμαι να παρευρεθώ από περιέργεια, εκτός αν δεν μπορέσω να μπω εξαιτίας της έλλειψης χώρου...».

Η στενότητα του χώρου σε αυτή τη πρώτη παράσταση του Orfeo επιβεβαιώνεται και μέσα από τη πρώτη πρόταση της αφιέρωσης του Monteverdi στον Francesco Gonzaga, στην παρτιτούρα της έκδοσης, το 1609. Το γράμμα του Francesco Gonzaga προς τον αδερφό του Ferdinando ενισχύει τις υποθέσεις για πιο πιθανή ημερομηνία της πρώτης παράστασης την 24η Φεβρουαρίου 1607 και μας δίνει μία ακόμη πληροφορία: πως το λιμπρέτο τυπώθηκε ώστε «...ο κάθε θεατής να μπορεί να έχει ένα αντίτυπο για να το διαβάσει καθώς αυτό θα τραγουδιέται...».


Ο Monteverdi, ο Striggio και το αίσιο τέλος στο μύθο του Ορφέα

Το λιμπρέτο της όπερας L’ Orfeo, Favola in Musica ανήκει στον Alessandro Striggio τον νεότερο και εκδόθηκε το 1607 προκειμένου να μοιραστεί στο εκλεκτό ακροατήριο εκείνης της πρώτης παράστασης (Alessandro Striggio, La favola d’ Orfeo, rappresentata in musica il carnevale dell’ anno MDCVII, Nell' Accademia de gl'Invaghiti di Mantova; sotto i felici auspizij del Serenissimo Sig. Duca benignissimo lor protettore, Mantova: Osanna, 1607). Στη τελευταία, πέμπτη πράξη ο Ορφέας, περιπλανώμενος μόνος στις πεδιάδες της Θράκης, απαρνιέται την αγάπη για τις γυναίκες. Γι’ αυτόν του τον μισογυνισμό μια ομάδα από μαινάδες τον υποχρεώνει σε φριχτό θάνατο. Παρ' όλο που η θανάτωση του Ορφέα δεν εκτυλίσσεται επί σκηνής ωστόσο υπονοείται από τη διονυσιακή τελετή των μαινάδων.

Στην παρτιτούρα του Monteverdi, που εκδόθηκε δύο χρόνια αργότερα, το 1609, από το Βενετσιάνικο οίκο Ricciardo Amadino, η παρέμβαση των μαινάδων αντικαθίσταται από την εμφάνιση του Απόλλωνα - ως από μηχανής θεού - που παίρνει μαζί του τον Ορφέα ενώ η χορωδία εξυμνεί την ευτυχή κατάληξη. Έχει διατυπωθεί η άποψη πως η παρέμβαση του Απόλλωνα ήταν η αρχική πρόθεση, η οποία όμως εγκαταλείφθηκε εξ αιτίας της έλλειψης χώρου μια που η εμφάνιση του από μηχανής θεού απαιτούσε πολύπλοκους σκηνικούς μηχανισμούς.

Το γεγονός της αναθεώρησης στη παρτιτούρα του Monteverdi μπορεί να ειδωθεί μέσα από τη σημασία που κατείχε το lieto fine (το αίσιο τέλος) στις πρώτες μουσικές δραματικές παραστάσεις. Η χρήση του μύθου του Ορφέα ήταν αρκετά συχνή στα πρώιμα μουσικά δράματα. Το έργο La favola di Orfeo του Angelo Poliziano αποτελεί το πρώτο κοσμικό, Ιταλικό δράμα και πρωτοεκτελέστηκε στη Μάντοβα το 1480. Η κύρια πηγή για τα κείμενα του Poliziano αλλά και του Striggio, πάνω από ένα αιώνα αργότερα, είναι οι Μεταμορφώσεις του Οβίδιου και τα Γεωργικά του Βιργίλιου. Στα έργα αυτά υπάρχει πράγματι τραγική κατάληξη: ο Ορφέας θανατώνεται από τις μαινάδες. Παρ’ όλο που το κείμενο του Poliziano ακολουθεί τη κατάληξη αυτή (που όμως δεν παρουσιάζεται επί σκηνής), το έργο του τελειώνει με μια εορταστική νότα: το διονυσιακό τραγούδι των μαινάδων. Το τέλος αυτό δικαιολογείται από τη περίσταση στην οποία παρουσιάστηκε το έργο και που δεν ήταν άλλη από ένα συμπόσιο του Καρδινάλιου Francesco Gonzaga. Το πρότυπο αυτό ακολούθησε και ο Striggio για την τελευταία, πέμπτη πράξη του Orfeo. Παρ' όλο που το Βακχικό τραγούδι δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι πληρεί ακριβώς τις προϋποθέσεις ενός lieto fine ας μην ξεχνάμε ότι και η πρώτη παράσταση του Orfeo στη Μάντοβα όχι μόνο δεν συνόδευε ένα συγκεκριμένο εορταστικό γεγονός αλλά και απευθυνόταν σε ένα καλλιεργημένο κοινό, τα μέλη της Ακαδημίας degl' Invaghiti, ικανό να αποκρυπτογραφήσει τον τραγικό υπαινιγμό της κατάληξης. Αντίθετα η Euridice του Jacopo Peri, για τους γάμους της Μαρίας των Μεδίκων με το βασιλιά Ερρίκο ΙV της Γαλλίας το 1600, επέβαλλε στον ποιητή Ottavio Rinuccini τη διαμόρφωση της κατάληξης του έργου έτσι ώστε να συμβαδίζει με την ευτυχή περίσταση: στην κατάληξη αυτή ο Ορφέας δεν χάνει την Ευρυδίκη και επιστρέφει μαζί της στη γη. Στον πρόλογο του λιμπρέτο ο Rinuccini εξηγεί πως μπορεί να ενήργησε παράτολμα «αλλάζοντας το τέλος του μύθου του Ορφέα: μα έτσι μου φάνηκε πως ήταν ταιριαστό σε μια τέτοια χαρούμενη στιγμή».

Η σημασία που αποδίδει ο Monteverdi στο lieto fine αντικατοπτρίζεται στην αντικατάσταση του Βακχικού τέλους - που δεν είναι ούτε σύμφωνο ακριβώς με τον Οβίδιο αλλά ούτε αρκούντως αίσιο - από την εμφάνιση του deus ex machina και την αποθέωση του Ορφέα, δίνοντας ταυτόχρονα και ένα ολοκληρωμένο τέλος που να ανταποκρίνεται στο ευρύτερο κοινό και όχι μόνο στο εκλεπτυσμένο ακροατήριο εκείνης της πρώτης παράστασης. Στο γράμμα του Monteverdi προς τον Alessandro Striggio στις 7 Μαΐου του 1627 ο συνθέτης αποκαλύπτει πως ένας από τους λόγους που απέρριψε το λιμπρέτο του Rinuccini για το έργο Narciso ήταν ακριβώς το τραγικό και θλιβερό του τέλος ("...fine tragico e mesto"). Καθώς στις περισσότερες πρώιμες όπερες η ευτυχής κατάληξη δεν ταυτίζεται με την επανεύρεση των εραστών αλλά μπορούσε να επιτευχθεί με διάφορους τρόπους (αποθέωση του πρωταγωνιστή, μεταμόρφωση του αγαπημένου προσώπου σε αστερισμό κ.ά.), η θεϊκή παρέμβαση του Απόλλωνα στο finale του Orfeo ικανοποιεί την απαίτηση της εποχής για αίσιο τέλος του έργου.

Βασιλική Κουτσομπίνα

Πηγή: Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδας «Λίλιαν Βουδούρη»

Sunday, November 10, 2013

Robert Schumann: Piano Concerto in A minor – Nelson Freire, Rotterdam Philharmonic Orchestra, Claus Peter Flor

Το Κοντσέρτο για πιάνο σε Λα ελάσσονα, έργο 54 του Ρόμπερτ Σούμαν, ολοκληρώθηκε το 1845 κι έκανε πρεμιέρα στη Λειψία την 1η Ιανουαρίου 1846, με την Κλάρα Σούμαν στο πιάνο και διευθυντή ορχήστρας τον διαπρεπή Γερμανό συνθέτη, συγγραφέα και μαέστρο Ferdinand Hiller στον οποίο ο Σούμαν είχε αφιερώσει το έργο. 

The Piano Concerto in A minor, Op.54, is a Romantic concerto by Robert Schumann, completed in 1845. The work premiered in Leipzig on 1 January 1846 with Clara Schumann playing the solo part. Ferdinand Hiller, the work's dedicatee, conducted.


Ο Νέλσον Φρέιρε γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1944 στην Boa Esperança, μια μικρή πόλη στην πολιτεία Minas Gerais της Βραζιλίας. Στα δάχτυλα του Νέλσον Φρέιρε τα έργα μετουσιώνονται σε κάτι τέλειο, ποιητικό και συγκινητικό. Με αυτά τα λόγια περιγράφεται το «φαινόμενο» Νέλσον Φρέιρε, σύμφωνα με την ομόφωνη γνώμη φιλόμουσου κοινού και κριτικών. Η διεθνής καριέρα του ξεκίνησε πολύ νωρίς, όταν μετά την εμφάνισή του στο Λονδίνο σε ηλικία μόλις 23 ετών, οι Times τον χαρακτήρισαν «Το νεαρό λιοντάρι του πιάνου». Την αμέσως επόμενη χρονιά ο Νέλσον Φρέιρε έκανε το ντεμπούτο του με τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης και από τότε η φήμη του εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο. Όλα αυτά τα χρόνια και μέχρι σήμερα ο Βραζιλιάνος πιανίστας έχει εμφανιστεί σε περισσότερες από 70 χώρες και έχει συνεργαστεί με κορυφαίους μαέστρους και με τις μεγαλύτερες ορχήστρες του κόσμου.

Ο Νέλσον Φρέιρε ερμηνεύει το Κοντσέρτο για πιάνο σε Λα ελάσσονα, έργο 54 του Ρόμπερτ Σούμαν. Τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ρότερνταμ διευθύνει ο πολύ γνωστός και σπουδαίος Γερμανός αρχιμουσικός Claus Peter Flor.



Robert Schumann (1810-1856)

♪ Piano Concerto in A minor, Op.54 (1841-1845)

i. Allegro affetuoso
ii. Intermezzo – Andantino grazioso
iii. Allegro vivace

Nelson Freire, piano

Rotterdam Philharmonic Orchestra
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Claus Peter Flor

Grote zaal van De Doelen, Rotterdam, November 27, 2011 (27 Νοεμβρίου 2011)

(HD 720p)

Πρώτη δημοσίευση: 10 Νοεμβρίου 2013 – First publication: November 10, 2013
Δεύτερη δημοσίευση (αναθεωρημένη): 17 Νοεμβρίου 2014  – Second publication (revised): November 17, 2014


Born in October 1944 in Boa Esperança, a small town in the interior of Minas Gerais, Brazil, Nelson Freire made his first public appearance at age five with Mozart's Sonata in A major, K.331. His family, impressed by their son's precocious talent, moved to Rio de Janeiro, where he continued his studies under the guidance of two superlative teachers, Nise Obino and Lucia Branco. In 1957, after winning the Rio de Janeiro International Piano Competition with his performance of Beethoven's "Emperor" concerto (Guiomar Novaes was on the jury), the President of Brazil presented him with a grant which allowed him to study with Bruno Seidlhofer, teacher of Friedrich Gulda, in Vienna. Seven years later, Freire won the Dinu Lipatti Medal in London, as well as first prize at the International Vianna da Motta Competition in Lisbon.

His London début, at the age of 23, was praised by the press as a sensation, The Times calling him "The young lion of the keyboard". The following year, Time Magazine hailed him as "One of the most exciting pianists of this or any age" after his performances with the New York Philharmonic. Since then, over the past half century, Freire has performed in more than seventy countries worldwide, working with the most prestigious orchestras and conductors including Boulez, Sir Colin Davis, Gergiev, Jochum, Kempe, Maazel, Masur, Ozawa and Zinman.


Nelson Freire has been an exclusive Decca artist for over a decade. In October 2014 he celebrates his 70th birthday with the first release in a new Beethoven concerto cycle with Riccardo Chailly and the Leipzig Gewandhausorchester (the "Emperor" coupled with the Sonata Op.111), re-uniting the 2007 Gramophone Record of the Year award-winning team of the Brahms Concertos. Also released is the Chopin F minor concerto with the Gurzenich Orchestra Köln under the brilliant young French conductor Lionel Bringuier and a 2CD set called "Radio Days": a special collection of concerto radio broadcasts from 1968-1979, including repertoire Freire has never recorded commercially, as well as his legendary Paris debut in Tchaikovsky's First Concerto with Masur in 1969.

Freire remains a relatively rare visitor to the recording studio and concert platform but his artistry continues to be celebrated as much as ever: "Few pianists alive convey the sheer joy and exhilaration of being masters of their craft more vividly and uncomplicatedly than Nelson Freire. Perhaps only his old friend and regular duo partner Martha Argerich is Freire's equal today as a player for whom dazzling technique is just a means to a musical end, never something to be flaunted for its own sake".

The Guardian, May 2014



Δείτε επίσης – Watch also

Robert Schumann: Piano Concerto in A minor – Jan Lisiecki, Antonio Pappano

Clara Schumann: Piano Concerto in A minor – Karen Sung, Stephen Lam Lik Hin

Friday, November 08, 2013

Christoph Willibald Gluck: Melodie, from "Orfeo ed Euridice" – Renaud Capuçon

Ο Ρενό Καπυσόν ερμηνεύει Γκλουκ, ινκόγκνιτο σε σταθμό του Μετρό στο Παρίσι



Christoph Willibald Gluck (1714-1787)


♪ Melodie, από την όπερα "Orfeo ed Euridice"

Renaud Capuçon, violin (Guarneri del Gesù 1737)

Σκηνοθεσία Video: Simon Lelouch


2009


(HD 720p)



Στις 12 Ιανουαρίου του 2007, ο Joshua Bell, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου, εμφανίστηκε incognito σε σταθμό του Μετρό της Ουάσιγκτον και ερμήνευσε μερικά από τα ωραιότερα μουσικά κομμάτια, μ' ένα Stradivarius 1713 (αξίας περίπου τριών εκατομμυρίων δολαρίων). 45 λεπτά αργότερα, είχε καταφέρει να συγκεντρώσει μόνο μερικά δολάρια.

Στις 25 Μαΐου του 2009, ο Γάλλος ομόλογός του, Renaud Capuçon, θέλησε να επαναλάβει το εγχείρημα, αυτή τη φορά σε σταθμό του Μετρό στο Παρίσι, στη γραμμή 6. Στα χέρια του είχε ένα βιολί Guarneri del Gesù 1737. Έπαιξε όλη την ημέρα, καταφέρνοντας να κερδίσει επίσης ελάχιστα χρήματα. Δύο ημέρες μετά, έπαιξε  σ' ένα κατάμεστο Théâtre des Champs-Elysées, οπωσδήποτε για μια σημαντικά υψηλότερη αμοιβή!

Johann Sebastian Bach: Motet BWV 227, "Jesu, meine Freude" - Daniel Reuss

Johann Sebastian Bach: Motet BWV 227, "Jesu, meine Freude"



Vocalconsort Berlin
Διευθύνει ο Daniel Reuss

29 Ιανουαρίου 2012

(HD 1080)

Thursday, November 07, 2013

Maurice Ravel: Piano Concerto in G major – Hélène Grimaud, Chamber Orchestra of Europe, Vladimir Jurowski (HD 1080p)

Τα Κοντσέρτα για πιάνο (1929-1931) του Μωρίς Ραβέλ αποτελούν εξαίσιες εμπνεύσεις και διαμάντια του πιανιστικού ρεπερτορίου. O Guy Lelong αναφέρει ότι αν και είχαν γραφτεί πάνω κάτω την ίδια εποχή, το Κοντσέρτο για το αριστερό χέρι εμφανίζεται πιο μοντέρνο συγκριτικά με το Κοντσέρτο σε Σολ. Όντως, το δεύτερο χαρακτηρίζεται από καθαρή νεοκλασική λογική και δομή συντηρητική. Αρχικά ο συνθέτης στόχευε να συνθέσει μια βασκική εικόνα, μια ραψωδία όπου την κεντρική θέση θα έπαιρνε το φολκλόρ. Η παραδοχή ότι σκεφτόταν να γράψει στο στυλ ενός divertimento του Μότσαρτ δικαιολογεί κάπως τον τρόπο με τον οποίο συνέθεσε το "Adagio" του έργου. Τελικώς έχτισε σταθερά ένα κοντσέρτο σε τρία μέρη, ένα δυναμικό πρώτο, ένα τρυφερό δεύτερο κι ένα μοντέρνο, αστραφτερό τρίτο. Η βαθιά επιθυμία του να είναι ο ίδιος ερμηνευτής της πρώτης εκτέλεσης δεν πραγματοποιήθηκε, εξαιτίας των προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε τότε. Το Κοντσέρτο σε Σολ μείζονα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από τη Γαλλίδα πιανίστρια Marguerite Long (1874-1966) τον Ιανουάριο του 1932 στη Salle Playel στο Παρίσι με την Ορχήστρα Lamoureux, υπό τη διεύθυνση του συνθέτη. Με τους ίδιους συντελεστές πραγματοποιήθηκε η πρώτη ηχογράφηση τρεις μήνες μετά. — Έφη Αγραφιώτη

Η Ελέν Γκριμό ερμηνεύει με συναίσθημα αλλά χωρίς συναισθηματισμούς, με ρευστή μελωδία όμως δίχως γλυκερότητες, μοναδικά ποιητική αλλά και με παιχνιδιάρικη διάθεση στο διάλογό της με την ορχήστρα, το Κοντσέρτο για πιάνο σε Σολ μείζονα του Μωρίς Ραβέλ. Την Ορχήστρα Δωματίου της Ευρώπης διευθύνει ο διακεκριμένος Ρώσος αρχιμουσικός Vladimir Jurowski.


Hélène Grimaud














Accompanied the Chamber Orchestra of Europe, the French classical pianist Hélène Grimaud plays Maurice Ravel's Piano Concerto in G major, a piano concerto in three movements and is heavily influenced by jazz, which the French composer had encountered on a concert tour of the United States in 1928. Conductor: Vladimir Jurowski. Recorded in 2009.

The Piano Concerto in G major was a long time in the making. Ravel started thinking about it in 1928 (cf. his visit to Oxford) after his return from America; he took it up again in 1929, but then broke off to write the Concerto for the left hand, then continued with in 1930, and completed it in 1931.

For a long time Ravel declared his intention to perform the work himself and to undertake a world tour with it. But in recognition of his diminishing health and his technical limitations as a pianist, he handed over the role of soloist to Marguerite Long (13 November 1874 – 13 February 1966), the French pianist and teacher, to whom the work is dedicated. Together they gave the first performance at the Salle Pleyel in Paris on 14 January 1932.

The concerto observes traditional 3-movement form, albeit with great contrasts of style between movements and indeed within them.

Allegramente: The first movement opens with a single whip-crack, and what follows can be described as a blend of the Basque and Spanish sounds of Ravel's youth and the newer jazz styles he had become so fond of. Like many other concerti, the opening movement is written in the standard sonata-allegro form, but with considerably more emphasis placed on the exposition.

Adagio assai: In stark contrast to the preceding movement, the second movement is a tranquil subject of Mozartian serenity written in ternary form (sometimes called song form, it is a three-part musical form where the first section (A) is repeated after the second section (B) ends. It is usually schematized as A–B–A).

Presto: The third movement recalls the intensity of the first with its quick melodies and difficult passage-work. Possibly due to its short length, the third movement is often repeated by the orchestra and soloist as an "encore" after the concerto.

Source: andantemoderato.com



Maurice Ravel (1875-1937)

♪ Piano Concerto in G major (1931)


i. Allegramente

ii. Adagio assai
iii. Presto

Hélène Grimaud, piano


Chamber Orchestra of Europe

Μουσική διεύθυνση (Conductor): Vladimir Jurowski

Cité de la musique, Paris, January 24, 2009 (24 Ιανουαρίου 2009)


(HD 1080p)


Πρώτη δημοσίευση: 7 Νοεμβρίου 2013 – First publication: November 7, 2013
Τελευταία ενημέρωση: 15 Ιουνίου 2016 – Last update: June 15, 2016

Vladimir Jurowski






































Δείτε επίσης – Watch also

A Russian Night: Tchaikovsky, Rachmaninov & Stravinsky – Hélène Grimaud, Claudio Abbado (Full HD 1080p)

Hélène Grimaud talks about Claudio Abbado

Wolfgang Amadeus Mozart: Piano Concerto No.23 in A major, ii. Adagio – Hélène Grimaud, Radoslaw Szulc

Maurice Ravel: Piano Concerto in G major – Jean-Efflam Bavouzet, Gothenburg Symphony Orchestra, Francois Xavier Roth

Maurice Ravel: Piano Concerto for the Left Hand in D major – Alexandre Tharaud, Juanjo Mena

Adeus, Diego

Diego Frazao Torquato (1997-2010)
Το αγόρι που κλαίει στη φωτογραφία είναι ο Diego Frazao Torquato, ο οποίος έπαιξε βιολί στην ορχήστρα εγχόρδων του Afro Reggae. Afro Reggae είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που δίνει στα παιδιά ελπίδα και την ευκαιρία να αποδράσουν  από τις φτωχογειτονιές του Ρίο, που  κλυδωνίζονται από την εγκληματικότητα. Η αφορμή της φωτογραφίας ήταν η κηδεία του κοινωνικού συντονιστή του έργου του Afro Reggae,  Evandro João Silva, ο οποίος δολοφονήθηκε στο κέντρο του Ρίο.

Ο Diego είχε προσβληθεί από μηνιγγίτιδα στην ηλικία των τεσσάρων, επιδεινώθηκε η υγεία του  από πνευμονία, και πάλεψε ν΄αντιμετωπίσει τα προβλήματα μνήμης. Ωστόσο κατάφερε να μάθει βιολί. Ο Ντιέγκο, γεννήθηκε και μεγάλωσε στις φτωχογειτονιές της Parada de Lucas. Ονειρεύτηκε ότι το βιολί θα τον βοηθήσει να δει τον κόσμο. Δυστυχώς, λίγο μετά απ΄αυτή τη φωτογραφία του ο Diego πέθανε από λευχαιμία. Στην κηδεία του ο José Ντιέγκο junior, ο νέος συντονιστής της Afroreggae δήλωσε: «Νομίζω ότι η κληρονομιά του Ντιέγκο είναι η ελπίδα. Και η βούληση για αλλαγή».

Wednesday, November 06, 2013

Antonín Dvořák: String Quartet No.12 in F major, "American" – Rubens Quartet

Antonín Dvořák: String Quartet No.12 in F major ("American"), B. 179 (Op.96)



Rubens Quartet:

Sarah Kapustin, violin
Tali Goldberg, violin
Roeland Jagers, viola
Joachim Eijlander, cello

i. Allegro ma non troppo
ii. Lento
iii. Molto vivace
iv. Finale : vivace ma non troppo

Vredenburg Leeuwenbergh, Utrecht
20 Νοεμβρίου 2011

(HD 720p)

Tuesday, November 05, 2013

Walter Wilhelm Gieseking (1895-1956), Επέτειος της γέννησής του

Walter Wilhelm Gieseking (5 Νοεμβρίου 1895 - 26 Οκτωβρίου 1956)

Επέτειος της γέννησής του


Υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους πιανίστες του εικοστού αιώνα.



Bιογραφία / Biography
http://www.bach-cantatas.com/Bio/Gieseking-Walter.htm


Claude Debussy: Claire de lune – Angela Hewitt

Claude Debussy (1862-1918)

♪ Suite bergamasque: Claire de lune



Angela Hewitt, piano

Koerner Hall, Royal Conservatory of Music, Toronto
6 Νοεμβρίου 2011

(HD 1080)

Friday, November 01, 2013

Η Maria João Pires στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Η Maria João Pires στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
photo©http://facesofclassicalmusic.blogspot.gr/
Η Maria João Pires (μετά από μια εκπληκτική ερμηνεία στο τέταρτο κοντσέρτο για πιάνο του Μπετόβεν και δύο encores) υποκλίνεται μπροστά σ' ένα κοινό που την αποθέωσε και την έφερε πολλές φορές στη σκηνή, χθες (31.10.2013) στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Maurice Ravel: Boléro – Maya Plisetskaya

In Memoriam
Maya Plisetskaya
(20 Νοεμβρίου 1925 - 2 Μαΐου 2015 • November 20, 1925 - May 2, 2015)

Η πρεμιέρα του «Μπολερό» δόθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1928 στην Όπερα των Παρισίων, σε χορογραφία της Μπρονισλάβα Νιζίσκα και σκηνογραφία του Αλεξάντρ Μπενουά. Την Ορχήστρα της Όπερας των Παρισίων διηύθυνε ο Βάλτερ Στάραμ. Η υπόθεση του μπαλέτου, σύμφωνα με το πρόγραμμα της παράστασης: Μέσα σ' ένα καπηλειό, άνθρωποι χορεύουν κάτω από μια λάμπα που κρέμεται από το ταβάνι. Σε απάντηση της πρόσκλησής τους, μια κοπέλα ανεβαίνει πάνω στο τραπέζι και χορεύει όλο και πιο ζωηρά.



Maurice Ravel (1875-1937)

♪ Boléro (1928)


Χορογραφία  Choreography: Maurice Béjart

Χορεύει – Dancing: Maya Plisetskaya

Ballet du XXe siècle

1975

(480p)

Πηγή για την εισαγωγή: sansimera.gr

Πρώτη δημοσίευση: 1η Νοεμβρίου 2013 – First publication: November 1, 2013

Αναθεωρημένη δημοσίευση: 3 Μαΐου 2015 – Reuploaded post: May 3, 2015


Maya Plisetskaya
Η Μάγια Πλισέτσκαγια γεννήθηκε στη Μόσχα το 1925 και άρχισε το χορό τριών ετών. Στα εννέα της μπήκε στη Σχολή Μπαλέτου της Μόσχας (Ακαδημία Μπαλέτου Μπολσόι) από όπου αποφοίτησε στα 18, για να μπει αμέσως στο Μπαλέτο Μπολσόι, όπου σε λίγους μήνες έγινε πρίμα μπαλαρίνα. Ξεκίνησε τη διαπρεπή καριέρα της με το ρόλο στο «Θάνατο του Κύκνου» τον οποίο έχει ερμηνεύσει μοναδικά και ανεπανάληπτα.

Η έντονη χορευτική δεινότητα και η μεγάλη ικανότητα προσαρμογής της, της χάρισαν επιτυχία και δόξα σε πρωταγωνιστικούς ρόλους διάσημων έργων, ανάμεσα στους οποίους η «Λίμνη των Κύκνων» την οποία πρωτοχόρεψε το 1947 (σε ηλικία μόλις 22 ετών) και με την οποία ταξίδεψε πολλές φορές στο εξωτερικό. Ξεχώρισε ακόμη στην «Κάρμεν» το 1967, αλλά και την «Άννα Καρένινα» το 1972 σε μουσική του συζύγου της, συνθέτη και πιανίστα Ρόντιον Σέντριν.

Το 1973 ο Ρολάν Πετί δημιούργησε για αυτήν το "La Rose Malade" και αργότερα ο Μορίς Μπεζάρ την "Isadora". Το 1984 διηύθυνε το μπαλέτο της Όπερας της Ρώμης και το 1990 το Εθνικό Λυρικό Μπαλέτο της Ισπανίας, αποκτώντας και την ισπανική υπηκοότητα (1993).

Maya Plisetskaya, 2011
Το 1994 παρουσίασε στη Μόσχα το πρώτο βιβλίο της με τα απομνημονεύματά της, «Εγώ, η Μάγια Πλισέτσκαγια», το οποίο μεταφράστηκε σε 14 γλώσσες. Το 2000 ο Μπεζάρ χορογράφησε ειδικά γι' αυτήν το «Ave Maya». Όταν το ερμήνευσε στο γκαλά για τα 80ά της γενέθλια, το 2005, οι «Financial Times» έγραψαν: «Η Μάγια ήταν και είναι ακόμα και σήμερα μια σταρ, ένα ιερό τέρας του μπαλέτου, η τέλεια επιτομή για τη θεατρική δόξα, ένα φωτεινό, λαμπερό ορόσημο σ' έναν κόσμο που όλο και περισσότερο λείπουν τα μεγάλα ταλέντα, μια ομορφιά στον κόσμο της γοητείας του μπαλέτου». Από τότε εμφανίζεται στις πρωτεύουσες ανά τον κόσμο σε μεγάλα γκαλά προς τιμήν της, όπου ερμηνεύει το ειδικά χορογραφημένο γι' αυτήν κομμάτι.

Ελευθεροτυπία, 2011



Δείτε επίσης – See also

Maurice Ravel: Boléro – hr-Sinfonieorchester, Andrés Orozco-Estrada (HD 1080p)

Maurice Ravel: Boléro – Wiener Philharmoniker, Gustavo Dudamel

Maurice Ravel: Boléro – Rafael Frühbeck de Burgos