Sergei Redkin

Sergei Redkin
Sergei Redkin (b. 1991), pianist – Third Prize (XV International Tchaikovsky Competition, 2015)

Tuesday, April 29, 2014

Farinelli (1994) – Trailer



Farinelli (1994)

A film by Gérard Corbiau

(Trailer)


Δείτε την ταινία – Watch the movie

Η ταινία αφηγείται τη μυθιστορηματική ζωή αυτού του μεγάλου ερμηνευτή της όπερας. Ο Αντρέ Κορμπιό, μετά από χρόνια ερευνών εντοπίζει και μας παρουσιάζει τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής του Φαρινέλι. Σε καμιά περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε με μια βιογραφία, αλλά με ένα πορτρέτο του Φαρινέλι και κατ' επέκταση των καστράτων. Η ταινία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μουσική τοιχογραφία της εποχής εκείνης. Το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα ήταν εκείνο της φωνής μια και δεν υπάρχει ηχογράφηση των καστράτων. Το πρόβλημα αυτό λύθηκε με την πρόσμιξη – μέσω κομπιούτερ – δύο φωνών: του Derek Lee Ragin (κόντρα-τενόρος) και της Ewa Mallas-Godlewska (σοπράνο). Το ηχητικό αποτέλεσμα είναι σπουδαίο, όπως σπουδαία είναι και η ηχητική επένδυση της ταινίας με άριες και εισαγωγές από όπερες της εποχής. Το εξαιρετικό soundtrack της ταινίας συγκεντρώνει μουσικές των Riccardo Broschi, Johann Adolf Hasse, Giovanni Battista Pergolesi, Nicola Porpora και φυσικά Georg Frideric Handel. Υπό τη διεύθυνση του Christophe Rousset, η ορχήστρα με όργανα εποχής Les Talens Lyriques αποδίδει το κλίμα αλλά και σφραγίζει το σπουδαίο του εγχειρήματος. Στο σκηνογραφικό επίπεδο έχουμε μιαν άκρως γοητευτική μπαρόκ τοιχογραφία, με παραμυθένια ντεκόρ και εξαιρετικά κοστούμια που δίκαια τιμήθηκαν με το βραβείο Σεζάρ το 1994. Συνολικά, η ταινία αποτελεί μια γοητευτική ανάπλαση μιας εποχής και ενός κόσμου, μουσικού και όχι μόνο.

Με ελληνικούς υπότιτλους – Greek subtitles

Πρωταγωνιστούν – Cast
Stefano Dionisi ... Carlo Maria Broschi (Farinelli)
Enrico Lo Verso ... Riccardo Broschi
Elsa Zylberstein ... Alexandra
Jeroen Krabbé ... George Frideric Handel
Caroline Cellier ... Margareth Hunter
Renaud du Peloux de Saint Romain ... Benedict
Omero Antonutti ... Nicola Porpora
Marianne Basler ... Comtesse Mauer
Pier Paolo Capponi ... Broschi
Graham Valentine ... Prince de Galles
Jacques Boudet ... Felipe V
Delphine Zentout ... Young admirer

Σκηνοθεσία – Direction: Gérard Corbiau

Σενάριο – Screenplay: Marcel Beaulieu, Andrée Corbiau, Gérard Corbiau
Διευθυντής φωτογραφίας – Director of Photography: Walther van den Ende
Κοστούμια – Costume Design: Olga Berluti, Anne De Laugardiere
Μοντάζ – Montage: Joelle Hache
Μουσική – Music: Riccardo Broschi, Johann Adolf Hasse, Giovanni Battista Pergolesi, Nicola Antonio Porpora, Georg Frideric Handel
Παραγωγή: Βέλγιο, Γαλλία, Ιταλία, 1994 – Production: Belgium, France, Italy, 1994

Διακρίσεις και Βραβεία – Honors and Awards

✓ Υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας 1994 – Nomination for Academy Award for Best Foreign Language Film
✓ Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ταινίας 1994 – Golden Globe Award for Best Motion Picture
✓ Βραβείο Σεζάρ για τα κοστούμια 1994  – César Award for Best Costume Design
✓ Βραβείο Σεζάρ για τον ήχο 1994 – César Award for Best Sound

Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου

High definition video with high quality audio

(HD 1080p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog: Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής (Faces of Classical Music)

Δείτε την ταινία – Watch the movie




















Thursday, April 24, 2014

Wagner Birthday Gala – Jonas Kaufmann, Staatskapelle Dresden, Christian Thielemann (HD 1080p)














In memory of the great Richard Wagner and mindful of their own Wagner tradition, the Staatskapelle Dresden staged this glittering gala concert in the Semperoper on the eve of Richard Wagner's bicentenary. They were directed by their principal conductor Christian Thielemann, indisputably one of the great Wagner conductors of our time, and he was joined by the hottest young heroic tenor of recent years, Jonas Kaufmann. The programme features the overtures to the Wagner operas written and premiered in Dresden – 1842 Rienzi, 1843 The Flying Dutchman and 1845 Tannhäuser – as well as great tenor scenes from Rienzi, Tannhäuser and Lohengrin. Star tenor Jonas Kaufmann was celebrated with bravos and tumultuous applause – as were the musicians and Thielemann.



Ένας από τους σπουδαιότερους τενόρους της εποχής μας και μοναδικός ερμηνευτής του Βάγκνερ, ο Γιόνας Κάουφμαν συμπράττει με την περίφημη Σταατσκαπέλε της Δρέσδης, υπό τη διεύθυνση του διάσημου μαέστρου Κρίστιαν Τίλεμαν, στο εντυπωσιακό γκαλά το οποίο δόθηκε την 21η Μαΐου 2013 στην ιστορική Semperoper, για τον εορτασμό της 200ής επετείου από τη γέννηση του πρωτοποριακού και μέγιστου των ρομαντικών συνθετών, ο οποίος άλλαξε την εικόνα της μουσικής και του μουσικού δράματος, Γερμανού συγγραφέα, θεωρητικού, μουσικολόγου, μαέστρου και μιας από τις πιο περίεργες, αντιφατικές αλλά και συναρπαστικές προσωπικότητες του 19ου αιώνα, του Ρίχαρντ Βάγκνερ.



Wagner Birthday Gala

Richard Wagner (1813-883)

i. Der fliegende Holländer – Ouvertüre

ii. Eine Faust – Ouvertüre
iii. Rienzi – Allmächt'ger Vater *
iv. Ouvertüre
v. Lohengrin – Prelude zum 1. Akt
vi. In fernem Land *
vii. Hans Werner Henze (1926-2012)  Fraternité: Air pour l'orchestre
viii. Tannhäuser – Inbrust im Herzen *
ix. Ouvertüre

Jonas Kaufmann, tenor *


Staatskapelle Dresden

Conductor: Christian Thielemann

Semperoper Dresden, May 21, 2013


(HD 1080p)

Uploaded on Youtube for the Blog "Faces of Classical Music"

First publication: April 24, 2014 – Last update: May 28, 2017










































































See also

Ludwig van Beethoven: The Nine Symphonies, Coriolan & Egmont Overtures – Wiener Philharmoniker, Christian Thielemann (HD 1080p)

Staatskapelle Dresden. New Year's Eve Concert 2015 – Lang Lang, Rinat Shaham, Lucas Meachem, Christian Thielemann (HD 1080p)

Richard Strauss: Four Last Songs & Alpine Symphony – Anja Harteros, Staatskapelle Dresden, Christian Thielemann

Tuesday, April 22, 2014

Vivaldi Unmasked (Vivaldi and the Four Seasons) – Clio Gould, Charles Hazlewood – BBC, 2002

Antonio Vivaldi
(4 Μαρτίου 1678 - 28 Ιουλίου 1741 • March 4, 1678 - July 28, 1741)

337η επέτειος από τη γέννησή του – 337th anniversary of his birth

Ο μαέστρος Charles Hazlewood ερευνά στη Βενετία τη ζωή του Βιβάλντι, με αφορμή την ιστορία πίσω από το πιο διάσημο έργο του, τις «Τέσσερεις Εποχές».

Conductor Charles Hazlewood explores Venice for the story behind Vivaldi's life and his most famous composition, the "Four Seasons".

Ελληνικοί υπότιτλοι – Greek subtitles



Antonio Vivaldi (1678-1741)

Vivaldi Unmasked (Vivaldi and the Four Seasons)
Ο Βιβάλντι και οι «Τέσσερεις Εποχές»

BBC, 2002

Παραγωγή και σκηνοθεσία – Production and direction: Jill Marshall

Διευθυντής ορχήστρας και παρουσιαστής – Conductor and presenter: Charles Hazlewood

Solo Violin: Clio Gould

(HD 1080p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog: Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής (Faces of Classical Music)

Πρώτη δημοσίευση: 22 Απριλίου 2014 – First publication: April 22, 2014
Αναθεωρημένη δημοσίευση: 4 Μαρτίου 2015  – Reuploaded post: March 4, 2015

Charles Hazlewood & Clio Gould
















Βενετσιάνος συνθέτης και βιολονίστας, ο Αντόνιο Βιβάλντι υπήρξε ένας από τους στυλοβάτες της Δυτικής Μουσικής. Το μεγάλο του ενδιαφέρον για τη μουσική επισκίασε την άλλη του ιδιότητα, αυτή του ιερωμένου, για την οποία ο ίδιος δεν έδειξε ιδιαίτερο ζήλο να τιμήσει.

Ο Αντόνιο Λούτσιο Βιβάλντι (Antonio Lucio Vivaldi) γεννήθηκε στη Βενετία στις 4 Μαρτίου 1678. Βαφτίστηκε την ίδια ημέρα με προτροπή της μαμής του, η οποία φοβήθηκε ότι θα πεθάνει, λόγω των προβλημάτων υγείας που παρουσίασε. Αργότερα διαγνώσθηκε ότι έπασχε από άσθμα, αρρώστια που θα τον ταλαιπωρούσε σε ολόκληρη τη ζωή του.

Την τέχνη του βιολιού τη διδάχθηκε από τον πατέρα του, Τζιοβάνι Μπατίστα Βιβάλντι, επαγγελματία κουρέα, αλλά και αξιόλογο βιολονίστα, μουσικό της Ορχήστρας του Αγίου Μάρκου. Ο πατέρας του ήταν και έντονα θρησκευόμενος άνθρωπος και προετοίμαζε τον νεαρό γιο του για εκκλησιαστική σταδιοδρομία.

Το 1703 ο Αντόνιο χειροτονήθηκε ιερέας και σύντομα απέκτησε το προσωνύμιο «Ο κόκκινος παπάς», εξαιτίας των ξανθών μαλλιών του. Τον ίδιο χρόνο διορίστηκε καθηγητής βιολιού και αρχιμουσικός στο ορφανοτροφείο θηλέων «Οσπεντάλε ντι Πιετά» της Βενετίας. Δεν πέρασε πολύς καιρός και βρήκε την ευκαιρία να απαλλαγεί από τα θρησκευτικά του καθήκοντα, χωρίς να αποσχηματισθεί. Έτσι, αφιερώθηκε αποκλειστικά στη μουσική.

Άρχισε να συνθέτει πυρετωδώς και να γίνεται γνωστός έξω από τα στενά όρια της Βενετίας. Από το 1718 ταξίδευε διαρκώς για να παρουσιάζει τα έργα του, έχοντας ως βάση του τη Μάντοβα. Λέγεται, μάλιστα, ότι σε κάποια περιοδεία του έπαιξε και ενώπιον του Πάπα. Την εποχή εκείνη γνώρισε δύο ετεροθαλείς αδελφές, την Παολίνα Τρεβιζάνα, η οποία έγινε γραμματέας του και την κοντράλτο Άννα Τζίρο ή Ζιρό, η οποία τραγούδησε τους πρωταγωνιστικούς ρόλους σε πολλές όπερές του. Ο Αντόνιο φιλοξενούσε τις κοπέλες στο σπίτι του και οι ψίθυροι έδιναν κι έπαιρναν ότι διατηρούσε ερωτικές σχέσεις και με τις δύο. Ο Βιβάλντι διασκέδαζε με τη φημολογία και απαντούσε ότι η σχέση μαζί τους ήταν αυστηρά φιλική και επαγγελματική.

Το 1725 ο Βιβάλντι παρουσίασε μια σειρά κοντσέρτων για έγχορδα και μπάσο κοντίνουο, με τον τίτλο "Il cimento dell' armonia e dell' inventione" («Η δοκιμή της αρμονίας με τη νεωτερική σύνθεση»). Τα τέσσερα πρώτα από αυτά αποτελούν τις «Τέσσερεις Εποχές», το πιο γνωστό έργο του και ένα από τα δημοφιλέστερα μουσικά έργα. Ο συνθέτης αποδίδει με νότες τις τέσσερεις εποχές του χρόνου, γεγονός που κάνει το έργο να θεωρείται ως πρώιμο δείγμα προγραμματικής μουσικής.

Το 1737 ο καρδινάλιος της Φεράρας ακυρώνει μια παράστασή του, επειδή αρνήθηκε να ιερουργήσει και εξαιτίας της συμβίωσής του με τις δύο αδελφές, που σκανδάλιζε τους πιστούς. Με την πάροδο του χρόνου, η δημοτικότητά του στη Βενετία άρχισε να υποχωρεί και ο Βιβάλντι, απογοητευμένος από τους συμπατριώτες του, ξενιτεύτηκε στη Βιένη (28 Ιουνίου 1741). Ένα μήνα αργότερα, στις 28 Ιουλίου 1841, έφυγε από τη ζωή πάμπτωχος, έχοντας σπαταλήσει όλη του την περιουσία.

Ο Βιβάλντι με το προσωπικό ύφος γραφής έθεσε τα θεμέλια του ώριμου κοντσέρτου μπαρόκ και επηρέασε συνθέτες όπως ο Μπαχ και ο Τέλεμαν. Πολυγραφότατος, συνέθεσε περί τα 850 έργα, αλλά λίγο μετά το θάνατό του ξεχάστηκε. Από την αφάνεια τον ανέσυρε πολύ αργότερα ο Φέλιξ Μέντελσον-Μπαρτόλντυ, όταν ερευνούσε το έργο του Μπαχ, ο οποίος θαύμαζε απεριόριστα τον Βιβάλντι. Ουσιαστικά, όμως, ο Βιβάλντι ανακαλύφθηκε τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα και σήμερα θεωρείται ως ένας από τους δημοφιλέστερους συνθέτες της μουσικής μπαρόκ.

Πηγή: sansimera.gr



Charles Hazlewood













Clio Gould





















































































Δείτε επίσης – See also

Antonio Vivaldi: The Four Seasons – Julia Fischer, Kenneth Sillito (Two Versions, Full HD 1080p)

Antonio Vivaldi: The Four Seasons (Recomposed by Max Richter) – Daniel Hope, Max Richter, Tito Muñoz

Antonio Vivaldi: Ercole su'l Termodonte – Zachary Stains, Mary-Ellen Nesi, Alan Curtis, John Pascoe

Antonio Vivaldi: Stabat Mater – Carlos Mena, Chiara Banchini

Antonio Vivaldi: Orlando furioso, RV 728 (2 arias) - Marita Paparizou, Claudio Scimone (Audio video)

Antonio Vivaldi: Stabat Mater, RV 621 – Marita Paparizou, Claudio Scimone (Audio video)


Monday, April 21, 2014

Antonio Vivaldi: The Four Seasons – Julia Fischer, Academy of St Martin in the Fields, Kenneth Sillito (Two Versions, HD 1080p)













Two dazzling picture edits over one sumptuous soundtrack bring new life to Vivaldi's perennial work. Choose between the 'director's cut' with stunning images of the changing seasons, filmed at the National Botanic Garden of Wales, or the 'performance edit' with shots of Julia Fischer and the Academy of St Martin in the Fields, in the garden's futuristic glass dome by Norman Foster.

More than 1,665,000 views on Youtube.



Μέσα στο πανέμορφο τοπίο που προσφέρει ο Εθνικός Βοτανικός Κήπος της Ουαλίας, με την υποστήριξη του εξαιρετικού συνόλου Academy of St Martin in the Fields που ίδρυσε το 1959 ο Neville Marriner, η Γερμανίδα πολυβραβευμένη κορυφαία βιολονίστρια Julia Fischer ερμηνεύει με μοναδική δεξιοτεχνία και γνώση τις «Τέσσερεις Εποχές» του Αντόνιο Βιβάλντι. Η κινηματογράφηση έγινε τον Ιούλιο του 2011.

Το 1725 ο Βιβάλντι παρουσίασε μια σειρά κοντσέρτων για έγχορδα και μπάσο κοντίνουο, με τον τίτλο "Il cimento dell' armonia e dell' inventione" («Η δοκιμή της αρμονίας με τη νεωτερική σύνθεση»). Τα τέσσερα πρώτα από αυτά αποτελούν τις «Τέσσερεις Εποχές», το πιο γνωστό έργο του και ένα από τα δημοφιλέστερα μουσικά έργα. Ο συνθέτης αποδίδει με νότες τις τέσσερεις εποχές του χρόνου, γεγονός που κάνει το έργο να θεωρείται ως πρώιμο δείγμα προγραμματικής μουσικής.

Ο Βιβάλντι με το προσωπικό ύφος γραφής έθεσε τα θεμέλια του ώριμου κοντσέρτου μπαρόκ και επηρέασε συνθέτες όπως ο Μπαχ και ο Τέλεμαν. Πολυγραφότατος, συνέθεσε περί τα 850 έργα, αλλά λίγο μετά το θάνατό του ξεχάστηκε. Από την αφάνεια τον ανέσυρε πολύ αργότερα ο Φέλιξ Μέντελσον-Μπαρτόλντυ, όταν ερευνούσε το έργο του Μπαχ, ο οποίος θαύμαζε απεριόριστα τον Βιβάλντι. Ουσιαστικά, όμως, ο Βιβάλντι ανακαλύφθηκε τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα και σήμερα θεωρείται ως ένας από τους δημοφιλέστερους συνθέτες της μουσικής μπαρόκ.

Περισσότερες από 1.665.000 προβολές στο Youtube.


Performance Edit




Director's cut



Antonio Vivaldi (1678-1741)

♪ Le Quattro Stagioni / The Four Seasons (1723)

Concerto No.1 in E major, Op.8, RV 269, "La primavera" (Spring / Άνοιξη)
i. Allegro
ii. Largo e pianissimo sempre
iii. Allegro pastorale

Concerto No.2 in G minor, Op.8, RV 315, "L'estate" (Summer / Καλοκαίρι)
i.Allegro non molto
ii. Adagio e piano – Presto e forte
iii. Presto

Concerto No.3 in F major, Op.8, RV 293, "L'autunno" (Autumn / Φθινόπωρο)
i. Allegro
ii. Adagio molto
iii. Allegro

Concerto No.4 in F minor, Op.8, RV 297, "L'inverno" (Winter / Χειμώνας)
i. Allegro non molto
ii. Largo
iii. Allegro

Julia Fischer, violin

Academy of St Martin in the Fields
Conductor: Kenneth Sillito

Director: Rhodri Huw

National Botanic Garden of Wales, July 2011

High definition video with high quality audio
Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου

(HD 1080p)

Uploaded on Youtube for the Blog "Faces of Classical Music"
Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog "Faces of Classical Music"

First publication: April 21, 2014 / Πρώτη δημοσίευση: 21 Απριλίου 2014
Last update: March 20, 2017 / Τελευταία ενημέρωση: 20 Μαρτίου 2017
















































































































































More photos / Περισσότερες φωτογραφίες


See also / Δείτε επίσης

Antonio Vivaldi: The Four Seasons (Recomposed by Max Richter) – Daniel Hope, Max Richter, Tito Muñoz

Vivaldi Unmasked (Vivaldi and the Four Seasons) – Clio Gould, Charles Hazlewood – BBC, 2002

Antonio Vivaldi: Ercole su'l Termodonte – Zachary Stains, Mary-Ellen Nesi, Alan Curtis, John Pascoe


Antonio Vivaldi: Stabat Mater – Carlos Mena, Chiara Banchini


Antonio Vivaldi: Orlando furioso, RV 728 (2 arias) - Marita Paparizou, Claudio Scimone (Audio video)


Antonio Vivaldi: Stabat Mater, RV 621 – Marita Paparizou, Claudio Scimone (Audio video)

Saturday, April 19, 2014

Johann Sebastian Bach: Easter Oratorio, BWV 249 – Hannah Morrison, Meg Bragle, Nicholas Mulroy, Peter Harvey, Monteverdi Choir, English Baroque Soloists, John Eliot Gardiner (HD 1080p)














The fact that Bach's Easter Oratorio, BWV 249, has not found the same high level of acceptance and appreciation that his other major vocal works have, works like the B minor Mass, his St Matthew and St John Passions and the Christmas Oratorio, may be due to a number of reasons which will be investigated through the presentation and interpretation of all the critical sources beginning with Bach's performance materials, including 19th and 20th century commentaries and concluding with some recent analyses by Bach experts. By examining the chronological development of the musical materials, most of which (excepting the recitatives) were composed at earlier times for quite different circumstances and not specifically for performances on Easter Sunday, it will be possible to begin to understand why Bach's Easter Oratorio has failed to live up to the high standards that audiences have come to expect from a Bach vocal-instrumental composition celebrating one of the major feast days in the liturgical year.

A number of important Bach biographers and commentators have found it difficult to avoid criticizing this work for inadequacies which mainly stem from the process of parody (reusing music composed for another occasion (here secular as a pastoral cantata) and quickly adapting it with an entirely new text (within five weeks) for use on one of the most important sacred holidays, Easter Sunday. Philipp Spitta (1841-1894), the great 19th-century Bach biographer, for instance, knowing nothing about its secular predecessor, expressed his displeasure with Bach's choice of the libretto of the Easter Oratorio this way: "It cannot but surprise us to find that Bach could have been satisfied with such a text. He has embodied the history of the Passion in a stupendous work, and he knew that the Resurrection had been sung at an earlier period, for he knew and made use of Vopelius' hymn book. It might be supposed that this would have been reason enough for his treating the history of the Resurrection in a worthier and more dignified way. Nor is this a work of his youth; the forms show the handling of a mature master, and from the manuscript we may see that the work must have been written about 1736". Albert Schweitzer (1875-1965), considering the practical aspect of performance, even went as far as to suggest: "The text should be altered somewhat". Friedrich Smend (1893-1980), who discovered the original secular cantata BWV 249a with a text by Picander, praised the important, successful Bach parodies based on original secular works like the Mass in B minor and the Christmas Oratorio, but singled out the Easter Oratorio as work which was not as successfully adapted: "If you consider the parodied sections of the Missa (Kyrie and Gloria) and the Symbolum Nicenum from the B minor Mass, you will in each instance come to the conclusion that Bach could not have chosen a more suitable model whether in form or function, a model, which in its transformation from the original form not only attained the value of the former in its new form, but even surpassed the original artistically. The exceptions to this rule are few among Bach's sacred parodies based upon earlier secular sources. The Easter Oratorio could be one of these exceptions".

Source: Thomas Braatz, 2010 (bach-cantatas.com)



Μόνο τρία έργα του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ φέρουν τον τίτλο «Ορατόριο»: των Χριστουγέννων, της Αναλήψεως και του Πάσχα. Αν και τα δύο πρώτα έχουν υποδειγματικά θρησκευτικό χαρακτήρα, το Πασχαλινό Ορατόριο, που βασίζεται σε μια προηγούμενη κοσμική καντάτα του συνθέτη, δεν χρησιμοποιεί βιβλικό κείμενο, δεν περιλαμβάνει χορικά ούτε έχει αφηγητή. Αποτελεί έτσι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της συγχώνευσης θρησκευτικής και κοσμικής μουσικής, που παρατηρείται σε πολλά από τα έργα του Μπαχ.

Στην πρώτη του μορφή, ως καντάτα, το έργο παρουσιάστηκε την 1η Απριλίου 1725, Κυριακή του Πάσχα, στη Λειψία. Έκτοτε, το έργο αναθεωρήθηκε δύο φορές: το 1735, όπου πλέον ονομάστηκε «ορατόριο», και το 1740.

Σολίστες, χορωδία και ορχήστρα, υπό τη διεύθυνση του Τζον Έλιοτ Γκάρντινερ, προβάλλουν τον κοσμικό χαρακτήρα του «Ορατορίου», δίνοντας ένα ζωηρό τόνο στη λαμπρή μουσική του Μπαχ.

Πηγή: Κώστας Τηλιακός


With English subtitles



Johann Sebastian Bach (1685-1750)

♪ Easter Oratorio, BWV 249 (1725, 1735, 1740)

i. Sinfonia 
ii. Adagio 
iii. (Aria) Kommt, eilet und laufet
iv. (Recitativo) O kalter Männer Sinn
v. (Aria) Seele, deine Spezereien
vi. (Recitativo) Hier ist die Gruft
vii. (Aria) Sanfte soll mein Todeskummer
viii. (Recitativo) Indessen seufzen wir
ix. (Aria) Saget, saget mir geschwinde
x. (Recitativo) Wir sind erfreut
xi. (Chorus) Preis und Dank

Hannah Morrison, soprano
Meg Bragle, mezzo-soprano
Nicholas Mulroy, tenor
Peter Harvey, bass

Monteverdi Choir
English Baroque Soloists

Conductor: John Eliot Gardiner

London, Proms 2013

(HD 1080p)

Uploaded on Youtube for the Blog "Faces of Classical Music"

First publication: April 19, 2014 – Last update: April 14, 2017
























Hannah Morrison
















Meg Bragle














Nicholas Mulroy














Peter Harvey










































































More photos


See also


Johann Sebastian Bach: Ascension Oratorio, BWV 11 – Hannah Morrison, Meg Bragle, Nicholas Mulroy, Peter Harvey, Monteverdi Choir, English Baroque Soloists, John Eliot Gardiner (HD 1080p)

Eroica (The Movie, BBC 2003) by Simon Cellan Jones – Ian Hart, Leo Bill, Claire Skinner, Frank Finlay – John Eliot Gardiner (HD 1080p)


Friday, April 18, 2014

Dietrich Buxtehude: Membra Jesu Nostri – Chiara Banchini, Ensemble der Schola Cantorum Basiliensis, René Jacobs (HD 1080p)

Ο Ντήτριχ Μπουξτεχούντε ήταν Γερμανός οργανίστας και σημαντικός συνθέτης της εποχής του μπαρόκ. Τα έργα του για εκκλησιαστικό όργανο αποτελούν σημαντικό μέρος του βασικού ρεπερτορίου του οργάνου και εκτελούνται συχνά σε ρεσιτάλ και λειτουργίες. Συνέθεσε σε μία ευρεία ποικιλία φωνητικών και οργανικών ιδιωμάτων, ενώ το στυλ του επηρέασε πολλούς συνθέτες μεταξύ των οποίων τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ και τον Γκούσταβ Μάλερ. Ο Ντήτριχ Μπουξτεχούντε μαζί με τον Χάινριχ Συτς (Heinrich Schütz, 1585-1672) θεωρούνται σήμερα οι σημαντικότεροι Γερμανοί συνθέτες του μέσου της περιόδου του μπαρόκ.

Το σπουδαίο μπαρόκ σύνολο της μουσικής ακαδημίας Schola Cantorum Basiliensis της Ελβετίας διευθύνει ο διάσημος Φλαμανδός κόντρα-τενόρος και αρχιμουσικός Ρενέ Γιάκομπς. Συμπράττουν οι σολίστες Chiara Banchini (βιολί), Maria Cristina Kiehr (σοπράνο), Rosa Dominguez (σοπράνο), Andreas Scholl (κόντρα-τενόρος), Gerd Türk (τενόρος) και Ulrich Messthaler (μπάσος). Η κινηματογράφηση έγινε το 2004 από τον σκηνοθέτη Thomas Grimm, σε μονή της ελβετικής πόλης Payerne.



Buxtehude: the greatest German composer between Schütz and Bach. In 1680 the organist of the Marienkirche in Lubeck wrote a highly unusual cycle of cantatas based on a medieval Latin hymn, Salve mundi salutare, which has since become a classic of Baroque sacred music. This imaginative contemplation of the sufferings of Christ from feet (Ad pedes) to face (Ad faciem) – by way of the knees, the hands, the side, the breast and the heart – has already been recorded once by harmonia mundi, back in 1990. Now you can admire the same performers in a film dating from 2004, naturally still conducted by René Jacobs!

Source: harmoniamundi.com



Dietrich Buxtehude was the most important Baroque composer in the era immediately before Bach. Such was his repute that the 20 year old Bach walked more than 400km to hear him play in 1705. Sadly many of Buxtehude's works have not survived to the present day, but those that do mark him out as a master of both vocal and instrumental church music.

The Membra Jesu Nostri is a setting of a mediaeval poem which has as its subject the various parts of Christ's body as it lays upon the cross. Dating from 1680, it takes the form of seven cantatas, each contemplating the sufferings of a different part of the body.

The present recording from 2004 sees Renι Jacobs revisit his 2003 recording with the same singers, notably Andreas Scholl. The video was recorded in an old stone church with a small ensemble of period instruments, including theorbo, viola da gamba and violone.

The performers are spread across the church, with the instrumental players in front of the singers and Jacobs, generally unseen, conducting from the front. There seem to be quite a few cameras to catch various angles of all of the personnel.

This is a very enjoyable performance featuring excellent singing and much beautiful music.

Source: Philip Sawyer (michaeldvd.com.au)


Μία από τις καλύτερες δημοσιεύσεις του 2014  –  One of the best posts of 2014



Dietrich Buxtehude (1637-1707)

♪ Membra Jesu Nostri, BuxWV 75 (1680)


Καντάτα σε 7 κινήσεις για 5 φωνές (2 σοπράνο, κοντράλτο, τενόρο και μπάσο), 2 βιολιά, 5 βιόλες ντα γκάμπα, violone και μπάσο κοντίνουο.

Cantata in 7 sections for 5 voices (2 sopranos, contralto, tenor and bass), 2 violins, 5 violas da gamba, violone and basso continuo.


i. Ad pedes: Ecce super montes

ii. Ad genua: Ad uber portabimini
iii. Ad manus: Quid sunt plagae istae
iv. Ad latus: Surge amica mea
v. Ad pectus: Sicut modo geniti infantes
vi. Ad cor: Vulnerasti cor meum
vii. Ad faciem: Illustra faciem tuam

Maria Cristina Kiehr, soprano

Rosa Dominguez, soprano
Andreas Scholl, countertenor
Gerd Türk, tenor
Ulrich Messthaler, bass

Chiara Banchini, violin


Ensemble der Schola Cantorum Basiliensis

Μουσική διεύθυνση (Conductor): René Jacobs

Σκηνοθεσία – Direction: Thomas Grimm


Recorded in an abbey in the Swiss town of Payerne, 2004


Αγγλικοί υπότιτλοι – English subtitles

(HD 1080p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog «Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής»
Uploaded on Youtube for the Blog "Faces of Classical Music"

Πρώτη δημοσίευση: 18 Απριλίου 2014 – First publication: April 18, 2014
Τελευταία ενημέρωση: 20 Απριλίου 2016 – Last update: April 20, 2016














Dietrich Buxtehude's remarkable cycle of seven vocal concertos (short, condensed cantatas) sets a medieval Latin poem in both a mystical and theatrical vein, and therefore the possibilities of a visual experience of Membra Jesu nostri, with its expressive chamber ensemble of five vocal parts and strings, is an exciting prospect. One can imagine these illuminating tableaux responding well to a thoughtful production of deft lighting, keen imagery and sense of space, as the penitent disciple moves upwards from the feet to the face of Christ (the seven parts of Jesus's crucified body on which Buxtehude singularly and subtly ruminates).

Such graphic religiosity would require a far more introspective, clearly etched and wholly absorbing (even ascetic) musical experience than we receive in René Jacobs's expert but somewhat glib virtuoso workshop, where an experienced group produce a vibrant and sonorous sweep in a dangerously reverberant L'Abbatiale de Payerne (Switzerland). There is an overwhelming sense here of secular gesture, perhaps inspired by a vision of Carissimi and Rome, supported by the visible and almost operatic immediacy of the singers.

The unobtrusive film direction does indeed focus primarily on dramatic vocal delivery. The sound is, however, often dubiously balanced (Andreas Scholl is badly mixed in the fraught dissonances which surround the words in "Ad manus", "what are these wounds?") and yet intermittently impressive, such as the inspired arioso-like dialogue, "though hast smitten my heart" from "Ad cor" – a profound example of the extraordinary quality of Buxtehude's personal and elevated figural imagination.

Probably the best performances occur in the early "cantatas", where the supplication of "Ad genua" and "Ad manus" is plotted by Jacobs with some shimmering and supple juxtapositions between the gentle faithfulness of the believer and contemplative mourning on the physical manifestations of the crucified Saviour. "Ad cor", a potential high-point for its "core" devotional significance (and set luminously for a consort of viols), appears timid and musically neutral, as does "Ad faciem". Throughout the work, eagerness to register affect takes precedence over breadth and a cumulative intensity.

As the only DVD of Membra, to my knowledge, and with such distinguished singers (Scholl is outstanding throughout), this is certainly very collectable, though Jacobs doesn't really create distinctive enough an atmosphere, one specific to the pace and character of Buxtehude's still unheralded masterpiece. The dubbing is not all it should be either. Muted enthusiasm.

Source: Jonathan Freeman-Attwood (gramophone.co.uk)

René Jacobs












Andreas Scholl, Gerd Türk, Ulrich Messthaler













Maria Cristina Kiehr, Rosa Dominguez





































René Jacobs


























Δείτε επίσης – See also

Barbara Strozzi: Cantata "Che si puo fare" – Ensemble der Schola Cantorum Basiliensis

The best posts of 2014 – Οι καλύτερες δημοσιεύσεις του 2014