Dmitry Masleev

Dmitry Masleev
Dmitry Masleev (b. 1988), pianist – First Prize (XV International Tchaikovsky Competition, 2015)

Friday, May 23, 2014

Prova d’orchestra (1978) – A film by Federico Fellini – Music by Nino Rota (HD 1080p)

Τα μέλη μιας ορχήστρας συγκεντρώνονται σε ένα παλιό παρεκκλήσι που έχει μετατραπεί σε χώρο συναυλιών, για να κάνουν μια πρόβα που θα καταγραφεί από ένα τηλεοπτικό συνεργείο. Καθώς γίνονται οι συνεντεύξεις των ερμηνευτών και ο καθένας εξηγεί την προσωπική του σχέση με το όργανο που παίζει και τη θέση του στην ορχήστρα, ένας εκπρόσωπος του συνδικάτου των μουσικών εξηγεί τα δικαιώματα αυτών στον διευθυντή της ορχήστρας που είναι εκνευρισμένος με την απειθαρχία και την έλλειψη προσήλωσής τους. Μετά από ένα διάλειμμα, τα μέλη της ορχήστρας ακολουθούν το ένστικτό τους και «εξεγείρονται» απέναντι στον μαέστρο.

Μια ταινία-σχόλιο πάνω στην «αναγκαιότητα» της πειθαρχίας και της ιεραρχίας στο σύνολο των ανθρώπων που παράγουν ένα έργο, αλλά και μια σκέψη για το πώς η αυθόρμητη βία και η αναρχική εξέγερση φέρνουν περισσότερο αυταρχισμό.

Η τελευταία συνεργασία του Φεντερίκο Φελίνι με τον Νίνο Ρότα, πριν το θάνατο του συνθέτη. Η ταινία προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 1979.

"Orchestra Rehearsal" is a 1978 italian film directed by Federico Fellini. It follows an italian orchestra as the members go on strike against the conductor. The film was shown out of competition at the 1979 Cannes Film Festival. "Orchestra Rehearsal" was the last collaboration between composer Nino Rota and Federico Fellini, due to Rota's death in 1979.


Prova d’orchestra • Πρόβα ορχήστρας
(1978)

A film by Federico Fellini – Μια ταινία του Φεντερίκο Φελίνι

[The video was removed for "copyright reasons"  – Το βίντεο αφαιρέθηκε για λόγους «πνευματικών δικαιωμάτων»]

Σκηνοθεσία – Directed by Federico Fellini
Παραγωγή – Produced by Michael Fengler, Renzo Rossellini
Σενάριο – Screenplay: Federico Fellini, Brunello Rondi
Ιστορία – Story: Federico Fellini
Μουσική – Music by Nino Rota
Πρωταγωνιστεί – Starring: Balduin Baas
Διευθυντής φωτογραφίας – Cinematography: Giuseppe Rotunno
Μοντάζ – Editing by Ruggero Mastroianni
Κυκλοφορία – Release dates: 4 December 1978
Διάρκεια – Running time: 70 minutes
Χώρα – Country: Italy
Γλώσσα – Language: Italian

Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου
High definition video with high quality audio

(HD 1080p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog «Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής»
Uploaded on Youtube for the Blog "Faces of Classical Music"

Η «Πρόβα Ορχήστρας» είναι μάλλον μια από τις παρεξηγημένες ταινίες του Φεντερίκο Φελίνι και τις πλέον άγνωστες. Παραγγελία της ιταλικής τηλεόρασης, κατάφερε να βγει από τη μικρή οθόνη και να κερδίσει τις ευρωπαϊκές και αμερικανικές αίθουσες. Κωμική, σατιρική και σαρκαστική, δεν αποτελεί παρά μια μετωνυμία της κοινωνίας που ζούμε. Η μικρή ομάδα των υπαλλήλων μουσικών, που συγκεντρώνονται για να παίξουν μαζί, αποτελείται από κάθε καρυδιάς καρύδι. Η πιανίστα είναι η ωραία, τα ντραμς είναι Ναπολιτάνοι, το πρώτο βιολί είναι ένας υποχόνδριος ευγενικός κύριος με το βαρόμετρό του που μετρά την υγρασία, η αρπίστρια είναι μια μεσήλικη μόνη γυναίκα, η φλαουτίστα είναι ονειροπαρμένη, το όμποε είναι συναισθηματικό, ένα κλαρινέτο ακούει το ματς... Ο διευθυντής ορχήστρας είναι γερμανικής καταγωγής (έχει μια βαριά γερμανική προφορά που τον προδίδει). Όλοι αυτοί συγκεντρώνονται καθημερινά, χωρίς να πολυγνωρίζονται, κουβαλώντας ο καθένας τον κόσμο του σ' αυτή την παλιά εκκλησία του 13ου αιώνα, με την τέλεια ακουστική, όπως μας βεβαιώνει ο φύλακας του χώρου, και παίζουν. Εμείς, ως θεατές, παρακολουθούμε μια μέρα της πρόβας, μια μέρα όπου ένα τηλεοπτικό συνεργείο πηγαίνει για να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ για τους μουσικούς. Ρεπόρτερ, αόρατος αλλά παρών με τη φωνή του, ο ίδιος ο Φελίνι. Οι μουσικοί μαζεύονται αργά αργά στο χώρο, που από άδειος αρχίζει να γεμίζει. Ένας χώρος κλειστός, όχι μόνο οπτικά αλλά και ηχητικά, χωρίς καθόλου αντήχηση (εξαιρετική η επεξεργασία ήχου), γίνεται ο τόπος όπου θα εξελιχθούν οι σχέσεις των ηρώων και όχι μεμονωμένα οι ίδιοι οι ήρωες.


Στην αρχή τα μέλη της ορχήστρας αυτοπαρουσιάζονται ερήμην της κάμερας, ενώ αργότερα, μπροστά στην τηλεοπτική  – και κατ' επέκταση στην κινηματογραφική κάμερα – ο καθένας θα ομολογήσει τον βαθύ έρωτά του για το μουσικό του όργανο. Μια σχέση που τους χαρακτηρίζει όλους ανεξαιρέτως. Ένα ποντίκι που θα εμφανισθεί, θα διακόψει συζητήσεις και εντάσεις και θα επιτρέψει στον μαέστρο να εμφανιστεί. Αυτός θα τους προκαλέσει, θα τους πιέσει, θα τους εξάψει, και ο Φελίνι με το γνωστό του σαρκαστικό χιούμορ θα τους παρουσιάσει τον ένα μετά τον άλλο να αρχίζουν να βγάζουν τα επιπλέον ζεστά ρούχα τους. Το διάλειμμα θα σπρώξει τους μουσικούς στο γειτονικό μπαρ (πάλι κλειστός χώρος) όπου οι θεωρίες περί μαέστρου θα δώσουν και θα πάρουν: «ο μαέστρος είναι άχρηστος πια, ένας μετρονόμος αρκεί», κλπ.

Εν τω μεταξύ ο μαέστρος έχει συμβιβαστεί να δώσει τη δική του συνέντευξη, μια ομολογία στη μη χρησιμότητά του, στην αλλαγή του ρόλου του μέσα στα χρόνια. Η αγωνία της ανατροπής της εξουσίας του διευθυντή ορχήστρας παραπέμπει αναπόφευκτα στην αγωνία της κατάργησης του σκηνοθέτη-απόλυτου δημιουργού, που βρίσκεται ξαφνικά ανάμεσα σε άπειρες ειδικότητες από άτομα χωρίς ιδιαίτερη γενική κουλτούρα, και κατ' επέκταση στη γενικότερη κατάργηση της αυθεντίας μέσα στον κόσμο που ζούσαμε τότε, στα τέλη της δεκαετίας του '70. Άλλωστε, οι ταινίες του Φελίνι από τα μέσα της δεκαετίας του '60 και μετά, χαρακτηρίζονται από ένα περισσότερο προσωπικό στυλ, αφήνοντας τις ακραία ατομικές, αλλά συγχρόνως υπέροχες, καταγραφές της κοινωνικής πραγματικότητας ή, μάλλον, προσθέτοντας σε αυτές στοιχεία κοινωνικοπολιτικά ή και στοιχεία κριτικής ανάλυσης της ίδιας της αναπαράστασης. Είναι σαφές ότι ο Φελίνι φλέρταρε με αυτές τις διαθέσεις από την αρχή της κινηματογραφικής του καριέρας, γεγονός που επιβεβαιώνεται από την ελεύθερη χρήση του ντουμπλάζ στις ταινίες του (η φωνή αιωρείται γύρω από το στόμα, δεν ανήκει στον ηθοποιό, η φράση που λέγεται είναι μικρότερη ή μεγαλύτερη από αυτήν που ακούγεται, η αναπαράσταση, δηλαδή, δηλώνεται και, παραδόξως, δεν ενοχλεί κανέναν).

Στην «Πρόβα Ορχήστρας», με την ελευθερία του ενός χώρου, του συγκεκριμένου θέματος και της μικρής διάρκειας, ο Φελίνι βρίσκεται στις μικρές λεπτομέρειες, βρίσκεται παντού. Η γνωστή συνεργασία του με τον Νίνο Ρότα, από τις πιο μαγικές στην ιστορία του κινηματογράφου, δίνει τα αποτελέσματά της. Μουσικά σχόλια, από τους ίδιους τους μουσικούς κατά τη διάρκεια της δράσης, ενσωματώνονται στην αφήγηση. Παράλληλα, όλη αυτή την ώρα, κάποιοι εξωτερικοί, απειλητικοί, μακρινοί όμως θόρυβοι πλησιάζουν αργά και συγκεντρώνουν την προσοχή όλο και περισσότερων μουσικών.

Μετά την επιστροφή στην αίθουσα, τα φώτα σβήνουν από άγνωστο λόγο και προκαλούν ένα είδος μικρής ανταρσίας, μιαν έκρηξη, μιαν εκτόνωση της πίεσης. Τα πάντα καταρρέουν, όπως συμβαίνει όταν καταρρέουν τα συστήματα αξιών μιας κοινωνίας, ενώ παράλληλα το κτήριο αρχίζει να κατεδαφίζεται. Οι άγνωστης προέλευσης ήχοι που ακούγονταν, τώρα δικαιολογούνται. Πανικός και, στη συνέχεια, σιωπή. Τότε ο μαέστρος πείθει τους μουσικούς να παίξουν, εκεί, όρθιοι μέσα στα χαλάσματα, και η ταινία σβήνει σε μαύρο, με την αυστηρή φωνή του μαέστρου (με την έντονη γερμανική προφορά) να λέει Da Capo!

Ναι, Da Capo! λέμε κι εμείς και βλέπουμε την ταινία ξανά!

Πηγή: Removed





































Η ταινία του Φελίνι, μοιάζει με ελεγεία πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις. Η αρχικά ήρεμη και συνηθισμένη πρόβα, μπορεί, κάτω από ορισμένες συνθήκες, να εξελιχθεί σε πυρπόληση των επιτευγμάτων του πολιτισμού και της νίκης του επί των κατώτερων ενστίκτων.

Υπάρχουν, ξεκάθαρα, δυο αντίπαλα στρατόπεδα εδώ: ο μαέστρος (ο πατέρας, η εξουσία, η οργάνωση) και η ορχήστρα (τα παιδιά, ο λαός, το ανυπότακτο στοιχείο). Ανάμεσά τους περιφέρονται οι μεσάζοντες: οι εκπρόσωποι του ξεπουλημένου συνδικάτου που προσπαθούν δήθεν να υπερασπίσουν τα δίκαια των μουσικών συνδιαλεγόμενοι με την εξουσία, και η ρομαντική μορφή του ηλικιωμένου βοηθού, με τον παλιομοδίτικο σεβασμό προς τον μαέστρο και την επιεική τρυφερότητα για τα «παιδιά».

Ο πατέρας-αφέντης θεωρεί ότι μέσα στα όρια της εξουσίας του περιλαμβάνονται οι σαρκαστικές παρατηρήσεις απέναντι στους μουσικούς, η εκμηδένιση της προσωπικότητάς τους, για το συλλογικό καλό, το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, δηλαδή την εκτέλεση του κομματιού σύμφωνα με το προσωπικό του όραμα! Οι μουσικοί εξανίστανται, αντιδρούν με ειρωνικά σχόλια και γέλια. Το βάθρο του μαέστρου αρχίζει να τρίζει και στο διάλειμμα καταρρέει. Ο πάλαι ποτέ «Θεός» απογυμνώνεται κυριολεκτικά και μεταφορικά μπροστά μας, αποκαλύπτοντας την ανθρώπινη υπόστασή του την ώρα που φρεσκάρεται και μας εξομολογείται στωικά και παραιτημένα ότι δεν υπάρχουν πλέον «πιστοί». Η ορχήστρα απομυθοποιείται επίσης μέσα από τα λεγόμενα των μελών της, ιδίως όταν ένα από αυτά μας λέει ότι λειτουργούν σαν εργάτες, που χτυπούν, φυσούν και γρατζουνούν μηχανικά τα όργανά τους για να παράγουν ήχους.

Η ένταση χτίζεται σταδιακά: βλέπουμε στο διάλειμμα την ορχήστρα να ξεδίνει με ροκ(!) μουσική, ορισμένους να κουβεντιάζουν και να μαλώνουν φωναχτά και σιγά σιγά να οδηγούνται σε ένα παγανιστικό όργιο το οποίο μας παραπέμπει σ' εκείνο των ολιγόπιστων ακολούθων του Μωυσή που, εκμεταλλευόμενοι τη σύντομη απουσία του στο όρος Σινά, αντικαθιστούν το Θεό με ένα ζωόμορφο είδωλο – εν προκειμένω, με έναν τεράστιο μετρονόμο.

Σήμερα δεν υπάρχουν θεοί. Οι επίγονοι των παιδιών των λουλουδιών έχουν καταρρίψει όλες τις διακρίσεις και μαζί και τις αξίες της πολιτισμένης κοινωνίας. Γι' αυτό και φτάνουν να ξεπεράσουν και το όριο της ειδωλολατρίας, καταλήγοντας στην αναρχία, διαπράττοντας έτσι την ύψιστη ύβρη. Την τάξη αποκαθιστά ο ερχομός (απ' το πουθενά) της τεράστιας σιδερένιας μπάλας κατεδάφισης, παίρνοντας ένα εξιλαστήριο θύμα, την αθώα, αμέτοχη στο όργιο αρπίστρια.

Τώρα τα ξεστρατισμένα και ασεβή μεσογειακά παιδιά είναι φοβισμένα και ευάλωτα, επιζητώντας ένα πατρικό χέρι να τους τραβήξει το αφτί. Καθήκον που αναλαμβάνει με ευχαρίστηση ο πειθαρχημένος και συντηρητικός Γερμανός μαέστρος. Τα πρώτα ξαναβρίσκουν την ασφάλεια και ο δεύτερος την ύπαρξη μέσα από το ρόλο του.

Η ταινία συχνά μοιάζει με τηλεοπτική εκπομπή ή ντοκιμαντέρ αλλά προς το τέλος ξεφεύγει σε ποιητικά επίπεδα. Η μουσική του Νίνο Ρότα εξυπηρετεί πολύ καλά τους σκοπούς της ταινίας και οι ηθοποιοί, αρκετοί από τους οποίους ερασιτέχνες, δίνουν, πρώτα με τα πρόσωπά τους (προσεκτικά επιλεγμένα από τον Φελίνι) και λιγότερο με τις ερμηνείες τους, το στίγμα της πολιτικής αλλοτρίωσης που επικρατεί στην Ιταλία των αρχών του '80.

Εντέλει, δεν γνωρίζουμε αν η επιστροφή στην τάξη είναι κάτι παρήγορο. Γιατί ο λόγος δεν είναι η ελεύθερη επιλογή για συνεργασία με σκοπό τη δημιουργία και την πρόοδο, αλλά ο φόβος, που δένει αναγκαστικά τις μοίρες των ανθρώπων, απέναντι στον κοινό εχθρό: το άγνωστο και το θάνατο. Ίσως ο Φελίνι λέει ότι είναι αδύνατον να επιτευχθεί ποτέ ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ μας, αφού οι άνθρωποι λειτουργούμε πιο πολύ σαν τρομαγμένα ποντίκια, παρά σαν σκεπτόμενα όντα που «θρώσκουν άνω».

Πηγή: Σοφία Τσαντίρη (cinemainfo.gr)













Δείτε επίσης – Watch also

Son of Saul (2015) – A film by László Nemes – Géza Röhrig, Levente Molnár, Urs Rechn (Download the movie)

Amour (2012) – A film by Michael Haneke – Emmanuelle Riva, Jean-Louis Trintignant, Isabelle Huppert, Alexandre Tharaud (Download the movie)

Tous les Matins du Monde / All the Mornings of the World / Όλα τα Πρωινά του Κόσμου (1991) – A film by Alain Corneau (Download the movie)

Farinelli (1994) – A film by Gérard Corbiau – Stefano Dionisi, Enrico Lo Verso, Elsa Zylberstein (HD 1080p)


Death in Venice (1971) – A film by Luchino Visconti – Dirk Bogarde, Björn Andrésen, Silvana Mangano – Music by Gustav Mahler (Download the movie)

Copying Beethoven (2006) – A film by Agnieszka Holland – Ed Harris, Diane Kruger (HD 1080p)

Eroica (The Movie, BBC 2003) by Simon Cellan Jones – Ian Hart, Leo Bill, Claire Skinner, Frank Finlay – John Eliot Gardiner (HD 1080p)

The New Babylon (Novyy Vavilon), 1929 – A film by Grigori Kozintsev & Leonid Trauberg – Music by Dmitri Shostakovich (HD 1080p)

No comments:

Post a Comment