DSOLive

DSOLive

Wednesday, February 26, 2014

Ludwig van Beethoven: Symphony No.3 in E flat major – Christian Thielemann (Full HD 1080p)

Η Τρίτη Συμφωνία του Μπετόβεν, σε Μι ύφεση μείζονα, έργο 55, που ο συνθέτης άρχισε να τη γράφει το 1803 και την αποπεράτωσε την άνοιξη του 1804, είναι μία από τις μεγαλύτερες αποκαλύψεις στην ιστορία του ανθρώπινου πνεύματος. Η επινόηση, η μορφοποίηση των θεμάτων, η τέχνη της προπαρασκευής και των μεταβάσεων είναι μόνο σύμβολα μιας εσωτερικής ιδέας.

Όταν η Συμφωνία παρουσιάστηκε πρώτη φορά, στο αρχοντικό του Λόμπκοβιτς, ο Μπετόβεν την είχε συνδυασμένη με τη μορφή του Μεγάλου Ναπολέοντα που τον θεωρούσε όχι μόνο κληρονόμο της Γαλλικής Επανάστασης, αλλά μια πολιτική διάνοια που μπορούσε να διαδραματίσει μεγάλο ρόλο στις πολιτικές και κοινωνικές ανακατατάξεις οι οποίες είχαν θεμελιωθεί στα ιδανικά της γαλλικής Révolution: Liberté, Egalité, Fraternité (Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη). Αυτές οι τρεις ενάρετες ιδέες συνδυασμένες με τα χρώματα της γαλλικής σημαίας, είχαν αποτελέσει το έναυσμα του οργισμένου πλήθους που ξεσηκώθηκε διψασμένο για ελευθερία, κερδίζοντάς την όμως στο τέλος με αίμα και πολλές θυσίες.


O Άντον Σίντλερ, μαθητής, φίλος και γραμματέας του Μπετόβεν διηγείται ότι είχε ακούσει τον συνθέτη να εκφράζει την επιθυμία να γράψει ένα έργο «αφιερωμένο στη δόξα του Βοναπάρτη, υποστηρικτή των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της Ελευθερίας». Όταν τελείωσε λοιπόν αυτό το μεγαλειώδες έργο, σημείωσε στο εξώφυλλο τον τίτλο «Βοναπάρτης» και συμπλήρωσε στα ιταλικά: "Sinfonia grande intitolata Bonaparte" («Μεγάλη συμφωνία με τίτλο Bonaparte»).


Όταν όμως, όπως διηγείται ο μαθητής του Φέρντιναντ Ρις που του έφερε τα νέα, ο Μπετόβεν έμαθε πως ο Ναπολέων στέφθηκε αυτοκράτορας, ξέσπασε με οργή λέγοντας: «Ώστε δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Τώρα κι αυτός θα ποδοπατήσει όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα, υποκύπτοντας μόνο στις φιλοδοξίες του. Θα τοποθετήσει τον εαυτό του πάνω από κάθε άλλον και θα γίνει τύραννος». Στη συνέχεια, έξυσε το όνομα του Ναπολέοντα από την πρώτη σελίδα με τον τίτλο της συμφωνίας του, τόσο βίαια, που έκανε μια τρύπα στο χαρτί. 


Αργότερα σημείωσε σ' αυτή την πρώτη σελίδα τον τίτλο "Sinfonia Eroica" και από κάτω στα ιταλικά και πάλι "Per festeggiar il sovennire d’un grand uomo" («Για να εγκωμιαστεί η μνήμη ενός μεγάλου ανδρός»). Η σελίδα σώζεται στο Beethoven Eroicahaus της Βιένης.


BEETHOVEN • WIENER PHILHARMONIKER • THIELEMANN

Ο Κρίστιαν Τίλεμαν, ένας μαέστρος που δεν φοβάται να χαρακτηριστεί παραδοσιακός ή και ρομαντικός, καταθέτει το προσωπικό του όραμα για τον Μπετόβεν, σεβόμενος παράλληλα την ερμηνευτική παράδοση που καλλιεργείται στη Βιένη τα τελευταία 160 χρόνια και την οποία η γενιά της λεγόμενης «ιστορικής ερμηνείας» έχει θέσει υπό αμφισβήτηση



Ludwig van Beethoven (1770-1827)

♪ Symphony No.3 in E flat major, Op.55 "Eroica" (1804)

i. Allegro con brio

ii. Marcia funebre: Adagio assai in C minor
iii. Scherzo: Allegro vivace
iv. Finale: Allegro molto

Wiener Philharmoniker

Διευθύνει ο Christian Thielemann

Wiener Musikverein, 2010


Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου
High definition video with high quality audio

(HD 1080p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog: Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής (Faces of Classical Music)


Πηγές: Κωστής Γαϊτάνος (Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος), Blog Th A P, Φώτης Καλιαμπάκος (Ελευθεροτυπία)



Christian Thielemann















Symphony No.1
Symphony No.2
Symphony No.4
Symphony No.5
Symphony No.6
Symphony No.7
Symphony No.8
Symphony No.9
Coriolan Overture
Egmont Overture

Tuesday, February 25, 2014

Ludwig van Beethoven: Piano Sonata No.29 in B flat major, "Hammerklavier" – Kousuke Takahashi

Ο Ιάπωνας πιανίστας Kousuke Takahashi ερμηνεύει την υπερβατικής δυσκολίας περίφημη Σονάτα για πιάνο αρ. 29 σε Σι ύφεση μείζονα, έργο 106, του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν



Ludwig van Beethoven (1770-1827)

♪ Piano Sonata No.29 in B flat major, Op.106 "Hammerklavier" (1817-1818)


i. Allegro

ii. Scherzo: Assai vivace
iii. Adagio sostenuto
iv. Introduzione: Largo - Fuga: Allegro risoluto

Kousuke Takahashi, piano


Kyoto, Barocksaal, 15 Μαρτίου 2013


(HD 720p)


Kousuke Takahashi

Monday, February 24, 2014

Ludwig van Beethoven: Symphony No.9 in D minor – NBC Symphony Orchestra, Arturo Toscanini

ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΟΨΕΙΣ ► ΚΛΑΣΙΚΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ

Υπό τη διεύθυνση του Αρτούρο Τοσκανίνι η Συμφωνική Ορχήστρα του NBC και η Collegiate Chorale, με τη σύμπραξη διάσημων στην εποχή τους σολίστ, ερμηνεύουν τη Συμφωνία αρ. 9 σε Ρε ελάσσονα, έργο 125, του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν

Η «Ενάτη» θεωρείται από πολλούς το σπουδαιότερο μουσικό έργο που γράφηκε ποτέ. Είναι η πρώτη φορά που ένας συνθέτης χρησιμοποιεί φωνές σε μια συμφωνία και την κάνει χορωδιακή. Ο Μπετόβεν, θέλοντας να δημιουργήσει ένα έργο-ορόσημο αλλά ταυτόχρονα να εμφυσήσει και ένα ανθρωπιστικό μεγαλειώδες μήνυμα, θα χρησιμοποιήσει στίχους από το ποίημα του 1785, του Φρίντριχ Σίλερ, "An die Freude" («Ωδή στη χαρά»). Οι στίχοι τραγουδιούνται στο τελευταίο μέρος, από τέσσερεις σολίστ και χορωδία. Σήμερα η Συμφωνία αρ. 9 σε Ρε ελάσσονα του Μπετόβεν είναι το μουσικό έργο που εκτελείται περισσότερο συχνά σε όλο τον κόσμο.



Ludwig van Beethoven (1770-1827)

♪ Symphony No.9 in D minor, Op.125 (1824)

i. Allegro ma non troppo, un poco maestoso
ii. Scherzo: Molto vivace - Presto
iii. Adagio molto e cantabile
iv. Presto — Allegro molto assai (Alla marcia) — Andante maestoso — Allegro energico, sempre ben marcato

Anne McKnight, soprano
Jane Hobson, contralto
Erwin Dillon, tenor
Norman Scott, bass

Members of the Collegiate Chorale
NBC Symphony Orchestra
Διευθύνει ο Arturo Toscanini

New York City, NBC Studio 8-H, 3 Απριλίου 1948

Σκηνοθεσία: Hal Keith

(480p)

Arturo Toscanini
Ο Αρτούρο Τοσκανίνι, διάσημος Ιταλός μουσουργός και διευθυντής ορχήστρας, γεννήθηκε το 1861 στην Πάρμα και πέθανε το 1957. Η εκπληκτική του μνήμη τον έκανε ικανό να διευθύνει εκατοντάδες όπερες και συμφωνίες, χωρίς να κοιτάζει καθόλου στις παρτιτούρες. Αρχικά σπούδασε βιολοντσέλο, αλλά αργότερα αφοσιώθηκε αποκλειστικά στη διεύθυνση ορχήστρας και γρήγορα εξασφάλισε την περίλαμπρη φήμη του σε όλο τον κόσμο. Σε ηλικία 19 ετών διεύθυνε ολόκληρη την «Αΐντα» του Βέρντι, στο Ρίο ντε Τζανέιρο, από μνήμης. Πρώτος αυτός παρουσίασε τα «Τέσσερα ιερά κομμάτια» του Τζουζέπε Βέρντι, την «Μποέμ» και την «Τουραντότ» του Τζάκομο Πουτσίνι,  και τους «Παλιάτσους» του Ρουτζέρο Λεονκαβάλο. Το 1898 έγινε πρώτος μαέστρος στη Σκάλα του Μιλάνου και το 1907 πρώτος μαέστρος στη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης. Το 1928 έγινε διευθυντής της Φιλαρμονικής της Νέας Υόρκης. Το 1928 αρνήθηκε να διευθύνει τη φασιστική όπερα «Τζιοβανέζα» και έφυγε από την Ιταλία. Επίσης παραιτήθηκε από το φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ μετά την προσάρτηση της Αυστρίας, το 1938, στο Γερμανικό Ράιχ. Αποσύρθηκε το 1954 και επέστρεψε στην Ευρώπη όταν έγινε 80 ετών για μια σειρά συναυλιών. Ο Τοσκανίνι θεωρήθηκε από όλους τους κριτικούς της εποχής του ως απαράμιλλος μαέστρος. Έκανε πάρα πολλές καλλιτεχνικές περιοδείες σε όλο τον κόσμο και πάντοτε με μεγάλη επιτυχία. Μουσικός με μεγάλη ευαισθησία, ο Τοσκανίνι υπήρξε πάντα αυστηρός και απαιτητικός απέναντι στον εαυτό του και στους συνεργάτες του.

Πηγή: livepedia.gr

Friday, February 21, 2014

Ludwig van Beethoven: Piano Concerto No.4 in G major – Mitsuko Uchida, Bavarian Radio Symphony Orchestra, Mariss Jansons (HD 1080p)














Accompanied by the Bavarian Radio Symphony Orchestra, Japan-born (naturalized in Britain) classical pianist Mitsuko Uchida performs Ludwig van Beethoven's Piano Concerto No.4 in G major, Op.58. Conductor: Mariss Jansons. Recorded during the BBC Proms 2013 in London.

Beethoven's Concerto Νo.4 was finished in 1806 and premiered on December 22nd 1808 at the Theater an der Wien, with Beethoven as the soloist. It is a known fact that Beethoven attempted to present the Concerto at an earlier time but was forced to wait since he could not find any piano players for the solo part.

Just like many of Beethoven's works this Concerto was dedicated to Archduke Rudolf to whom the composer dedicated, among others, his Piano Concerto No.5, numerous piano sonatas, his Violin Sonata or his Triple Concerto.

Starting with this Concerto, Beethoven attributes a greater role to the orchestra in its relationship with the unaccompanied instrument, creating concertos that are considered genuine solo instrumental symphonies.

The Piano Concerto No.4 in G major has three parts:

Allegro moderato: starts with the presentation of the theme by the solo instrument renouncing at the presentation made by the orchestra as he had done in the first concertos.

Andante con moto: is a part full of contrasts, constructed like a dialogue between the orchestra and the solo instrument. The conversational character of this part renders the image of Orpheus, who, through his music, overcomes all hardships.

Rondo – Vivace: brings a cheerful and optimistic note through the themes of simple folkloric-like dance rhythms.

Source: all-about-beethoven.com
















Η διάσημη Γιαπωνέζα πιανίστρια Μιτσούκο Ουσίντα ερμηνεύει το Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 4 σε Σολ μείζονα, έργο 58, του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν. Τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βαυαρικής Ραδιοφωνίας διευθύνει ο σπουδαίος Λετονός μαέστρος Μαρίς Τζάνσονς. Η συναυλία δόθηκε στο Ρόιαλ Άλμπερτ Χολ του Λονδίνου, στο πλαίσιο των BBC Proms 2013.

Το Τέταρτο Κοντσέρτο για πιάνο του Μπετόβεν, ενάντια στις μορφολογικές συμβάσεις του είδους, ξεκινά με το πιάνο, με μια φράση πέντε μέτρων στην οποία τα έγχορδα αποκρίνονται πολύ πιο άμεσα απ' ό,τι στην αργή κίνηση που ακολουθεί. Είναι σχεδόν σαν ένα τμήμα της ορχήστρας να έχει αποσπαστεί και παρότι η ορχήστρα προχωρεί στην παράθεση του θέματος, το τμήμα αυτό εξακολουθεί να απαντά στις επαναλαμβανόμενες φράσεις του πιάνου – τέσσερεις ισοδύναμοι ήχοι, ο τελευταίος τονισμένος – σαν να μη μπορεί να τις βγάλει από το μυαλό του. (Ίσως να θυμίζει τη μοιραία παρουσία του ίδιου ρυθμικού σχήματος στην Πέμπτη Συμφωνία, αν και ενδεχομένως η Συμφωνία που θα μπορούσε να θυμηθεί κανείς εδώ θα ήταν η Ποιμενική.)

Ολόκληρη η τεράστια αυτή κίνηση, σχεδόν όσο ένα ολόκληρο κοντσέρτο του Μότσαρτ, στηρίζεται σε ένα εξαιρετικά μικρής διάρκειας μέρος: κυρίως στο αρχικό θέμα, κατόπιν στο δεύτερο θέμα που εισάγεται από την ορχήστρα, με τον αλέγκρο ρυθμό της, και τέλος – εμφανίζεται λίγο αλλά καταλυτικά – μια ευγενής ιδέα που υποβάλλεται από τα έγχορδα, ένα τέταρτο περίπου από τη συνολική διάρκεια. Με δεδομένη μια τέτοια γκάμα διαλόγου σε θέματα αρμονίας, υφής και αλληλεπίδρασης, τρία μικρά θέματα είναι αρκετά να σταθούν ως μεγαλειώδεις συνθέσεις. Η cadenza του Μπετόβεν, απόλυτα θεματική, παρέχει στο πιάνο τη δυνατότητα να συνοψίσει.

Μετά την ορφική αργή κίνηση, το Rondo μιμείται τον πλούτο της πρώτης κίνησης, αλλά τώρα ο διάλογος είναι πιο εύγλωττος, καθώς ενδυναμώνεται με την ατμόσφαιρα ενός μαρς και ενός χορού. Έχει ωστόσο και τις ιδιαίτερες στιγμές του, αν μη τι άλλο, όταν η φωνή της ορχήστρας μοιράζεται στις βιόλες που ομιλούν – σωστότερα, τραγουδούν – θερμά, σε τρίτες.

Πηγή: ecm.mikri-arktos.gr



Ludwig van Beethoven (1770-1827)

♪ Piano Concerto No.4 in G major, Op.58 (1805-1806)


i. Allegro moderato

ii. Andante con moto
iii. Rondo – Vivace

Mitsuko Uchida, piano


Bavarian Radio Symphony Orchestra

Conductor: Mariss Jansons

London, Royal Albert Hall, BBC Proms 2013


High definition video with high quality audio
Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου

(HD 1080p)

Uploaded on Youtube for the Blog "Faces of Classical Music"
Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog «Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής»

First publication: February 21, 2014 / Πρώτη δημοσίευση: 21 Φεβρουαρίου 2014
Last update: October 19, 2016 / Τελευταία ενημέρωση: 19 Οκτωβρίου 2016


Photo by Klaus Rudolph
Legendary pianist Mitsuko Uchida brings a deep insight into the music she plays through her own quest for truth and beauty. Renowned for her interpretations of Mozart, Schubert, Schumann and Beethoven, she has also illuminated the music of Berg, Schoenberg, Webern and Boulez for a new generation of listeners.

In 2016 Mitsuko Uchida was appointed an Artistic Partner to the Mahler Chamber Orchestra and began a series of concerts directing Mozart concerti from the keyboard in extensive tours of major European venues and Japan. Other recent highlights included an acclaimed performance of the Schönberg piano concerto with the London Philharmonic and Vladimir Jurowski at the 2015 BBC Proms, play-directing the Cleveland Orchestra in performances at Severance Hall and Carnegie Hall, and two appearances at the 2016 Baden-Baden Festival with the Berlin Philharmonic and Simon Rattle. Recital tours in 2016 included the Amsterdam Concertgebouw, Théâtre des Champs Elysées, the Vienna Konzerthaus, the Royal Festival Hall and Carnegie Hall. With a strong commitment to chamber music, Mitsuko Uchida collaborates closely with the world’s finest musicians. Following concerts with Dorothea Röschmann, the Ebène Quartet and Magdalena Kožená in 2015, Uchida also appeared in chamber music programmes with members of the Chicago Symphony Orchestra in the United States, and with Jörg Widmann and members of the Mahler Chamber Orchestra in a residency at the Alte Oper in Frankfurt.

In 2017 Mitsuko Uchida will embark on a Schubert Sonata series, featuring 12 of Schubert's major works which she will tour throughout Europe and North America. She will also return to the Salzburg and Edinburgh Festivals and appear with the Berlin Philharmonic and Simon Rattle, the Chicago Symphony and Riccardo Muti and the Orchestra of Santa Cecilia and Antonio Pappano.

Mitsuko Uchida's loyal relationship with the finest orchestras and concert halls has resulted in numerous residencies. She has been Artist-in-Residence at the Cleveland Orchestra and at the Berlin Philharmonic, the Vienna Konzerthaus, Salzburg Mozartwoche and Lucerne Festival. Carnegie Hall dedicated to her a Perspectives series entitled "Mitsuko Uchida: Vienna Revisited" and the Concertgebouw a Carte Blanche series.

Mitsuko Uchida records exclusively for Decca. Her extensive discography includes the complete Mozart and Schubert piano sonatas. Since 2011 Uchida has been recording Mozart's Piano Concerti with the Cleveland Orchestra live in concert and directing from the piano. The first release won a Grammy Award in 2011. The last instalment featuring concerti K.453 and K.503 is scheduled to be released in autumn 2016. Her recording of the Schoenberg Piano Concerto with Pierre Boulez and the Cleveland Orchestra won four awards, including The Gramophone Award for Best Concerto.

Highly committed to aiding the development of young musicians, Mitsuko Uchida is a trustee of the Borletti-Buitoni Trust and Director of the Marlboro Music Festival. In June 2009 she was made a Dame Commander of the Order of the British Empire. In May 2012 she was awarded the Royal Philharmonic Society's Gold Medal and in 2014 received an Honorary Degree from the University of Cambridge. A guest of honour at the Salzburg Mozartwoche in 2015, Mitsuko Uchida was awarded the Golden Mozart Medal. In October 2015, she received the Premium Imperiale Award from the Japan Arts Association.

Source: mitsukouchida.com / July 2016




























More photos / Περισσότερες φωτογραφίες


Δείτε επίσης – Watch also

Johannes Brahms: Violin Concerto in D major – Frank Peter Zimmermann, Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks, Mariss Jansons (HD 1080p)

Thursday, February 20, 2014

Ludwig van Beethoven: Symphony No.2 in D major – Christian Thielemann (New Upload, Full HD 1080p)

Τη Δεύτερη Συμφωνία του Μπετόβεν πολλοί την αποκάλεσαν Ειδυλλιακή. Ο ΄Εριχ Βάλεντιν λέει ότι είναι γεμάτη ευθυμία και νεανική χάρη και παρόλο που ο Μπετόβεν τη γράφει σε μια τόσο ζοφερή στιγμή της ζωής του (συνειδητοποιεί ότι χάνει την ακοή του) γράφει όχι μόνο ένα τόσο αισιόδοξο και ευτυχισμένο έργο, αλλά μετατρέπει και το Μενουέτο σε ένα  μεγαλειώδες εύθυμο Σκέρτσο γεμάτο χιούμορ.

Ήδη από τη Δεύτερη Συμφωνία του ο Μπετόβεν επεκτείνει τις διαστάσεις της συμφωνικής δομής, με μια μορφή πιο σύνθετη και ποικίλη,  που τη μεταχειρίζεται σαν σκέψη καμωμένη από γρανίτη, η οποία εκφράζει τη θέληση και οργανώνει τη δράση.


Η Δεύτερη Συμφωνία σε Ρε μείζονα, έργο 36, παρουσιάστηκε πρώτη φορά στη Βιένη, στο αυτοκρατορικό Theater an der Wien στις 5 Απριλίου του 1803, σε μια συναυλία  μαμούθ, ένα «monstre program» όπως την αποκάλεσε ο Φριτς Ζόμπελυ. Για την ιστορία αναφέρουμε το ατέλειωτο πρόγραμμα αυτής της συναυλίας: εκτελέστηκαν η Πρώτη και η Δεύτερη Συμφωνία, το Τρίτο Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα, και το μοναδικό ορατόριο που συνέθεσε ο Μπετόβεν, «Ο Χριστός στο Όρος των Ελαιών», που η διάρκειά του είναι πλέον της μίας ώρας.


BEETHOVEN • WIENER PHILHARMONIKER • THIELEMANN

Ο Κρίστιαν Τίλεμαν, ένας μαέστρος που δεν φοβάται να χαρακτηριστεί παραδοσιακός ή και ρομαντικός, καταθέτει το προσωπικό του όραμα για τον Μπετόβεν, σεβόμενος παράλληλα την ερμηνευτική παράδοση που καλλιεργείται στη Βιένη τα τελευταία 160 χρόνια και την οποία η γενιά της λεγόμενης «ιστορικής ερμηνείας» έχει θέσει υπό αμφισβήτηση




Ludwig van Beethoven (1770-1827)

♪ Symphony No.2 in D major, Op 36 (1802)


i. Adagio molto

ii. Larghetto
iii. Scherzo: Allegro
iv. Allegro molto

Wiener Philharmoniker

Διευθύνει ο Christian Thielemann

Wiener Musikverein, 2010


Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου

High definition video with high quality audio

(HD 1080p)


Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog: Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής (Faces of Classical Music)


Πηγή: Κωστής Γαϊτάνος (Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος), Φώτης Καλιαμπάκος (Ελευθεροτυπία)



Christian Thielemann














Symphony No.1
Symphony No.3
Symphony No.4
Symphony No.5
Symphony No.6
Symphony No.7
Symphony No.8
Symphony No.9
Coriolan Overture
Egmont Overture

Wednesday, February 19, 2014

Ludwig van Beethoven: Symphony No.1 in C major – Christian Thielemann (New Upload, Full HD 1080p)

«Η Πρώτη Συμφωνία του Μπετόβεν είναι το ενόργανο κύκνειο άσμα, η τελευταία συμφωνική μαρτυρία του 18ου αιώνα, που προβάλλει την απλότητα και τη διαύγεια έναντι του επερχόμενου Ρομαντισμού», γράφει ο μουσικολόγος Γιόζεφ Σμίτ-Γκαίργκ.

Όταν το έργο παρουσιάστηκε το 1801 στο Γκεβάντχαουζ της Λειψίας σήκωσε θύελλα διαμαρτυριών και το χαρακτήρισαν «έκρηξη ιδεών ενός αλλόφρονος νέου», ενώ στο Παρίσι λίγο αργότερα  σημείωνε ο Φιγκαρό: «Αλίμονο στα τραυματισμένα αφτιά και στην καρδιά μας που μένει ασυγκίνητη σ’ αυτούς τους περιττούς κραδασμούς». Η Πρώτη Συμφωνία – μαργαριτάρι της συμφωνικής μουσικής – ήταν ένας μπετοβενικός αποχαιρετισμός σ' εκείνη την πλευρά του βίου που δε θα ξαναγύριζε ποτέ. Και την αποχαιρέτισε με την ωραιότερη φωνή που μπορούσε να βγει από την ψυχή και το πνεύμα μιας μεγαλοφυΐας.

BEETHOVEN • WIENER PHILHARMONIKER • THIELEMANN

Ο Κρίστιαν Τίλεμαν, ένας μαέστρος που δεν φοβάται να χαρακτηριστεί παραδοσιακός ή και ρομαντικός, καταθέτει το προσωπικό του όραμα για τον Μπετόβεν, σεβόμενος παράλληλα την ερμηνευτική παράδοση που καλλιεργείται στη Βιένη τα τελευταία 160 χρόνια και την οποία η γενιά της λεγόμενης «ιστορικής ερμηνείας» έχει θέσει υπό αμφισβήτηση




Ludwig van Beethoven (1770-1827)

♪ Symphony No.1 in C major, Op.21 (1801)

i. Adagio molto - Allegro con brio
ii. Andante cantabile con moto
iii. Menuetto: Allegro molto e vivace
iv. Adagio - Allegro molto e vivace

Wiener Philharmoniker
Διευθύνει ο Christian Thielemann

Wiener Musikverein, 2010


Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου
High definition video with high quality audio

(HD 1080p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog: Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής (Faces of Classical Music)

Πηγή: Κωστής Γαϊτάνος (Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος), Φώτης Καλιαμπάκος (Ελευθεροτυπία)



Christian Thielemann














Symphony No.2
Symphony No.3
Symphony No.4
Symphony No.5
Symphony No.6
Symphony No.7
Symphony No.8
Symphony No.9
Coriolan Overture
Egmont Overture

Saturday, February 15, 2014

Alban Berg: Lulu Suite – Anna Prohaska, Claudio Abbado
















Claudio Abbado
(26 Ιουνίου 1933 – 20 Ιανουαρίου 2014 • June 26, 1933 – January 20, 2014)

Ένας χρόνος από το θάνατό του  – A year after his death



Το σπουδαιότερο από τα τελευταία έργα του Άλμπαν Μπεργκ είναι η δεύτερή του όπερα «Λούλου», την οποία δούλευε από το 1928, αλλά έμεινε ημιτελής. Η εκτέλεση των ορχηστρικών κομματιών αυτής της όπερας, που διηύθυνε ο Έριχ Κλάιμπερ στο Βερολίνο το 1934, ήταν μια από τις τελευταίες δημόσιες αντιναζιστικές εκδηλώσεις.

Την Ορχήστρα Νέων «Σιμόν Μπολίβαρ» της Βενεζουέλας διευθύνει ο Κλαούντιο Αμπάντο. Η σοπράνο Άννα Προχάσκα ερμηνεύει εξαιρετικά, αποκαλύπτοντας πολλές από τις λεπτότερες πτυχές ενός δύσκολου ρόλου.

Το βίντεο αφαιρέθηκε για λόγους πνευματικών δικαιωμάτων – The video was removed for copyright reasons

Alban Berg (1885-1935)

♪ Lulu Suite (1934)


Anna Prohaska, soprano


Simón Bolívar Youth Orchestra of Venezuela

Μουσική διεύθυνση (Conductor): Claudio Abbado

Lucerne Festival at Easter

Lucerne Culture and Congress Center (KKL), 2010

Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου

High definition video with high quality audio

(Full HD 1080p)


Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog: Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής (Faces of Classical Music)


Πρώτη δημοσίευση: 15 Φεβρουαρίου 2014 – First publication: February 15, 2014
Δεύτερη δημοσίευση (αναθεωρημένη): 23 Ιανουαρίου 2015 – Second publication (revised): January 23, 2015

Claudio Abbado














Anna Prohaska















Δείτε επίσης – Watch also

Hector Berlioz: Grande Messe des morts (Requiem) – Gustavo Dudamel (Notre-Dame de Paris 22-01-2014, HD 1080p)

A Russian Night: Tchaikovsky, Rachmaninov & Stravinsky – Hélène Grimaud, Claudio Abbado (Full HD 1080p)

Hélène Grimaud talks about Claudio Abbado


Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Lucerne Festival Orchestra, Claudio Abbado (HD 1080p)

Gustav Mahler: Symphony No.4 in G major – Magdalena Kožená, Claudio Abbado


Gustav Mahler: Symphony No.5 in C Sharp minor – Lucerne Festival Orchestra, Claudio Abbado

Gustav Mahler: Symphony No.7 in E minor – Lucerne Festival Orchestra, Claudio Abbado (HD 1080p)


Johann Sebastian Bach: Brandenburg Concertos, BWV 1046-1051 – Giuliano Carmignola, Claudio Abbado (Audio video)


Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Symphony No.6 in B minor – Claudio Abbado (HD 1080p)


Sergei Prokofiev: Piano Concerto No.3 in C major – Yuja Wang, Claudio Abbado


Wolfgang Amadeus Mozart: Ach, ich fühl's (Pamina's Aria from The Magic Flute) – Anna Prohaska, Claudio Abbado

Johannes Brahms: Hungarian Dances – Wiener Philharmoniker, Claudio Abbado (Audio video)


Claudio Abbado – Hearing the Silence: Sketches for a portrait (2003) / The silence that follows the music (1996) – Two films by Paul Smaczny


Ludwig van Beethoven: Symphony No.3 in E flat major, ii. Adagio assai – Daniel Barenboim (Concert in memory of Claudio Abbado)


&

Alban Berg: Lulu – Marlis Petersen, Kirill Petrenko, Dmitri Tcherniakov – Bavarian State Opera 2015 (Download the opera)

Friday, February 14, 2014

Richard Wagner: The Ride of the Valkyries – Berliner Philharmoniker, Daniel Barenboim

Richard Wagner (22/05/1813 – 13/02/1883)
133η επέτειος από το θάνατό του – 133rd anniversary of his death

Πριν ακόμη ολοκληρωθεί το κείμενο του «Δαχτυλιδιού των Νιμπελούνγκεν», ο Ρίχαρντ Βάγκνερ είχε αρχίσει να γράφει τη μουσική. Στις 23 Ιουλίου του 1851 έγραψε σ' ένα φύλλο χαρτί αυτό που έγινε το πιο γνωστό καθοδηγητικό μοτίβο ολόκληρου του κύκλου: το θέμα από το "Ride of the Valkyries" («Η Επέλαση των Βαλκυριών», γερμανικός τίτλος: "Walkürenritt"). Άλλα πρώιμα μουσικά μέρη για τη «Βαλκυρία» γράφτηκαν το καλοκαίρι του 1852. Αλλά δεν ήταν παρά στις 28 Ιουνίου του 1854 που ο Βάγκνερ άρχισε να τα μετατρέπει σε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο και των τριών πράξεων της όπερας. Αυτό το προσχέδιο ("Gesamtentwurf") ολοκληρώθηκε στις 27 Δεκεμβρίου του 1854. Μεγάλο μέρος της εργασίας σ' αυτό το στάδιο ανάπτυξης της όπερας επικαλύφτηκε με την εργασία στην τελική ορχηστρική εκδοχή του «Χρυσού του Ρήνου».

Καθώς ο Βάγκνερ συμπεριέλαβε στο σχέδιο κάποιες ενδείξεις για την ενορχήστρωση, αποφάσισε να προχωρήσει απευθείας στην ορχηστρική ολοκλήρωση του έργου τον Ιανουάριο του 1855, χωρίς να έχει κάνει προηγουμένως ένα ενδιάμεσο σχέδιο ενορχήστρωσης όπως είχε κάνει για τον «Χρυσό του Ρήνου». Αυτή ήταν μία απόφαση για την οποία σύντομα θα μετάνιωνε, καθώς οι πολλές διακοπές, συμπεριλαμβανομένης και μίας τετράμηνης επίσκεψης στο Λονδίνο, έκαναν το εγχείρημα πιο δύσκολο απ' ό,τι περίμενε. Έχοντας μεσολαβήσει πάρα πολύς χρόνος μεταξύ του αρχικού σχεδίου και της τελικής επεξεργασίας, ο Βάγκνερ ανακάλυψε ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί πώς σκόπευε να ενορχηστρώσει το σχέδιο. Κατά συνέπεια, ορισμένα μέρη έπρεπε να τα συνθέσει από την αρχή. Ωστόσο, ο Βάγκνερ επέμεινε στο στόχο του και το έργο ολοκληρώθηκε στις 20 Μαρτίου του 1856.

Την «Η Επέλαση των Βαλκυριών» του Ρίχαρντ Βάγκνερ, ερμηνεύει η Φιλαρμονική του Βερολίνου υπό τη διεύθυνση του Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ.



The "Ride of the Valkyries" (German: "Walkürenritt" or "Ritt der Walküren") is the popular term for the beginning of Act 3 of "Die Walküre", the second of the four operas by Richard Wagner that constitute "Der Ring des Nibelungen". As a separate piece, the "Ride" is often heard in a purely instrumental version, which may be as short as three minutes. Together with the "Bridal Chorus" from "Lohengrin", the "Ride of the Valkyries" is one of Wagner's best-known pieces.



Richard Wagner (1813-1883)

♪ The Ride of the Valkyries (1851)

Berliner Philharmoniker
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Daniel Barenboim

Berlin State Opera, 1998


(HD 720p)


Πρώτη δημοσίευση: 14 Φεβρουαρίου 2014 – First publication: February 14, 2014
Τελευταία ενημέρωση: 13 Φεβρουαρίου 2016 – Last update: February 13, 2016

Pierre-Auguste Renoir: Richard Wagner, 1882
Ο Βίλχελμ Ρίχαρντ Βάγκνερ γεννήθηκε στις 22 Μαΐου 1813 στη Λειψία. Ήταν πρωτοποριακός Γερμανός συνθέτης, ποιητής και μουσικολόγος του 19ου αιώνα. Ήταν το ένατο παιδί ενός γραφέα της Αστυνομίας, του Καρλ Φρίντριχ Βάγκνερ και της Γιοχάννα Ροσίνε Βάγκνερ, κόρης αρτοποιού. Το 1822 ο Βάγκνερ φοιτά στη Σχολή Kreuzschule της Δρέσδης, με το όνομα Βίλχελμ Ρίχαρντ Γκάιερ (Wilhelm Richard Geyer). Από τα Χριστούγεννα του 1827 θα μετακομίσει στον τόπο καταγωγής της οικογένειας, τη Λειψία, όπου και θα φοιτήσει με το όνομα Βάγκνερ στη Σχολή Nikolaischule και στη Σχολή Thomasschule. Ο νεαρός Βάγκνερ διάβαζε Σαίξπηρ και τους ρομαντικούς, όπως τον ποιητή Ε.Τ.Α Χόφμαν (E.T.A. Hoffmann). Στην ηλικία των δεκαέξι θα ακούσει τη σοπράνο Wilhelmine Schröder-Devrient στον «Φιντέλιο» του Μπετόβεν. Από εκείνη τη στιγμή ήξερε ότι ήθελε να γίνει μουσικός και συνέθεσε σύντομα τις πρώτες του σονάτες, ένα κουαρτέτο εγχόρδων και την ατελή όπερα "Die Hochzeit" («Ο Γάμος»). Από το 1831 θα σπουδάσει μουσική στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Παράλληλα έπαιρνε μαθήματα σύνθεσης από τον διευθυντή της χορωδίας της Λειψίας, Christian Theodor Weinlig, στον οποίο και θα αφιερώσει το πρώτο του έργο (Σονάτα για πιάνο σε Σι ύφεση μείζονα).

Ο Βάγκνερ παντρεύτηκε δύο φορές, την πρώτη με τη Μίνα Πλάνερ, και τη δεύτερη με την κόρη του Λιστ, Κόζιμα, η οποία εγκατέλειψε για τον Βάγκνερ τον πρώτο της σύζυγο, τον διάσημο πιανίστα Χανς φον Μπύλοφ ο οποίος ήταν παράλληλα και ένας από τους πλέον αφοσιωμένους οπαδούς του Βάγκνερ. Οι τελευταίες δέκα από τις δεκατρείς όπερες του, κατέχουν εξέχουσα θέση στο διεθνές ρεπερτόριο της Όπερας. Πρόκειται για αληθινά αριστουργήματα, που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας της μουσικής. Ο Βάγκνερ μεταμόρφωσε την όπερα σε «μουσικό δράμα»: σε ένα ιδανικό μείγμα μουσικής, ποίησης, χορού και οπτικής απόλαυσης. Προετοίμασε δε το έδαφος για πολλές από τις μουσικές εξελίξεις του επόμενου αιώνα.

Στη Σκανδιναβική μυθολογία οι βαλκυρίες είναι ελάσσονες θηλυκές θεότητες που υπηρετούν τον Οντίν. Η ονομασία τους σημαίνει «αυτές που επιλέγουν τους σφαγιασθέντες». Πρωταρχικό τους καθήκον ήταν να διαλέγουν τους πιο αντρείους νεκρούς πολεμιστές για να τους οδηγήσουν στη μετά θάνατο ζωή τους στη Βαλχάλα. Στη βαγκνερική τους εκδοχή οι Βαλκυρίες είναι κόρες του Βόταν (Wotan /Οντίν) και της Έρντα (Erda/Γιορντ, «Γη») και ονομάζονται Brünnhilde, Helmwige, Ortlinde, Gerhilde, Waltraute, Siegrune, Rossweisse, Grimgerde και Schwertleite.

Πηγές: el.wikipedia.org (εισαγωγή). Για τα υπόλοιπα κείμενα: Χριστιάννα Λούπα (palmografos.com)















Δείτε επίσης – See also

Wagner Birthday Gala – Jonas Kaufmann, Staatskapelle Dresden, Christian Thielemann (Full HD 1080p)

Thursday, February 13, 2014

Richard Wagner: Prelude and Liebestod from "Tristan und Isolde" – Seikyo Kim

Με αφορμή την 131η επέτειο από το θάνατο του Ρίχαρντ Βάγκνερ. Πρελούδιο και Liebestod από την όπερα «Τριστάνος και Ιζόλδη». Την ορχήστρα Symfonieorkest Vlaanderen διευθύνει ένας από τους κορυφαίους νέους μαέστρους της Ιαπωνίας, ο Seikyo Kim.

Η όπερα «Τριστάνος και Ιζόλδη» είναι ένα από τα σημαντικότερα μουσικά έργα που έχουν γραφτεί. Ένα μεγάλο και επαναστατικό έργο, τόσο όσον αφορά στη μορφή, την ενορχήστρωση, την αρμονία, ακόμα και από ηθική άποψη. Ο ίδιος ο Βάγκνερ αναγνώριζε ότι είχε υπερβεί πολλούς κανόνες, ενώ το εισαγωγικό πρελούδιο θεωρείται ότι αποτελεί πύλη εισόδου για πολλές από τις καινοτομίες της μουσικής του 20ού αιώνα, κυρίως της Σχολής της Βιένης (Σένμπεργκ, Μπεργκ, Βέμπερν). Ως προς τη μορφή, η όπερα είναι ένα μουσικό δράμα με την ευρύτερη έννοια του όρου. Δεν περιλαμβάνει άριες, ντουέτα κ.τ.λ., αλλά όλη η μουσική αρθρώνεται συμφωνικά με συνεχή ροή, σαν μια ατέρμονη μελωδία. Επιπλέον, η παρτιτούρα ενοποιείται με τη χρήση των περίφημων λάιτ-μοτίφ, των χαρακτηριστικών καθοδηγητικών μοτίβων, τα οποία εδώ δεν συμβολίζουν μόνο πρόσωπα αλλά και αντικείμενα, ιδέες ή καταστάσεις. Η όπερα τελειώνει με το μοτίβο του έρωτα, που εκφράζεται για πρώτη φορά σε ολόκληρο το έργο με έναν καθαρό και αναγνωρίσιμο τρόπο, καθώς οδηγείται επιτέλους στη λύση του. Οι δύο εραστές πεθαίνουν και ενώνονται σε έναν κόσμο όπου κανείς δεν μπορεί να τους χωρίσει, κι έτσι η μουσική μπορεί κι αυτή να εγκαταλείψει την αίσθηση του διφορούμενου, που συμβόλιζε την ανησυχία και την ταραχή του ζευγαριού, και να καταλήξει σε μια σύμφωνη συγχορδία, έκφραση γαλήνης και ολοκλήρωσης.

Richard Wagner (22 Μαΐου 1813 - 13 Φεβρουαρίου 1883)

131η επέτειος από το θάνατό του — 131st anniversary of his death



♪ Prelude and Liebestod from "Tristan und Isolde" (1859)

Symfonieorkest Vlaanderen
Διευθύνει ο Seikyo Kim

27 Ιανουαρίου 2013

(HD 1080p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog: Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής (Faces of Classical Music)

Πηγή για την εισαγωγή: kathimerini.gr


Ο Seikyo Kim διευθύνει την Symfonieorkest Vlaanderen












Wednesday, February 12, 2014

Tobias Berndt sings the Lectio III from the Officium defunctorum of Jan Dismas Zelenka

Ο Γερμανός βαρύτονος Tobias Berndt ερμηνεύει το Lectio III από το Officium defunctorum του Jan Dismas Zelenka

Με την ευκαιρία της εμφάνισης του Tobias Berndt στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 18 και 19 Φεβρουαρίου 2014, όπου συμπράττοντας με τη MusicAeterna και τον μαέστρο Θεόδωρο Κουρεντζή, θα ερμηνεύσει το ρόλο του Αινεία στην όπερα «Διδώ και Αινείας» του Χένρι Πέρσελ.




Jan Dismas Zelenka (1679-1745)

♪ Officium defunctorum (Lectio III), ZWV 47


Tobias Berndt, baritone


Collegium 1704
Διευθύνει ο Václav Luks

2009

(HD 1080p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog: Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής (Faces of Classical Music)

Tobias Berndt


Tuesday, February 11, 2014

Johann Sebastian Bach: Schwingt freudig euch empor, BWV 36, vii – Nuria Rial, John Holloway, Rudolf Lutz

Η πολυβραβευμένη Καταλανή σοπράνο Nuria Rial ερμηνεύει την άρια "Auch mit gedämpften, schwachen Stimmen" από την Καντάτα του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ "Schwingt freudig euch empor", BWV 36. Μαζί της ο βιρτουόζος Άγγλος βιολονίστας John Holloway. Την ορχήστρα J. S. Bach Foundation of St Gallen διευθύνει ο πολυτάλαντος Ελβετός οργανίστας, τσελίστας, πιανίστας και συνθέτης Rudolf Lutz.

Με την ευκαιρία της εμφάνισης της Nurial Rial στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 18 και 19 Φεβρουαρίου 2014, όπου συμπράττοντας με τη MusicAeterna και τον μαέστρο Θεόδωρο Κουρεντζή, θα ερμηνεύσει το ρόλο της Μπελίντας στην όπερα «Διδώ και Αινείας» του Χένρι Πέρσελ.



Johann Sebastian Bach (1685-1750)

♪ Schwingt freudig euch empor, BWV 36 (1731)

vii. Aria (soprano): Auch mit gedämpften, schwachen Stimmen

Nuria Rial, soprano
John Holloway, violin

J. S. Bach Foundation of St Gallen
Διευθύνει ο Rudolf Lutz

2007

(HD 720p)

Nuria Rial














John Holloway and Nuria Rial 












Monday, February 10, 2014

George Frideric Handel: Dixit Dominus – UNT Collegium Singers & Baroque Chamber Orchestra, Richard Sparks (HD 1080p)

Έργο με σαφείς επιρροές από το ιταλικό μπαρόκ, το "Dixit Dominus" βασίζεται στο λατινικό κείμενο του Ψαλμού 110 (Vulgate 109) ο οποίος αρχίζει με τις λέξεις Dixit Dominus («Ο Κύριος είπε»). Ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 1707, ενώ ο Χαίντελ ζούσε στην Ιταλία. Το πιθανότερο είναι ότι το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε την ίδια χρονιά, στις 16 Ιουλίου, στην εκκλησία της Santa Maria στην Montesanto, υπό την αιγίδα της οικογένειας Colonna. Για την ερμηνεία του έργου απαιτούνται 5 φωνές σολίστ (2 σοπράνο, άλτο, τενόρος, μπάσος), χορωδία, έγχορδα και κοντίνουο.

Το έργο "Dixit Dominus", του Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ, ερμηνεύουν η Χορωδία και η Μπαρόκ Ορχήστρα Δωματίου της Μουσικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Βόρειου Τέξας, υπό τη διεύθυνση του Αμερικανού μαέστρου και δασκάλου χορωδιακής μουσικής, Richard Sparks.



"Dixit Dominus" is a psalm setting by George Frideric Handel (catalogued as HWV 232). It uses the Latin text of Psalm 110 (Vulgate 109), which begins with the words Dixit Dominus ("The Lord Said"). The work was completed in April 1707 while Handel was living in Italy. It is Handel's earliest surviving autograph. The work was written in the baroque style and is scored for five vocal soloists (SSATB), chorus, strings and continuo. It is most likely that the work was first performed on 16 July 1707 in the Church of Santa Maria in Montesanto, under the patronage of the Colonna family.



George Frideric Handel (1685-1759)

♪ Dixit Dominus, HWV 232 (1707)

UNT Collegium Singers & Baroque Chamber Orchestra
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Richard Sparks

College of Music, University of North Texas, Winspear Hall, April 18, 2013 (18 Απριλίου 2013)

(HD 1080p)

Πρώτη δημοσίευση: 10 Φεβρουαρίου 2014 – First publication: February 10, 2014
Τελευταία ενημέρωση: 12 Μαρτίου 2016 – Last update: March 12, 2016



























Δείτε επίσης – Watch also

George Frideric Handel: Messiah – Susan Gritton, Cornelia Horak, Bejun Mehta, Richard Croft, Florian Boesch – Claus Guth, Jean-Christophe Spinosi (Full HD 1080p)

George Frideric Handel: Theodora – Dawn Upshaw, David Daniels, Frode Olsen, Richard Croft, Lorraine Hunt Lieberson, Michael Hart-Davis – William Christie, Peter Sellars

George Frideric Handel: Water Music & Music for the Royal Fireworks – Le Concert Spirituel, Hervé Niquet

Sunday, February 09, 2014

MusicAeterna και Θεόδωρος Κουρεντζής στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Ο χαρισματικός μουσικός Θεόδωρος Κουρεντζής θα εμφανιστεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, με τη MusicAeterna, σε δύο αριστουργήματα του μπαρόκ, όπως δεν τα έχουμε ξανακούσει, στις 18 και 19 Φεβρουαρίου 2014.

Είναι υπερφυσικά προικισμένος, πιστεύει ότι θα σώσει την κλασική μουσική, επιχειρεί συνεχώς ανατροπές που πολώνουν τους κριτικούς, επιτίθεται σε όλα τα στερεότυπα και δηλώνει «μυστικιστής» και «αναρχικός νάρκισσος».

Για τρίτη φορά στο Μέγαρο Μουσικής, τα τελευταία τρία χρόνια, ο Θεόδωρος Κουρεντζής, εμφανίζεται με την MusicAeterna, το εξαιρετικό σύνολο δωματίου και την χορωδία που έχει δημιουργήσει, με δύο συγκλονιστικά έργα της εποχής του μπαρόκ: την όπερα «Διδώ και Αινείας» του Χένρι Πέρσελ και το "Dixit Dominus", ένα από τα ομορφότερα έργα εκκλησιαστικής μουσικής του Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ.

Τον συνοδεύει μια ομάδα από ξεχωριστούς σολίστες-τραγουδιστές, τους οποίους ο Κουρεντζής ανακαλύπτει με το μικροσκόπιο, ταξιδεύοντας σε δεκάδες ωδεία σε όλη τη Ρωσία και τους μυεί, όπως και τους μουσικούς της ορχήστρας του, στον δικό του παθιασμένο έρωτα για τη μουσική, μακριά από ακαδημαϊσμούς και την άψυχη τελειομανία, όπως λέει ο ίδιος. Τον ρόλο της Διδούς έχει η Anna Prohanska, του Αινεία ο Tobias Berndt, της Μπελίντα η Nurial Rial, των Μαγισσών η Maria Forsstrom και η Olga Magina, τον ρόλο του Ναύτη έχει ο Victor Shapovalov και του Πνεύματος η Valeria Safonova. Την Ορχήστρα και την Χορωδία MusicAeterna διευθύνει ο Θεόδωρος Κουρεντζής.


«Όταν ο Κουρεντζής μού είπε ότι βρίσκεται σε αποστολή για να σώσει την κλασική μουσική, σκέφτηκα ότι παραληρεί, αλλά όταν άκουσα την όπερα Διδώ και Αινείας, σε μια έξοχη, φρέσκια εκδοχή, κατάλαβα ότι το εννοεί», έγραψε ο κριτικός της Telegraph, Πίτερ Κάλσο, μετά την παράσταση στην Όπερα του Νοβοσιμπίρσκ, το 2011. «Εντυπωσιάστηκα από το πνεύμα που συνέδεε τα μέλη του συνόλου που έφτιαξε ο Κουρεντζής. Υπάρχουν εξαιρετικές πρόσφατες εκδόσεις της όπερας αυτής του Πέρσελ, αλλά ο Κουρεντζής τις έκανε να ακούγονται επιτηδευμένες και λόγιες».


«Εκείνη τη βραδιά, στο Νοβοσιμπίρσκ», συνεχίζει ο Κάλσο, «ακούσαμε εξαίσια μουσική. Υπήρχαν στιγμές που έμενα άναυδος από την αναίδειά του και άλλες, που ένιωθα βαθιά συγκίνηση από την καθαρή, απόλυτη, αναπάντεχη ομορφιά  του ήχου του. Εάν ο Κουρεντζής δεν παγιδευτεί στο ναρκισσισμό του, μπορεί να αποδειχθεί ένας από αυτούς του σπάνιους καλλιτέχνες, ικανός να αλλάξει την τέχνη του και να δώσει κάτι εξαιρετικό, ίσως ένα θαύμα».


«Ήταν η καλύτερη παράσταση μπαρόκ μουσικής που έχω δει στη Ρωσία», δήλωσε ο Μάρκ Χίλντρου, διευθυντής του πρακτορείου Askonas Holt, που εκπροσωπεί πολλούς από τους κορυφαίους μαέστρους του κόσμου και ο οποίος ασχολείται τα τελευταία είκοσι χρόνια με τη ρωσική σκηνή της κλασικής μουσικής. «Ίσως ο Κουρεντζής να είναι τόσο καλός, όσο νομίζει. Είναι αλλόκοτος, αδιάλλακτος, αλλά υπερταλαντούχος».


Μια σπάνια περίπτωση μουσικού, σαγηνευτική, φιλόδοξη, αλλά σοβαρή περσόνα, ο Θεόδωρος Κουρεντζής, με τις εκκεντρικές του επιλογές και απόψεις, έχει ανεβάσει πολλά σκαλιά το μουσικό επίπεδο στη Ρωσία, έχει υποχρεώσει τους κριτικούς να αναθεωρήσουν πολλές από τις εμμονές τους και έχει αιφνιδιάσει κοινό και ειδικούς με τις ριζοσπαστικές ερμηνείες του σε μεγάλα έργα του μουσικού κανόνα.



Μαέστρος, μουσικός και ηθοποιός, ο Θεόδωρος Κουρεντζής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1972, άρχισε πιάνο στα 4 χρόνια του, βιολί στα 7 και από τα 12 αφοσιώθηκε στη σύνθεση, στο Εθνικό Ωδείο, με καθηγητή τον Γιώργο Χατζηνίκο. Απέρριψε μια υποτροφία 25.000 δολαρίων για την Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης και από τις γειτονιές του πατρικού του στον Βύρωνα και τις αίθουσες του αθηναϊκού ωδείου, βρέθηκε στο Κρατικό Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης, στο τμήμα διεύθυνσης ορχήστρας, δίπλα στον μυθικό Ρώσο δάσκαλο Ίλια Μουσίν, που από τα χέρια του είχαν περάσει ο Βαλέρι Γκεργκίεφ και ο Γιούρι Τερμικάνοφ. «Είχα πολλούς ταλαντούχους μαθητές», λέγεται ότι έχει πει ο Μουσίν, «αλλά μόνο μια ιδιοφυία, τον Κουρεντζή».

Ο Κουρεντζής βρήκε στη Ρωσία αυτό που ταίριαζε στην ψυχοσύνθεσή του και έμεινε. «Εκεί μου εμπιστεύθηκαν να διευθύνω τη Φιλαρμονική της Αγίας Πετρούπολης. Ο Μούσιν με προόριζε για μαέστρο στο Μαριίνσκι». Δούλεψε για λίγο στο θέατρο Μαριίνσκι, συγκρούστηκε, όπως θα περίμενε κανείς, με τον Βαλέρι Γκεργκίεφ και κατευθύνθηκε προς την ανατολή, τη Σιβηρία. Από το 2004 μέχρι το 2011 κράτησε τη θέση του Διευθυντή Ορχήστρας στην Όπερα του Νοβοσιμπίρσκ, το μεγαλύτερο θέατρο όπερας της βόρειας Ρωσίας και το δεύτερο μεγαλύτερο του κόσμου, μετά την όπερα του Σίντνεϊ. Από τα ωδεία του Νοβοσιμπίρσκ έχουν βγει παγκόσμια γνωστοί μουσικοί, όπως οι βιολονίστες Μαξίμ Βεγκέροφ και Βαντίμ Ρέπιν. «Εκεί μπορούσα να χτίσω κάτι καινούργιο».


Εκεί ο Κουρεντζής δημιούργησε το δικό του μουσικό σύνολο δωματίου και τη χορωδία MusicaAeterna, αναζητώντας τους μουσικούς σε περισσότερες από 40 μουσικές σχολές σε όλη τη Σιβηρία. «Έψαχνα για τεχνική αρτιότητα, αλλά και για αυθεντικότητα, για διάθεση για υπερβάσεις». Όταν τους βρήκε άρχισε να οργανώνει  αναγνώσεις ποιημάτων του Ρίλκε στα γερμανικά, να τους παρασύρει να μεταφράζουν ποιήματα του Πάουλ Τσέλαν, να τους δείχνει ταινίες του Ντέρεκ Τζάρμαν και του Καρλ Ντράγιερ, «για να ανοίξουν τα μυαλά τους, συχνά περνούσαν τη νύχτα στο θέατρο» και έκαναν πολύωρες πρόβες χωρίς να κοιτάζουν το ρολόι.


«Δημιούργησα την MusicaAeterna γιατί εξειδικεύομαι στην ερμηνεία μουσικής με όργανα εποχής και γιατί δεν μου αρκεί μια καλή ορχήστρα, θέλω μια καλή ορχήστρα που να ασχολείται με την εξέλιξη της μουσικής. Η μουσική δεν είναι πόρνη, είναι σαν τον έρωτα, θέλει αφοσίωση. Έκανα λοιπόν μια πειραματική ορχήστρα παίρνοντας τους καλύτερους μουσικούς από όλη τη Ρωσία και φτιάξαμε ένα μουσικό γκέτο, έναν καταυλισμό, ένα μοναστήρι». (Καθημερινή, Ιούνιος 2007).


Από το Νοβοσιμπίρσκ ο Κουρεντζής βρέθηκε στο Περμ, στα Ουράλια, και ανέλαβε το 2011 τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή της Κρατικής Όπερας και του Μπαλέτου της πόλης και τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Ντιαγκίλεφ. Παράλληλα με τη δραστηριότητά του στο Περμ, συνεργάζεται με μεγάλες ορχήστρες – Φιλαρμονική της Βιένης, του Μονάχου, Ορχήστρα Δωματίου Μάλερ 
–, εμφανίζεται σε σημαντικά μουσικά κέντρα – Όπερα Ζυρίχης, Όπερα Παρισιού, Κόβεντ Γκάρντεν  και έχει πολύχρονη συνεργασία με το Τεάτρο Ρεάλ της Μαδρίτης.

Ρομαντικά μεγαλομανής, ψηλός, λεπτός, ασκητικός, με θεατρικές κινήσεις στο πόντιουμ, συχνός επισκέπτης στα μοναστήρια του Αγίου Όρους, ο Κουρεντζής πιστεύει ότι «κάθε σου ερμηνεία πρέπει να είναι σαν εγκυμοσύνη. Να ονειρεύεσαι και να περιμένεις μέχρι τη στιγμή που θα συμβεί το θαύμα. Η μουσική δεν είναι επάγγελμα, είναι αποστολή».

«Η μουσική πρέπει να είναι πνευματική, θεόπνευστη, αλλά έχει γίνει σουπερ μάρκετ, όπως όλα. Η ακαδημαϊκή μουσική είναι σαν να κάνεις έρωτα με προφυλακτικό», λέει ο Κουρεντζής και ζητάει πίστωση χρόνου. «Δώστε μου 5 με 10 χρόνια και θα δείτε, θα σώσω την κλασική μουσική».


Στο πλαίσιο της αποστολής του αυτής, ο προκλητικός και πολυβραβευμένος μαέστρος επιχείρησε μια μεγάλης κλίμακας παραγωγή με τρεις από τις πιο διάσημες όπερες του  Μότσαρτ, που κυκλοφορούν αυτόν τον μήνα: «Οι Γάμοι του Φίγκαρο», «Ντο Τζοβάνι», «Έτσι Κάνουν Όλες», με την ορχήστρα και τη χορωδία MusicaAeterna και με σύμμαχο τη Sonny Classics.


Καμιά σχέση με την όπερα όπως την ξέρουμε. Με τις ηχογραφήσεις αυτές θέλει να ανατρέψει την ψύχωση «με τη φωνητική ένταση σε βάρος της μουσικής», που έχει παραμορφώσει τις παραγωγές. «Έκανα αυτούς τους δίσκους, γιατί ήθελα να δείξω τι μπορούμε να επιτύχουμε αν αποφύγουμε τη βιομηχανική προσέγγιση της κλασικής μουσικής. Η φωνητική τεχνική του 20ου αιώνα, με τις δεσπόζουσες φωνές, επιδίωκε την υψηλή ένταση για να ανταποκρίνεται σε όλο και μεγαλύτερες αίθουσες. Αλλά έτσι ξεχάσαμε ότι η φωνή είναι παλέτα τονικών χρωματισμών, ο τρόπος με τον  οποίο ο τραγουδιστής διοχετεύει τη μουσική στο κοινό. Αυτή η μαγεία χάθηκε. Η όπερα δεν είναι ψυχολογικό είδος. Είναι πιο κοντά στο ορατόριο, στην τελετουργική τέχνη, παρά στην παραστατική».

Ο Κουρεντζής θεωρεί τον Μότσαρτ «τον μεγαλύτερο μουσικό που περπάτησε ποτέ πάνω στη γη. Και όμως είναι ουσιαστικά αδύνατο να ακούσεις τη μουσική όπως την έγραψε». Ομολογεί ότι το κοινό χρειάζεται χρόνο για να προσαρμοστεί στις διαφορετικές φωνητικές τεχνικές των σολιστ με περιορισμένο βιμπράτο. «Ήθελα να κάνω ηχογραφήσεις όπερας με όσο λιγότερο οπερατικό τραγούδι έχετε ακούσει ποτέ. Με τραγούδι βαθύ, που βγαίνει από την καρδιά. Το non-stop βιμπράτο του 20ου αιώνα καταστρέφει την καθαρότητα του τονισμού και κάνει τον ήχο πιο βαρύ και πιο αδύναμο».

Πηγή: culturenow.gr