DSO Live

DSO Live
SUNDAY, MAY 7: Los Angeles: 12:00 noon – Detroit, New York, Toronto: 03:00 PM – London: 08:00 PM – Paris, Brussels, Berlin, Madrid: 09:00 PM – Moscow, Kiev, Athens: 10:00 PM | MONDAY, MAY 8: Jakarta: 02:00 AM

Sunday, March 30, 2014

Copying Beethoven (2006) – A film by Agnieszka Holland – Ed Harris, Diane Kruger (HD 1080p)

Μία από τις καλύτερες δημοσιεύσεις του 2014 One of the best posts of 2014

Βιένη, 1824. Ο διάσημος συνθέτης Λούντβιχ βαν Μπετόβεν (Εντ Χάρις), κωφός πλέον και απομονωμένος από την κοινωνία, δουλεύει πυρετωδώς για την ολοκλήρωση της νέας του Συμφωνίας, της 9ης, η οποία έχει προγραμματιστεί να κάνει πρεμιέρα σε τέσσερεις μέρες. Όταν αρρωσταίνει ο αντιγραφέας του (ο άνθρωπος που καθαρογράφει τι σημειώσεις των συνθετών για να μοιραστούν στους μουσικούς της ορχήστρας), ο Μαέστρος βρίσκεται σε απόγνωση. Ο αντικαταστάτης δεν είναι παρά μια νεαρή και όμορφη κοπέλα, η Ανν Χολτζ (Νταϊάν Κρούγκερ), σπουδάστρια σύνθεσης κι αυτή, η οποία στάλθηκε ως κορυφαία αντιγραφέας και ταλαντούχα μουσικός. Παρά τις αρχικές αντιρρήσεις του Μπετόβεν, οι δύο εκ διαμέτρου αντίθετες φύσεις και προσωπικότητες θ' αναγκαστούν όχι μόνο να συνυπάρξουν αλλά και να εργαστούν εντατικά και αποδοτικά προκειμένου να είναι όλα έτοιμα για την πρεμιέρα. Στην πορεία, θα διδαχτούν πολλά ο ένας από τον άλλον και μια ιδιαίτερη σχέση θ' ανθίσει. Δώδεκα χρόνια μετά το "Immortal Beloved" («Αθάνατη Αγαπημένη»), άλλη μια ταινία επιχειρεί να προσεγγίσει τη ζωή, το ταλέντο και την ψυχή ενός από τους μεγαλύτερους συνθέτες όλων των εποχών.

A fictionalised exploration of Beethoven's life in his final days working on his Ninth Symphony. It is 1824. Beethoven is racing to finish his new symphony. However, it has been years since his last success and he is plagued by deafness, loneliness and personal trauma. A copyist is urgently needed to help the composer. A fictional character is introduced in the form of a young conservatory student and aspiring composer named Anna Holtz. The mercurial Beethoven is skeptical that a woman might become involved in his masterpiece but slowly comes to trust in Anna's assistance and in the end becomes quite fond of her. By the time the piece is performed, her presence in his life is an absolute necessity. Her deep understanding of his work is such that she even corrects mistakes he has made, while her passionate personality opens a door into his private world.

Ελληνικοί υπότιτλοι — Greek subtitles



Αντιγράφοντας τον Μπετόβεν 
Copying Beethoven (2006)

Σκηνοθεσία — Directed by Agnieszka Holland

Σενάριο — Written by Stephen J. Rivele & Christopher Wilkinson

Πρωταγωνιστούν — Starring:
Ed Harris (Ludwig van Beethoven)
Diane Kruger (Anna Holtz)
Matthew Goode (Martin Bauer)
Phyllida Law (Mother Canisius)
Joe Anderson (Karl van Beethoven)
Ralph Riach (Wenzel Schlemmer)

Γλώσσα — Language: Αγγλικά — English

2006

Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου
High definition video with high quality audio

(HD 1080p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog: Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής (Faces of Classical Music)

Πηγή για την εισαγωγή (ελληνικά): Cinemanews.gr

Πρώτη δημοσίευση: 30 Μαρτίου 2014 – First publication: March 30, 2014














































































































Δείτε επίσης – Watch also

Ludwig van Beethoven: Symphony No.9 in D minor – Chicago Symphony Orchestra, Riccardo Muti

Eroica (The Movie, BBC 2003) by Simon Cellan Jones – Ian Hart, Leo Bill, Claire Skinner, Frank Finlay – John Eliot Gardiner (HD 1080p)

&

Son of Saul (2015) – A film by László Nemes – Géza Röhrig, Levente Molnár, Urs Rechn (Download the movie)

Amour (2012) – A film by Michael Haneke – Emmanuelle Riva, Jean-Louis Trintignant, Isabelle Huppert, Alexandre Tharaud (Download the movie)

Tous les Matins du Monde / All the Mornings of the World / Όλα τα Πρωινά του Κόσμου (1991) – A film by Alain Corneau (Download the movie)

Farinelli (1994) – A film by Gérard Corbiau – Stefano Dionisi, Enrico Lo Verso, Elsa Zylberstein (HD 1080p)


Death in Venice (1971) – A film by Luchino Visconti – Dirk Bogarde, Björn Andrésen, Silvana Mangano – Music by Gustav Mahler (Download the movie)

Eroica (The Movie, BBC 2003) by Simon Cellan Jones – Ian Hart, Leo Bill, Claire Skinner, Frank Finlay – John Eliot Gardiner (HD 1080p)

Prova d’orchestra (1978) – A film by Federico Fellini – Music by Nino Rota (HD 1080p)

The New Babylon (Novyy Vavilon), 1929 – A film by Grigori Kozintsev & Leonid Trauberg – Music by Dmitri Shostakovich (HD 1080p)

Friday, March 28, 2014

Copying Beethoven (Trailer)

Την Κυριακή 30 Μαρτίου – On Sunday, March 30

ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΜΠΕΤΟΒΕΝ
COPYING BEETHOVEN
(2006)



Μια ταινία της Ανιέσκα Χόλαντ – A film by Agnieszka Holland

Παίζουν: Εντ Χάρις, Ντιάνε Κρούγκερ, Μάθιου Γκούντι, Φιλίντα Λο, Τζο Άντερσον

Starring: Ed Harris, Diane Kruger, Matthew Goode, Phyllida Law, Joe Anderson

Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου
High definition video with high quality audio

(HD 1080p)


1824. Η Ανν Χολτζ (Νταϊάν Κρούγκερ) καταφθάνει στη Βιένη και προσλαμβάνεται από τον συνθέτη Λούντβιχ βαν Μπετόβεν (Εντ Χάρις) ως γραμματέας του, προκειμένου να καθαρογράψει τις παρτιτούρες της Ένατης Συμφωνίας του. Η Ανν έχει τη δική της φιλοδοξία να γίνει και η ίδια συνθέτρια, κάτι που ο κωφός και δύστροπος Μπετόβεν λοιδορεί. Όμως, η χάρη και οι ικανότητες της Ανν τελικά «κερδίζουν» τον συνθέτη και μαζί ολοκληρώνουν την περίφημη Συμφωνία του. Πολύ όμορφη ταινία ως προς την αναπαράσταση της εποχής και επαρκής αναφορικά με τις ερμηνείες. Κορυφαία η δεκάλεπτη σεκάνς της εισαγωγής της Ενάτης. (monopoli.gr)

A fictionalised exploration of Beethoven's life in his final days working on his Ninth Symphony. It is 1824. Beethoven is racing to finish his new symphony. However, it has been years since his last success and he is plagued by deafness, loneliness and personal trauma. A copyist is urgently needed to help the composer. A fictional character is introduced in the form of a young conservatory student and aspiring composer named Anna Holtz. The mercurial Beethoven is skeptical that a woman might become involved in his masterpiece but slowly comes to trust in Anna's assistance and in the end becomes quite fond of her. By the time the piece is performed, her presence in his life is an absolute necessity. Her deep understanding of his work is such that she even corrects mistakes he has made, while her passionate personality opens a door into his private world.

Thursday, March 27, 2014

Ludwig van Beethoven: Missa Solemnis in D major – Christian Thielemann

Έργο θρησκευτικής αντιστικτικής μουσικής, η Missa Solemnis (Επίσημη Λειτουργία), ανήκει στην τελευταία περίοδο δημιουργίας του Μπετόβεν, μαζί με τα τελευταία έξι Κουαρτέτα εγχόρδων και τις τελευταίες έξι Σονάτες για πιάνο. Γραμμένη την ίδια περίοδο με την Ένατη Συμφωνία, θεωρείται ένα από τα κορυφαία επιτεύγματα του συνθέτη. 



Ludwig van Beethoven (1770-1827)

♪ Missa Solemnis in D major, Op.123 (1819-1823)


i. Kyrie

ii. Gloria
iii. Credo
iv. Sanctus
v. Agnus Dei

Krassimira Stoyanova, soprano

Elīna Garanča, mezzo-soprano
Michael Schade, tenor
Franz-Josef Selig, bass

Dresden State Opera Chorus

Staatskapelle Dresden
Διευθύνει ο Christian Thielemann

Dresden, Φεβρουάριος 2010


Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου
High definition video with high quality audio

(HD 1080p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog: Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής (Faces of Classical Music)





















Sunday, March 23, 2014

Ludwig van Beethoven: Symphony No.6 in F major "Pastoral" – Christian Thielemann (Full HD 1080p)

Ο Μπετόβεν έγραψε την Έκτη («Ποιμενική») Συμφωνία του για να υμνήσει την εξοχή, εμπνεόμενος από το Χάιλιγκενσταντ, το επαρχιακό καταφύγιό του κοντά στη Βιένη. Εγκαταστάθηκε εκεί μετά από σύσταση ενός από τους γιατρούς του, με την ελπίδα ότι αυτό θα βελτίωνε την ακοή του. Η χαρά, που αρχικά ένιωσε μέσα στο φυσικό περιβάλλον, δεν άργησε να υποχωρήσει μπροστά στην απόγνωσή του όταν συνειδητοποίησε ότι η ακοή του δεν θα βελτιωνόταν.

Η Έκτη Συμφωνία δεν είναι τόσο δραματική ή μεγαλειώδης όσο η Πέμπτη, αλλά από πολλές απόψεις είναι εξίσου επαναστατική. Ο Μπετόβεν άνοιξε νέους δρόμους συνθέτοντας πέντε μέρη αντί για τα παραδοσιακά τέσσερα και ενώνοντας τα τελευταία τρία μέρη, τα οποία εκτελούνται χωρίς διακοπή. Πλημμυρισμένη από δυνατά και κάποιες φορές αντικρουόμενα συναισθήματα, είναι επίσης η πρώτη αμιγώς «προγραμματική» Συμφωνία, όπου η μουσική περιγράφει μια σειρά σκηνών ή συμβάντων. Στην περίπτωση αυτή είναι η εξοχή από όπου η Συμφωνία πήρε και το όνομά της.

BEETHOVEN • WIENER PHILHARMONIKER • THIELEMANN

Ο Κρίστιαν Τίλεμαν, ένας μαέστρος που δεν φοβάται να χαρακτηριστεί παραδοσιακός ή και ρομαντικός, καταθέτει το προσωπικό του όραμα για τον Μπετόβεν, σεβόμενος παράλληλα την ερμηνευτική παράδοση που καλλιεργείται στη Βιένη τα τελευταία 160 χρόνια και την οποία η γενιά της λεγόμενης «ιστορικής ερμηνείας» έχει θέσει υπό αμφισβήτηση

)

Ludwig van Beethoven (1770-1827)


♪ Symphony No.6 in F major, Op. 68 "Pastoral" (1808)

i. Allegro ma non troppo
ii. Andante molto moto
iii. Allegro
iv. Allegro
v. Allegretto

Wiener Philharmoniker
Διευθύνει ο Christian Thielemann

Wiener Musikverein, 2010

Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου
High definition video with high quality audio

(HD 1080p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog: Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής (Faces of Classical Music)



Το πρώτο μέρος, Allegro ma non tropo, περιγράφεται ως «Αισθήματα ευτυχίας που ξυπνά η εξοχή» και το εναρκτήριο θέμα μοιάζει να αναπνέει τον δροσερό φρέσκο αέρα των δασών και των λιβαδιών. Το μεσαίο τμήμα βασίζεται σε μια μικρή κατιούσα κλίμακα η οποία ακούγεται σε πολλά δημοτικά τραγούδια.

Το δεύτερο μέρος, Andante molto mosso, λέγεται «Στο Ρυάκι». Η μελωδία του υποβάλλει την ευγενική ροή του νερού σε ένα ρυάκι. Προς το τέλος του μέρους, ο Μπετόβεν εισάγει κελαηδήματα πουλιών, όπως ο κούκος, στα ξύλινα πνευστά.

Το τρίτο μέρος, Allegro, είναι μια «Χαρούμενη συντροφιά των χωρικών». Είναι στο ρυθμό ενός Scherzo και αναπαριστά έναν χωριάτικο χορό. Στο «τρίο», το φαγκότο επαναλαμβάνει τις ίδιες τρεις νότες αρκετές φορές, με χιουμοριστική διάθεση.

Αυτή η «Χαρούμενη συντροφιά» διακόπτεται ξαφνικά από τη θύελλα που πλησιάζει  στο τέταρτο μέρος, επίσης Allegro  και η οποία περιγράφεται από ένα tremolo παίξιμο και απότομους γρήγορους ήχους των εγχόρδων. Ολόκληρη η ορχήστρα παίζει ηχηρά. Τα τύμπανα ηχούν βαριά, ενώ ο διαπεραστικός ήχος του πίκολο ξεχωρίζει. Οι απειλητικές ηχητικές αυξομειώσεις από τα βαθύχορδα και τα τύμπανα που ηχούν σιγότερα τώρα, δημιουργούν μιαν απόμακρη ένταση. Όπως και στην αρμονική αλληλουχία της θύελλας, λίγο αργότερα, μας υποβάλλεται η ανησυχία και ο φόβος των ζώων, που εκφράζονται από το staccato ρυθμό των βιολιών.

Η θύελλα ξεσπά. Ο πανικός ζώων και ανθρώπων καθώς τρέχουν, αναζητώντας καταφύγιο, γίνεται αισθητός μέσα από τη φρενιτιώδη δραστηριότητα των εγχόρδων. Έπειτα έρχονται οι κεραυνοί – μια σειρά από δύο staccato ορχηστρικές εκρήξεις. Η πρώτη υποστηρίζεται από τα τύμπανα, κάνοντας την επαναληπτική νότα να ακούγεται σαν μια ηχώ. Η δραστηριότητα εντείνεται καθώς οι ήχοι από τα ορμητικά έγχορδα και τα τύμπανα αυξομειώνονται, ενώ οι σποραδικές φράσεις ανάμεσα στα βιολιά και τα ξύλινα πνευστά κλιμακώνονται. Το χάος επικρατεί. Ενώ τα έγχορδα ανυψώνονται και βυθίζονται σε ταυτοφωνία σαν θυελλώδης άνεμος, αναδύεται ένα διαπεραστικό πίκολο. Εν τω μεταξύ, συγκρατημένες ριπές της ορχήστρας θυμίζουν μια καταρρακτώδη βροχή. Εντέλει η θύελλα υποχωρεί μακριά πάνω από τους λόφους, οι κεραυνοί γίνονται μια απόμακρη βουή από την οποία αναδύεται μια υμνητική μελωδία, σαν ευχαριστήριο τραγούδι, και ο ήλιος ξαναβγαίνει. Το κλαρινέτο και κατόπιν το κόρνο αναγγέλλουν τις αρχικές νότες ενός καινούργιου θέματος. Το μέρος αυτό, Allegretto, που είναι ίσως το πιο εμπνευσμένο και όμορφο της Συμφωνίας, ονομάζεται «Το τραγούδι του βοσκού: Αισθήματα ευτυχίας και ευγνωμοσύνης μετά τη θύελλα».

Christian Thielemann













Symphony No.1
Symphony No.2
Symphony No.3
Symphony No.4
Symphony No.5
Symphony No.7
Symphony No.8
Symphony No.9
Coriolan Overture
Egmont Overture

Friday, March 21, 2014

The Phantom of the Opera at the Albert Hall (2011) – Andrew Lloyd Webber

Στην Όπερα του Παρισιού, ένα μυστηριώδες φάντασμα απειλεί τη νέα διεύθυνση με ό,τι πιο καταστροφικό θα μπορούσε αυτή να φανταστεί: απαιτεί να δοθεί ο πρωταγωνιστικός γυναικείος ρόλος στην άσημη τραγουδίστρια Κριστίν, η οποία είναι η αντικαταστάτρια της ντίβας Καρλότας. Όταν το φάντασμα, κρατώντας το λόγο του, θα απαγάγει την Κριστίν, φέρνοντάς την στο καταφύγιό του, τις υπόγειες κατακόμβες ακριβώς κάτω από τη σκηνή της Όπερας, ο υποκόμης Ραούλ ντε Σανί, ο οποίος είναι παράφορα ερωτευμένος μαζί της, θα προσπαθήσει να τη σώσει…

Το «Φάντασμα της Όπερας» είναι ένα μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Γκαστόν Λερού, το οποίο αφηγείται τη ζωή του περιφρονημένου Έρικ, την εμμονή του με την νεαρή τραγουδίστρια της όπερας Κριστίν Ντααέ, καθώς και τις περιπέτειες του υποκόμη Ραούλ ντε Σανί για να σώσει την αγαπημένη του Κριστίν από τα νύχια του μυστηριώδους άντρα που βρίσκεται κρυμμένος στα υπόγεια της Όπερας του Παρισιού. Τόσα χρόνια μετά την έκδοση του, το κλασικό πλέον κείμενο διαβάζεται με αμείωτο ενδιαφέρον. Μια από τις μεγαλύτερες εκδοτικές επιτυχίες όλων των εποχών, μεταφέρθηκε επανειλημμένως στον κινηματογράφο ενώ το 1986 έγινε μιούζικαλ από τον Andrew Lloyd Webber.

Γιορτάζοντας την 25η συνεχή χρονιά παραστάσεων του θρυλικού πλέον μιούζικαλ στο Λονδίνο, ο παραγωγός Κάμερον Μάκιντος δημιούργησε μια μοναδική, θεαματική παράσταση ειδικά για το Royal Albert Hall και παρουσιάζει το «Φάντασμα της Όπερας» όπως δεν το έχετε ξαναδεί! Εμπνευσμένο από το αρχικό αυθεντικό ανέβασμα του έργου το 1986 και βασισμένο στην κλασική ιστορία της μυστηριώδους, τρομακτικής φιγούρας που κατοικεί στην Όπερα του Παρισιού, το μεγαλειώδες αυτό πλούσιο υπερθέαμα φτιάχτηκε ειδικά για να ζωντανέψει στη σκηνή του φημισμένου Royal Albert Hall που το φιλοξενεί. Για πρώτη φορά με ορχήστρα που αριθμεί πάνω από 200 άτομα κι ένα πλήθος εκλεκτών special guest star, μια επετειακή μουσικο-θεατρική υπερπαραγωγή που δεν πρέπει να χάσετε!

In English, without subtitles



The Phantom of the Opera at the Albert Hall (2011)

Μουσική • Music by Andrew Lloyd Webber

Σκηνοθεσία 
• Directed: Nick Morris
Θεατρική σκηνοθεσία • Stage direction: Laurence Connor

Παραγωγή 
• Produced: Cameron Mackintosh

Πρωταγωνιστούν • Cast
Ramin Karimloo  The Phantom
Sierra Boggess  Christine Daaé
Hadley Fraser – Raoul, Vicomte de Chagny
Wendy Ferguson – Carlotta Giudicelli
Liz Robertson – Madame Giry
Daisy Maywood – Meg Giry
Barry James – Monsieur Richard Firmin
Gareth Snook – Monsieur Gilles André
Wynne Evans – Ubaldo Piangi
Nick Holder – Joseph Buquet
Earl Carpenter – Auctioneer

Royal Albert Hall, 2011

(HD 720p)

Ramin Karimloo, Sierra Boggess













Sierra Boggess, Ramin Karimloo











Ramin Karimloo, Sierra Boggess











Ramin Karimloo, Sierra Boggess











Wendy Ferguson, Barry James (Monsier Firmin)
and Sierra Boggess












Wendy Ferguson (right) plays Carlotta











Wynne Evans (Ubaldo), Wendy Ferguson (Carlotta)
and Gareth Snook (Monsieur Andre)












The Phantom appears at the Masquerade ball













Sierra Boggess











Hadley Fraser













Hadley Fraser and Sierra Boggess.













Ramin Karimloo





















Thursday, March 20, 2014

Sviatoslav Richter: L' Insoumis, Part 2 – A film by Bruno Monsaingeon (HD 1080p)

Σβιατοσλάβ Ρίχτερ (20 Μαρτίου 1915 – 1 Αυγούστου 1997)

99η επέτειος από τη γέννησή του



Sviatoslav Richter (March 20, 1915 – August 1, 1997)

99th anniversary of his birth


«Η ζωή ξετυλίγεται μπροστά μου σαν ένα θέατρο που παρουσιάζει μια σειρά κάπως εξωπραγματικών συναισθημάτων, ενώ τα αντικείμενα της τέχνης είναι πραγματικά για μένα και πάνε κατευθείαν στην καρδιά μου.»

Μέσα από τις αφηγήσεις του ίδιου του Ρίχτερ, η ταινία αποκαλύπτει σημαντικά γεγονότα της ζωής του μεγάλου πιανίστα, τα οποία διαμόρφωσαν την τέχνη και την καριέρα του. Αδημοσίευτο μέχρι σήμερα αρχειακό υλικό, σπάνια βίντεο με τον Ρίχτερ να ερμηνεύει σπουδαία έργα στο πιάνο και μια συνέντευξη με τη «σύντροφό» του, τραγουδίστρια Νίνα Ντόρλιακ, κάνουν αυτή την ταινία ένα μοναδικό ντοκουμέντο για έναν από τους σημαντικότερους πιανίστες του εικοστού αιώνα, την τέχνη του και την εποχή του.

Ο Bruno Monsaingeon έγραψε και σκηνοθέτησε αυτό το γαλλικής παραγωγής ντοκιμαντέρ, διάρκειας 144 λεπτών, για τον Σβιατοσλάβ Ρίχτερ ο οποίος πέθανε την 1η Αυγούστου του 1997. Η ταινία – σε δύο μέρη – αποτελείται από ασπρόμαυρα κινηματογραφικά στιγμιότυπα από τη δεκαετία του 1930, σε συνδυασμό με μεταγενέστερα έγχρωμα βίντεο παραγωγής της Mosfilm. Οι προσωπικές αφηγήσεις από τον Ρίχτερ αποδίδονται σε ψηφιακό βίντεο το οποίο γυρίστηκε δύο χρόνια πριν από το θάνατό του.


Εκτός από τη συμμετοχή της στο Φεστιβάλ κινηματογράφου του Βανκούβερ το 1998, η ταινία έχει αποσπάει πολλά τηλεοπτικά βραβεία.


Οι γλώσσες που ακούγονται στην ταινία είναι ρωσικά, γερμανικά, αγγλικά και γαλλικά. Οι υπότιτλοι στα αγγλικά είναι εξαιρετικά εύληπτοι και δεν απαιτούν ιδιαίτερη γνώση της γλώσσας.


[Το βίντεο αφαιρέθηκε για λόγους «πνευματικών δικαιωμάτων» – The video was removed for "copyright reasons"]

Sviatoslav Richter: L' Insoumis, Part 2

English title: The Enigma, Russian title: Richter niepokorionnyi, German title: Richter der Unbeugsame

A film by Bruno Monsaingeon


Γαλλική παραγωγή, 1998 • French production, 1998

(Νέα έκδοση: 2011 • New edition: 2011)

English subtitles

(HD 1080p)


Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog: Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής (Faces of Classical Music)



Σβιατοσλάβ Ρίχτερ (Δεύτερο Μέρος)

Σύμφωνα με τον ίδιο τον Ρίχτερ το ρεπερτόριο του μπορούσε να συμπληρώσει ογδόντα διαφορετικά προγράμματα, χωρίς να υπολογίζεται η μουσική δωματίου. Και όντως το ρεπερτόριό του είχε εύρος από τον Μπαχ και τον Χαίντελ έως τους Κάρολ Σιμανόβσκι, Άλμπαν Μπεργκ, Άντον Βέμπερν, Ιγκόρ Στραβίνσκι, Μπέλα Μπάρτοκ, Πάουλ Χίντεμιτ, Μπέντζαμιν Μπρίτεν και Τζορτζ Γκέρσουιν, παρόλο που παρέλειπε αρκετά έργα όπως τις «Παραλλαγές Γκόλντμπεργκ» του Μπαχ, τις Σονάτες Νο.21 και Νο.14 καθώς και το Τέταρτο και Πέμπτο Κοντσέρτο για πιάνο του Μπετόβεν, τη Σονάτα για πιάνο σε Λα μείζονα D.959 του Σούμπερτ, το Τρίτο Κοντσέρτο για πιάνο του Προκόφιεφ και το Τρίτο Κοντσέρτο για πιάνο του Ραχμάνινοφ.


Ο Ρίχτερ δούλευε ακούραστα σε νέα κομμάτια. Για παράδειγμα, στα τέλη της δεκαετίας του 1980 έμαθε τις «Παραλλαγές Παγκανίνι και Χαίντελ» του Μπραμς, και τη δεκαετία του 1990 έμαθε μερικές από τις Σπουδές του Κλωντ Ντεμπυσσύ, κάποια από τα Κοντσέρτα για πιάνο του Καμίγ Σαιν-Σανς, κάποια έργα του Τζορτζ Γκέρσουιν, καθώς και Σονάτες του Μπαχ και του Μότσαρτ που προηγουμένως δεν συμπεριελάμβανε στο πρόγραμμά του. Κεντρική θέση στο ρεπερτόριό του είχαν τα έργα του Σούμπερτ, του Ρόμπερτ Σούμαν, του Μπετόβεν, του Μπαχ, του Σοπέν, του Λιστ, του Προκόφιεφ, του Ντεμπυσσύ και πολλών άλλων. Λέγεται ότι είχε αποστηθίσει το Δεύτερο Βιβλίο του «Καλώς Συγκερασμένου Κλειδοκύμβαλου» του Μπαχ σε ένα μήνα. Έπαιξε την πρεμιέρα της Έβδομης Σονάτας για πιάνο του Προκόφιεφ, την οποία έμαθε σε τέσσερεις μέρες, όπως και της Ένατης του ιδίου, η οποία ήταν αφιερωμένη στον Ρίχτερ. Εκτός από τη σόλο καριέρα του, έπαιζε και μουσική δωματίου μαζί με μουσικούς όπως ο Μστισλάβ Ροστροπόβιτς, ο Ρούντολφ Μπαρσάι, ο Νταβίντ Όιστραχ, ο Ολέγκ Κόγκαν, η Ναταλία Γκούτμαν, ο Ζόλταν Κόκσιτς, η Ελίζαμπεθ Λεόνσκαγια, ο Μπέντζαμιν Μπρίτεν και μέλη του Κουαρτέτου Εγχόρδων Μποροντίν. Συνόδευε ακόμα στο πιάνο τραγουδιστές όπως ο Ντίντριχ Φίσερ-Ντισκάου, ο Πέτερ Σράιερ, η Γκαλίνα Πισαρένκο και η σύντροφός του Νίνα Ντόρλιακ.


Ο Ρίχτερ διηύθυνε την πρεμιέρα της Συμφωνίας-Κοντσέρτο για βιολοντσέλο και ορχήστρα του Σεργκέι Προκόφιεφ. Αυτή ήταν και η μοναδική του εμφάνιση ως διευθυντής ορχήστρας. Σολίστ ήταν ο Ροστροπόβιτς, στον οποίο ήταν αφιερωμένο το έργο. Ο Προκόφιεφ αφιέρωσε και τη Σονάτα για τσέλο σε Ντο μείζονα που έγραψε το 1949 στον Ροστροπόβιτς, η πρεμιέρα της οποίας έγινε μαζί με τον Ρίχτερ το 1950. Ο Ρίχτερ ήταν υποφερτός τσελίστας και ο Ροστροπόβιτς καλός πιανίστας και έτσι σε μία συναυλία στη Μόσχα, στην οποία ο Ρίχτερ στο πιάνο συνόδευε τον Ροστροπόβιτς, αντάλλαξαν όργανα για ένα μέρος του προγράμματος.

Ο Ρίχτερ εξηγούσε τον τρόπο με τον οποίο έπαιζε πιάνο ως εξής: «Ο ερμηνευτής στην πραγματικότητα είναι απλώς εκτελεστής, μεταφέρει κατά γράμμα τις προθέσεις του συνθέτη. Δεν προσθέτει κάτι που δεν υπάρχει ήδη. Αν είναι ταλαντούχος, μας επιτρέπει να ρίξουμε μια φευγαλέα ματιά στην αλήθεια του έργου». Ή, παρομοίως: «Δεν είμαι εντελώς ηλίθιος, αλλά είτε από αδυναμία είτε από τεμπελιά δεν έχω ταλέντο στη σκέψη. Ξέρω μόνο πως να αντικατοπτρίζω, είμαι καθρέφτης... Αιωρούμαι στα κύματα της τέχνης και της ζωής και ποτέ δεν ξέρω πώς ακριβώς να διαχωρίσω τι ανήκει στο καθένα και τι είναι κοινό και στα δύο. Η ζωή ξετυλίγεται μπροστά μου σαν ένα θέατρο που παρουσιάζει μια σειρά κάπως εξωπραγματικών συναισθημάτων, ενώ τα αντικείμενα της τέχνης είναι πραγματικά για μένα και πάνε κατευθείαν στην καρδιά μου».


Η θέση του Ρίχτερ ότι οι μουσικοί θα έπρεπε να «αποδίδουν τις προθέσεις του συνθέτη κατά γράμμα», τον οδήγησε στο να είναι κριτικός απέναντι στους άλλους και ιδίως στον εαυτό του. Μετά από ένα ρεσιτάλ του Murray Perahia, όπου ο Perahia ερμήνευσε την Τρίτη Σονάτα για πιάνο του Σοπέν χωρίς να τηρήσει την επανάληψη του πρώτου μέρους, ο Ρίχτερ του ζήτησε στα παρασκήνια να του εξηγήσει αυτή την παράλειψη. Παρομοίως, όταν συνειδητοποίησε ότι για δεκαετίες έπαιζε μία νότα λάθος στο Ιταλικό Κοντσέρτο του Μπαχ, επέμεινε ώστε η ακόλουθη αποποίηση-απολογία να τυπώνεται έκτοτε στο CD που περιείχε την ερμηνεία: «Μόλις τώρα, και με μεγάλη του λύπη, ο Σβιατοσλάβ Ρίχτερ συνειδητοποίησε ότι πάντα έκανε λάθος στο τρίτο μέτρο από το τέλος του δευτέρου μέρους του Ιταλικού Κοντσέρτου. Στην πραγματικότητα και για σαράντα χρόνια – και κανείς μουσικός ή τεχνικός δεν του το υπέδειξε ποτέ – έπαιζε Φα δίεση αντί για Φα. Το ίδιο λάθος υπάρχει και σε προηγούμενη ηχογράφηση του Ρίχτερ της δεκαετίας του 1950».

Παρά το μεγάλο εύρος της δισκογραφίας του, ο Ρίχτερ απεχθανόταν τη διαδικασία της ηχογράφησης, και έτσι το μεγαλύτερο μέρος της προέρχεται από ζωντανές ηχογραφήσεις. Οι ηχογραφήσεις από τα ρεσιτάλ του της Μόσχας (1948), της Βαρσοβίας (1954), της Σόφιας (1958), της Νέας Υόρκης (1960), της Λειψίας (1963), του Άλντεμπουρ (διάφορες χρονιές), της Πράγας (διάφορες χρονιές), του Σάλτσμπουργκ (1977) και του Άμστερνταμ (1986), θεωρούνται μερικά από τα καλύτερα τεκμήρια των ερμηνειών του, καθώς και πολλές άλλες ζωντανές ηχογραφήσεις που εκδόθηκαν πριν και μετά τον θάνατό του, από εταιρείες όπως η Music & Arts, η BBC Legends, η Philips, η Russian Revelation, και πιο πρόσφατα η Ankh productions. Εντούτοις, παρά την απέχθειά του για το στούντιο, ο Ρίχτερ έπαιρνε τη διαδικασία της ηχογράφησης αρκετά σοβαρά. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια μιας ηχογράφησης της Φαντασίας σε Ντο μείζονα, έργο 15, του Σούμπερτ, για την οποία χρησιμοποιούσε ένα πιάνο Bösendorfer, αφού άκουσε τις ταινίες, μην έχοντας μείνει καθόλου ικανοποιημένος από την εκτέλεσή του, είπε «Νομίζω ότι θα το ξανακάνουμε σε Steinway».


Σύμφωνα με το άρθρο "Sviatoslav Richter, A Discography" του 1983, των Falk Schwartz και John Berrie, ο Ρίχτερ είχε ανακοινώσει το 1970 την πρόθεσή του να ηχογραφήσει το σύνολο του ρεπερτορίου του «σε 50 περίπου δίσκους». Αυτό το εγχείρημα των «απάντων» του Ρίχτερ δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, εντούτοις κυκλοφόρησαν δώδεκα LP μεταξύ 1970 και 1973 τα οποία εν συνεχεία επανακυκλοφόρησαν από την Olympia (10 CD, διάφοροι συνθέτες) και την RCA («Καλώς Συγκερασμένο Κλειδοκύμβαλο» του Μπαχ). Το 1961, η ηχογράφηση του Δεύτερου Κοντσέρτου για πιάνο του Μπραμς με σολίστ τον Ρίχτερ και τη Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγου υπό τη διεύθυνση του Έριχ Λάινσντορφ κέρδισε το Βραβείο Γκράμι για την Καλύτερη Κλασική Ερμηνεία. Αυτή η εκτέλεση θεωρείται ακόμη ορόσημο (παρόλο που ο ίδιος ο Ρίχτερ ισχυρίστηκε ότι δεν ήταν ικανοποιημένος) όπως άλλωστε και οι ηχογραφήσεις (σε στούντιο) της Φαντασίας σε Ντο μείζονα, έργο 15, του Σούμπερτ, των δύο Κοντσέρτων για πιάνο του Φραντς Λιστ, του Δεύτερου Κοντσέρτου για πιάνο του Σεργκέι Ραχμάνινοφ, και της Τοκάτας του Ρόμπερτ Σούμαν, ανάμεσα σε πολλά άλλα.


Mstislav Rostropovich, Dmitri Shostakovich
& Sviatoslav Richter (1968)














Sviatoslav Richter & Leonard Bernstein




























Sviatoslav Richter: L' Insoumis, Part 1

Wednesday, March 19, 2014

Sviatoslav Richter: L' Insoumis, Part 1 – A film by Bruno Monsaingeon (HD 1080p)

Σβιατοσλάβ Ρίχτερ (20 Μαρτίου 1915 – 1 Αυγούστου 1997)

99η επέτειος από τη γέννησή του



Sviatoslav Richter (March 20, 1915 – August 1, 1997)

99th anniversary of his birth


ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΟΨΕΙΣ ► ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

Μέσα από τις αφηγήσεις του ίδιου του Ρίχτερ, η ταινία αποκαλύπτει σημαντικά γεγονότα της ζωής του μεγάλου πιανίστα, τα οποία διαμόρφωσαν την τέχνη και την καριέρα του. Αδημοσίευτο μέχρι σήμερα αρχειακό υλικό, σπάνια βίντεο με τον Ρίχτερ να ερμηνεύει σπουδαία έργα στο πιάνο και μια συνέντευξη με τη «σύντροφό» του, τραγουδίστρια Νίνα Ντόρλιακ, κάνουν αυτή την ταινία ένα μοναδικό ντοκουμέντο για έναν από τους σημαντικότερους πιανίστες του εικοστού αιώνα, την τέχνη του και την εποχή του.

Ο Bruno Monsaingeon έγραψε και σκηνοθέτησε αυτό το γαλλικής παραγωγής ντοκιμαντέρ, διάρκειας 144 λεπτών, για τον Σβιατοσλάβ Ρίχτερ ο οποίος πέθανε την 1η Αυγούστου του 1997. Η ταινία – σε δύο μέρη – αποτελείται από ασπρόμαυρα κινηματογραφικά στιγμιότυπα από τη δεκαετία του 1930, σε συνδυασμό με μεταγενέστερα έγχρωμα βίντεο παραγωγής της Mosfilm. Οι προσωπικές αφηγήσεις από τον Ρίχτερ αποδίδονται σε ψηφιακό βίντεο το οποίο γυρίστηκε δύο χρόνια πριν από το θάνατό του.


Εκτός από τη συμμετοχή της στο Φεστιβάλ κινηματογράφου του Βανκούβερ το 1998, η ταινία έχει αποσπάει πολλά τηλεοπτικά βραβεία.


Οι γλώσσες που ακούγονται στην ταινία είναι ρωσικά, γερμανικά, αγγλικά και γαλλικά. Οι υπότιτλοι στα αγγλικά είναι εξαιρετικά εύληπτοι και δεν απαιτούν ιδιαίτερη γνώση της γλώσσας.


[Το βίντεο αφαιρέθηκε για λόγους «πνευματικών δικαιωμάτων» – The video was removed for "copyright reasons"]

Sviatoslav Richter: L' Insoumis, Part 1

English title: The Enigma, Russian title: Richter niepokorionnyi, German title: Richter der Unbeugsame

A film by Bruno Monsaingeon


Γαλλική παραγωγή, 1998 • French production, 1998
(Νέα έκδοση: 2011 • New edition: 2011)

English subtitles

(HD 1080p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog: Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής (Faces of Classical Music)


Σβιατοσλάβ Ρίχτερ (Πρώτο Μέρος)

Ο Ρίχτερ γεννήθηκε στο Ζίτομιρ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σήμερα στην Ουκρανία) από Γερμανό πατέρα και Ρωσίδα μητέρα. Μεγάλωσε στην Οδησσό, και παρόλο που ο πατέρας του, που ήταν πιανίστας και οργανίστας, και ένας Τσέχος αρπίστας μαθητής του, του παρείχαν τη βασική του εκπαίδευση, ήταν εν γένει αυτοδίδακτος. Ακόμα και σε πρόωρη ηλικία ήταν εξαιρετικός στο παίξιμο πρίμα βίστα και συχνά εξασκούνταν με τοπικούς θιάσους όπερας και μπαλέτου. Σε ηλικία 15 ετών ξεκίνησε να δουλεύει στο Θέατρο Όπερας και Μπαλέτου της Οδησσού συνοδεύοντας στο πιάνο τις πρόβες.

Στις 19 Μαρτίου 1934 ο Ρίχτερ έδωσε το πρώτο του ρεσιτάλ στη Λέσχη Μηχανικών της Οδησσού. Τρία χρόνια αργότερα αποφάσισε να ξεκινήσει κανονικές σπουδές στο πιάνο στον διάσημο πιανίστα και δάσκαλο πιάνου, Χάινριχ Νόιχαους, στο Ωδείο της Μόσχας. Κατά τη διάρκεια της ακρόασης του Ρίχτερ από τον Νόιχαους, ο τελευταίος φέρεται να ψιθύρισε σε έναν μαθητή του: «ο άνθρωπος είναι ιδιοφυΐα». Παρόλο που ο Νόιχαους δίδαξε πολλούς μεγάλους πιανίστες, όπως ο Εμίλ Γκίλελς και ο Ράντου Λούπου, λέγεται ότι θεωρούσε τον Ρίχτερ ως «τον ιδιοφυή μαθητή, τον οποίο περίμενε όλη του την ζωή», ενώ παράλληλα παραδεχόταν ότι δεν του δίδαξε «σχεδόν τίποτα».

Νωρίς στην καριέρα του, ο Ρίχτερ, προσπάθησε να επιδοθεί στη σύνθεση, και φαίνεται ότι έπαιξε και μερικές συνθέσεις του στην ακρόαση για τον Νόιχαους. Τα παράτησε όμως λίγο μετά την άφιξή του στη Μόσχα. Αρκετά χρόνια αργότερα, εξήγησε αυτή του την απόφαση λέγοντας ότι «ίσως ο καλύτερος τρόπος που μπορώ να το εξηγήσω είναι ότι δεν έβλεπα κάποιο σκοπό στο να προσθέσω όλη αυτή την κακή μουσική στον κόσμο».

Ο Ρίχτερ ήταν ομοφυλόφιλος και, ενώ ο σεξουαλικός του προσανατολισμός ήταν κοινό μυστικό στον σοβιετικό μουσικό κόσμο, αυτή του η συμπεριφορά ήταν παράνομη και ποινικά κολάσιμη βάσει του σοβιετικού νόμου. Αυτό συνετέλεσε στην τάση του Ρίχτερ για απομόνωση. Δεν έδινε ποτέ συνεντεύξεις και ποτέ δεν συζητούσε δημοσίως την προσωπική του ζωή. Το 1945, ο Ρίχτερ γνώρισε και συνόδευσε σε ένα ρεσιτάλ τη σοπράνο Νίνα Ντόρλιακ, η οποία ήταν δέκα χρόνια μεγαλύτερή του. Από τότε παρέμειναν ζευγάρι μέχρι το θάνατο, παρόλο που δεν παντρεύτηκαν ποτέ.

Το 1949 έλαβε το Βραβείο Στάλιν, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα εκτεταμένες περιοδείες στη Ρωσία, την Ανατολική Ευρώπη και την Κίνα. Οι πρώτες συναυλίες του Ρίχτερ εκτός Σοβιετικής Ένωσης έγιναν στην Τσεχοσλοβακία το 1950. Το 1952 προσκλήθηκε να υποδυθεί τον Φραντς Λιστ στο ριμέικ της ταινίας για τη ζωή του Μιχαήλ Γκλίνκα, «Ο συνθέτης Γκλίνκα». Τον ομώνυμο ρόλο έπαιξε ο Μπορίς Σμιρνόφ. Το 1960, παρόλο που είχε την φήμη ότι ήταν αδιάφορος για τα πολιτικά, αψήφισε τις αρχές και έπαιξε στην κηδεία του Μπορίς Παστερνάκ. (Είχε παίξει την πρώτη σονάτα για βιολί του Σεργκέι Προκόφιεφ, μαζί με τον Νταβίντ Όιστραχ, στην κηδεία του Στάλιν το 1953).

Ο Ρίχτερ έκανε την πρώτη του περιοδεία στις ΗΠΑ το 1960 και στην Αγγλία και τη Γαλλία το 1961. Έγινε αρχικά γνωστός στη Δύση από ηχογραφήσεις της δεκαετίας του 1950. Ένας από τους πρώτους υποστηρικτές του Ρίχτερ στη Δύση ήταν ο Εμίλ Γκίλελς, ο οποίος κατά την πρώτη του περιοδεία στις ΗΠΑ, όπου έλαβε πολύ εγκωμιαστικές κριτικές, δήλωσε: «Περιμένετε μέχρι να ακούσετε και τον Ρίχτερ». Οι πρώτες συναυλίες του Ρίχτερ στη Δύση έγιναν το Μάιο του 1960, που του επετράπη να παίξει στη Φινλανδία, και στις 15 Οκτωβρίου του 1960, που έπαιξε το Δεύτερο κοντσέρτο για πιάνο του Γιοχάνες Μπραμς συνοδευόμενος από τη Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγου υπό την διεύθυνση του Έριχ Λάινσντορφ με μεγάλη επιτυχία. Στην κριτική της, η διάσημη μουσικοκριτικός της Chicago Tribune, Κλώντια Κάσιντι, η οποία ήταν γνωστή για τις σκληρές κριτικές σε καθιερωμένους καλλιτέχνες, θυμόταν ότι ο Ρίχτερ ανέβηκε στη σκηνή δείχνοντας διστακτικός και ευάλωτος (σαν να επρόκειτο να τον καταβροχθίσουν), αλλά μετά κάθισε στο πιάνο εκτελώντας την «παράσταση της ζωής του». Η περιοδεία του στις Ηνωμένες Πολιτείες τέλειωσε με μία σειρά συναυλιών στο Κάρνεγκι Χολ. Εντούτοις ο Ρίχτερ ισχυρίστηκε ότι δεν του άρεσε να παίζει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά από ένα περιστατικό το 1970 στο Alice Tully Hall της Νέας Υόρκης, όπου η συναυλία του με τον Νταβίντ Όιστραχ διακόπηκε από αντισοβιετικές διαμαρτυρίες, ορκίστηκε να μην επιστρέψει στις ΗΠΑ ξανά. Εμφανίστηκαν φήμες για σχεδιαζόμενη εμφάνισή του στο Κάρνεγκι Χολ προς το τέλος της ζωής του, αλλά δεν είναι σίγουρο αν είχαν κάποια βάση. Το 1961 ο Ρίχτερ έπαιξε για πρώτη φορά στο Λονδίνο. Το πρώτο του ρεσιτάλ με έργα του Χάυντν και του Προκόφιεφ δέχτηκε εχθρικές κριτικές από τους Βρετανούς κριτικούς. Αξιοσημείωτη είναι η κριτική του Νέβιλ Κάρντους, ο οποίος έκρινε ότι το παίξιμο του Ρίχτερ ήταν επαρχιακό, και απόρησε για ποιο λόγο τον είχαν καλέσει στο Λονδίνο, καθώς το Λονδίνο διέθετε αρκετούς πιανίστες δεύτερης κλάσης. Μετά τη συναυλία του στις 18 Ιουλίου 1961, όπου έπαιξε και τα δύο Κοντσέρτα για πιάνο του Φραντς Λιστ, οι κριτικές αντιστράφηκαν.

Παρόλο που στον Ρίχτερ άρεσε να παίζει για το κοινό, απεχθανόταν να προγραμματίζει τις συναυλίες της χρονιάς εξαρχής, και έτσι τα τελευταία χρόνια του έπαιζε σε μικρές, συχνά σκοτεινές αίθουσες, με μόνο μία μικρή λάμπα για να φωτίζεται η παρτιτούρα, ενώ η εμφάνιση ανακοινωνόταν λίγο διάστημα πριν. Ισχυριζόταν ότι αυτός ο τρόπος βοηθούσε το κοινό να επικεντρωθεί στη μουσική και όχι σε άσχετα θέματα όπως οι γκριμάτσες και οι χειρονομίες του πιανίστα.

Το 1986 ξεκίνησε μια εξάμηνη περιοδεία στη Σιβηρία, δίνοντας πιθανώς πάνω από 150 συναυλίες, ακόμα και σε μικρές πόλεις που δεν είχαν αίθουσα συναυλιών. Λέγεται ότι μετά από μια τέτοια συναυλία, μέρος του κοινού που δεν είχε ξανακούσει ποτέ κλασική μουσική μαζεύτηκαν στο κέντρο της αίθουσας και άρχισαν να λικνίζονται για να τον τιμήσουν. Ένα ανέκδοτο δείχνει τον τρόπο με τον οποίο προσέγγιζε ο Ρίχτερ τις εμφανίσεις του την τελευταία δεκαετία της ζωής του. Αφού διάβασε μια βιογραφία του Καρλομάγνου (ο Ρίχτερ ήταν μανιώδης αναγνώστης), έβαλε τη γραμματέα του να στείλει τηλεγράφημα στον διευθυντή του θεάτρου του Άαχεν που θεωρείται η γενέτειρα του Καρλομάγνου, δηλώνοντας «ο Μαέστρος διάβασε μια βιογραφία του Καρλομάγνου και θα επιθυμούσε να παίξει στο Ακυίσγρανο». Λίγο μετά, έπαιξε στην πόλη. Ακόμα και το 1995, ο Ρίχτερ εξακολουθούσε να παίζει κάποια από τα πιο απαιτητικά κομμάτια του πιανιστικού ρεπερτορίου, όπως τον κύκλο "Miroirs" του Μωρίς Ραβέλ, τη δεύτερη σονάτα για πιάνο του Σεργκέι Προκόφιεφ, καθώς και τις σπουδές και την τέταρτη μπαλάντα του Σοπέν. Το τελευταίο ρεσιτάλ του Ρίχτερ έγινε σε μία ιδιωτική συγκέντρωση στο Λίμπεκ της Γερμανίας στις 30 Μαρτίου 1995. Το πρόγραμμα αποτελούνταν από δύο σονάτες του Γιόζεφ Χάυντν και τις «Παραλλαγές και φούγκα σε ένα θέμα του Μπετόβεν» του Μαξ Ρέγκερ, κομμάτι για δύο πιάνα, που το έπαιξε μαζί με τον Αντρέας Λούτσεβιτς (Andreas Lucewicz).

Ο Ρίχτερ πέθανε στο Κεντρικό Νοσοκομείο της Μόσχας από ανακοπή καρδιάς, μετά από κατάθλιψη λόγω του ότι δεν μπορούσε να παίξει πλέον δημοσίως. Τον καιρό που πέθανε μελετούσε τη Σονάτα για πιάνο σε Μι μείζονα, D.459, του Φραντς Σούμπερτ.

Από τα γυρίσματα της ταινίας, Αντίμπ 1997














Από τα γυρίσματα της ταινίας, Αντίμπ 1997













Sviatoslav Richter
Portrait by Gabor Winkler Nemes




















Sviatoslav Richter: L' Insoumis, Part 2

Monday, March 17, 2014

Tribute to Sviatoslav Richter (March 20, 1915 – August 1, 1997). 99th anniversary of his birth

Τετάρτη 19 και Πέμπτη 20 Μαρτίου

Αφιέρωμα στον Σβιατοσλάβ Ρίχτερ (20 Μαρτίου 1915 – 1 Αυγούστου 1997). Τιμώντας την 99η επέτειο από τη γέννηση του μεγάλου Ρώσου πιανίστα, η Σελίδα στο Facebook Φίλοι της Κλασικής Μουσικής και το Blog Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής παρουσιάζουν το βραβευμένο ντοκιμαντέρ

Sviatoslav Richter: L' Insoumis (Σε δύο μέρη)

Μια ταινία του Bruno Monsaingeon

Γαλλική παραγωγή, 1998 (Νέα έκδοση: 2011)

Με αγγλικούς υπότιτλους

(HD 1080p)



Wednesday, March 19 and Thursday, March 20

Tribute to Sviatoslav Richter (March 20, 1915 – August 1, 1997)

99th anniversary of his birth

Sviatoslav Richter: L' Insoumis (In two parts)

English title: The Enigma

A film by Bruno Monsaingeon

French production, 1998 (New edition: 2011)

English subtitles

(HD 1080p)




«Μοναδικός στο είδος του»: με αυτή την αρκούντως εύλογη φράση υποδέχθηκε ένας Αμερικανός κριτικός το ντεμπούτο του Σβιατοσλάβ Ρίχτερ στις ΗΠΑ το 1960. Ένας από τους μεγαλύτερους, αναντίρρητα, πιανίστες του 20ού αιώνα, δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να «υποτάξει» το διεθνές ακροατήριο από τα πρώτα του κιόλας βήματα έξω από το πάλαι ποτέ ανατολικό μπλοκ. Από κοινού με τους συμπατριώτες του, τον βιολοντσελίστα Μστισλάβ Ροστροπόβιτς και τον βιολονίστα Νταβίντ Όιστραχ, αποτέλεσε την «επιθετική αρμάδα» της αμερικανοσοβιετικής πολιτιστικής ανταλλαγής που εγκαινιάστηκε τη δεκαετία του '70.

Ο Σβιατοσλάβ Ρίχτερ γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου κοντά στο Κίεβο της Ουκρανίας από οικογένεια με γερμανικές ρίζες. Ο πατέρας του ήταν πιανίστας – αυτός άλλωστε υπήρξε και ο πρώτος του δάσκαλος – και η μητέρα του ερασιτέχνις μουσικός, από τις πρώτες θαυμάστριες του Κλωντ Ντεμπυσσύ και του Αλεξάντρ Σκριάμπιν. Στα παιδικά του χρόνια η οικογένεια μετακόμισε στην Οδησσό και έτσι ο Ρίχτερ συνέχισε τις σπουδές του στο ωδείο της πόλης. Στην εφηβεία του στράφηκε προσωρινά στη διεύθυνση ορχήστρας. Στα 19 του χρόνια ωστόσο έδωσε το πρώτο του ρεσιτάλ πιάνου. Εκτιμώντας το εξαιρετικό ταλέντο του οι δάσκαλοί του τον ώθησαν να συνεχίσει τις σπουδές του στη Μόσχα, πράγμα το οποίο έκανε μελετώντας δίπλα στον περίφημο δάσκαλο της εποχής, Χάινριχ Νόιχαους. Λίγα χρόνια αργότερα ο τελευταίος παραδεχόταν ότι στην πραγματικότητα δεν είχε τίποτε παραπάνω να διδάξει στον Ρίχτερ. Σύντομα ολόκληρος ο κόσμος γινόταν κοινωνός της συγκίνησης που μετέδιδε η τέχνη του. Η εκπληκτική δεξιοτεχνία του και η δύναμη της έκφρασής του, σε συνδυασμό με ένα ρεπερτόριο που αγκάλιαζε όλα τα στυλ, από τον Μπαχ ως τον Σοστακόβιτς, του προσέδωσαν μια πραγματικά χαρισματική σκηνική παρουσία. Όταν έπαιζε, το κοινό κυριολεκτικά κρατούσε την αναπνοή του προσηλωμένο στον άνθρωπο που έκανε το θαύμα της μουσικής πραγματικότητα.


Ο Σβιατοσλάβ Ρίχτερ τιμήθηκε με τις υψηλότερες διακρίσεις τόσο στη γενέτειρά του Ρωσία όσο και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Λίγα μόλις λεπτά μετά την ανακοίνωση του θανάτου του, τον Αύγουστο του 1997, τόσο η ρωσική όσο και η γαλλική τηλεόραση φιλοξένησαν μεγάλα αφιερώματα στον θρυλικό καλλιτέχνη. Η γαλλική πρωτεύουσα άλλωστε είχε σταθεί η δεύτερη πατρίδα του Ρίχτερ στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Παρ' όλα αυτά, η φλόγα της επιστροφής στη γενέτειρά του έκαιγε πάντοτε άσβεστη. Η επίσκεψή του εκεί στις 5 Ιουλίου 1997 έμελλε να είναι και η τελευταία, αφού οι πόνοι που ένιωσε στο στήθος κατέληξαν στη μοιραία καρδιακή προσβολή. Ετάφη στο νεκροταφείο Novodevichy της Μόσχας, που στάθηκε η τελευταία κατοικία για πολλά μουσικά είδωλα της χώρας: τον Σκριάμπιν, τον Σοστακόβιτς και τον Προκόφιεφ.

Ο θρύλος του πιάνου μπορεί να έφυγε, το πλούσιο έργο του σε ηχογραφήσεις ωστόσο δίνει την ευκαιρία στις νεότερες γενιές να γνωρίσουν τη μεγαλοφυΐα του.

Τουλάτου Ισμα Μ. (tovima.gr)