DSOLive

DSOLive

Tuesday, May 27, 2014

Niccolò Paganini: Violin Concerto No.1 in D major – Shlomo Mintz, Yoel Levi

Ο βιρτουόζος βιολονίστας Shlomo Mintz ερμηνεύει το Κοντσέρτο για βιολί αρ. 1 σε Ρε μείζονα, του Νικολό Παγκανίνι. Τη Συμφωνική Ορχήστρα του Limburg της Ολλανδίας διευθύνει ο Yoel Levi. Ο Shlomo Mintz παίζει το αυθεντικό βιολί του Παγκανίνι, το "Cannone" Guarneri del Gesù του 1743.

Shlomo Mintz is performing Paganini's Violin Concerto Νo.1 in D major with Yoel Levi conducting the Limburg Symphony Orchestra. Shlomo Mintz is playing Paganini's own violin, the 1743 "Cannone" Guarneri del Gesù.

Ο  Ιταλός συνθέτης Νικολό Παγκανίνι γεννήθηκε στη Γένοβα στις 27 Οκτωβρίου 1782. Διδάχτηκε βιολί αρχικά από τον πατέρα του, Αντόνιο, έναν χρεοκοπημένο έμπορο, ο οποίος τον υποχρέωνε να μελετά από το πρωί έως το βράδυ. Συνέχισε τις σπουδές του με τον Τζιάνι Σερβέτο στη Γένοβα και τον διάσημο βιρτουόζο Τζάκομο Κόστα. Σε ηλικία 11 χρόνων έδωσε το πρώτο του κοντσέρτο και συνέχισε τη μαθητεία του πλάι στους Αλεσάντρο Ρόλα και Γκάσπαρε Γκιρέτι.

Το 1797, συνοδευόμενος από τον πατέρα του, περιόδευσε στη Λομβαρδία και άρχισε να χτίζει τη φήμη του. Σύντομα, εγκατέλειψε την πατρική οικία και άρχισε να ζει μία άσωτη ζωή. Για να ξεπληρώσει τα χρέη του από τη χαρτοπαιξία έβαλε ενέχυρο το βιολί του. Τότε, ένας έμπορος του δάνεισε ένα «Γκουαρνέρι» για να παίξει σε ένα κοντσέρτο, αλλά μόλις τον άκουσε του το χάρισε. Αν εξαιρέσουμε τα τρία χρόνια που διετέλεσε μουσικός στην υπηρεσία της αδελφής του Ναπολέοντα, Ελίζα Βοναπάρτη (1805-1808), ο Παγκανίνι πέρασε ολόκληρη τη ζωή του ως ανεξάρτητος μουσικός.

Ανάμεσα στο 1801 και το 1807 έγραψε τα περίφημα 24 Καπρίτσια για σόλο βιολί. Το τελευταίο από αυτά με τίτλο "Tema Quasi Presto-Variazioni-Finale" ενέπνευσε έργα των Λιστ, Σούμαν, Μπραμς και Ραχμάνινοφ (Ραψωδία σ' ένα θέμα του Παγκανίνι). Από το 1815 έως το 1816 συνέθεσε το «Κοντσέρτο για βιολί και Ορχήστρα σε Ρε μείζονα», το πρώτο από τα έξι κοντσέρτα που έγραψε. Τα έργα του απαιτούσαν ευρεία χρήση πιτσικάτο και αρμονικών, νέες μεθόδους δαχτυλισμών, ακόμη και κουρδίσματος. Αξίζει να αναφέρουμε κυρίως τα περάσματα με διπλές και τριπλές, τα άλματα οκτάβας, τα γρήγορα και χρωματικά στακάτι, καθώς και την τεχνική του ρικοσέ, που συνίσταται στην ελαστική αναπήδηση του δοξαριού πάνω στη χορδή.

Ο Παγκανίνι έφερε επανάσταση στην τεχνική της ερμηνείας του βιολιού, στο πλαίσιο του κινήματος του Ρομαντισμού και επηρέασε βαθύτατα πολλούς άλλους συνθέτες, όπως οι Λιστ, Μπραμς και Σούμαν και βιρτουόζους όπως ο Πάμπλο Σαρασάτε και Εζέν Ιζαί. Έγραψε τα έργα για βιολί μόνο για τον εαυτό του. Δεν ήθελε η μουσική του να βρίσκεται στη διάθεση άλλων ερμηνευτών. Ωστόσο, επέτρεψε την έκδοση των «24 Καπρίτσιων», επειδή πίστευε ότι ήταν τόσο δύσκολα, που κανείς άλλος βιολονίστας, εκτός από τον ίδιο, δεν θα μπορούσε να τα ερμηνεύσει.

Όμως, η κύρια απασχόλησή του ήταν οι συναυλίες. Αφού πρώτα καταγοήτευσε την Ιταλία, μετέφερε τη δράση του στη Βιένη και τη Γερμανία. Η απαράμιλλη δεξιοτεχνία του, σε συνδυασμό με την απόκοσμη όψη του, τη φλογερή φύση και τις ερωτικές του περιπέτειες, έπλασαν γύρω του τον μύθο του ανθρώπου που κυριαρχείται από δαιμονικές δυνάμεις. Η φήμη αυτή διαδόθηκε τόσο πολύ, που αναγκάστηκε να υποστηρίξει δημοσίως και με ντοκουμέντα ότι δεν είναι γιος του Διαβόλου κι ότι οι γονείς του είναι κοινοί θνητοί.

Τα ρεσιτάλ του στα μεγάλα μουσικά κέντρα της Ευρώπης θύμιζαν πολύ συναυλίες των Beatles. Όπως έγραφε στον Γκαίτε ένας φίλος του, «με τις άτιμες τις συναυλίες του ο Παγκανίνι τρέλαινε άνδρες και γυναίκες». Ο ίδιος ο Γκαίτε τον παρομοίαζε ως «στήλη από φλόγες και σύννεφα». Είχε μοναδική σκηνική παρουσία για τα δεδομένα της κλασικής μουσικής. Συνήθιζε να χρησιμοποιεί τεχνάσματα, όπως το να σπάζει τάχα κατά λάθος τις χορδές του βιολιού του και να συνεχίζει με τη μία την εκτέλεση του έργου, για να κερδίσει τον θαυμασμό και το χειροκρότημα του κόσμου.

Η έλξη που ασκούσε στο κοινό ήταν τέτοια, ώστε τα εισιτήρια για τις εμφανίσεις του να πωλούνται στη μαύρη αγορά και σε τιμές διπλάσιες της κανονικής. Φυσικό ήταν να αποκτήσει μεγάλη περιουσία και ως λάτρης του τζόγου να επενδύσει σε καζίνο. Όμως, μία ακόμη φήμη τον ακολουθούσε: αυτή του άπληστου και του τσιγκούνη. Στην πραγματικότητα, όχι μόνο βοήθησε τον Μπερλιόζ με 20.000 φράγκα το 1838, αλλά πάντοτε υποστήριζε τους συγγενείς του, συμπεριλαμβανομένου και του γιου του, Ακίλε, που απέκτησε με την τραγουδίστρια Αντόνια Μπιάνκι.

Ο Παγκανίνι προσβλήθηκε από σύφιλη και τα τελευταία χρόνια της ζωής του αναζήτησε καταφύγιο στο γλυκό κλίμα της Νότιας Γαλλίας. Πέθανε από καρκίνο του λάρυγγα στη Νίκαια στις 27 Μαΐου 1840. Η ζωή του παρουσιάζει και σήμερα πολλά ανεξιχνίαστα κενά, κεντρίζοντας το ενδιαφέρον των βιογράφων του. Απρόβλεπτος άνθρωπος και σπουδαίος καλλιτέχνης, ο Παγκανίνι εξακολουθεί να είναι αυτό που ήταν: ένας θρύλος.



Niccolò Paganini
(27 Οκτωβρίου 1782 - 27 Μαΐου 1840 • October 27, 1782 - May 27, 1840)

174η επέτειος από το θάνατό του – 174th anniversary of his death


♪ Violin Concerto No.1 in D major, Op. 6 (1817-1818)

i. Allegro maestoso – Tempo giusto

ii. Adagio
iii. Rondo. Allegro spirituoso – Un poco più presto

Shlomo Mintz, violin


Limburg Symphony Orchestra

Διευθύνει Yoel Levi

1997


(480p)


Πηγή για την εισαγωγή: sansimera.gr


Yoel Levi














Shlomo Mintz





















































Sunday, May 25, 2014

Gustav Mahler: Symphony No.2 in C minor, "Resurrection" – Miah Persson, Anna Larsson, Gustavo Dudamel (Full HD 1080p)

Μια συγκλονιστική ερμηνεία της Δεύτερης Συμφωνίας του Γκούσταβ Μάλερ, από τη  Συμφωνική Ορχήστρα της Βενεζουέλας «Σιμόν Μπολίβαρ», την Εθνική Χορωδία Νέων της Μεγάλης Βρετανίας και τον χαρισματικό Γκουστάβο Ντουνταμέλ. Συμπράττουν η μεσόφωνος Anna Larsson και η σοπράνο Miah Persson.



Gustav Mahler (1860-1911)

♪ Symphony No.2 in C minor, "Resurrection" (1888-1894)


i. Allegro maestoso
ii. Andante moderato
iii. In ruhig fliessender Bewegung
iv. Urlicht
v. In Tempo des Scherzos

Miah Persson, soprano
Anna Larsson, mezzo-soprano

National Youth Choir of Great Britain
Simón Bolívar Symphony Orchestra of Venezuela
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Gustavo Dudamel

Royal Albert Hall, BBC Proms 2011

Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου
High definition video with high quality audio

(HD 1080p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog «Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής»
Uploaded on Youtube for the Blog "Faces of Classical Music"

Gustavo Dudamel








































































Anna Larsson














Miah Persson






































Δείτε επίσης – Watch also

Gustav Mahler: Symphony No.2 in C minor, "Resurrection" – Gothenburg Symphony Orchestra, Jukka-Pekka Saraste (HD 1080p)

Gustav Mahler: Symphony No.2 in C minor, "Resurrection" – Münchner Philharmoniker, Valery Gergiev

Hector Berlioz: Grande Messe des morts (Requiem) – Gustavo Dudamel (Notre-Dame de Paris 22-01-2014, HD 1080p)

Friday, May 23, 2014

Prova d’orchestra (1978) – A film by Federico Fellini – Music by Nino Rota (HD 1080p)

Τα μέλη μιας ορχήστρας συγκεντρώνονται σε ένα παλιό παρεκκλήσι που έχει μετατραπεί σε χώρο συναυλιών, για να κάνουν μια πρόβα που θα καταγραφεί από ένα τηλεοπτικό συνεργείο. Καθώς γίνονται οι συνεντεύξεις των ερμηνευτών και ο καθένας εξηγεί την προσωπική του σχέση με το όργανο που παίζει και τη θέση του στην ορχήστρα, ένας εκπρόσωπος του συνδικάτου των μουσικών εξηγεί τα δικαιώματα αυτών στον διευθυντή της ορχήστρας που είναι εκνευρισμένος με την απειθαρχία και την έλλειψη προσήλωσής τους. Μετά από ένα διάλειμμα, τα μέλη της ορχήστρας ακολουθούν το ένστικτό τους και «εξεγείρονται» απέναντι στον μαέστρο.

Μια ταινία-σχόλιο πάνω στην «αναγκαιότητα» της πειθαρχίας και της ιεραρχίας στο σύνολο των ανθρώπων που παράγουν ένα έργο, αλλά και μια σκέψη για το πώς η αυθόρμητη βία και η αναρχική εξέγερση φέρνουν περισσότερο αυταρχισμό.

Η τελευταία συνεργασία του Φεντερίκο Φελίνι με τον Νίνο Ρότα, πριν το θάνατο του συνθέτη. Η ταινία προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 1979.

"Orchestra Rehearsal" is a 1978 italian film directed by Federico Fellini. It follows an italian orchestra as the members go on strike against the conductor. The film was shown out of competition at the 1979 Cannes Film Festival. "Orchestra Rehearsal" was the last collaboration between composer Nino Rota and Federico Fellini, due to Rota's death in 1979.


Prova d’orchestra • Πρόβα ορχήστρας
(1978)

A film by Federico Fellini – Μια ταινία του Φεντερίκο Φελίνι

[The video was removed for "copyright reasons"  – Το βίντεο αφαιρέθηκε για λόγους «πνευματικών δικαιωμάτων»]

Σκηνοθεσία – Directed by Federico Fellini
Παραγωγή – Produced by Michael Fengler, Renzo Rossellini
Σενάριο – Screenplay: Federico Fellini, Brunello Rondi
Ιστορία – Story: Federico Fellini
Μουσική – Music by Nino Rota
Πρωταγωνιστεί – Starring: Balduin Baas
Διευθυντής φωτογραφίας – Cinematography: Giuseppe Rotunno
Μοντάζ – Editing by Ruggero Mastroianni
Κυκλοφορία – Release dates: 4 December 1978
Διάρκεια – Running time: 70 minutes
Χώρα – Country: Italy
Γλώσσα – Language: Italian

Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου
High definition video with high quality audio

(HD 1080p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog «Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής»
Uploaded on Youtube for the Blog "Faces of Classical Music"

Η «Πρόβα Ορχήστρας» είναι μάλλον μια από τις παρεξηγημένες ταινίες του Φεντερίκο Φελίνι και τις πλέον άγνωστες. Παραγγελία της ιταλικής τηλεόρασης, κατάφερε να βγει από τη μικρή οθόνη και να κερδίσει τις ευρωπαϊκές και αμερικανικές αίθουσες. Κωμική, σατιρική και σαρκαστική, δεν αποτελεί παρά μια μετωνυμία της κοινωνίας που ζούμε. Η μικρή ομάδα των υπαλλήλων μουσικών, που συγκεντρώνονται για να παίξουν μαζί, αποτελείται από κάθε καρυδιάς καρύδι. Η πιανίστα είναι η ωραία, τα ντραμς είναι Ναπολιτάνοι, το πρώτο βιολί είναι ένας υποχόνδριος ευγενικός κύριος με το βαρόμετρό του που μετρά την υγρασία, η αρπίστρια είναι μια μεσήλικη μόνη γυναίκα, η φλαουτίστα είναι ονειροπαρμένη, το όμποε είναι συναισθηματικό, ένα κλαρινέτο ακούει το ματς... Ο διευθυντής ορχήστρας είναι γερμανικής καταγωγής (έχει μια βαριά γερμανική προφορά που τον προδίδει). Όλοι αυτοί συγκεντρώνονται καθημερινά, χωρίς να πολυγνωρίζονται, κουβαλώντας ο καθένας τον κόσμο του σ' αυτή την παλιά εκκλησία του 13ου αιώνα, με την τέλεια ακουστική, όπως μας βεβαιώνει ο φύλακας του χώρου, και παίζουν. Εμείς, ως θεατές, παρακολουθούμε μια μέρα της πρόβας, μια μέρα όπου ένα τηλεοπτικό συνεργείο πηγαίνει για να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ για τους μουσικούς. Ρεπόρτερ, αόρατος αλλά παρών με τη φωνή του, ο ίδιος ο Φελίνι. Οι μουσικοί μαζεύονται αργά αργά στο χώρο, που από άδειος αρχίζει να γεμίζει. Ένας χώρος κλειστός, όχι μόνο οπτικά αλλά και ηχητικά, χωρίς καθόλου αντήχηση (εξαιρετική η επεξεργασία ήχου), γίνεται ο τόπος όπου θα εξελιχθούν οι σχέσεις των ηρώων και όχι μεμονωμένα οι ίδιοι οι ήρωες.


Στην αρχή τα μέλη της ορχήστρας αυτοπαρουσιάζονται ερήμην της κάμερας, ενώ αργότερα, μπροστά στην τηλεοπτική  – και κατ' επέκταση στην κινηματογραφική κάμερα – ο καθένας θα ομολογήσει τον βαθύ έρωτά του για το μουσικό του όργανο. Μια σχέση που τους χαρακτηρίζει όλους ανεξαιρέτως. Ένα ποντίκι που θα εμφανισθεί, θα διακόψει συζητήσεις και εντάσεις και θα επιτρέψει στον μαέστρο να εμφανιστεί. Αυτός θα τους προκαλέσει, θα τους πιέσει, θα τους εξάψει, και ο Φελίνι με το γνωστό του σαρκαστικό χιούμορ θα τους παρουσιάσει τον ένα μετά τον άλλο να αρχίζουν να βγάζουν τα επιπλέον ζεστά ρούχα τους. Το διάλειμμα θα σπρώξει τους μουσικούς στο γειτονικό μπαρ (πάλι κλειστός χώρος) όπου οι θεωρίες περί μαέστρου θα δώσουν και θα πάρουν: «ο μαέστρος είναι άχρηστος πια, ένας μετρονόμος αρκεί», κλπ.

Εν τω μεταξύ ο μαέστρος έχει συμβιβαστεί να δώσει τη δική του συνέντευξη, μια ομολογία στη μη χρησιμότητά του, στην αλλαγή του ρόλου του μέσα στα χρόνια. Η αγωνία της ανατροπής της εξουσίας του διευθυντή ορχήστρας παραπέμπει αναπόφευκτα στην αγωνία της κατάργησης του σκηνοθέτη-απόλυτου δημιουργού, που βρίσκεται ξαφνικά ανάμεσα σε άπειρες ειδικότητες από άτομα χωρίς ιδιαίτερη γενική κουλτούρα, και κατ' επέκταση στη γενικότερη κατάργηση της αυθεντίας μέσα στον κόσμο που ζούσαμε τότε, στα τέλη της δεκαετίας του '70. Άλλωστε, οι ταινίες του Φελίνι από τα μέσα της δεκαετίας του '60 και μετά, χαρακτηρίζονται από ένα περισσότερο προσωπικό στυλ, αφήνοντας τις ακραία ατομικές, αλλά συγχρόνως υπέροχες, καταγραφές της κοινωνικής πραγματικότητας ή, μάλλον, προσθέτοντας σε αυτές στοιχεία κοινωνικοπολιτικά ή και στοιχεία κριτικής ανάλυσης της ίδιας της αναπαράστασης. Είναι σαφές ότι ο Φελίνι φλέρταρε με αυτές τις διαθέσεις από την αρχή της κινηματογραφικής του καριέρας, γεγονός που επιβεβαιώνεται από την ελεύθερη χρήση του ντουμπλάζ στις ταινίες του (η φωνή αιωρείται γύρω από το στόμα, δεν ανήκει στον ηθοποιό, η φράση που λέγεται είναι μικρότερη ή μεγαλύτερη από αυτήν που ακούγεται, η αναπαράσταση, δηλαδή, δηλώνεται και, παραδόξως, δεν ενοχλεί κανέναν).

Στην «Πρόβα Ορχήστρας», με την ελευθερία του ενός χώρου, του συγκεκριμένου θέματος και της μικρής διάρκειας, ο Φελίνι βρίσκεται στις μικρές λεπτομέρειες, βρίσκεται παντού. Η γνωστή συνεργασία του με τον Νίνο Ρότα, από τις πιο μαγικές στην ιστορία του κινηματογράφου, δίνει τα αποτελέσματά της. Μουσικά σχόλια, από τους ίδιους τους μουσικούς κατά τη διάρκεια της δράσης, ενσωματώνονται στην αφήγηση. Παράλληλα, όλη αυτή την ώρα, κάποιοι εξωτερικοί, απειλητικοί, μακρινοί όμως θόρυβοι πλησιάζουν αργά και συγκεντρώνουν την προσοχή όλο και περισσότερων μουσικών.

Μετά την επιστροφή στην αίθουσα, τα φώτα σβήνουν από άγνωστο λόγο και προκαλούν ένα είδος μικρής ανταρσίας, μιαν έκρηξη, μιαν εκτόνωση της πίεσης. Τα πάντα καταρρέουν, όπως συμβαίνει όταν καταρρέουν τα συστήματα αξιών μιας κοινωνίας, ενώ παράλληλα το κτήριο αρχίζει να κατεδαφίζεται. Οι άγνωστης προέλευσης ήχοι που ακούγονταν, τώρα δικαιολογούνται. Πανικός και, στη συνέχεια, σιωπή. Τότε ο μαέστρος πείθει τους μουσικούς να παίξουν, εκεί, όρθιοι μέσα στα χαλάσματα, και η ταινία σβήνει σε μαύρο, με την αυστηρή φωνή του μαέστρου (με την έντονη γερμανική προφορά) να λέει Da Capo!

Ναι, Da Capo! λέμε κι εμείς και βλέπουμε την ταινία ξανά!

Πηγή: Removed





































Η ταινία του Φελίνι, μοιάζει με ελεγεία πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις. Η αρχικά ήρεμη και συνηθισμένη πρόβα, μπορεί, κάτω από ορισμένες συνθήκες, να εξελιχθεί σε πυρπόληση των επιτευγμάτων του πολιτισμού και της νίκης του επί των κατώτερων ενστίκτων.

Υπάρχουν, ξεκάθαρα, δυο αντίπαλα στρατόπεδα εδώ: ο μαέστρος (ο πατέρας, η εξουσία, η οργάνωση) και η ορχήστρα (τα παιδιά, ο λαός, το ανυπότακτο στοιχείο). Ανάμεσά τους περιφέρονται οι μεσάζοντες: οι εκπρόσωποι του ξεπουλημένου συνδικάτου που προσπαθούν δήθεν να υπερασπίσουν τα δίκαια των μουσικών συνδιαλεγόμενοι με την εξουσία, και η ρομαντική μορφή του ηλικιωμένου βοηθού, με τον παλιομοδίτικο σεβασμό προς τον μαέστρο και την επιεική τρυφερότητα για τα «παιδιά».

Ο πατέρας-αφέντης θεωρεί ότι μέσα στα όρια της εξουσίας του περιλαμβάνονται οι σαρκαστικές παρατηρήσεις απέναντι στους μουσικούς, η εκμηδένιση της προσωπικότητάς τους, για το συλλογικό καλό, το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, δηλαδή την εκτέλεση του κομματιού σύμφωνα με το προσωπικό του όραμα! Οι μουσικοί εξανίστανται, αντιδρούν με ειρωνικά σχόλια και γέλια. Το βάθρο του μαέστρου αρχίζει να τρίζει και στο διάλειμμα καταρρέει. Ο πάλαι ποτέ «Θεός» απογυμνώνεται κυριολεκτικά και μεταφορικά μπροστά μας, αποκαλύπτοντας την ανθρώπινη υπόστασή του την ώρα που φρεσκάρεται και μας εξομολογείται στωικά και παραιτημένα ότι δεν υπάρχουν πλέον «πιστοί». Η ορχήστρα απομυθοποιείται επίσης μέσα από τα λεγόμενα των μελών της, ιδίως όταν ένα από αυτά μας λέει ότι λειτουργούν σαν εργάτες, που χτυπούν, φυσούν και γρατζουνούν μηχανικά τα όργανά τους για να παράγουν ήχους.

Η ένταση χτίζεται σταδιακά: βλέπουμε στο διάλειμμα την ορχήστρα να ξεδίνει με ροκ(!) μουσική, ορισμένους να κουβεντιάζουν και να μαλώνουν φωναχτά και σιγά σιγά να οδηγούνται σε ένα παγανιστικό όργιο το οποίο μας παραπέμπει σ' εκείνο των ολιγόπιστων ακολούθων του Μωυσή που, εκμεταλλευόμενοι τη σύντομη απουσία του στο όρος Σινά, αντικαθιστούν το Θεό με ένα ζωόμορφο είδωλο – εν προκειμένω, με έναν τεράστιο μετρονόμο.

Σήμερα δεν υπάρχουν θεοί. Οι επίγονοι των παιδιών των λουλουδιών έχουν καταρρίψει όλες τις διακρίσεις και μαζί και τις αξίες της πολιτισμένης κοινωνίας. Γι' αυτό και φτάνουν να ξεπεράσουν και το όριο της ειδωλολατρίας, καταλήγοντας στην αναρχία, διαπράττοντας έτσι την ύψιστη ύβρη. Την τάξη αποκαθιστά ο ερχομός (απ' το πουθενά) της τεράστιας σιδερένιας μπάλας κατεδάφισης, παίρνοντας ένα εξιλαστήριο θύμα, την αθώα, αμέτοχη στο όργιο αρπίστρια.

Τώρα τα ξεστρατισμένα και ασεβή μεσογειακά παιδιά είναι φοβισμένα και ευάλωτα, επιζητώντας ένα πατρικό χέρι να τους τραβήξει το αφτί. Καθήκον που αναλαμβάνει με ευχαρίστηση ο πειθαρχημένος και συντηρητικός Γερμανός μαέστρος. Τα πρώτα ξαναβρίσκουν την ασφάλεια και ο δεύτερος την ύπαρξη μέσα από το ρόλο του.

Η ταινία συχνά μοιάζει με τηλεοπτική εκπομπή ή ντοκιμαντέρ αλλά προς το τέλος ξεφεύγει σε ποιητικά επίπεδα. Η μουσική του Νίνο Ρότα εξυπηρετεί πολύ καλά τους σκοπούς της ταινίας και οι ηθοποιοί, αρκετοί από τους οποίους ερασιτέχνες, δίνουν, πρώτα με τα πρόσωπά τους (προσεκτικά επιλεγμένα από τον Φελίνι) και λιγότερο με τις ερμηνείες τους, το στίγμα της πολιτικής αλλοτρίωσης που επικρατεί στην Ιταλία των αρχών του '80.

Εντέλει, δεν γνωρίζουμε αν η επιστροφή στην τάξη είναι κάτι παρήγορο. Γιατί ο λόγος δεν είναι η ελεύθερη επιλογή για συνεργασία με σκοπό τη δημιουργία και την πρόοδο, αλλά ο φόβος, που δένει αναγκαστικά τις μοίρες των ανθρώπων, απέναντι στον κοινό εχθρό: το άγνωστο και το θάνατο. Ίσως ο Φελίνι λέει ότι είναι αδύνατον να επιτευχθεί ποτέ ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ μας, αφού οι άνθρωποι λειτουργούμε πιο πολύ σαν τρομαγμένα ποντίκια, παρά σαν σκεπτόμενα όντα που «θρώσκουν άνω».

Πηγή: Σοφία Τσαντίρη (cinemainfo.gr)













Δείτε επίσης – Watch also

Son of Saul (2015) – A film by László Nemes – Géza Röhrig, Levente Molnár, Urs Rechn (Download the movie)

Amour (2012) – A film by Michael Haneke – Emmanuelle Riva, Jean-Louis Trintignant, Isabelle Huppert, Alexandre Tharaud (Download the movie)

Tous les Matins du Monde / All the Mornings of the World / Όλα τα Πρωινά του Κόσμου (1991) – A film by Alain Corneau (Download the movie)

Farinelli (1994) – A film by Gérard Corbiau – Stefano Dionisi, Enrico Lo Verso, Elsa Zylberstein (HD 1080p)


Death in Venice (1971) – A film by Luchino Visconti – Dirk Bogarde, Björn Andrésen, Silvana Mangano – Music by Gustav Mahler (Download the movie)

Copying Beethoven (2006) – A film by Agnieszka Holland – Ed Harris, Diane Kruger (HD 1080p)

Eroica (The Movie, BBC 2003) by Simon Cellan Jones – Ian Hart, Leo Bill, Claire Skinner, Frank Finlay – John Eliot Gardiner (HD 1080p)

The New Babylon (Novyy Vavilon), 1929 – A film by Grigori Kozintsev & Leonid Trauberg – Music by Dmitri Shostakovich (HD 1080p)

Thursday, May 22, 2014

Richard Wagner: Wesendonck Lieder – Anna Caterina Antonacci, Rotterdam Philharmonic Orchestra, Yannick Nézet-Séguin

Ένας μεγάλος, ρομαντικός έρωτας ήταν η κινητήριος δύναμη για τη σύνθεση από τον Ρίχαρντ Βάγκνερ των Πέντε τραγουδιών σε ποίηση της Ματθίλδης Βέζεντονκ.

Μετά την εξέγερση της Δρέσδης (Μάιος του 1849) ο Ρίχαρντ Βάγκνερ και η τότε σύζυγός του, Μίνα, διέφυγαν στην Ελβετία. Εκεί, στη Ζυρίχη του 1851, γνωρίστηκαν και συνδέθηκαν φιλικά με τον Γερμανό επιχειρηματία Όττο Βέζεντονκ και τη γυναίκα του Ματθίλδη. Μεταξύ του Βάγκνερ και της Ματθίλδης, που έτρεφε βαθύ θαυμασμό για το έργο του, υπήρξε ερωτική έλξη. Αν και αυτή δεν εξελίχθηκε ποτέ σε ερωτική σχέση, αρκούσε για να εμπνεύσει τη σύνθεση από τον Βάγκνερ τον χειμώνα του 1857-1858 πέντε τραγουδιών πάνω σε ποίηση της νέας του «μούσας», με συνοδεία πιάνου. Ο ίδιος ο Βάγκνερ ενορχήστρωσε μόνο το τελευταίο (με τίτλο "Träume" δηλαδή «Όνειρα»), ενώ τα υπόλοιπα τραγούδια έτυχαν κατά καιρούς διαφόρων ενορχηστρώσεων, μεταξύ άλλων και αυτής του Καρλ Στύμπερ.

Πηγή: culturenow.gr


Μια σπουδαία ερμηνεία του Κύκλου Τραγουδιών Βέζεντονκ, του Ρίχαρντ Βάγκνερ, από τη διάσημη Ιταλίδα σοπράνο Άννα Κατερίνα Αντονάτσι. Τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ρότερνταμ διευθύνει ο ταλαντούχος και ταχύτατα ανερχόμενος Γαλλοκαναδός αρχιμουσικός Γιανίκ Νεζέτ ΣεγκένΗ συναυλία δόθηκε στο Ρόιαλ Άλμπερτ Χολ του Λονδίνου στις 22 Αυγούστου 2013.


Portrait of  Richard Wagner (1882),
by Pierre-Auguste Renoir (1841-1919)
Wesendonck Lieder is the common name of a set of five songs for female voice and piano by Richard Wagner, Fünf Gedichte für eine Frauenstimme. He set five poems by Mathilde Wesendonck, with titles translating as "The Angel", "Be still!", "In the Greenhouse", "Sorrows" and "Dreams", while he was working on his opera Tristan und Isolde. The songs, together with the Siegfried Idyll, are the two non-operatic works by Wagner most regularly performed.

The songs are settings of poems by Mathilde Wesendonck, the wife of one of Richard Wagner's patrons. Wagner had become acquainted with Otto Wesendonck in Zurich, where he had fled on his escape from Saxony after the May Uprising in Dresden in 1849. For a time Wagner and his wife Minna lived together in the Asyl (German for Asylum in the sense of "sanctuary"), a small cottage on the Wesendonck estate. It is sometimes claimed that Wagner and Mathilde had a love affair; in any case, the situation and mutual infatuation certainly contributed to the intensity in the conception of Tristan und Isolde.

Wagner sold the settings to the publisher Schott in 1860 for 1000 francs. The first published version (1862) was simply entitled Fünf Gedichte für eine Frauenstimme (Five Songs for Female Voice), and the first performance was given at the publisher's residence in Mainz, by the soprano Emilie Genast, accompanied by Hans von Bülow. No name was given for the author of the texts at the first publication; it was not publicly revealed until after Mathilde's death (1902). The present order of the songs appears for the first time in the published version, and this has raised doubts as to whether the sequence is a genuine song cycle, or should be regarded simply as a collection of individual pieces.


Source: en.wikipedia.org



Richard Wagner (1813-1883)

♪ Wesendonck Lieder, WWV 91 (1857-1858)

Anna Caterina Antonacci, soprano

Rotterdam Philharmonic Orchestra
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Yannick Nézet-Séguin

London, Royal Albert Hall, Proms, August 22, 2013 (22 Αυγούστου 2013)

Με αγγλικούς υπότιτλους – With English subtitles

(HD 720p)

Πρώτη δημοσίευση: 22 Μαΐου 2014 – First publication: May 22, 2014
Τελευταία ενημέρωση: 12 Ιουλίου 2016 – Last update: July 12, 2016
















Δείτε επίσης – See also

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Romeo and Juliet, Fantasy-Overture – Rotterdam Philharmonic Orchestra, Yannick Nézet-Séguin

Sergei Prokofiev: Symphony No.5 in B flat major – Rotterdam Philharmonic Orchestra, Yannick Nézet-Séguin

Yannick Nézet-Séguin is the next music director of the Metropolitan Opera

Jan Lisiecki at Carnegie Hall with Philadelphia Orchestra under Yannick Nézet-Séguin

Tuesday, May 20, 2014

Johann Sebastian Bach – A conversation on the "St Matthew Passion"

Μια συζήτηση (για τα «Κατά Ματθαίον Πάθη») μεταξύ τεσσάρων μελετητών του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ: των Christoph Wolff, Martin Petzold, Peter Wollny και Ton Koopman

A conversation (on the "St Matthew Passion") between four scholars of Johann Sebastian Bach: Christoph Wolff, Martin Petzold, Peter Wollny and Ton Koopman

Γλώσσα: Γερμανικά – Language: German
Αγγλικοί υπότιτλοι – English subtitles



Johann Sebastian Bach (1685-1750)

St Matthew Passion – Matthäus-Passion, BWV 244 (1727)

2005

(HD 1080p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog «Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής»
Uploaded on Youtube for the Blog "Faces of Classical Music"




























Δείτε επίσης – Watch also

Johann Sebastian Bach: St Matthew Passion, BWV 244 – Cappella Breda Boys, Amsterdam Baroque Orchestra & Choir, Ton Koopman (HD 1080p)


Sunday, May 18, 2014

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: 1812 Overture – Moskow Radio Symphony Orchestra, Vladimir Fedoseyev

133η επέτειος από την πρώτη παρουσίαση του έργου – 133rd anniversary of the first performance

Η επική «Εισαγωγή 1812» του Πιότρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι ακούστηκε για πρώτη φορά στις 20 Αυγούστου 1882 στον υπαίθριο χώρο μπροστά στον Καθεδρικό Ναό του Σωτήρος στη Μόσχα. Γράφτηκε από τον μεγάλο συνθέτη για την επέτειο των 70 χρόνων από την αποτυχημένη εισβολή του Ναπολέοντα στη Ρωσία.

Στο δεκαπεντάλεπτης διάρκειας έργο του, ο Τσαϊκόφσκι περιγράφει με νότες την εισβολή και την ολοκληρωτική καταστροφή που υπέστη η στρατιά του Ναπολέοντα στη Ρωσία το 1812. Χρησιμοποιεί μοτίβα από ρωσικά λαϊκά τραγούδια, το τροπάριο «Σώσον Κύριε τον λαόν σου» για να επισημάνει τη θεϊκή συμβολή στη διάσωση της Ρωσίας, τη «Μασσαλιώτιδα» (τον εθνικό ύμνο της Γαλλίας) για να υποδηλώσει την ορμή των επιτιθεμένων και τον εθνικό ύμνο της αυτοκρατορικής Ρωσίας «Ο Θεός σώζοι τον Τσάρο» για το θριαμβευτικό κλείσιμο του κομματιού. Τα κανόνια και οι καμπάνες που ηχούν ως όργανα δίνουν έναν ανατριχιαστικά ρεαλιστικό τόνο στο έργο.


Την «Εισαγωγή 1812» του Πιότρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι ερμηνεύει η Συμφωνική Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Μόσχας υπό τη διεύθυνση του κορυφαίου Ρώσου μαέστρου Βλαντίμιρ Φεντοσέγιεφ.




Pyotr Ilyich Tchaikovsky (1840-1893)

♪ 1812 Overture in E flat major, Op.49 (1880)


Moskow Radio Symphony Orchestra

Μουσική διεύθυνση (Conductor): Vladimir Fedoseyev

Alte Oper, Frankfurt, 1991


(480p)

Πρώτη δημοσίευση: 18 Μαΐου 2014 – First publication: May 18, 2014
Τελευταία ενημέρωση: 20 Αυγούστου 2015 – Last update: August 20, 2015











































































Δείτε επίσης – Watch also

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Swan Lake – Adam Cooper, Scott Ambler, Fiona Chadwick – Matthew Bourne, Peter Mumford (1996, HD 1080p)


Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Swan Lake – Ekaterina Kondaurova, Timur Askerov, Andrei Yermakov – Mariinsky Ballet, Mariinsky Theatre Orchestra, Valery Gergiev, 2013 (Download the performance)

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Serenade for Strings in C major – Moskow Radio Symphony Orchestra, Vladimir Fedoseyev

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Symphony No.2 in C minor, "Little Russian" – Detroit Symphony Orchestra, Leonard Slatkin (HD 1080p)

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Symphony No.5 in E minor – Detroit Symphony Orchestra, Leonard Slatkin (HD 1080p)


Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Symphony No.6 in B minor, "Pathétique" – Detroit Symphony Orchestra, Leonard Slatkin (HD 1080p)


Friday, May 16, 2014

Johannes Brahms: Violin Concerto in D major – Hilary Hahn, hr-Sinfonieorchester, Paavo Järvi

Η διάσημη Αμερικανίδα βιολονίστρια Χίλαρι Χαν ερμηνεύει το Κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα σε Ρε μείζονα, έργο 77, του Γιοχάνες Μπραμς. Τη Συμφωνική Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Φρανκφούρτης διευθύνει ο σπουδαίος Αμερικανοεσθονός μαέστρος Πάαβο Γιέρβι. Η συναυλία δόθηκε στην Παλαιά Όπερα της Φρανκφούρτης την 21η Μαρτίου 2014.

Το 1878 ο Μπραμς συνέθεσε το Κονσέρτο για βιολί και το αφιέρωσε στο στενό του φίλο, βιολονίστα Γιόζεφ Γιοακίμ ο οποίος αμέσως κατέταξε το έργο ανάμεσα στα τέσσερα σπουδαία, γερμανικής πατρότητας, κοντσέρτα βιολιού, μαζί με αυτά των Μπετόβεν, Μπρουχ και Μέντελσον. Ο Γιοακίμ μάλιστα, στην πρεμιέρα του έργου στη Λειψία το 1879, επέλεξε να ξεκινήσει τη συναυλία με το μεγαλειώδες Κοντσέρτο για βιολί του Μπετόβεν και να την κλείσει με το – γραμμένο στον ίδιο τόνο – Κοντσέρτο του Μπραμς, για να αποδείξει ότι το τελευταίο ήταν εφάμιλλο σε μουσικές αρετές και δεξιοτεχνικές απαιτήσεις με το εμβληματικό έργο του Μπετόβεν.

Πηγή: culturenow.gr

Hilary Hahn














The Violin Concerto in D major, Op.77, was composed by Johannes Brahms in 1878 and dedicated to his friend, the violinist Joseph Joachim. It is Brahms's only violin concerto, and, according to Joachim, one of the four great German violin concerti. It is scored for solo violin and an orchestra consisting of flutes, oboes, clarinets, bassoons; 4 horns in D, F, and E, 2 trumpets in D, timpani, and strings. It follows the standard concerto form, with three movements in the pattern quick-slow-quick. Some of the discarded material was reworked for the second piano concerto. The most familiar cadenza, which appears in the first movement, is by Joachim, though a number of people have provided alternatives. Various modifications were made between then and the work's publication by Fritz Simrock later in the year. Critical reaction to the work was mixed: the canard that the work was not so much for violin as "against the violin" is attributed equally to conductor Hans von Bülow and to Joseph Hellmesberger, to whom Brahms entrusted the Vienna premiere, which was however rapturously received by the public. Henryk Wieniawski called the work "unplayable", and the violin virtuoso Pablo de Sarasate refused to play it because he didn't want to "stand on the rostrum, violin in hand and listen to the oboe playing the only tune in the adagio. The technical demands on the soloist are formidable, with generous use of multiple stopping, broken chords, rapid scale passages, and rhythmic variation.

Source: musopen.org



Johannes Brahms (1833-1897)

♪ Violin Concerto in D major, Op.77 (1878)

i. Allegro non troppo
ii. Adagio
iii. Allegro giocoso, ma non troppo vivace

Hilary Hahn, violin

hr-Sinfonieorchester (Frankfurt Radio Symphony Orchestra)
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Paavo Järvi

Alte Oper Frankfurt, March 21, 2014 (21 Μαρτίου 2014)

(HD 720p)

Πρώτη δημοσίευση: 16 Μαΐου 2014 – First publication: May 16, 2014
Τελευταία ενημέρωση: 8 Νοεμβρίου 2015 – Last update: November 8, 2015




















































































































Δείτε επίσης – Watch also

Johannes Brahms: Violin Concerto in D major – Frank Peter Zimmermann, Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks, Mariss Jansons (HD 1080p)

&

Anton Bruckner: Symphony No.3 in D minor – hr-Sinfonieorchester, Paavo Järvi

Gustav Mahler: Symphony No.8 in E flat major – hr-Sinfonieorchester, Paavo Järvi

Felix Mendelssohn: Symphony No.4 in A major "Italian" – hr-Sinfonieorchester, Paavo Järvi