DSOLive

DSOLive

Tuesday, July 29, 2014

Sir John Barbirolli – 44th anniversary of his death


















Sir John Barbirolli
(2 Δεκεμβρίου 1899 - 29 Ιουλίου 1970 • December 2, 1899 - July 29, 1970)

44η επέτειος από το θάνατό του – 44th anniversary of his death



Ένας από τους μεγαλύτερους διευθυντές ορχήστρας, ο Άγγλος Τζον Μπαρμπιρόλι διακρίθηκε αρχικά ως βιολοντσελίστας στο Λονδίνο στις ορχήστρες του Queen's Theatre και του Covent Garden. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως διευθυντής ορχήστρας το 1924 με ένα ορχηστρικό συγκρότημα μουσικής δωματίου, που ίδρυσε ο ίδιος. Στη συνέχεια ήρθε σε επαφή με το λυρικό θέατρο, όπου αναδείχτηκε κυρίως στο ιταλικό μελοδραματικό ρεπερτόριο. Μεταξύ του 1937 και του 1942 διετέλεσε διευθυντής της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Νέας Υόρκης, αντικαθιστώντας τον Αρτούρο Τοσκανίνι. Μετά την επιστροφή του στην Αγγλία, το 1943, ο Τζον Μπαρμπιρόλι διηύθυνε την ορχήστρα του Χαλ και στη συνέχεια τη Συμφωνική Ορχήστρα του Μάντσεστερ, της οποίας υπήρξε μόνιμος διευθυντής. Διακρίθηκε, ακόμη, ως συνθέτης και ως μεταγραφέας παλαιάς αγγλικής μουσικής.

John Barbirolli (From Wikipedia, in English)

Cellist Jacqueline Du Pre records Elgar's Cello Concerto
with conductor John Barbirolli at Kingsway Hall in London, 1965













Monday, July 28, 2014

George Frideric Handel: Orlando – Bejun Mehta, René Jacobs (Archiv produktion, 2014)

Η Σελίδα «Φίλοι της Κλασικής Μουσικής»
και το Blog «Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής», προτείνουν:

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ ► ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ


George Frideric Handel: Orlando

B'Rock Belgian Baroque Orchestra Ghent, René Jacobs
(Archiv produktion, 2014)






















George Frideric Handel: Orlando, HWV 31

Orlando: Bejun Mehta, countertenor
Angelica: Sophie Karthäuser, soprano
Medoro: Kristina Hammarström, mezzo-soprano
Dorinda: Sunhae Im, soprano
Zoroastro: Konstantin Wolff, bass-baritone

B'Rock Belgian Baroque Orchestra Ghent
Διευθύνει ο René Jacobs

2 CDs

Archiv produktion, 2014



Ο René Jacobs διευθύνει μια σπουδαία ορχήστρα και μιαν εξαιρετική ομάδα από σολίστες, σε ένα από τα πιο συναρπαστικά έργα του Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ. Ο ρόλος του τίτλου, γραμμένος για τον θρυλικό Ιταλό καστράτο Σενεσίνο (1686-1758) ερμηνεύεται ιδανικά από τον Αμερικανό Bejun Mehta, έναν από τους καλύτερους σύγχρονους κοντρατενόρους.


Making his Archiv opera debut, celebrated Handelian René Jacobs, "the most exciting opera conductor of the day", leads the dynamic, exquisitely honed Ghent ensemble and an outstanding cast in one of the composer's most spectacular and ravishingly beautiful creations. The title role, written for the legendary Senesino, is sung by its finest modern exponent, Bejun Mehta, one of the most commanding, exhilarating countertenors of the modern era.

New York Times

Sunday, July 27, 2014

Albert Franz Doppler: Hungarian Pastorale Fantasy for flute and piano, Op.26 – Aleksandr Haskin, Louis Schwizgebel-Wang

Albert Franz Doppler
(16 Οκτωβρίου 1821 - 27 Ιουλίου 1883 • 16 October 1821 - 27 July 1883)

131η επέτειος από το θάνατό του – 131st anniversary of his death

Albert Franz Doppler
by Ágost Elek Canzi, 1853
Ο Albert Franz Doppler υπήρξε βιρτουόζος φλαουτίστας και επιτυχημένος συνθέτης, περισσότερο γνωστός για τη μουσική που έγραψε για φλάουτο. Έχει γράψει επίσης μία γερμανική και πολλές ουγγρικές όπερες, καθώς και μουσική για μπαλέτο.

Ο Doppler γεννήθηκε στο Lemberg στην Πολωνία, τότε Αυστριακή Αυτοκρατορία και τώρα Lviv (Ουκρανία). Ως ντουέτο-φλάουτο με τον κατά τέσσερα χρόνια νεότερο αδελφό του Karl, είχαν προκαλέσει εξαιρετική εντύπωση σε όλη την Ευρώπη. Στην ηλικία των δεκαοκτώ ο Albert Franz ήταν ο πρώτος φλαουτίστας στην Όπερα της Βουδαπέστης και δεν άργησε να γίνει επικεφαλής της ορχήστρας. Επίσης, ήταν καθηγητής φλάουτου στο Ωδείο της Βιένης από το 1864 μέχρι το 1867. Πέθανε στο Baden της Αυστρίας.



Albert Franz Doppler (1821-1883)

♪ Hungarian Pastorale Fantasy for flute and piano, Op.26 (1870)

Aleksandr Haskin, flute
Louis Schwizgebel-Wang, piano

Forbidden City Concert Hall, Πεκίνο, Κίνα
Young Concert Artists Chamber Music Festival, 20 Ιουνίου 2012 (June 20, 2012)

(HD 1080p)











Carlo Bergonzi – In Memoriam















Carlo Bergonzi
(13 Ιουλίου 1924 - 25 Ιουλίου 2014 • 13 July 1924 - 25 July 2014)

In Memoriam



Κάρλο Μπεργκόντζι – Αφιέρωμα • Carlo Bergonzi  Tribute

Carlo Bergonzi was an Italian operatic tenor. Although he performed and recorded some bel canto and verismo roles, he was above all associated with the operas of Giuseppe Verdi, including a large number of the composer's lesser-known works that he helped revive. Essentially a lyric tenor with spinto capabilities, Bergonzi was greatly admired during the peak of his career for his beautiful diction, smooth legato, warm timbre and elegant phrasing. Above all he was acclaimed for his attention to the style required in Verdi's operas.

(480p)

Thursday, July 24, 2014

Richard Strauss: Le bourgeois gentilhomme – Lorin Maazel (Audio video)

Ο Λόριν Μάαζελ διευθύνει Ρίχαρντ Στράους
Lorin Maazel conducts Richard Strauss

Η ορχηστρική σουίτα του Ρίχαρντ Στράους "Le bourgeois gentilhomme" («Ο Αρχοντοχωριάτης») είναι εμπνευσμένη από το ομώνυμο έργο του Μολιέρου.



Richard Strauss (1864-1949)

♪ Le bourgeois gentilhomme (Der Bürger als Edelmann), suite, Op.60 (1911-1917)

i. Ouverture
ii. Menuett (Minuet)
iii. Der Fechtmeister (The Fencing Master)
iv. Auftritt und Tanz der Schneider (Entry and Dance of the Tailors)
v. Das Menuett des Lully (Lully's Minuet)
vi. Courante
vii. Auftritt des Cléonte (Entry of Cléonte) (after Lully)
viii. Vorspiel (Intermezzo)
ix. Das Diner (The Dinner)

Royal Concertgebouw Orchestra
Διευθύνει ο Lorin Maazel

Amsterdam, Concertgebouw, 14 Οκτωβρίου 2000 (October 14, 2000)

Radio Orpheus

(HD 1080p - Audio video)












Δείτε επίσης – See also

Richard Strauss: Symphonia Domestica – Lorin Maazel (Audio video)

Richard Strauss: Also sprach Zarathustra – Lorin Maazel (Audio video)

Richard Strauss: An Alpine Symphony – Lorin Maazel (Audio video)

Wolfgang Amadeus Mozart: Symphony No.41 "Jupiter" in C major – Lorin Maazel

Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Lorin Maazel

Wednesday, July 23, 2014

Richard Strauss: Symphonia Domestica – Lorin Maazel (Audio video)

Ο Λόριν Μάαζελ διευθύνει Ρίχαρντ Στράους
Lorin Maazel conducts Richard Strauss



Richard Strauss (1864-1949)

♪ Symphonia Domestica, Op.53 (1902-1903)

Royal Concertgebouw Orchestra
Διευθύνει ο Lorin Maazel

Amsterdam, Concertgebouw, 14 Οκτωβρίου 2000 (October 14, 2000)

Radio Orpheus

(HD 1080p - Audio video)













Δείτε επίσης – See also

Richard Strauss: Le bourgeois gentilhomme – Lorin Maazel (Audio video)

Richard Strauss: Also sprach Zarathustra – Lorin Maazel (Audio video)

Richard Strauss: An Alpine Symphony – Lorin Maazel (Audio video)

Wolfgang Amadeus Mozart: Symphony No.41 "Jupiter" in C major – Lorin Maazel

Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Lorin Maazel

Tuesday, July 22, 2014

Richard Strauss: Also sprach Zarathustra – Lorin Maazel (Audio video)

Ο Λόριν Μάαζελ διευθύνει Ρίχαρντ Στράους
Lorin Maazel conducts Richard Strauss

Το πιο γνωστό συμφωνικό έργο του Ρίχαρντ Στράους, το «Τάδε έφη Ζαρατούστρα» είναι βασισμένο στο ομώνυμο έργο του Φρίντριχ Νίτσε. Ο «Ζαρατούστρα» του Νίτσε είναι ένας ύμνος στην ιδέα του Υπεράνθρωπου, στην ενέργεια του ανθρώπου και στη θέληση για δύναμη. Ο Στράους δεν ήταν ο μόνος που έγραψε επηρεασμένος από το βιβλίο του Νίτσε. Το ίδιο έκανε ο Γκούσταβ Μάλερ στην «Τρίτη Συμφωνία» του και ο Φρέντερικ Ντίλιους στη «Λειτουργία της Ζωής ("A Mass of Life")».

Ο ίδιος ο Στράους δήλωνε: «Δεν ήθελα να γράψω φιλοσοφική μουσική η να ζωγραφίσω το μεγάλο έργο του Νίτσε. Ήθελα να μεταφέρω με τα μέσα της μουσικής την ανάπτυξη της ανθρώπινης φυλής από τις απαρχές της, μέσα από τη θρησκεία και την επιστήμη μέχρι την ιδέα του νιτσεϊκού Υπεράνθρωπου. Το όλο συμφωνικό ποίημα είναι ένας φόρος τιμής στην ιδιοφυΐα του Νίτσε, που βρήκε τη μεγαλύτερή του έκφραση στο Τάδε Έφη Ζαρατούστρα». Ο Στράους είχε δηλώσει επίσης: «Ο Ζαρατούστρα ανήκει στις Συμφωνίες, είναι η δική μου Συμφωνία».

Το πιο διάσημο μέρος του έργου είναι το «Χάραμα», βασισμένο στον «Πρόλογο» του Ζαρατούστρα και που το 1969, ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ το χρησιμοποίησε στην αριστουργηματική του ταινία «2001: Η Οδύσσεια του διαστήματος».



Richard Strauss (1864-1949)

♪ Also sprach Zarathustra, Op.30 (1896)

Philharmonia Orchestra
Διευθύνει ο Lorin Maazel

Live from the Royal Festival Hall, London – 20 Μαρτίου 2014 (March 20, 2014)

BBC radio 3

(HD 1080p - Audio video)

Πηγή για την εισαγωγή (με διορθώσεις): e-grammes.gr















Δείτε επίσης – See also

Richard Strauss: Le bourgeois gentilhomme – Lorin Maazel (Audio video)

Richard Strauss: Symphonia Domestica – Lorin Maazel (Audio video)

Richard Strauss: An Alpine Symphony – Lorin Maazel (Audio video)

Wolfgang Amadeus Mozart: Symphony No.41 "Jupiter" in C major – Lorin Maazel

Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Lorin Maazel

Monday, July 21, 2014

Jonas Kaufmann: Du bist die Welt für mich – New Album, Expected (Sony Classical, 2014)

Η Σελίδα «Φίλοι της Κλασικής Μουσικής»
και το Blog «Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής», προτείνουν:

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ ► ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ


Jonas Kaufmann: Du bist die Welt für mich























• Κυκλοφορεί στις 19 Σεπτεμβρίου 2014
• Will be available on September 19, 2014

Sony Classical, 2014



«Είσαι ο κόσμος για μένα» ("Du bist die Welt für mich"), είναι ο τίτλος του νέου άλμπουμ του διάσημου, σπουδαίου και πολύ δημοφιλούς τενόρου Γιόνας Κάουφμαν, ο οποίος επιλέγει να εισέλθει αυτή τη φορά στον «ελαφρύ» κόσμο της οπερέτας, ερμηνεύοντας Léhar, Kálmán, Stolz, Tauber, Benatzky και Abraham. Τον συνοδεύει η Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας του Μονάχου υπό τη διεύθυνση του Jochen Rieder.



Jonas Kaufmann verführt in allen Genres: Diesmal wagt sich der vielgeliebte und vielseitige Tenorstar in die Welt der Operette, in das Reich der großen Gefühle zwischen Schmachten und Sehnen, Tragik und Glück. Selbst wenn sich heute die bedeutendsten Opernhäuser und Festivals um Kaufmann für die großen Verdi-, Wagner- und Puccini-Partien reißen, er mit seinen Liederabenden auf der ganzen Welt Erfolge feiert, stand doch ganz am Anfang seiner Karriere eine Operette. Als Caramello in "Eine Nacht in Venedig" von Johann Strauß stand der blutjunge Tenor einst in seiner ersten großen Rolle im Opernhaus von Regensburg auf einer Bühne.

Seine aktuelle Operettenreise, die auch auf der gleichnamigen CD nachzuhören sein wird, führt ihn in jene Epoche, als diese Gattung silbern glänzte und zwischen Wien und Berlin Meister wie Léhar, Kálmán, Stolz, Tauber, Benatzky und Abraham sowohl Bühne als auch Film mit unsterblichen Melodien versorgten.

Jonas Kaufmann, der jede seiner Rollen so individuell durchdringt, wird mit diesem gern unterschätzten, dabei höchst fordernden Repertoire beweisen, wie man die so genannte "leichte Muse" zu wahrer, großer Kunst veredeln kann.

Münchner Rundfunkorchester
Dirigent: Jochen Rieder



Δείτε επίσης – Watch also

Ludwig van Beethoven: Complete Piano Sonatas – Paul Lewis (Harmonia Mundi, 2009)

George Frideric Handel: Orlando – Bejun Mehta, René Jacobs (Archiv produktion, 2014)

Johannes Brahms: The Violin Sonatas – Leonidas Kavakos, Yuja Wang (Decca, 2014)


Sunday, July 20, 2014

Richard Strauss: An Alpine Symphony – Lorin Maazel (Audio video)

Με το αφιέρωμα «Ο Λόριν Μάαζελ διευθύνει Ρίχαρντ Στράους», η Σελίδα «Φίλοι της Κλασικής Μουσικής» και το Blog «Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής» εγκαινιάζουν μια σειρά από δημοσιεύσεις μοναδικών ηχητικών βίντεο, με σπάνιες ηχογραφήσεις σημαντικών έργων από μεγάλες ορχήστρες και σπουδαίους μαέστρους και σολίστες.

Ο Λόριν Μάαζελ διευθύνει Ρίχαρντ Στράους
Lorin Maazel conducts Richard Strauss

Έργο που απαιτεί μία κολοσσιαίων διαστάσεων ορχήστρα, η «Συμφωνία των Άλπεων» γράφτηκε για να αποτελέσει μία φλογερή εξύμνηση της Φύσης και της προσπάθειας του ανθρώπου να της επιβληθεί. Ο Στράους «αφηγείται» σε 22 μικρά επεισόδια μία ημέρα (από την ανατολή έως τη δύση του ήλιου) ανάβασης στο βουνό κατά την οποία οι ορειβάτες έρχονται σε επαφή με φυσικές ομορφιές (δάσος, λιβάδια, βοσκοτόπια), αντιμετωπίζουν κινδύνους και δυσκολίες (καταιγίδα) αλλά βιώνουν και τη χαρά κατάκτησης της κορυφής. Ο Ρίχαρντ Στράους δούλευε πάνω στη «Συμφωνία των Άλπεων» όταν πληροφορήθηκε το θάνατο του Γκούσταβ Μάλερ το 1911. Στο ημερολόγιο του, τότε, έγραψε: «Εξαγνισμός μέσα από τη δύναμη του εαυτού, χειραφέτηση μέσα από τη δουλειά, θαυμασμός της αιώνιας δοξασμένης φύσης». Αυτές οι σκέψεις αποτυπώνονται στη «Συμφωνία των Άλπεων», όπου ο ακροατής, μέσα από την ιστορία μιας ανάβασης στο βουνό, παρακολουθεί την πορεία για την αναζήτηση του ίδιου του εαυτού, των δυνάμεων του και της σχέσης του με τη Φύση.


Richard Strauss (1864-1949)

♪ An Alpine Symphony (Eine Alpensinfonie), Op.64 (1911-1915)

Philharmonia Orchestra
Διευθύνει ο Lorin Maazel

Live from the Royal Festival Hall, London – 20 Μαρτίου 2014 (March 20, 2014)

BBC radio 3

(HD 1080p - Audio video)

Saturday, July 19, 2014

Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Lorin Maazel

Lorin Maazel
(6 Μαρτίου 1930 - 13 Ιουλίου 2014 • March 6, 1930 - July 13, 2014)

In Memoriam
















Αυτό που συνήθως λέγεται για έναν διευθυντή ορχήστρας είναι ότι η ωρίμανση είναι πολύ πιο αργή από ό,τι για έναν μουσικό. Ο Λόριν Μάαζελ αποτελεί την πιο χτυπητή εξαίρεση αυτού του κανόνα: αυτός τον οποίο αποκαλούσαν "Little Lorin" ήταν ήδη βιρτουόζος του βιολιού όταν διηύθυνε την πρώτη του επαγγελματική ορχήστρα σε ηλικία 9 ετών, και ήταν μόλις 11 ετών, με κοντό παντελονάκι, όταν ο Τοσκανίνι τον κάλεσε να πάρει την μπαγκέτα στη Νέα Υόρκη.

Γεννημένος στη Γαλλία από Αμερικανοεβραίους γονείς, υπήρξε μία ιδιοφυΐα στην οποία τίποτα δεν μπορούσε να αντισταθεί. Όταν όλες οι μεγάλες ορχήστρες του κόσμου τον ζητούσαν, ο «Μαέστρο Μάαζελ» έβρισκε το χρόνο να σπουδάσει παράλληλα μαθηματικά, φιλοσοφία, μία πλειάδα γλωσσών, κλπ.

Όλα αυτά τα λαμπρά ταλέντα συγκεντρώνονταν στη διεύθυνση της ορχήστρας: οι μουσικοί ορχήστρας σε ολόκληρο τον κόσμο θα το επιβεβαιώσουν, ότι ο Μάαζελ ήταν ο μεγαλύτερος βιρτουόζος στην μπαγκέτα και είχε το πιο αλάνθαστο αυτί. Ο Λόριν Μάαζελ διηύθυνε περισσότερες από 150 ορχήστρες σε 5.000 παραστάσεις και συμμετείχε σε περισσότερες από 300 ηχογραφήσεις έργων (από τον Μπετόβεν μέχρι τον Τσαϊκόφσκι και από τον Ντεμπυσσύ και τον Ραβέλ μέχρι τον Ραχμάνινοφ, τον Στράους και τον Μάλερ).

Παντρεμένος και πατέρας τεσσάρων παιδιών, ο Λόριν Μάαζελ συνέθεσε το «1984», την πρώτη του όπερα εμπνευσμένη από το ομώνυμο βιβλίο του Τζορτζ Όργουελ, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου στο Κόβεντ Γκάρντεν και ανέβηκε, με όλα τα εισιτήρια προπωλημένα, στη Σκάλα του Μιλάνου.

«Τεράστια καλλιτεχνική και ανθρώπινη απώλεια», χαρακτήρισε το θάνατο του Λόριν Μάαζελ ο σημερινός διευθυντής της Κρατικής Όπερας της Βιένης, Ντομινίκ Μέγιερ, εκφράζοντας ευγνωμοσύνη για τα πολλά «ίχνη» που αφήνει πίσω του ο μεγάλος εκλιπών και που θα μείνουν ανεξίτηλα για πάντα. Ο Ντομινίκ Μέγιερ μίλησε για τον μεγάλο προσωπικό θαυμασμό που έτρεφε απέναντι στον «πολυσχιδή καλλιτέχνη, καταπληκτικό αρχιμουσικό και εξαιρετικό άνθρωπο με παγκόσμια ενδιαφέροντα», τον οποίο μόλις πριν από ένα χρόνο η Κρατική Όπερα της Βιένης σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για τις υπηρεσίες του, είχε τιμήσει με την ανώτατη διάκριση ανακηρύσσοντάς τον σε επίτιμο μέλος της, ενώ η προτομή του κοσμεί από τότε την είσοδό της. Όπως σημείωσε ο ίδιος, με τον τρόπο αυτόν έκλεισε και μία «πληγή», καθώς ο Λόριν Μάαζελ είχε επικριθεί εν μέρει, την εποχή που υπήρξε διευθυντής της Όπερας, τη δεκαετία του 1980 (σ.σ. και η κριτική αυτή τον είχε οδηγήσει αργότερα σε παραίτηση), ωστόσο, σύμφωνα με τον Ντομινίκ Μέγιερ, οι ιδέες και οι καινοτομίες που ο Μάαζελ είχε τότε εισαγάγει, εξακολουθούν να ισχύουν μέχρι σήμερα.

Ο Λόριν Μάαζελ διετέλεσε διευθυντής της Κρατικής Όπερας της Βιένης κατά τα έτη 1982-1984, αναλαμβάνοντας να επαναφέρει τον τρόπο διοίκησής της από τους προκατόχους του, Γκούσταβ Μάλερ και Ρίχαρντ Στράους, καταργώντας το ισχύον καθεστώς του καθημερινά εναλλασσόμενου ρεπερτορίου. Ο ίδιος είχε πρωτοεμφανιστεί ως διευθυντής της ορχήστρας της την 26η Νοεμβρίου του 1964 στην πρεμιέρα του «Φιντέλιο», για να διευθύνει τα επόμενα χρόνια μια σειρά από πρεμιέρες με έργα όπως «Κάρμεν», «Τανχόιζερ», «Τουραντό», «Λούλου», «Αΐντα», «Φάλσταφ», «Βαλκυρία», έχοντας διευθύνει συνολικά στην Κρατική Όπερα της Βιένης, οκτώ όπερες σε δεκάδες παραστάσεων, όπως επίσης πολλές βραδιές μπαλέτου και συναυλίες.

Πολύχρονη και σημαδιακή υπήρξε η συνεργασία του Λόριν Μάαζελ με τη θεωρούμενη ως κορυφαία ορχήστρα παγκοσμίως, τη Φιλαρμονική της Βιένης, την οποία διεύθυνε πρώτη φορά το 1962 στη θέση του Χέρμπερτ φον Κάραγιαν και τελευταία τον περασμένο Σεπτέμβριο στη μεγάλη περιοδεία της στην Ευρώπη, ενώ είχε προηγηθεί, τέλη Μαΐου του 2013 στη Βιένη, η υπαίθρια Συναυλία Θερινής Νυκτός στους κήπους των πρώην χειμερινών ανακτόρων Σενμπρούν, με δεκάδες χιλιάδες θεατές. Επίσης, διηύθυνε τις περισσότερες (συνολικά ένδεκα) Πρωτοχρονιάτικες Συναυλίες της Φιλαρμονικής της Βιένης. (*)



Ο Γκούσταβ Μάλερ ολοκλήρωσε την Πρώτη Συμφωνία του το 1888 και την παρουσίασε στο κοινό το 1889 στη Βουδαπέστη. Μετά από μια σειρά τροποποιήσεων, το έργο πήρε την οριστική του μορφή το 1896.

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η Πρώτη Συμφωνία αποτελεί ένα είδος εισαγωγής στο έργο του Μάλερ, με την έννοια ότι προλέγει τα βασικά ζητήματα με τα οποία αυτός θα ασχοληθεί ενδελεχώς στις επόμενες Συμφωνίες του. Ο Μάλερ κάνει τις συστάσεις, δίνοντάς μας μιαν ιδέα για το ποιος είναι, τι μπορεί και τι σκοπεύει να κάνει. Σε αυτό το συμπυκνωμένο έργο μπορεί κανείς να διακρίνει τα βασικά ζητήματα που απασχολούν τον συνθέτη σε όλη τη ζωή του: την αποξένωση από τον κόσμο, την έλλειψη της ευτυχίας, τη ματαιότητα, το θάνατο, αλλά και τη σαρκαστική διάθεση με την οποία στέκεται απέναντι σε όλα αυτά. (**)



Gustav Mahler (1860-1911)

♪ Symphony No.1 in D major "Titan" (1888)

i. Langsam. Schleppend
ii. Kräftig bewegt, doch nicht zu Schnell
iii. Feierlich und gemessen, ohne zu schleppen
iv. Stürmisch bewegt

Orquesta Sinfónica de Galicia
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Lorin Maazel

Palacio de la Ópera, A Coruña, 17 Μαΐου 2012 (May 17, 2012)

(HD 1080p)

(*) Πηγή: nooz.gr (14 Ιουλίου 2014)
(**) Πηγή: avclub.gr



















































Δείτε επίσης – See also

Richard Strauss: Le bourgeois gentilhomme – Lorin Maazel (Audio video)

Richard Strauss: Also sprach Zarathustra – Lorin Maazel (Audio video)

Richard Strauss: Symphonia Domestica – Lorin Maazel (Audio video)

Richard Strauss: An Alpine Symphony – Lorin Maazel (Audio video)

Wolfgang Amadeus Mozart: Symphony No.41 "Jupiter" in C major – Lorin Maazel

&

Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Lucerne Festival Orchestra, Claudio Abbado (HD 1080p)

Thursday, July 17, 2014

Gustav Mahler: Symphony No.6 in A minor – Leonard Bernstein

Μεγαλειώδες μουσικό έργο, ίσως το πιο αποκαλυπτικό για την προσωπικότητα του Γκούσταβ Μάλερ, η Έκτη Συμφωνία σε Λα ελάσσονα, η επιλεγόμενη και «τραγική», διαπνέεται από το πνεύμα της φθοράς και του τέλους. Το περίεργο είναι πως η Συμφωνία αυτή (η μοναδική από τις Συμφωνίες του συνθέτη, που καταλήγει εμφατικά σε ελάσσονα τρόπο) γράφτηκε σε μια από τις πιο ευτυχισμένες περιόδους της ζωής του Μάλερ: 1902 είχε παντρευτεί την Άλμα Σίντλερ και κατά τη διάρκεια της σύνθεσης της Συμφωνίας γεννήθηκε η δεύτερη κόρη του. Δεν άργησε, όμως, να αποκαλυφθεί η τραγικά προφητική διάσταση του έργου, αφού, μετά την ολοκλήρωσή του, τρεις προσωπικές κακοτυχίες ήρθαν να σημαδέψουν τη ζωή του δημιουργού του: ο χαμός της μεγάλης κόρης του, η διάγνωση μιας σοβαρής καρδιακής νόσου, και η απομάκρυνσή του από τη θέση του αρχιμουσικού της Όπερας της Βιένης.

Το φινάλε της Έκτης Συμφωνίας αποτελεί ανατριχιαστική περίπτωση μουσικής προφητείας. Ο υποτιθέμενος ήρωας του έργου δέχεται τρία χτυπήματα από τη μοίρα, τα οποία συμβολίζονται μουσικά με ισάριθμες «σφυριές» από τα κρουστά της ορχήστρας. Το τρίτο, μοιραίο χτύπημα τον αποτελειώνει…

Τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βιένης διευθύνει ο Λέοναρντ Μπερνστάιν.



Gustav Mahler (1860-1911)

♪ Symphony No.6 in A minor (1903-1904)


i. Allegro energico, ma non troppo

ii. Scherzo. Wuchtig
iii. Andante moderato
iv. Finale. Allegro moderato

Wiener Philharmoniker
Διευθύνει ο Leonard Bernstein

1977


(HD 720p)















Wednesday, July 16, 2014

Antonín Dvořák: Symphony No.9 in E minor – Wiener Philharmoniker, Herbert von Karajan

















Herbert von Karajan
(5 Απριλίου 1908 - 16 Ιουλίου 1989 • April 5, 1908 - July 16, 1989)

108η επέτειος από τη γέννησή του – 108th anniversary of his birth

Ο Χέρμπερτ φον Κάραγιαν γεννήθηκε στις 5 Απριλίου 1908 στο Σάλτσμπουργκ της Αυστροουγγαρίας (σημερινής Αυστρίας) και ήταν γόνος της πλούσιας οικογένειας των Καραγιάννηδων με καταγωγή από την Κοζάνη. Ο προπάππος του, Γεώργιος Ιωάννης Καραγιάννης, ήταν βιομήχανος υφασμάτων στο Χέμνιτζ της Σαξονίας. Για τις υπηρεσίες του προς την Αυλή, ο άρχοντας της περιοχής Φρειδερίκος Αύγουστος Γ' του απένειμε το 1792 τον τίτλο ευγενείας «φον» και ο Κοζανίτης επιχειρηματίας μετέτρεψε το επώνυμό του από Καραγιάννης σε Κάραγιαν.

Παιδί-θαύμα στο πιάνο, ο Χέρμπερτ φον Κάραγιαν έδωσε την πρώτη του συναυλία σε ηλικία πέντε ετών. Από το 1916 έως το 1926 σπούδασε στο Μοτσαρτέουμ του Σάλτσμπουργκ, όπου ενθαρρύνθηκε να ασχοληθεί με τη διεύθυνση ορχήστρας. Πρωτοεμφανίσθηκε ως μαέστρος το 1927 στο Ουλμ και παρέμεινε στην ορχήστρα της γερμανικής αυτής πόλης έως το 1934. Την ίδια χρονιά διηύθυνε για πρώτη φορά τη Φιλαρμονική της Βιένης, με την οποία διατήρησε μια πολύχρονη συνεργασία, παράλληλα με την κύρια απασχόληση του στην Όπερα του Άαχεν.

Η καριέρα του άρχισε να παίρνει την ανιούσα από το 1935, χρονιά που έγινε μέλος του Ναζιστικού Κόμματος. Το όνομά του άρχισε να ακούγεται και εκτός των γερμανικών συνόρων, με εμφανίσεις στο Παρίσι, το Άμστερνταμ, τη Στοκχόλμη και το Βουκουρέστι. Το 1938 ξεκίνησε τη συνεργασία του με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου, που κράτησε ως το τέλος της ζωής του. Την ίδια χρονιά ξεκίνησε η δισκογραφική του παρουσία, υπογράφοντας συμβόλαιο αποκλειστικής συνεργασίας με τη «Ντόιτσε Γκράμοφον». Αν και έλαβε διθυραμβικές κριτικές για τις ερμηνείες του σε έργα του Ρίχαρντ Βάγκνερ, ο Χίτλερ δεν είχε την ίδια γνώμη και διέταξε να μην ξαναεμφανισθεί στο περίφημο Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ. Προς στιγμήν φάνηκε να έπεσε σε δυσμένεια, αλλά σώθηκε χάρη στη φιλία του με τον αρχιναζί Χέρμαν Γκέρινγκ.

Στις 22 Οκτωβρίου 1942 παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ανίτα Γκίτερμαν, κόρη ενός πλούσιου βιομήχανου εβραϊκής καταγωγής, έχοντας χωρίσει με την τραγουδίστρια της οπερέτας Έμιλι Χόλγκερλεφ, την οποία είχε παντρευτεί το 1938. Η ενέργεια αυτή κόστισε στον Κάραγιαν την εμπιστοσύνη των Ναζί, όχι όμως και την καριέρα του. Το ζευγάρι χώρισε το 1958, και τον ίδιο χρόνο ο Κάραγιαν ξαναπαντρεύτηκε, αυτή τη φορά με το μοντέλο Ελιέτ Μουρέ, η οποία του χάρισε δύο κόρες, την Ισαβέλα (1960) και την Αραμπέλ (1964).

Μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Κάραγιαν έδωσε την πρώτη του συναυλία το 1946 στη Βιένη με τη Φιλαρμονική της πόλης, αλλά σύντομα οι σοβιετικές αρχές κατοχής τού απαγόρευσαν να διευθύνει, λόγω του «ναζιστικού» του παρελθόντος. Οι εις βάρος του ανακρίσεις δεν έδειξαν τίποτα το μεμπτό και ο Κάραγιαν αποδόθηκε λευκός στην κοινωνία. Το 1951 και το 1952 επανεμφανίστηκε στο Μπαϊρόιτ, ενώ το 1955 διορίστηκε ισόβιος μουσικός διευθυντής στη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου, διαδεχόμενος τον Βίλχελμ Φουρτβένγκλερ.

Από το 1957 ανέλαβε και την καλλιτεχνική διεύθυνση της Κρατικής Όπερας της Βιένης, παράλληλα με τις εμφανίσεις του με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βιένης. Το 1967 ίδρυσε το Πασχαλινό Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ, που αποτέλεσε πόλο έλξης για την ευρωπαϊκή υψηλή κοινωνία. Άλλωστε και ο ίδιος, ως ένας μαέστρος-σταρ, ήταν επίλεκτο μέλος αυτής της κοινωνίας. Μέχρι το θάνατό του στις 16 Ιουλίου 1989, συνέχιζε να διευθύνει και να ηχογραφεί ακατάπαυστα.

Ο Χέρμπερτ φον Κάραγιαν θεωρείται ο κορυφαίος μαέστρος του 20ού αιώνα. Οι μουσικές του ερμηνείες χαρακτηρίζονταν για την ακρίβειά τους, ενώ ο ήχος του, στιλπνός, ραφιναρισμένος και υπολογισμένα αισθησιακός, μπορούσε να ταιριάξει με κάποιες υφολογικές διαφοροποιήσεις από τον Μπαχ ως τον Στραβίνσκι. Πολλοί μίλησαν για τον «ήχο Κάραγιαν» και μεγάλη μερίδα κριτικών τον επέκρινε γι' αυτό. Ηχογράφησε έργα όλων των μεγάλων κλασικών και ρομαντικών συνθετών και ανέδειξε το έργο συνθετών που έδρασαν το πρώτο μισό του 20ού αιώνα.

Ο Κάραγιαν θεωρείται από τους πρωτοπόρους των ηχογραφήσεων και πάντα έδινε μεγάλη σημασία σε κάθε καινοτομία. Είχε καθοριστική συμβολή στην εξέλιξη και την επικράτηση του CD με το αναμφισβήτητο κύρος που διέθετε στους μουσικούς κύκλους τη δεκαετία του '80. Στην πολύχρονη καριέρα του πούλησε γύρω στα 200 εκατομμύρια δίσκους.

Μελανό σημείο στην καριέρα του παραμένει η συνεργασία του με το ναζιστικό καθεστώς, όταν άλλοι διακεκριμένοι συνάδελφοί του προτίμησαν την εξορία από τον συμβιβασμό (Μπρούνο Βάλτερ, Αρτούρο Τοσκανίνι και Έριχ Κλάιμπερ). Ακόμη και οι επικριτές του, ωστόσο, συμφωνούν ότι δεν ήταν ιδεολογικοί οι λόγοι, αλλά επαγγελματικοί. Ο Κάραγιαν δεν θα έβαζε ποτέ και τίποτα πιο πάνω από την καριέρα του. Πάντως, μεταπολεμικά πολλοί σημαντικοί μουσικοί, όπως οι Άιζαακ Στερν, Άρθουρ Ρούμπινσταϊν και Γιτζάκ Πέρλμαν, αρνήθηκαν να συνεργαστούν μαζί του.

Πηγή: sansimera.gr















Herbert von Karajan was among the most famous conductors of all time – a man whose talent and autocratic bearing lifted him to a position of unprecedented dominance in European musical circles. He was born on April 5, 1908 in Salzburg, Austria, to a cultured Austrian family of Greek descent (their original name was Karajannis). His musical training began at the Mozarteum Conservatory in Salzburg where he studied piano with Franz Ledwenke, theory with Franz Zauer, and composition with Bernhard Paumgartner, who encouraged Karajan to pursue conducting. Karajan graduated from the conservatory in 1926, and continued his studies at the Vienna Academy of Music and Performing Arts, where he studied piano with Josef Hofman and conducting with Alexander Wunderer and Franz Schalk. Karajan's conducting debut came on January 22, 1929, with the Mozarteum Orchestra in Salzburg. Consequently, the young maestro directed a performance of Strauss' Salome at the Salzburg Festspielhaus, and was named principal conductor of the Ulm Stadttheater, where he remained in that capacity until 1934.

The next fourteen years saw the young conductor's reputation grow rapidly. He was named music director of the Aachen Stadttheater (1934-1942), had his debut at the Vienna State Opera (1937), and accepted a position with the Deutsch Grammophon Gesellschaft (1938-1943). In 1939, Karajan was appointed conductor of the Berlin State Opera, and director of the Preussiche Staatskapelle Symphony concerts. In 1948, he was appointed for life, to the position of director of the Chorale Society at the Society of the Friends of Music, in Vienna.

In 1948, Herbert von Karajan also served at the Vienna Symphony Orchestra, the Philharmonia Orchestra, and La Scala, before succeeding Wilhelm Furtwängler as the music director of the Berlin Philharmonic Orchestra – a union that would cement his reputation as one of the world's premier conductors. In 1955, Karajan brought that orchestra to the United States on the first of many international tours. The decade that followed saw Karajan accept several appointments, including those to the Salzburg Festival and the Vienna State Opera. In 1967, Karajan had his Metroplitan Opera debut, conducting a performance of Wagner's Die Walküre, and the same year, founded the Salzburg Easter Festival. In 1968, the Herbert von Karajan Foundation was founded to support the research of "conscious musical perception".

Herbert von Karajan was awarded the "Ring of the Province of Salzburg", Golden Grammophone, Arts Prize (Lucerne), Grand Prix International du Disque, Gold Medal of the Royal Philharmonic Society, German Golden Disc Prize, UNESCO International Music Prize, Olympia Prize of the Onassis Foundation, and multiple Grammophone awards, among others. He was elected to an honorary senate seat at the University of Salzburg. The maestro was also recognized with honorary degrees from a host of universities.

Karajan, along with Akio Morita and Norio Ohga (president and vice-president respectively, of Japanese Sony Group), unveiled and presented the Compact Disc Digital Audio System in 1981. In 1982, Karajan founded Telemondial S.A.M. with Uli Markle, in an effort to document the maestro's illustrious legacy on videotape and laser disc, and to help broaden the scope of "musical expression", through the use of modern technology. In 1984, Karajan recorded the complete Beethoven symphonies with film adaptation, made possible by his own Telemondial. In 1988, Deutsch Grammophone released a collection of one hundred "masterworks" recordings made by the conductor. Herbert von Karajan's discography is impressive to say the least, and will certainly endure in musical arenas, as some of the most valued interpretations of the repertoire available. Herbert von Karajan, often referred to as "general music director of Europe," died in Salzburg of heart failure July 16, 1989.

Source: David Brensilver (allmusic.com)



Antonín Dvořák (1841-1904)

♪ Symphony No.9 in E minor, Op.95 "From the New World" (1893)


i. Adagio – Allegro molto

ii. Largo
iii. Scherzo. Molto vivace
iv. Allegro con fuoco

Wiener Philharmoniker

Μουσική διεύθυνση (Conductor): Herbert von Karajan

Wiener Musikverein, 1985


(480p)

Πρώτη δημοσίευση: 16 Ιουλίου 2014 – First publication: July 16, 2014
Τελευταία ενημέρωση: 5 Απριλίου 2016 – Last update: April 5, 2016


Η Συμφωνία αρ. 9 σε Μι ελάσσονα, με υπότιτλο «Του Νέου Κόσμου», είναι το κορυφαίο έργο του Τσέχου συνθέτη Αντονίν Ντβόρζακ. Θεωρείται από τα σημαντικότερα έργα της συμφωνικής μουσικής και είναι η πιο γνωστή «Ενάτη», μετά από αυτήν του Μπετόβεν.

Στα τέλη του 19ου αιώνα ο Αντονίν Ντβόρζακ ήταν ένας καθιερωμένος συνθέτης, με συχνές μετακλήσεις στα μεγάλα μουσικά κέντρα της Ευρώπης για να διευθύνει έργα του. Το 1892 δέχθηκε πρόσκληση να αναλάβει τη διεύθυνση του Εθνικού Ωδείου της Νέας Υόρκης, με ετήσιο μισθό 15.000 δολάρια. Είπε αμέσως το «ναι» και έκανε το μεγάλο ταξίδι στον Νέο Κόσμο, αφού οι αποδοχές του θα ήταν κατά 20 φορές υψηλότερες από τις απολαβές του στην Ευρώπη.

Παράλληλα με τα διοικητικά και εκπαιδευτικά του καθήκοντα, στη Νέα Υόρκη συνέχισε να συνθέτει. Τον Ιανουάριο του 1893 άρχισε να γράφει την Ένατη συμφωνία του, την οποία ολοκλήρωσε τον Μάιο του ίδιου χρόνου, λίγο προτού φύγει με την οικογένειά του για διακοπές στο Σπίλβιλ της Αϊόβα, όπου υπήρχε μια τσεχική κοινότητα. Η πρεμιέρα του έργου του δόθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1893 στο Κάρνεγκι Χολ με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Νέας Υόρκης, υπό τη διεύθυνση του φίλου του, μαέστρου Άντον Σεντλ.

Ο συνθέτης ενθουσιάστηκε από την υποδοχή της μουσικόφιλης Νέας Υόρκης στο έργο του και έγραψε στον εκδότη του: «Οι εφημερίδες είπαν ότι κανένας συνθέτης δεν γνώρισε τέτοιο θρίαμβο. Το Κάρνεγκι Χολ ήταν γεμάτο από μέλη της καλής κοινωνίας της Νέας Υόρκης. Το ακροατήριο χειροκρότησε τόσο πολύ, σαν να βρισκόταν στην αίθουσα βασιλιάς, αναγκάζοντάς με να υποκλιθώ πολλές φορές από το θεωρείο όπου καθόμουν».

Η «Ενάτη» του Ντβόρζακ είναι γραμμένη για δύο φλάουτα, πίκολο, δύο όμποε, δύο κλαρινέτα, δύο φαγκότα, τέσσερα κόρνα, δύο τρομπέτες, τρία τρομπόνια, τούμπα, τύμπανα, κύμβαλα, τρίγωνο, βιολιά, βιόλες, βιολοντσέλα και κοντραμπάσα. Αποτελείται από τέσσερα μέρη.

Η εισαγωγή του πρώτου μέρους είναι αργή, αλλά σύντομα γίνεται απειλητική και ανοίγει το δρόμο σε ένα πολύ δραματικό κυρίως τμήμα. Το δεύτερο μέρος με το περίφημο σόλο του αγγλικού κόρνου, είναι κατά βάση λυρικό, αν και περιλαμβάνει στιγμές μεγάλης έντασης. Το Scherzo της Ενάτης του Μπετόβεν έχει επηρεάσει εμφανώς το Scherzo του έργου, αλλά το κυρίως θέμα παραπέμπει στον φυσικό κόσμο του Μπέντριχ Σμέτανα ("Má Vlast"– «Η πατρίδα μου»), ενώ το ζεστό μελωδικό τρίο είναι προϊόν καθαρής έμπνευσης του Ντβόρζακ. Το θερμό και μερικές φορές βίαιο φινάλε περιλαμβάνει στοιχεία λαϊκών χορών, που πηγάζουν από τα τρία προηγούμενα μέρη, αλλά έχει νέο, δροσερό, μελωδικό υλικό. Στο τέλος μιας μεγάλης κορύφωσης, η τελευταία συγχορδία της Συμφωνίας χάνεται στο πουθενά.

Ο Ντβόρζακ είχε ενδιαφερθεί και μελετήσει τη μουσική των Ινδιάνων και των μαύρων της Αμερικής. Σε μια προφητική δήλωσή του, άμα τη αφίξει του στη Νέα Υόρκη, είχε πει: «Είμαι πεπεισμένος ότι η μελλοντική μουσική αυτής της χώρας θα προέλθει από τις μελωδίες των νέγρων».

Πολλή κουβέντα είχε γίνει για τους «αμερικανικούς σκοπούς» που ακούγονται στην «Ενάτη». Μερικοί βρήκαν αντηχήσεις λαϊκών τραγουδιών, όπως τα "Yankee Doodle" και "Swing Low, Sweet Chariot". Ο ίδιος φρόντισε να ξεκαθαρίσει το θέμα από την αρχή: «Είναι ανοησίες τα όσα λέγονται για «ινδιάνικα» και «αμερικανικά» θέματα, είναι ψέματα. Προσπάθησα μόνο να συνθέσω στο πνεύμα των λαϊκών αμερικανικών μελωδιών» έγραφε σ' έναν μαθητή του. Και σε μια συνέντευξή του στην εφημερίδα "New York Herald", δήλωσε: «Έγραψα τα δικά μου θέματα, ενσωματώνοντας σε αυτά χαρακτηριστικά της μουσικής των Ινδιάνων, χρησιμοποιώντας τα θέματά της ως μοτίβα».

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στις ΗΠΑ έγραψε ένα ακόμη σπουδαίο έργο του, το «Κοντσέρτο για βιολοντσέλο και ορχήστρα σε Σι ελάσσονα, έργο 104». Ο Ντβόρζακ επέστρεψε στην Πράγα το 1895 και αφιέρωσε τις δημιουργικές του δυνάμεις στη σύνθεση όπερας. Στην αγαπημένη του πόλη γινόταν άλλος άνθρωπος, μιλούσε τη γλώσσα του και απολάμβανε τις απλές χαρές της ζωής.

Πηγή: sansimera.gr












Tuesday, July 15, 2014

Johannes Brahms: The Violin Sonatas – Leonidas Kavakos, Yuja Wang (Decca, 2014)

Η Σελίδα «Φίλοι της Κλασικής Μουσικής»
και το Blog «Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής», προτείνουν:

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ ► ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ


Johannes Brahms: The Violin Sonatas
Leonidas Kavakos, Yuja Wang (Decca, 2014)






















Brahms: The Violin Sonatas

Leonidas Kavakos, violin
Yuja Wang, piano

Decca, 2014



Μια έντονα προσωπική ερμηνεία από τον περιζήτητο βιρτουόζο του βιολιού Λεωνίδα Καβάκο και τη διάσημη Κινέζα πιανίστρια Yuja Wang. Οι δύο μουσικοί προσεγγίζουν τις Σονάτες του Μπραμς έχοντας προηγουμένως καταφέρει να δημιουργήσουν μεταξύ τους μια μοναδική χημεία που σπάνια πλέον συναντάται. Η εξαιρετική ηχογράφηση προσφέρει στον ακροατή την εντύπωση της φυσικής παρουσίας των δύο σπουδαίων μουσικών στο χώρο του. Αν πρόκειται να αποκτήσετε ένα μόνο cd το φετινό καλοκαίρι, επιλέξτε αυτό.



What would it be like to meet someone brilliant and famous in their home, casually attired, cup of tea in hand? A new recording by Leonidas Kavakos and Yuja Wang offers up this sort of opportunity.

Kavakos is a major artist, in demand as a soloist with the great orchestras of the world and recognized as a musician of rare ability. Wang is a superstar pianist, so brilliant that not even her impossibly small performance dresses can distract from her musical abilities.

This new recording of the Brahms violin sonatas takes them away from the big stage spotlight to the world of chamber music. This is a quiet place, where deep thoughts can happen, where the musicians can reach out and touch you:

Chamber music is meant for the intimacy of smaller spaces and the music that Johannes Brahms wrote for this medium is especially powerful. In these violin sonatas, the conversations that unfold between Kavakos and Wang are intense and personal. There's a hush – you can feel the chemistry, the thinking and a whole new understanding of these artists and the music of Brahms comes forth.

Though this new recording of Brahms violin sonatas gets us up close and personal with two of the superstars of today's classical music world, it may be Johannes Brahms we really get to know best.

Alison Howard
CBC Radio 2, Classical disc of the week (May 9, 2014)




Ύμνοι των Financial Times για τον Λεωνίδα Καβάκο – Τι λέει για την κρίση στην Ελλάδα

Η δημοσιογράφος εντυπωσιάζεται από τις φορές που χτυπάει το τηλέφωνό του. Οι υποχρεώσεις τρέχουν, αλλά ο μεγάλος βιολονίστας Λεωνίδας Καβάκος δείχνει αρκετά χαλαρός.

Οι Financial Times υμνούν τον Ελληνα βιρτουόζο που αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε διαδικασία προβών στο Maide Vale Stoudios του Λονδίνου, ενώ μέσα στον Ιούνιο θα διευθύνει για πρώτη φορά τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου στο Barbican Centre και στο Usher Hall του Εδιμβούργου.

Ο 44χρονος μουσικός αποκαλύπτει στη δημοσιογράφο Χάνα Νέπιλ πως από παιδί είχε όνειρο να διευθύνει. Μάλιστα, έβαζε ένα οποιοδήποτε βιβλίο εν είδει παρτιτούρας και καμωνόταν πως διηύθυνε μια φανταστική ορχήστρα. Φυσικά η δεύτερη αγάπη του, αυτή άλλωστε που δόμισε τη σπουδαία καριέρα του, ήταν το βιολί. Πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα cd με σονάτες για βιολί του Μπραμς μαζί με την πιανίστα Yuja Wang. Το θερινό του πρόγραμμα περιλαμβάνει κατά σειρά τη Νέα Υόρκη, τη Φιλαρμονική της Βιένης και μια περιοδεία με τη Βασιλική Ορχήστρα Κονσερτγκεμπάου.

Αν και βρίσκεται χιλιόμετρα μακριά από την Ελλάδα δεν ξεχνάει τις δύσκολες συνθήκες στη χώρα του και κάνει ειδική μνεία για την αύξηση των αυτοκτονιών, μιλάει με θαυμασμό για την αρχαία Ελλάδα και έχει έντονο ενδιαφέρον για τον λαϊκό πολιτισμό της χώρας.

Ο Λεωνίδας Καβάκος μιλάει για τον πατέρα του που αποτέλεσε τον πρώτο του δάσκαλο στο βιολί, για να ακολουθήσει στη συνέχεια τα χνάρια του Ελληνικού Ωδείου. Πάντα, όμως, έχει μέσα του έντονο το σεβασμό προς τους λαϊκούς μουσικούς καθώς «μπορούν να παίξουν ένα κομμάτι άπειρες φορές και πάντα να μοιάζει καινούργιο και διαφορετικό».

Για τον Λεωνίδα Καβάκο ο μυστικισμός και η σιωπή είναι οι ουσιαστικές εμπειρίες που εισέρχονται στη συνείδηση του ακροατή μιας συναυλίας κλασικής μουσικής. Ίσως γι' αυτό αντιτίθεται στη γενική κουλτούρα που θέλει τη μουσική να περιορίζεται στο φτηνό επίπεδο της ψυχαγωγίας, τη στιγμή που οι αρχαίοι Έλληνες την είχαν αναδείξει ως ακρογωνιαίο λίθο της Παιδείας, της γυμναστικής, των μαθηματικών και της επιστήμης.

iefimerida.gr (17 Μαΐου 2014)





















Δείτε επίσης – Watch also

Ludwig van Beethoven: Complete Piano Sonatas – Paul Lewis (Harmonia Mundi, 2009)

George Frideric Handel: Orlando – Bejun Mehta, René Jacobs (Archiv produktion, 2014)

Jonas Kaufmann: Du bist die Welt für mich – New Album, Expected (Sony Classical, 2014)

Ludwig van Beethoven: Prometheus – Armonia Atenea, George Petrou (Decca, 2014)

Monday, July 14, 2014

Gustav Mahler: Des Knaben Wunderhorn – Thomas Hampson, Wolfram Rieger

«Το μαγικό κόρνο του αγοριού», του Γκούσταβ Μάλερ δεν αποτελεί τυχαία μιαν από τις πιο δημοφιλείς δημιουργίες του κορυφαίου συνθέτη. Είναι ένα κέρας θαυμαστό που μοιάζει με εκείνο της Αμάλθειας*, μια αστείρευτη πηγή θρύλων και παραμυθιών της τευτονικής και παλαιογερμανικής παράδοσης. Όταν ηχεί «Το μαγικό κόρνο του αγοριού», ο ακροατής νιώθει σαν να ξαναβρίσκει την αθωότητα της παιδικής ηλικίας και τη γλυκύτητα των ερωτικών σκιρτημάτων της εφηβείας, σαν να αφουγκράζεται τον απόηχο των ρομαντικών μυθιστορημάτων της ιπποσύνης και των μελαγχολικών σκοπών των τροβαδούρων και των τρουβέρων**, σαν να ακούει από μακριά τις ιαχές των πολεμιστών μιας αλλοτινής εποχής.

Η διάσημη συλλογή «Το μαγικό κόρνο του αγοριού» περιλαμβάνει περισσότερα από 1.000 λαϊκά γερμανικά τραγούδια από την εποχή του Μεσαίωνα έως τις αρχές του 19ου αιώνα. Δύο από τους επιφανέστερους εκπροσώπους του ευρωπαϊκού Ρομαντισμού, ο Κλέμενς Μπρέντανο (1778-1842) και ο Άχιμ φον Άρμιν (1781-1831), τα συγκέντρωσαν σε ένα τρίτομο έργο το οποίο εκδόθηκε κατά την τριετία 1805-1808 στην Χαϊδελβέργη. Στόχος των επιμελητών της έκδοσης ήταν να εξοικειώσουν το κοινό με τους θησαυρούς της γερμανικής λαϊκής ποίησης, αλλά πάντοτε με σεβασμό προς την αυθόρμητη – και ενίοτε αφελή – έκφραση του ανώνυμου δημιουργού. Οι στίχοι προέρχονται από την προφορική μουσική παράδοση της Γερμανίας και παλαιά χειρόγραφα. Εξυμνούν τοπία που μεταμορφώνονται στο πέρασμα των εποχών και μιλούν για την αγάπη, την οδύνη, την πίκρα, τη νοσταλγία της πατρίδας και τη γοητεία της περιπέτειας. Ενέπνευσαν δε μιαν ολόκληρη γενιά Γερμανών ποιητών (Γιόζεφ φον Άιχεντορφ, Έντουαρντ Φρίντριχ Μέρικε, Χάινριχ Χάινε και άλλους) και ουκ ολίγους συνθέτες. Εκτός του Γκούσταβ Μάλερ, με «Το μαγικό κόρνο του αγοριού» και τη μελοποίησή του καταπιάστηκαν επίσης οι Καρλ Μαρία φον Βέμπερ, Φραντς Σούμπερτ, Ρόμπερτ Σούμαν, Γιοχάνες Μπραμς και Ρίχαρντ Στράους.

Οι πρώτες μελοποιήσεις εκτενών αποσπασμάτων του «Μαγικού κόρνου» από τον Μάλερ απαντώνται στη συλλογή «Τραγούδια και μελωδίες της νεότητας», που κυκλοφόρησε στα 1892. Ακολούθησαν άλλες εννέα μελοποιήσεις κατά την περίοδο 1887-1890, οι οποίες συμπεριελήφθησαν σε δύο καινούργιους τόμους με τραγούδια για φωνή και πιάνο. Στα 1899, εκδόθηκε ένας ακόμη τόμος με δώδεκα νέα ποιητικά κείμενα που ο συνθέτης είχε μελοποιήσει στα 1892. Μάλιστα, ορισμένα από τα θέματα των τραγουδιών του «Μαγικού κόρνου» ενορχηστρώθηκαν από τον φημισμένο μουσουργό και μαέστρο, για να ενσωματωθούν σε μέρη της Δεύτερης και Τρίτης Συμφωνίας του. Μετά το 1901, ο συνθέτης αφαίρεσε από τη συλλογή δύο τραγούδια και τα αντικατέστησε με δύο νέα, επαναφέροντας τον συνολικό αριθμό των κομματιών στα 12. Συχνά, το έργο ερμηνεύεται στην εκδοχή του για φωνή (σοπράνο ή βαρύτονο) και ορχήστρα.

Τον διάσημο Αμερικανό βαρύτονο Thomas Hampson συνοδεύει ο Γερμανός πολυβραβευμένος πιανίστας Wolfram Rieger.


Gustav Mahler (1860-1911)

♪ Des Knaben Wunderhorn (1887-1901)

Thomas Hampson, baritone
Wolfram Rieger, piano

Théâtre Musical de Paris – Châtelet, 2002


(480p)


Η Αμάλθεια ήταν η τροφός του Δία στο Ιδαίο Άντρο (στις ανατολικές παρειές του όρους Ψηλορείτη στην Κρήτη), όπου τον είχε κρύψει η μητέρα του η Ρέα για να γλιτώσει από τον πατέρα του, Κρόνο, ο οποίος έτρωγε τα παιδιά του. Άλλοτε περιγράφεται ως νύμφη Υάδα και άλλοτε ως κατσίκα, από το κέρας της οποίας τρεφόταν ο Δίας με γάλα και μέλι. Στην τέχνη των αρχαίων, πολλοί θεοί εικονίζονταν να κρατούν το κέρας της Αμάλθειας, σύμβολο της αφθονίας, της πλησμονής των αγαθών και της ευημερίας του ανθρώπου, καθώς στη μυθολογία το σπασμένο κέρατο της κατσίκας Αμάλθειας μπορούσε να γεμίζει με οποιοδήποτε αγαθό επιθυμούσε ο κάτοχος του.


** Κατά την Μεσαιωνική εποχή γύρω στον 11ο αιώνα στη Μεσημβρινή Γαλλία, στον ποταμό Λίγηρα και ιδιαίτερα στην Προβηγκία, έζησαν κάποιοι ευγενείς και μορφωμένοι άνθρωποι κυρίως ιππότες, τραγουδιστές, λυρικοί ποιητές και μουσικοί των οποίων η ονομασία προήλθε από το trouvar-trobar που σημαίνει επινοώ μια καινούρια μουσική. Οι τρουβέροι είναι οι αντίστοιχοι Γάλλοι μουσικοί που όμως έζησαν στην Βόρεια Γαλλία. Τα τραγούδια των τροβαδούρων ήταν κυρίως λυρικά, ενώ τα αντίστοιχα τραγούδια των τρουβέρων είχαν κυρίως επικό χαρακτήρα, εξιστορώντας τις πολεμικές εκστρατείες της εποχής τους. Η διάκριση αυτή στον χαρακτήρα των τραγουδιών των τροβαδούρων και των τρουβέρων οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι οι τροβαδούροι έζησαν στη Νότια Γαλλία στην οποία δεν είχαν γίνει τόσες πολλές επιδρομές και χαρακτηριζόταν από έναν πιο εκλεπτυσμένο πολιτισμό. Τόσο οι τροβαδούροι όσο και οι τρουβέροι αποτελούν τους απογόνους των αρχαίων ραψωδών ή των μεταγενέστερών τους βάρδων. Αυτό το είδος των τραγουδιών και των δύο κυριάρχησε κατά το 1000-1300 μ.Χ. (Πηγή: musicstorytelling.blogspot.gr)

Thomas Hampson











Wolfram Rieger









































Saturday, July 12, 2014

Franz Liszt: Piano Sonata in B minor – Van Cliburn

Van Cliburn
(12 Ιουλίου 1934 - 27 Φεβρουαρίου 2013 • July 12, 1934 - February 27, 2013)
















Ο Χάρβεϊ Λάβαν «Βαν» Κλάιμπερν τζούνιορ (Harvey Lavan "Van" Cliburn Jr) γεννήθηκε στο Σρίβεπορτ της Λουιζιάνας στις 12 Ιουλίου 1934. Ο πατέρας του εργαζόταν στη βιομηχανία πετρελαίου και η μητέρα του ήταν μία ολοκληρωμένη πιανίστα, έχοντας σπουδάσει κοντά στον Ρώσο πιανίστα Άρτουρ Φριντχάιμ, προβεβλημένο μαθητή του Φραντς Λιστ.

Ο Βαν Κλάιμπερν άρχισε να παίρνει τα πρώτα μαθήματα πιάνου σε ηλικία τριών ετών και στα 12 του έκανε το συναυλιακό του ντεμπούτο με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Χιούστον. Το 1951 έλαβε υποτροφία από την περίφημη μουσική σχολή «Τζούλιαρντ» της Νέας Υόρκης και με καθηγήτρια τη Ρωσοαμερικανίδα Ροζίνα Λιβάιν στράφηκε στη μεγάλη ρομαντική παράδοση της Ρωσίας.

Το 1958 συμμετείχε στον διεθνή μουσικό διαγωνισμό «Τσαϊκόφσκι» της Μόσχας, που καθιέρωσε εκείνη τη χρονιά η Σοβιετική Ένωση, για να επιδείξει και την καλλιτεχνική της υπεροχή απέναντι στη Δύση, μετά τη διαστημική πρωτιά του 1957 με τον «Σπούτνικ». Ήταν η εποχή που η ανθρωπότητα βίωνε σε κάθε επίπεδο τον λεγόμενο Ψυχρό Πόλεμο, την αντιπαράθεση της καπιταλιστικής Δύσης με την κομμουνιστική Ανατολή. Ο Κλάιμπερν μάγεψε το κοινό, ερμηνεύοντας στην τελική φάση του διαγωνισμού το Πρώτο Κοντσέρτο για πιάνο του Τσαϊκόφσκι και το Τρίτο Κοντσέρτο του Ραχμάνινοφ. Στο φινάλε δέχθηκε το ενθουσιώδες χειροκρότημα του κοινού για περίπου δέκα λεπτά.

Οι κριτές του αποφάνθηκαν ότι ήταν ο καλύτερος και την απόφασή τους μετέφερε στον Κλάιμπερν ο διάσημος τότε σοβιετικός πιανίστας Εμίλ Γκίλελς. Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι η κριτική επιτροπή δίσταζε να δώσει το πρώτο βραβείο στον Κλάιμπερν, επειδή ήταν Αμερικανός και χρειάστηκε η παρέμβαση του γενικού γραμματέα του ΚΚΣΕ Νικήτα Χρουστσόφ, ο οποίος τους είπε: «Αν είναι ο καλύτερος να του δώσετε το πρώτο βραβείο» κι έτσι ο Βαν Κλάιμπερν έγινε ο πρώτος νικητής του περιώνυμου διαγωνισμού. Στη στιγμή έγινε λαϊκός ήρωας στις Ηνωμένες Πολιτείες και η υποδοχή που του επιφυλάχθηκε λίγες ημέρες αργότερα στη Νέα Υόρκη άρμοζε περισσότερο σε αθλητή, παρά σε καλλιτέχνη.

Ο Κλάιμπερν εξαργύρωσε αμέσως την επιτυχία της Μόσχας. Έγινε περιζήτητος από τις αίθουσες συναυλιών, ενώ υπέγραψε δισκογραφικό συμβόλαιο με την RCA. Η ηχογράφηση την ίδια χρονιά του Πρώτου Κονσέρτου για πιάνο του Τσαϊκόφσκι έγινε ο πρώτος πλατινένιος δίσκος στην ιστορία της κλασικής μουσικής, με πωλήσεις άνω του ενός εκατομμυρίου αντιτύπων. Τα κατοπινά χρόνια πραγματοποίησε πολλές ηχογραφήσεις πιανιστικών κοντσέρτων, από τις οποίες ξεχωρίζουν το Κοντσέρτο για πιάνο του Σούμαν, το Κοντσέρτο για πιάνο του Γκριγκ, το Δεύτερο Κοντσέρτο για πιάνο του Ραχμάνινοφ, τα Κοντσέρτα για πιάνο αρ. 4 και αρ. 5 του Μπετόβεν και το Τρίτο Κοντσέρτο για πιάνο του Προκόφιεφ.

Το 1962 δημιούργησε το Ίδρυμα Βαν Κλάιμπερν, το οποίο κάθε τέσσερα χρόνια διοργανώνει στο Φορτ Γουόρθ του Τέξας τον διεθνή διαγωνισμό πιάνου «Βαν Κλάιμπερν», έναν από τους τέσσερεις κορυφαίους διαγωνισμούς πιάνου παγκοσμίως, δίπλα σ' αυτούς του Λιντς της Αγγλίας, της Μόσχας («Τσαϊκόφσκι») και της Βαρσοβίας («Σοπέν»).

Το 1978 εξαφανίστηκε από το μουσικό προσκήνιο μετά τον θάνατο του πατέρα και μάνατζέρ του και αποσύρθηκε στο πολυτελές σπίτι του στο Φορτ Γουόρθ του Τέξας, μαζί με τη μητέρα του και τον σύντροφό του Τόμας Ζαρέμπα που ήταν δεκατρία χρόνια μικρότερός του. Το 1987 επανήλθε στο μουσικό προσκήνιο, όταν έδωσε ένα ρεσιτάλ στον Λευκό Οίκο, προς τιμή του Σοβιετικού ηγέτη Μιχαήλ Γκορμπατσόφ ο οποίος επισκεπτόταν τις ΗΠΑ με πρόσκληση του Αμερικανού προέδρου Ρόναλντ Ρέιγκαν. Η σχέση του Κλάιμπερν με το σοβιετικό μουσικόφιλο κοινό παρέμενε ιδιαίτερα θερμή (παρά τον Ψυχρό Πόλεμο) και τα αισθήματα αμοιβαία.

Το 1996, αν και δεν το επεδίωκε, απασχόλησε τα αμερικανικά Μ.Μ.Ε, όταν ο Τόμας Ζαρέμπα, με τον οποίοn είχε χωρίσει, του ζήτησε με αγωγή διατροφή, επειδή, όπως υποστήριζε, είχε συνεισφέρει με την εργασία του στη δημιουργία της μεγάλης περιουσίας του. Τον κατηγόρησε ακόμα ότι του είχε μεταδώσει τον ιό του AIDS. Η αγωγή του απορρίφθηκε, επειδή η μεταξύ τους σχέση δεν είχε αποτυπωθεί εγγράφως.

Τον Αύγουστο του 2012 έγινε γνωστό ότι ο Βαν Κλίμπερν πάσχει από καρκίνο των οστών, ασθένεια η οποία τελικά τον κατέβαλε στις 27 Φεβρουαρίου του 2013.

Πηγή: sansimera.gr



Franz Liszt (1811-1886)

♪ Piano Sonata in B minor, S.178 (1852-1853)

Van Cliburn, piano

Great Hall of Moscow Conservatory, 1960

(480p)

















Δείτε επίσης – See also

Franz Liszt: Piano Concerto No.2 in A major – Nikolai Demidenko, Orquesta Sinfónica de Galicia, Otto Tausk (HD 1080p)

Franz Liszt: Piano Concerto No.1 in E flat major – Lang Lang, BBC Symphony Orchestra, Edward Gardner

Aldo Ciccolini plays Liszt & Wagner (Audio video)


Franz Liszt: Songs – Markella Hatziano, Steven Larson (Audio video)