Wolfgang Amadeus Mozart: Piano Concerto No.20 in D minor | Edward Elgar: Symphony No.2 in E flat major – Saleem Ashkar (photo), Detroit Symphony Orchestra, Nikolaj Znaider – Saturday, January 27, 2018, 08:00 PM EST (UTC-5) / Sunday, January 28, 2018, 03:00 AM EET (UTC+2) – Live on Livestream

Tuesday, September 30, 2014

Henry Purcell: The Echoing Air – Sylvia McNair, Christopher Hogwood (Audio video)

In memoriam Christopher Hogwood
(10 Σεπτεμβρίου 1941 - 24 Σεπτεμβρίου 2014 • 10 September 1941 - 24 September 2014)

Ο Άγγλος αρχιμουσικός Κρίστοφερ Χόγκγουντ από το 1973, οπότε και ίδρυσε την Ακαδημία Παλαιάς Μουσικής, απολάμβανε διεθνή αναγνώριση τόσο για τις ικανότητές του ως μαέστρος, όσο και για τη συμβολή του στη μουσικολογία. Ως μουσικός διευθυντής είχε συνεργαστεί με σημαντικές ορχήστρες και σύνολα μουσικής δωματίου και είχε παρουσιάσει σε πρώτη εκτέλεση πολλά έργα Ευρωπαίων και Αμερικανών συνθετών σε κάποιες από τις σημαντικότερες αίθουσες του κόσμου. Στο ενεργητικό του συγκαταλέγονται διακόσιες ηχογραφήσεις με εταιρείες όπως Decca, Chandos, Supraphon, Arte Nova, κ.ά.,  ενώ αφιέρωνε σημαντικό μέρος της δραστηριότητάς του στη μελέτη και έκδοση μουσικών έργων. Οι δημοσιεύσεις του Κρίστοφερ Χόγκγουντ περιλάμβαναν έρευνα για το πατρονάρισμα της μουσικής Music at Court, βιογραφίες των Χάυντν, Μότσαρτ και Χαίντελ, μια ιστορία του είδους της Τρίο-σονάτας και μελέτες αναφορικά με τη βρετανική μουσική. Οι μονογραφίες του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, στα γερμανικά, στα ιταλικά, στα ισπανικά, στα κινέζικα και στα ιαπωνικά.

Εκτός από διευθυντής της Ακαδημίας Παλαιάς Μουσικής, ο Κρίστοφερ Χόγκγουντ διατελούσε βασικός προσκεκλημένος διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας του Μιλάνου «Τζουζέπε Βέρντι», της Ορχήστρας Δωματίου της Βασιλείας και, επίσης, ήταν επίτιμος μουσικός διευθυντής της Εταιρείας Χαίντελ και Χάυντν της Βοστόνης. Ήταν ακόμα επίτιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, επισκέπτης καθηγητής στη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής και συνεργαζόταν τακτικά με το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, όπου είχε αναλάβει την προεδρία της επιτροπής που επιμελείται την έκδοση των Απάντων του Καρλ Φίλιπ Εμάνουελ Μπαχ. (*)

The English harpsichordist and conductor, Chistopher Hogwood, attended, during his study of Music, lectures in classical literature at Pembroke College, Cambridge, and he completed his studies with a bachelor's degree. Raymond Leppard and Thurston Dart influenced him; then he went to Rafael Puyana and Gustav Leonhardt as a pupil. The British Council enabled him to study in Prague for a year.

When he returned to Cambridge, Chistopher Hogwood got to know David Munrow, and until 1967 he played as a harpsichordist in David Munrow's Early Music Consort of London. In 1973, he founded The Academy of Ancient Music, which devotes itself to Baroque and classical music, drawing on all know historical sources. Since 1981, he has regularly conducted the major American symphony orchestras. In 1983 he conducted his first opera in Saint Louis, Don Giovanni by Mozart. From 1983 to 1985 he was the artistic director of the Mostly Mozart Festival in the Barbican Centre in London. From 1987 to 1992 he was the musical director of the chamber orchestra of Saint Paul (Minnesota), which then appointed him as its principal guest conductor.

Since 1992 Chistopher Hogwood has been international professor of Early Music Performance at the Royal Academy in London, and a visiting professor at London's King's College. With the Australian Opera, he performed Idomeneo in 1994 and La Clemenza di Tito in 1997 by Mozart and Iphigenie auf Tauris by Gluck. (**)

Henry Purcell (1659-1695)

♪ The Echoing Air

Part I
1. Staircase: Overture
2. If Music Be The Food Of Love
3. Cebell
4. To Arms, To Arms, Heroic Prince
5. To Arms
6. Tell Me, Some Pitying Angel
7. Slow Air
8. We Come To Sing
9. Oh! Lead Me To Some Peaceful Gloom

Part II
10. O Solitude
11. Hark! Hark! The Echoing Air
12. Trumpet Tune

Part III
13. Sweeter Than Roses
14. Fairest Isle
15. She That Would Gain A Faithful Lover
16. Cupid, The Slyest Rogue Alive
17. I Attempt From Love's Sickness To Fly
18. Jig

Part IV
19. Music For A While
20. The Fatal Hour Comes On Apace
21. Hear, Mighty Love
22. Plainte: O, Let Me Weep
23. Chacony In G Minor

Sylvia McNair, Soprano

Christopher Hogwood, organ and harpsichord
Laurence Dreyfus, cello and viola da gamba
Paul O'Dette, archlute

The Academy of Ancient Music (Period Instruments)
Διευθύνει ο Christopher Hogwood

Recorded at St. John's, Smith Square, London

Philips 1995

(HD 1080p - Audio video)



Review by Blair Sanderson: Henry Purcell's music receives a sumptuous presentation on Sylvia McNair's 1994 CD The Echoing Air. Arranged in four parts following the scheme of Baroque entertainment, the concert features both vocal and instrumental pieces. Opening with a vibrant performance of the Staircase Overture, an early piece full of youthful vitality, the program is drawn from a variety of stage works and incidental music, most of which were randomly compiled in Orpheus Britannicus shortly after the composer's death. McNair's pleasant, unaffected voice is perfectly suited to Purcell's pristine lines, and her rhythmic articulations and ornaments are immaculate. Especially noteworthy are her accuracy and sensitivity in bringing off poignant cross relations, a striking feature in many of Purcell's laments. But all the songs benefit from her pure tone and tasteful phrasing. Christopher Hogwood and the Academy of Ancient Music perform on period instruments, and their sound is clear and subtly shaded to set the appropriate mood for each number. Along with Laurence Dreyfus on cello, Hogwood provides an understated continuo on harpsichord and organ, though Paul O'Dette also plays accompaniment on the archlute. Recorded at St. John's, Smith Square, London, the building's live acoustic lends resonance to McNair's clear, ringing tones and the strings' silvery timbre.

Christopher Hogwood, 2014

Monday, September 29, 2014

Gramophone Classical Music Awards 2014 – Part II

Disc Awards 2014


Volodos plays Mompou

Arcadi Volodos, piano

(Sony Classical)

Διαβάστε περισσότερα • Read more


Ravel – L’heure espagnole

Stéphanie d’Oustrac, mezzo-soprano
Alek Shrader, tenor
François Piolino, tenor
Elliot Madore, baritone
Paul Gay, bass-baritone

Ravel – L’enfant et les sortilèges

Khatouna Gadelia, soprano
Elodie Méchain, contralto

Glyndebourne Chorus, London Philharmonic Orchestra – Kazushi Ono

Stage director: Laurent Pelly
Video director: François Roussillon

(FRA Musica DVD)

Διαβάστε περισσότερα • Read more


"Arise, my muse" – Iestyn Davies, Richard Egarr & friends

Iestyn Davies, countertenor
Richard Egarr, harpsichord

& Tabea Debus, Pamela Thorby,, Bojan Čičić, Stephen Pedder, Julia Kuhn, Mark Levy, Wliiam Carter

(Wigmore Hall Live)

Διαβάστε περισσότερα • Read more

Solo Vocal

Schubert – Winterreise

Jonas Kaufmann, tenor
Helmut Deutsch, piano

(Sony Classical)

Διαβάστε περισσότερα • Read more

Special Awards 2014

Artist of the Year – Leonidas Kavakos

Alison Balsom presents Artist of the Year award to
Leonidas Kavakos at the Gramophone Classical Music

Διαβάστε περισσότερα • Read more

Label of the Year – Delphian

Διαβάστε περισσότερα • Read more

Lifetime Achievement – Sir James Galway

Sir James Galway

Διαβάστε περισσότερα • Read more

Outstanding Achievement – Sir Neville Marriner

Sir Neville Marriner (left) with Alfred Brendel

Διαβάστε περισσότερα • Read more

Young Artist of the Year – Nightingale String Quartet

Nightingale String Quartet

Διαβάστε περισσότερα • Read more

Δείτε επίσης – See also

Gramophone Classical Music Awards 2014 – Part I

Artist of the Year Leonidas Kavakos with Riccardo Chailly

Gramophone's Editor Martin Cullingford (left)
with Recital Award-winner Iestyn Davies

Young Artist of the Year Award-winners
the Nightingale Quartet
with Artist of the Year Leonidas Kavakos

Young Artist of the Year Award-winners
the Nightingale Quartet with pianist and former
Young Artist Award-winner Benjamin Grosvenor

Saturday, September 27, 2014

Gramophone Classical Music Awards 2014 – Part I

Disc Awards 2014

Orchestral & Recording of the Year

Brahms – The Symphonies

Four Symphonies, Variations on a Theme by Haydn, Tragic Overture, Academic Festival Overture, Liebeslieder Waltzes, Intermezzos (arr. Klengel), Hungarian Dances [No.1, 3 & 10], Symphony No.1 [Adagio]

Leipzig Gewandhaus Orchestra – Riccardo Chailly


Διαβάστε περισσότερα • Read more

Baroque Instrumental

CPE Bach – Württemberg Sonatas

[Wq49 H30‑34, 36]

Mahan Esfahani, harpsichord


Διαβάστε περισσότερα • Read more

Baroque Vocal

CPE Bach – Magnificat

[Heilig ist Gott, Symphony in D major]

Elizabeth Watts, soprano
Wiebke Lehmkuhl, alto
Lothar Odinius, tenor
Markus Eiche, bass

RIAS Kammerchor – Akademie für Alte Musik Berlin – Hans-Christoph Rademann

(Harmonia Mundi)

Διαβάστε περισσότερα • Read more


Schubert – Death and the Maiden, String Quintet in C major

Pavel Haas Quartet & Danjulo Ishizaka (cello)


Διαβάστε περισσότερα • Read more


Mozart – Requiem

[Including reconstruction of first performance (December 10, 1791). Misericordias Domini, K.222]

Joanne Lunn, soprano
Rowan Hellier, mezzo-soprano
Thomas Hobbs, tenor
Matthew Brook, bass

Dunedin Consort – John Butt


Διαβάστε περισσότερα • Read more


Prokofiev  Complete Piano Concertos

Jean-Efflam Bavouzet, piano

BBC Philharmonic Orchestra – Gianandrea Noseda


Διαβάστε περισσότερα • Read more


George Benjamin – Written on Skin

Libretto: Martin Crimp

Christopher Purves, bass
Barbara Hannigan, soprano
Bejun Mehta, countertenor
Victoria Simmonds, mezzo-soprano
Allan Clayton, tenor

Orchestra of the Royal Opera House, Covent Garden – George Benjamin

Stage director: Katie Mitchell
Video director: Margaret Williams

(Opus Arte)

Διαβάστε περισσότερα • Read more

Early Music

Luca Marenzio – Primo libro di madrigali, 1580

La Compagnia del Madrigale 


Διαβάστε περισσότερα • Read more

Δείτε επίσης – See also

Gramophone Classical Music Awards 2014 – Part II

Riccardo Chailly receives the Recording of theYear Award
from Sir Neville Marriner

Riccardo Chailly with his Orchestral Award

John Butt won the Choral Award for his recording
of Mozart's Requiem with the Dunedin Consort

Composer George Benjamin (left) with librettist Martin Crimp,
their opera Written On Skin won the Contemporary Award

Friday, September 26, 2014

Sergei Prokofiev: Symphony No.5 in B flat major – Rotterdam Philharmonic Orchestra, Yannick Nézet-Séguin

Τη Συμφωνία αρ. 5 σε Σι ύφεση μείζονα, έργο 100, του Σεργκέι Προκόφιεφ, ερμηνεύει η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ρότερνταμ υπό τη διεύθυνση του ταχύτατα ανερχόμενου Γαλλοκαναδού αρχιμουσικού Γιανίκ Νεζέτ Σεγκέν. Η συναυλία δόθηκε στο Ρόιαλ Άλμπερτ Χολ του Λονδίνου στις 22 Αυγούστου 2013.

Photo by Chris Christodoulou

...Prokofiev's Fifth Symphony was the most impressive performance of the evening. The Rotterdam Philharmonic were well-suited to the piece, which makes heavy use of percussion, including woodblock and snare drum, and develops several melodic themes between woodwind and strings while contrasting them with some more fragmented, uncertain sections. What the Symphony stands for is not agreed upon – commentators have doubted the composer's assertion that it celebrated the "grandeur of the human spirit". Its four movements do contain much optimism, with a sense of purpose that makes the 40 minutes pass quickly. But the third movement, adagio, is marked by a forlorn cry from the violins and throughout the symphony there increasingly lurks an ominous tap-tap-tapping of percussion. This grows more insistent until it becomes a furtive rhythm creeping up near to the brisk ending. The woodwind section stood out, especially a playful clarinet solo.

Prokofiev wrote his Fifth Symphony in 1944 Soviet Russia. In that context, there is much to be read into this varied, large-scale work that sometimes seems to mock "grandeur" as much as celebrate it. But Nézet-Séguin's interpretation didn't need any reading into to work; it was satisfying and confident, if styled in a way that again left us feeling something was held back.

Source: Katy S. Austin, August 26, 2013 (


Sergei Prokofiev (1891-1953)

♪ Symphony No.5 in B flat major, Op.100 (1944)

ii. Allegro marcato
iii. Adagio
iv. Allegro giocoso

Rotterdam Philharmonic Orchestra
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Yannick Nézet-Séguin

London, Royal Albert Hall, Proms, August 22, 2013 (22 Αυγούστου 2013)

(HD 720p)

Πρώτη δημοσίευση: 26 Σεπτεμβρίου 2014 – First publication: September 26, 2014
Τελευταία ενημέρωση: 25 Ιουνίου 2016 – Last update: June 25, 2016

Ο Προκόφιεφ στο Ivanovo, καλοκαίρι του 1944
/ Prokofiev at Ivanovo, summer of 1944
To 1943, μετά την ηρωική αντίσταση του ρωσικού λαού στη Μάχη του Στάλινγκραντ, οι στρατιωτικές ισορροπίες αρχίζουν να αλλάζουν εις βάρος της Γερμανίας. Σε όλη τη διάρκεια του πολέμου οι Ρώσοι, για να προστατέψουν τον ζωντανό εθνικό τους πλούτο, μετακινούσαν τους συνθέτες και τους μουσικούς τους σε ασφαλείς τοποθεσίες. Έτσι, το 1944 ο Σεργκέι Προκόφιεφ βρίσκεται στην πόλη Ιβάνοβο, βορειοανατολικά της Μόσχας, μακριά από τις μάχες, στο ήσυχο περιβάλλον του σπιτιού της Ένωσης Μουσικών, μαζί με την αφρόκρεμα της σοβιετικής μουσικής όπως ο Reinhold Glière (πρώτος δάσκαλος του στη σύνθεση), ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς, ο Αράμ Χατσατουριάν και ο Ντμίτρι Καμπαλέφσκι. Ο Προκόφιεφ ήταν κεντρικό πρόσωπο της μικρής μουσικής κοινότητας, οργανώνοντας τις καθημερινές συναντήσεις όπου κάθε μουσικός παρουσίαζε τη δουλειά του κι ακολουθούσε κριτική και συζήτηση.

Η ατμόσφαιρα ήταν αισιόδοξη μιας και οι Ρώσοι είχαν αρχίσει την επίθεση στην Πολωνία και οι σύμμαχοι είχαν ήδη αποβιβαστεί στη Νορμανδία. Ο Προκόφιεφ ήξερε ότι κάτι νέο περίμεναν από αυτόν, κάτι δυνατό, κάτι αισιόδοξο, κάτι γεμάτο περηφάνια. Ένα έργο για τη νίκη της Ρωσίας. Χρησιμοποιεί λοιπόν αυτή την ευκαιρία να ξανασκεφτεί με καθαρό μυαλό το περιεχόμενο μιας νέας Συμφωνίας. Είχε ήδη 14 χρόνια να συνθέσει μια Συμφωνία (οι δύο προηγούμενες είχαν θεωρηθεί ως παράγωγα της μουσικής που είχε γράψει για όπερα και μπαλέτο). Μέσα σε ένα μήνα συνθέτει την Πέμπτη Συμφωνία που, αναμφισβήτητα, είναι βαθιά επηρεασμένη από την οδύνη και την καταστροφή που έχει επιφέρει ο πόλεμος, αλλά, όπως γράφει ο ίδιος, «αποτελεί εγκώμιο για το ανθρώπινο πνεύμα και δοξάζει τη δύναμη, τη γενναιοδωρία και την καθαρότητα της ψυχής του ελεύθερου και ευτυχισμένου ανθρώπου».

Στις 13 Ιανουαρίου 1945, ο πενηντατριάχρονος συνθέτης, στην ακμή της συνθετικής του πορείας, σηκώνει την μπαγκέτα του, περιμένει λίγο να σβήσει ο απόηχος των πανηγυρικών πυροβολισμών έξω από τη μεγάλη σάλα του Ωδείου της Μόσχας και διευθύνει για πρώτη φορά το έργο του. Από την πρώτη ημέρα η Πέμπτη Συμφωνία καθιερώνεται στο ρεπερτόριο των ορχηστρών και παίζεται με την ίδια επιτυχία στο Παρίσι, στη Νέα Υόρκη με τον Artur Rodzinski, στη Φιλαδέλφεια με τον Eugen Ormandy και στο Cleveland με τον George Szell. Ο Προκόφιεφ βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο αναγνώρισης (η φωτογραφία του γίνεται μέχρι και εξώφυλλο των Times).

Η Πέμπτη Συμφωνία του Προκόφιεφ αποτελεί πολιτιστικό κληροδότημα στη μουσική του 20ού αιώνα. Είναι μια σύνθεση που αντέχει στο χρόνο, όπως συμβαίνει με όλα τα έργα που προσφέρουν στον άνθρωπο καταφυγή. Οδύνη, θλίψη, χαρά, έπος, εορτασμός είναι και θα είναι για πάντα συστατικά στοιχεία της ζωής.

Πηγή: Κώστας Γκαβάκος, 2010

Sergei Prokofiev spent the summer of 1944 at a large country estate provided by the Union of Soviet Composers as a refuge from the war and as a kind of think-tank. Prokofiev arrived early in the summer and found that his colleagues included Glière, Shostakovich, Kabalevsky, Khachaturian and Myaskovsky – summer camp for the most distinguished Soviet composers of the time.

Although Ivanovo, as the retreat was called, often was referred to as a rest home, there was little leisure once Prokofiev moved in. He maintained a rigorous daily schedule – as he had all his life – and began to impose it on the others as well. "The regularity with which he worked amazed us all", Khachaturian later recalled. Prokofiev ate breakfast, marched to his studio to compose and scheduled his walks and tennis games by the clock. In the evening he insisted the composers all get together to compare notes, literally. Prokofiev was delighted, and clearly not surprised, that he usually had the most to show for his day's work.

It was a particularly productive summer for Prokofiev; he composed both his Eighth Piano Sonata and the Fifth Symphony (which the CSO will perform May 31 and June 3, and will be the focus of a Beyond the Score concert June 4 with the Civic Orchestra) before he returned to Moscow. The sonata is prime Prokofiev and often played, but the symphony is perhaps the best known and most regularly performed of all his works. It had been 15 years since Prokofiev's last symphony, and both that symphony and the one preceding it had been byproducts of theater pieces: the Third Symphony is musically related to the opera The Fiery Angel, and the Fourth to the ballet The Prodigal Son. Not since his Second Symphony, completed in 1925, had Prokofiev composed a purely abstract symphony, or one that he began from scratch.

Although it was written at the height of the war, Prokofiev's Fifth Symphony isn't a wartime symphony in the traditional sense – not in the vivid and descriptive manner of Shostakovich’s Seventh, composed during the siege of Leningrad and written, in Carl Sandburg's words, "with the heart's blood", or his Eighth, which coolly contemplates the horrors of war. Prokofiev's Symphony No.5 is intended to glorify the human spirit: "praising the free and happy man, his strength, his generosity, and the purity of his soul".

In its own way, this outlook makes it an even greater product of the war, because it was designed to uplift and console the Soviet people. "I cannot say I chose this theme", Prokofiev wrote. "It was born in me and had to express itself." Nonetheless, such optimistic and victorious music cheered the Russian authorities; it might well have been made to order. In his 1946 autobiography, Prokofiev writes: "It is the duty of the composer, like the poet, the sculptor or the painter, to serve the rest of humanity, to beautify human life and to point the way to a radiant future. Such is the immutable code of art as I see it".

It also was the code of art that Soviet composers were expected to embrace during the war, but Prokofiev couldn't have written a work as powerful and convincing as his Fifth Symphony if he truly did not believe those words.

The Fifth Symphony would inevitably be known as a victory celebration. Just before the first performance, which Prokofiev conducted, word reached Moscow that the Russian army had scored a decisive victory on the Vistula River. As Prokofiev raised his baton, the sound of cannons was heard from the distance. Buoyed by both the news and the triumphant tone of the music, the premiere was a great success.

It was the last time Prokofiev conducted in public. Three weeks later he had a mild heart attack, fell down the stairs in his apartment and suffered a slight concussion. Although he recovered his spirits, and eventually his strength and creative powers as well, Prokofiev continued to feel the effects of the accident for the remaining eight years of his life.

The first movement of the Fifth Symphony is intense and dramatic, but neither aggressive nor violent, like much of the music written at the time. It's moderately paced (Prokofiev writes andante) and broadly lyrical throughout. The scherzo, in contrast, is quick and insistent, touched by a sense of humor that sometimes reveals a sharp, cutting edge. The third movement is lyrical and brooding, like much of Prokofiev's finest slow music. After a brief and sober introduction, the finale points decisively toward a radiant future.

Source: Phillip Huscher, 2014 (

Δείτε επίσης – See also

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Romeo and Juliet, Fantasy-Overture – Rotterdam Philharmonic Orchestra, Yannick Nézet-Séguin

Richard Wagner: Wesendonck Lieder – Anna Caterina Antonacci, Rotterdam Philharmonic Orchestra, Yannick Nézet-Séguin

Yannick Nézet-Séguin is the next music director of the Metropolitan Opera

Jan Lisiecki at Carnegie Hall with Philadelphia Orchestra under Yannick Nézet-Séguin

Thursday, September 25, 2014

Sergei Prokofiev: Symphony No.1 in D major "Classical Symphony" – Thomas Søndergård

Με την ευκαιρία της παρουσίασης του έργου από τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου υπό τη διεύθυνση του Βαλέρι Γκεργκίεφ, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στις 28 Σεπτεμβρίου 2014.

Ο Προκόφιεφ στη Νέα Υόρκη,
το 1918
Η «Κλασική Συμφωνία» του Σεργκέι Προκόφιεφ είναι η πρώτη από τις επτά συνολικά Συμφωνίες του, η συντομότερη σε διάρκεια αλλά και η δημοφιλέστερη όλων. Η σύνθεσή της ξεκίνησε το 1916, σε περίοδο διακοπών, θέτοντας ενώπιον του Προκόφιεφ την «πρόκληση» του σχεδιασμού ενός νέου έργου απευθείας στο χαρτί, δίχως τη συνήθη γι' αυτόν συνδρομή ενός πιάνου. Η Συμφωνία ολοκληρώθηκε το επόμενο έτος (στις 20 Σεπτεμβρίου 1917) και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά την 21η Απριλίου 1918 στην Αγία Πετρούπολη, υπό τη διεύθυνση του συνθέτη, κερδίζοντας αμέσως την εκτίμηση του κοινού. Πρόκειται για ένα από τα πλέον αντιπροσωπευτικά έργα του μουσικού νεοκλασικισμού, στο βαθμό που ανακαλεί με διαύγεια, φρεσκάδα και απλότητα, συγχρόνως όμως και με τρόπο πνευματώδη και χιουμοριστικό (αν όχι και ελαφρώς ειρωνικό), τον χαρακτήρα των Συμφωνιών του Χάυντν και του Μότσαρτ, δίχως πάντως να μιμείται αυτό καθ' εαυτό το ύφος της κλασικής περιόδου ή να αξιοποιεί καθ' οιονδήποτε τρόπο υφιστάμενες θεματικές ιδέες. Η πολύ επιτυχημένη αυτή παρτιτούρα αφιερώθηκε από τον συνθέτη στον φίλο και ομότεχνό του, Μπορίς Βλαντιμίροβιτς Ασάφιεφ.

Τη Συμφωνία αρ. 1 σε Ρε μείζονα, έργο 25 του Σεργκέι Προκόφιεφ ερμηνεύει η Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Δανίας υπό τον Thomas Søndergård.

Sergei Prokofiev (1891-1953)

♪ Symphony No.1 in D major, Op.25 "Classical Symphony" (1916-1917)

i. Allegro
ii. Intermezzo. Larghetto
iii. Gavotte. Non troppo allegro
iv. Finale. Molto vivace

Danmarks Radio SymfoniOrkestret
Διευθύνει ο Thomas Søndergård


(HD 1080p)

Πηγή για την εισαγωγή: Ιωάννης Φούλιας, 2008

Wednesday, September 24, 2014

Ο Λεωνίδας Καβάκος «Καλλιτέχνης της χρονιάς» για δεύτερη φορά στα βραβεία Gramophone

Το επίζηλο βραβείο του περιοδικού Gramophone στην κατηγορία του «καλλιτέχνη της χρονιάς» κατέκτησε εφέτος ο διεθνούς φήμης βιολονίστας Λεωνίδας Καβάκος. Η απονομή έγινε την Τετάρτη 17 Σεπτεμβρίου στο Λονδίνο. Ο 46χρονος καλλιτέχνης δήλωσε «βαθιά συγκινημένος» για τη νέα αυτή σπουδαία διάκριση. «Πιστεύω ακράδαντα ότι κανένας δεν μπορεί να κατακτήσει την επιτυχία μόνος του» δήλωσε. «Θέλω να αναφερθώ και να ευχαριστήσω όλους αυτούς τους ανθρώπους που βρέθηκαν κοντά μου, όλους τους ανθρώπους με τους οποίους είχα έως σήμερα το προνόμιο να μοιραστώ την εμπειρία της μουσικής».

Τα βραβεία Gramophone, αποκαλούμενα και «Όσκαρ της κλασικής μουσικής», απονέμονται με βάση τις ψήφους του κοινού κατόπιν ηλεκτρονικής ψηφοφορίας. Σημειώνεται ότι ο Καβάκος άφησε πίσω του πασίγνωστα ονόματα της κλασικής μουσικής, όπως οι αρχιμουσικοί Μάρις Γιάνσονς και Γιανίκ Νεζέτ Σεγκέν, αλλά και ο βιολονίστας Ρενό Καπυσόν. Ο Λεωνίδας Καβάκος, πολυβραβευμένος με ύψιστες διακρίσεις, είχε ξαναπάρει το βραβείο του «καλλιτέχνη της χρονιάς» πριν από 23 χρόνια, στην αρχή της καριέρας του.

Ο Λεωνίδας Καβάκος θα έχει την ευκαιρία να μαγέψει για μια ακόμη φορά το ελληνικό κοινό, με τη νέα του εμφάνιση στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 14 Οκτωβρίου, με την νεαρή, κινεζικής καταγωγής Γιούτζα Ουάνγκ η οποία έχει αναγνωριστεί παγκοσμίως ως μία από τις σημαντικότερες πιανίστριες της γενιάς της, σε ένα πρόγραμμα που θα περιλαμβάνει τις Σονάτες για βιολί και πιάνο, του Μπραμς.


Δείτε επίσης – See also

Tuesday, September 23, 2014

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Piano Concerto No.2 in G major – Mikhail Pletnev, Vladimir Fedoseyev

Με την ευκαιρία της παρουσίασης του έργου από τον Ντένις Ματσούεφ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στις 28 Σεπτεμβρίου 2014. Τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου θα διευθύνει ο Βαλέρι Γκεργκίεφ.

Ο Πιότρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι ολοκλήρωσε το Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 2 σε Σολ μείζονα, έργο 44, το 1880. Το αφιέρωσε στον Νικολάι Ρουμπινστάιν, ο οποίος επέμενε να του επιτραπεί να το εκτελέσει στην πρεμιέρα, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να εκφράσει τη μεταμέλειά του για τη σκληρή κριτική που είχε ασκήσει στον συνθέτη για το Πρώτο Κοντσέρτο του για πιάνο. Ωστόσο, ο Ρουμπινστάιν δεν έμελλε να το ερμηνεύσει ποτέ, καθώς πέθανε το Μάρτιο του 1881. Τελικά, η πρεμιέρα του έργου δόθηκε στη Νέα Υόρκη, στις 12 Νοεμβρίου του 1881, με σολίστ την Αγγλίδα πιανίστρια Madeline Schiller (1850-1911) και τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης υπό τον Theodore Thomas. Η πρώτη παρουσίαση του Κοντσέρτου αρ. 2 στη Ρωσία πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα το Μάιο του 1882. Την ορχήστρα διηύθυνε ο Αντόν Ρουμπινστάιν (1829-1894), ενώ στο πιάνο βρισκόταν ο μαθητής του Τσαϊκόφσκι, Σεργκέι Τανέγιεφ (1856-1915).

Pyotr Ilyich Tchaikovsky's Piano Concerto No. 2 in G major, Op. 44, was written in 1879-1880. It was dedicated to Nikolai Rubinstein, who had insisted he be allowed to perform it at the premiere as a way of making up for his harsh criticism of Tchaikovsky's First Piano Concerto. Rubinstein was never destined to play it, however, as he died in March 1881. The premiere performance took place in New York, on 12 November 1881. The soloist was Madeline Schiller, and Theodore Thomas conducted the New York Philharmonic orchestra. The first Russian performance was in Moscow in May 1882, conducted by Anton Rubinstein with Tchaikovsky's pupil, Sergei Taneyev, at the piano.

Το Δεύτερο Κοντσέρτο για πιάνο του Πιότρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι ερμηνεύει ο διάσημος Ρώσος διευθυντής ορχήστρας και πιανίστας Μιχαήλ Πλέτνεφ, ενώ τη Συμφωνική Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Μόσχας διευθύνει ο επίσης διάσημος και σπουδαίος Ρώσος αρχιμουσικός Βλαντίμιρ Φεντοσέγιεφ.

[At present, this video is unavailable]

Pyotr Ilyich Tchaikovsky (1840-1893)

♪ Piano Concerto No.2 in G major, Op.44 (1879-1880)

i. Allegro brillante
ii. Andante non troppo
iii. Allegro con fuoco

Mikhail Pletnev, piano

Moskow Radio Symphony Orchestra
Διευθύνει ο Vladimir Fedoseyev

Alte Oper Frankfurt, 1991


Monday, September 22, 2014

Krzysztof Penderecki: Threnody to the victims of Hiroshima – Krzysztof Penderecki (Audio video)

Με την ευκαιρία της 53ης επετείου από την πρώτη ζωντανή παρουσίαση του έργου

Το έργο «Θρηνωδία για τα θύματα της Χιροσίμα», σύνθεση για 52 έγχορδα, του Πολωνού συνθέτη Κριστόφ Πεντερέτσκι, αποτελεί κλασικό δείγμα της μεταπολεμικής μουσικής πρωτοπορίας. Γράφτηκε το 1960 και συμμετείχε στο διαγωνισμό σύνθεσης Γκρέγκορζ Φίτελμπεργκ στο Κατοβίτσε, όπου απέσπασε το τρίτο βραβείο. Πολύ γρήγορα συγκέντρωσε την προσοχή των ειδικών, αποσπώντας κολακευτικά σχόλια και εκτόξευσε τη φήμη του Πεντερέτσκι, ο οποίος παραμένει και στις μέρες μας ένας από τους σπουδαιότερους ζώντες συνθέτες.

Ο πρώτος τίτλος του έργου ήταν «8 λεπτά και 37 δευτερόλεπτα» και παρέπεμπε σε ένα ανάλογο έργο του πρωτοποριακού Αμερικανού συνθέτη Τζον Κέιτζ (1912-1992). Κάτω από το συναισθηματικό βάρος της πρώτης ακρόασης του έργου του, ο Πεντερέτσκι αποφάσισε να το αφιερώσει στα θύματα της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα (6 Αυγούστου 1945), αλλάζοντας τον τίτλο του σε «Θρηνωδία για τα θύματα της Χιροσίμα». Το έργο πρωτοακούστηκε την 31η Μαΐου 1961 από τα ερτζιανά του ραδιοφωνικού σταθμού της Βαρσοβίας και για πρώτη φορά ενώπιον κοινού στις 22 Σεπτεμβρίου 1961 στη Βαρσοβία.

Krzysztof Penderecki (b. 1933)

♪ Threnody to the victims of Hiroshima (1959-1961)

Polish Radio National Symphony Orchestra
Διευθύνει ο Krzysztof Penderecki


(HD 1080p - Audio video)

Πηγή για την εισαγωγή:

Sunday, September 21, 2014

Πρόγραμμα 2014-2015 του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών – Επιλογές και Προτάσεις: πού θα πάμε και πού όχι

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, Γιώργος Κουρουπός παρουσίασε το πρόγραμμα της περιόδου 2014-2015.

«Το Μέγαρο θα κληθεί να κερδίσει τρία στοιχήματα» είπε ο Γιώργος Κουρουπός. «Στηρίζεται σε μία πολύ προηγμένη τεχνολογία, αλλά και σε ένα στελεχικό δυναμικό που διαθέτει υψηλή τεχνογνωσία και μεγάλη πείρα. Η όποια οικονομική προσαρμογή δεν θα πρέπει να διαταράξει αυτή τη σχέση. Η απολύτως αναγκαία αξιοποίηση των χώρων με οικονομικά κριτήρια δεν θα πρέπει να λειτουργήσει εις βάρος του πολιτιστικού - πνευματικού και παιδαγωγικού ρόλου του Μεγάρου. Η ενίσχυση της εποπτείας του κράτους – όχι μόνο θεμιτή, αλλά και χρήσιμη – δεν πρέπει να προκαλέσει γραφειοκρατικού τύπου δυσλειτουργίες, που θα πλήξουν την ευελιξία του Ιδρύματος».

Ο πρόεδρος του Μεγάρου, Ιωάννης Μάνος ανακοίνωσε τη συμφωνία μεταξύ του London School of Economics και του Μεγάρου για την οργάνωση διαλέξεων - μαθημάτων από καθηγητές του LSE. Τον κύκλο, που ονομάζεται Νew Reflections on our Changing World, ανοίγει, στις 10 Δεκεμβρίου, η διάλεξη του προέδρου και γενικού διευθυντή του LSE, καθηγητή Craig Calhoun. Τα μαθήματα, που εντάσσονται στο Megaron Plus, θα έχουν ελεύθερη είσοδο. Έτσι το ΜΜΑ, μετά το Collège de France, διευρύνει με το LSE τις επιστημονικές του συνεργασίες.

Ο Ιωάννης Μάνος ανέφερε επίσης ότι το ΜΜΑ, εντός αυτής της περιόδου, θα τιμήσει τη μνήμη της μεγάλης ελληνίδας πιανίστριας Τζίνας Μπαχάουερ.

Το νέο ηχητικό σήμα του Μεγάρου που θα προαναγγέλλει στο εξής τις ανακοινώσεις σε όλους τους χώρους είναι απόσπασμα από τη σουίτα «Θάλασσα» του μεγάλου συνθέτη Νίκου Σκαλκώτα, ενώ μότο της σεζόν ο στίχος του Διονυσίου Σολωμού «Με λογισμό και μ' όνειρο».

Επιλογές και προτάσεις: πού θα πάμε και πού όχι

Καταρχάς, ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΜΕ σε όλες εκείνες τις εκδηλώσεις στις οποίες συμμετέχουν η θεωρούμενη ως ορχήστρα, Συμφωνική της ΝΕΡΙΤ, και ο θεωρούμενος ως μαέστρος, Λουκάς Καρυτινός. Θα αποφύγουμε με κάθε τρόπο τις επόμενες εκδηλώσεις στον Κήπο του Μεγάρου (θα προτιμήσουμε το άλσος της γειτονιάς μας), το «ειδικό πρόγραμμα εκδηλώσεων για την περίοδο των Χριστουγέννων και του Πάσχα» (θα προτιμήσουμε να δούμε τους φίλους μας, ν' ακούσουμε καλή μουσική από το στερεοφωνικό μας ή να δούμε κλασικές ταινίες στο βίντεο), τις «ειδικές εκδηλώσεις για παιδιά καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς» (εκτός αν επιθυμούμε τα παιδιά μας να μισούν και το Μέγαρο και την κλασική μουσική καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής τους), καθώς, επίσης, δεν θα περάσουμε ούτε απ' έξω από το Μέγαρο ενώ θα πραγματοποιούνται οι κύκλοι εκδηλώσεων «Ελληνικό τραγούδι» και «Ημέρες ποίησης».

ΘΑ ΠΑΜΕ οπωσδήποτε:
• 14 Οκτωβρίου: Ο Λεωνίδας Καβάκος και η πιανίστα Γιούτζα Ουάνγκ ερμηνεύουν τις Σονάτες για βιολί και πιάνο, του Μπραμς. (Τα εισιτήρια, παρά την πολύ υψηλή τιμή τους, έχουν σχεδόν προπωληθεί.)
• 23 Οκτωβρίου: Γκαλά με τους κορυφαίους κόντρα-τενόρους του κόσμου (Μαξ Εμάνουελ Σένσιτς, Χαβιέ Σαμπάτα, Βινς Γι, Γιούρι Μινένκο). Την Καμεράτα διευθύνει ο Γιώργος Πέτρου.
• 19 Νοεμβρίου: Τον κύκλο «Μεγάλοι ερμηνευτές» ανοίγει ο διεθνής Βραζιλιάνος πιανίστας Νέλσον Φρέιρε, με έργα Σούμαν και Σοπέν.
• 10 Ιανουαρίου: Σύμπραξη τεσσάρων μεγάλων σολίστ του πιάνου: Γιάννης Βακαρέλης, Κυπριανός Κατσαρής, Λουί Λορτί και Ελέν Μερσιέ.
• 5 Φεβρουαρίου: Ο Δημήτρης Σγούρος σε ένα ρεσιτάλ με έργα Λιστ, Μπετόβεν και Σοπέν.
• 15 Φεβρουαρίου: Φιλαρμονική της Βιένης υπό τον Ντανιέλε Γκάτι, με τις Συμφωνίες No.1 & No.3 του Μπραμς.
• 17 Μαρτίου: MusicAeterna με τον Θεόδωρο Κουρεντζή σε ένα γκαλά με έργα Ραμό και σολίστ τη σοπράνο Ναντίν Κούτσερ.
• 18 Μαρτίου: MusicAeterna με τον Θεόδωρο Κουρεντζή. Κοντσερτάντε το μπαλέτο Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Προκόφιεφ.
• 27 Απριλίου: English Chamber Orchestra με τον Τζούλιαν Ράχλιν στο βιολί, με έργα Μότσαρτ και Μέντελσον.

Max Emanuel Cencic

George Petrou

Nelson Freire

Daniele Gatti

Teodor Currentzis