Livestream

Livestream
Sunday, November 19, 2017, 03:00 PM EST (UTC-5) / 10:00 PM EET (UTC+2) – Richard Strauss: Don Juan, & Burleske in D minor for piano and orchestra | Johannes Brahms: Symphony No.2 in D major – Bertrand Chamayou, Detroit Symphony Orchestra, Fabien Gabel – Live on Livestream

Thursday, October 30, 2014

Giuseppe Verdi: Messa da Requiem – Michèle Crider, Markella Hatziano, Gabriel Sadé, Robert Lloyd, London Symphony Chorus & Orcherstra, Richard Hickox (Audio video)






















This is something of a milestone in the discography of the work, being the first modern version to be housed on a single CD. That hasn't been achieved through hurry; tempos are much what you encounter on most big-scale, two-disc performances and, where they are on the fast side, as in the opening Kyrie, that accords with the metronome mark. As a whole the performance judiciously marries spaciousness with dramatic drive. Hickox achieves his effects unobtrusively without attempting the stricter observance of the text achieved, to enlightening effect, by Gardiner in his slimmer reading. Indeed anyone looking for a middle-of-the-road performance recorded with all the modern panoply of multi-miked sound will want seriously to consider this one.

Let me put some flesh on that judgement. The assembled LSO forces perform throughout with verve and dedication: listen to either the Dies irae or the Sanctus and you will hear what I mean. The chorus may not have the Italianate bite and timbre heard on the single-disc 1939 Serafin reading but it is, of course, far, far better recorded. The shaping of the work overall is strong and unfussy.

The soloists are more than adequate as a team, if not outstanding individually. The best of the quartet is undoubtedly Hatziano who, in her first major recording, fulfils all the hopes one has for her, singing with firm tone, warm, well-schooled style, no mannerisms – her "Liber scriptus" cannot be faulted. Beside her Crider greatly improves on her Teldec Ballo (6/96), convincing in attack, phrasing and emotional force, culminating in an urgent "Libera me", but the excess of vibrancy in her tone remains a worry.

The tenor is new to me: he must be one and the same as the Israeli artist, Gabi Sadeh, given several favourable reviews recently in Opera magazine. His voice has an attractive timbre and it flows easily through the grateful music Verdi wrote for his tenor soloist, though nothing he does quite reaches ultimate distinction. The disappointment is Robert Lloyd, now sounding sadly hollow in tone and finding difficulty in sustaining his line, relying on solid experience and technique to carry him through the assignment and offering a good bottom line in the concerted passages.

The recording is a typical Chandos production which aficionados will know means a big, reverberant sound, wider in range even than the Gramophone Award-winning Telarc/Shaw version (which the Hickox also resembles in security as an interpretation). Its disadvantage is that the soloists are backwardly stationed so if you turn up the volume to hear them properly you will be promptly lifted out of your seat by the next choral passage.

Source: Alan Blyth (gramophone.co.uk)



Έργο μεγάλης πνοής, το Ρέκβιεμ του αγνωστικιστή Τζουζέπε Βέρντι ανήκει στην ίδια ομάδα θρησκευτικών έργων κοσμικού χαρακτήρα με το Ρέκβιεμ του Εκτόρ Μπερλιόζ και το Γερμανικό Ρέκβιεμ του Γιοχάνες Μπραμς. Παρά την αρχική επιτυχία, το αριστούργημα αυτό ξεχάστηκε γρήγορα και μόνο μετά τον Μεσοπόλεμο ανασύρθηκε από την αφάνεια και εντάχθηκε στο βασικό ρεπερτόριο.

Τη Συμφωνική Ορχήστρα και Χορωδία του Λονδίνου διευθύνει ο αξέχαστος Βρετανός αρχιμουσικός Richard Hickox (1948-2008). Συμπράττουν η Αμερικανίδα δραματική σοπράνο Michèle Crider, η κορυφαία Ελληνίδα μεσόφωνος Markella Hatziano, ο σπουδαίος Ρουμάνος τενόρος Gabriel Sadé και ο πολύ γνωστός Βρετανός μπάσος Robert Lloyd.

Σημαντική εγγραφή, η οποία έχει αποσπάσει ενθουσιώδεις κριτικές και εξακολουθεί να θεωρείται ως μία από τις καλύτερες ερμηνείες και ηχογραφήσεις του Ρέκβιεμ του Τζουζέπε Βέρντι, που έχουν υπάρξει ποτέ.



Giuseppe Verdi (1813-1901)

♪ Messa da Requiem (1874)

i. Introit and Kyrie (chorus, soloists)
ii. Dies irae
Dies irae (chorus)
Tuba mirum (chorus)
Mors stupebit (bass)
Liber scriptus (mezzo-soprano, chorus)
Quid sum miser (soprano, mezzo-soprano, tenor)
Rex tremendae (soloists, chorus)
Recordare (soprano, mezzo-soprano)
Ingemisco (tenor)
Confutatis (bass, chorus)
Lacrymosa (soloists, chorus)
iii. Offertory
Domine Jesu Christe (soloists)
Hostias (soloists)
iv. Sanctus (double chorus)
v. Agnus Dei (soprano, mezzo-soprano, chorus)
vi. Lux aeterna (mezzo-soprano, tenor, bass)
vii. Libera me (soprano, chorus)
Libera me
Dies irae
Requiem aeternam
Libera me

Michèle Crider, soprano
Markella Hatziano, mezzo-soprano
Gabriel Sadé, tenor
Robert Lloyd, bass

London Symphony Chorus
(Stephen Westrop, chorus master)

London Symphony Orcherstra
Conductor: Richard Hickox

Recording: All Saints' Church, Tooting, London, 1995

Chandos 1996

(HD 1080p – Audio video)

First publication: October 30, 2014 – Last update: April 13, 2017


Edvard Munch, Golgotha, 1900
















See also

Μαρκέλλα Χατζιάνο – Αποκλειστική Συνέντευξη / Markella Hatziano – Exclusive interview, in Greek


Manolis Kalomiris: Song Cycles – Markella Hatziano, Steven Larson (Audio video)


Maurice Ravel: Shéhérazade – Markella Hatziano, Steven Larson (Audio video)


Franz Liszt: Songs – Markella Hatziano, Steven Larson (Audio video)

Tuesday, October 28, 2014

Manolis Kalomiris: Song Cycles – Markella Hatziano, Steven Larson (Audio video)

Μανώλης Καλομοίρης / Manolis Kalomiris

















Μανώλης Καλομοίρης (14 Δεκεμβρίου 1883 - 3 Απριλίου 1962)
Manolis Kalomiris (December 14, 1883 - April 3, 1962)

132η επέτειος από τη γέννησή του / 132nd anniversary of his birth

Ο Μανώλης Καλομοίρης θεωρείται ο δημιουργός της Εθνικής Σχολής, καθώς επιδίωξε να συνθέσει λόγια μουσική με ελληνική ταυτότητα. Το δημοτικό τραγούδι και η ελληνική παράδοση, σε συνδυασμό με τις τεχνικές σύνθεσης της Δύσης, διαμόρφωσαν το ύφος του.

Γεννήθηκε στη Σμύρνη στις 14 Δεκεμβρίου 1883. Σπούδασε μουσική στη γενέτειρά του, την Κωνσταντινούπολη, την Αθήνα και τη Βιένη. Από το 1906 έως το 1910 έζησε στο Χάρκοβο της Ουκρανίας, όπου δίδαξε πιάνο στο Λύκειο Ομπολένσκι και γνώρισε από κοντά τη ρωσική εθνική σχολή.


Το 1908 πραγματοποιεί την πρώτη του εμφάνιση ως συνθέτης, σε μια ιστορική συναυλία στο Ωδείο Αθηνών στις 11 Ιουνίου. Το γραμμένο στη δημοτική γλώσσα πρόγραμμα της συναυλίας δημιουργεί αίσθηση και αναγνωρίζεται ως το μανιφέστο της Εθνικής Σχολής. Επηρεασμένος από το κίνημα της ρωσικής μουσικής σχολής, είναι υπέρμαχος μιας εθνικής μουσικής «βασισμένης από τη μια μεριά στη μουσική των αγνών μας τραγουδιών μα και στολισμένης από την άλλη με όλα τα τεχνικά μέσα που μας χάρισεν η αδιάκοπη εργασία των προοδευμένων στη μουσική λαών και πρώτα πρώτα των Γερμανών, Γάλλων, Ρώσων και Νορβηγών».


Ο Καλομοίρης συνδέθηκε με το κίνημα του δημοτικισμού, καθώς και με μεγάλες πνευματικές προσωπικότητες της εποχής του, όπως ο Κωστής Παλαμάς, ο Άγγελος Σικελιανός και ο Νίκος Καζαντζάκης. Η μουσική του Καλομοίρη ενσωματώνει πολλά βαγκνερικά στοιχεία (ατέρμονη μελωδία, εξαγγελτικά μοτίβα), αλλά και τη χρήση κλιμάκων του δημοτικού τραγουδιού, προσαρμοσμένων πάντοτε στο συγκερασμένο ευρωπαϊκό σύστημα. Το έργο του χαρακτηρίζεται από έντονη πληθωρικότητα και ενορχηστρωτικό όγκο. Υπήρξε πολυγραφότατος και συνέθεσε 222 έργα (ορχηστρική μουσική, όπερες, έργα για φωνή και ορχήστρα, κύκλους τραγουδιών και μουσική δωματίου). Υπήρξε εχθρικός προς την ιταλική όπερα και τους Ιόνιους συνθέτες, αλλά και στα σύγχρονα ρεύματα του εξπρεσιονισμού και της ατονικής μουσικής.


Σημαντικά έργα του θεωρούνται οι όπερες «Ο Πρωτομάστορας» (1915), αφιερωμένη στον Ελευθέριο Βενιζέλο, και το «Δαχτυλίδι της Μάνας» (1917), η «Συμφωνία της Λεβεντιάς» (1929), με την ενσωμάτωση Βυζαντινών Ύμνων, και ο κύκλος τραγουδιών «Μαγιοβότανα» (1912-1913) σε ποίηση Κωστή Παλαμά. Ο Μανώλης Καλομοίρης, πέρα από το συνθετικό του έργο, σφράγισε με την παρουσία του όλους του τομείς της μουσικής. Έγραψε μουσικοπαιδαγωγικά βιβλία, ίδρυσε το Ελληνικό Ωδείο και στη συνέχεια το Εθνικό Ωδείο, δημιούργησε δικό του μελοδραματικό θίασο ελλείψει κρατικής σκηνής, υπήρξε επιθεωρητής των στρατιωτικών μουσικών (τον απέλυσε το 1936 ο Μεταξάς, επειδή παραβρέθηκε στην κηδεία του Ελευθέριου Βενιζέλου), συνεισέφερε στην ίδρυση της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, έγραψε κριτικές και άρθρα σε εφημερίδες και αγωνίστηκε με σθένος για τα δικαιώματα των μουσικών. Στις 8 Ιουνίου 1946, με την αναγόρευσή του σε ακαδημαϊκό, έγινε ο πρώτος μουσικός που πέρασε την πόρτα της Ακαδημίας Αθηνών.


Ο Μανώλης Καλομοίρης έφυγε από τη ζωή στις 3 Απριλίου 1962, χωρίς να προλάβει να ακούσει το λυρικό του έργο «Κωνσταντίνος Παλαιολόγος» (1961), η πανελλήνια πρώτη του οποίου δόθηκε στις 12 Αυγούστου 1962 στο Ηρώδειο.


Τους κύκλους τραγουδιών του Μανώλη Καλομοίρη, «Βραδυνοί Θρύλοι» και «Πέρασες», σε ποίηση του Κωνσταντίνου Χατζόπουλου, ερμηνεύει η σπουδαία Ελληνίδα μεσόφωνος Μαρκέλλα Χατζιάνο. Στο πιάνο τη συνοδεύει ο Steven Larson.

Η Μαρκέλλα Χατζιάνο ερμηνεύει Καλομοίρη / Markella Hatziano sings Kalomiris













Manolis Kalomiris was the effective leader of the modern Greek National School of Music. His activities as composer, author, teacher, music critic and manager shaped Greek musical life to a considerable extent during the first half of the 20th century.

He started his musical education in Athens and Constantinople and completed it in Vienna between 1901 and 1906. After spending four years as a piano teacher in Kharkov (today in Ukraine, then part of Imperial Russia), he settled permanently in Athens, in autumn 1910. Founder two of the most important conservatories in Greece; cofounder of Union of Greek Composers, he served for a time as director of the National Opera (1945). He was the first musician to be elected member of the Athens Academy. His large output includes 3 symphonies, 5 operas and hundreds of songs. (The number of his works is quoted as 100 or as 220 depending on whether individual songs are counted as separate works or are grouped into song cycles.)

Music critic George Leotsakos has said about Kalomiris:

Consciously moving between Wagnerism, the 19th Century Russian School and Greek folklore, he attained especially in his orchestral scores, a style of his own. A polyphonic structure (sometimes over-rich) brilliantly and colourfully orchestrated, is driven forward with a healthy exuberance and an overwhelming sense of dramatic impact and melodic pathos, not unskillfully expanding folksong modes into chromatic structures.

At the turn of the millenium Kalomiris' music remains largely unknown outside Greece but at least two of his works, his Symphony No.1, "Leventia" and his opera "The Mother's Ring", are relatively well known in Greece.

In the nearly 40 years since his death Kalomiris' music has withstood the onslaught of various fashions of artistic modernism, populism and now cosmopolitanism. It has survived and will survive all of them because, despite its largely borrowed language, it has something unique and sincere to say. 

H. Politopoulos, December 1999



Manolis Kalomiris (1883-1962)

♪ Song Cycles


ΒΡΑΔΥΝΟΙ ΘΡΥΛΟΙ (1940-41)

1. Αφιέρωμα
2. Τα Καράβια
3. Το Τραγούδι της Αυγής
4. Ήρθες
5. Θλίψη
6. Έτρεμε ένα βράδυ
7. Το τραγούδι που κλαίει
8. Σπάζει η βροχή
9. Σε αγάπησα τόσο και με αγάπησες τόσο
10. Θαμπό ήρθε το βράδυ

*

11. Μπαλάντα No.1 για πιάνο
12. Νυχτερινό για πιάνο
13. Μπαλάντα No.3 για πιάνο

*

ΠΕΡΑΣΕΣ (1946)

14. Πέρασες
15. Στάθηκες ωχρή
16. Κ' έβλεπες τα ρόδα
17. Κ' έφυγες και πας
18. Και κακός αέρας
19. Στου βραδιού τη σιγή
20. Είχες όνειρο φτάσει
21. Και γελούσες ωχρά
22. Μα θάρθω μια μέρα
23. Σαν να ήταν ιτιά
24. Και κλαίω τώρα εγώ
25. Και είχες πει
26. Και πάντα προσμένω - Θάρθω να σε βρω

*

27. Η Κατάρα
28. Ο Ναός


Markella Hatziano, mezzo-soprano
Steven Larson, piano

2011

(HD 1080p - Audio video)

Πηγή για την εισαγωγή: sansimera.gr
Σημείωση: Σε όλους τους τίτλους των τραγουδιών έχει διατηρηθεί η ορθογραφία του πρωτότυπου.

Πρώτη δημοσίευση: 28 Οκτωβρίου 2014 – First publication: October 28, 2014
Τελευταία ενημέρωση: 14 Δεκεμβρίου 2015 – Last update: December 14, 2015

Μαρκέλλα Χατζιάνο / Markella Hatziano


















Όταν ο Μανώλης Καλομοίρης μελοποιεί  Κωνσταντίνο Χατζόπουλο

ΚΥΚΛΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ: «ΒΡΑΔΥΝΟΙ ΘΡΥΛΟΙ» & «ΠΕΡΑΣΕΣ»

Οι δύο αυτοί κύκλοι  τραγουδιών («Βραδυνοί Θρύλοι» και «Πέρασες») του Μανώλη Καλομοίρη κατέχουν μιαν ιδιαίτερη θέση στο έργο του. Πρόκειται για τις μοναδικές σειρές ποιημάτων του Κωνσταντίνου Χατζόπουλου που επεξεργάστηκε ο Καλομοίρης. Όπως είναι γνωστό, η νεοελληνική ποίηση και οι λογοτεχνία γενικότερα αποτέλεσε για τον συνθέτη ένα από τα σημαντικότερα ερεθίσματα της έμπνευσής του και πολυάριθμοι είναι οι κύκλοι τραγουδιών, αλλά και οι άλλες συνθέσεις που βασίζονται σ' αυτήν. Όμως, οι περισσότερες από τις συνθέσεις αυτές βασίζονται κατά κύριο λόγο στην ποίηση του Κωστή Παλαμά, ο οποίος [...] υπήρξε για τον Καλομοίρη ένα από τα ινδάλματα και τους καθοριστικότερους παράγοντες για τη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής του προσωπικότητας. Η ποίηση του Παλαμά, όπως και εκείνη πολλών άλλων ποιητών με τους οποίους καταπιάστηκε ο Καλομοίρης (όπως, π.χ. του Σικελιανού) χαρακτηρίζεται από ένα συγκεκριμένο ύφος, τόσο ως προς τη γλώσσα όσο και ως προς το περιεχόμενο. Το ύφος αυτό είναι κατά κανόνα εξωστρεφές, μεγαλόπρεπο και μεγαλόστομο, «σε μείζονα τρόπο» όπως κάποιοι μελετητές, υιοθετώντας μουσική ορολογία, σημειώνουν.

Η περίπτωση των ποιημάτων του Χατζόπουλου, όμως, είναι μια από τις λίγες φορές, που ο συνθέτης καταπιάνεται με ένα εντελώς διαφορετικό ύφος ποίησης. Ο Κωνσταντίνος Χατζόπουλος έχει τοποθετηθεί από τους ειδικούς της λογοτεχνίας στη χορεία των συμβολιστών ποιητών, που χαρακτηρίζονται από ένα τόνο απαισιόδοξο, σκοτεινό, και μια διάθεση παραίτησης από τη ζωή και τις χαρές της. Το χαρακτηριστικό του είναι μια ακραία εσωστρεφής διάθεση, που αγγίζει τα όρια του εσωτερικού μονολόγου. Αντίθετα από τον πλούσιο λεκτικό χείμαρρο και την ευρηματικότητα του γλωσσοπλάστη Παλαμά, η τεχνική του Χατζόπουλου μεταχειρίζεται πολύ λίγες λέξεις, που επαναλαμβάνονται και αλλάζουν διαρκώς έννοιες και αποχρώσεις ανάλογα με το περιβάλλον που βρίσκονται και την εξέλιξη του ποιήματος. Και αντίθετα προς τον πλούτο των πτυχών της ανθρώπινης ζωής με τις οποίες καταπιάνεται ο Παλαμάς, ο Χατζόπουλος περιορίζει τη θεματολογία του στα μοτίβα του αποτυχημένου, του απογοητευμένου ή του παρωχημένου έρωτα και των μελαγχολικών νοσταλγικών ή και αυτοκαταστροφικών συναισθημάτων που προέρχονται απ' αυτόν. Τα θέματα όμως αυτά δεν διατυπώνονται καθαρά, αλλά απλώς υποβάλλονται, διαχέονται μέσα από ακαθόριστες εικόνες και ήπιες, σχεδόν ουδέτερες λέξεις.

Οι δύο προκείμενοι κύκλοι τραγουδιών του Καλομοίρη αντλούν το κείμενό τους από την ίδια συλλογή ποιημάτων του Χατζόπουλου, με τον γενικό τίτλο «Βραδυνοί Θρύλοι», ένα υποσύνολο της οποίας είναι η σειρά «Πέρασες», που αποτελεί τον δεύτερο κύκλο του Καλομοίρη. Η συλλογή εκδόθηκε από τον Χατζόπουλο το 1920, λίγους μήνες προ του θανάτου του ποιητή, που επήλθε την ίδια εκείνη χρονιά. Το γεγονός δεν πρέπει να άφησε ανεπηρέαστο τον Καλομοίρη, που είδε στη συλλογή αυτή, που χαρακτηρίζεται από θολή και ομιχλώδη ατμόσφαιρα και εξαιρετικά απαισιόδοξη διάθεση, και που ακολουθήθηκε από τον θάνατο του ποιητή, ένα μήνυμα της μοίρας.

Και οι δύο κύκλοι κατατάσσονται χρονικά και υφολογικά στην περίοδο της δεκαετίας του 1940 και είναι επηρεασμένοι από το γενικότερο κλίμα του Πολέμου, της Κατοχής, της Αντίστασης αλλά και των έντονων πολιτικών παθών που ακολούθησαν. Είναι η εποχή που ο συνθέτης μελοποιεί περισσότερη ελληνική ποίηση από οποιαδήποτε άλλη περίοδο της σταδιοδρομίας του, καταπιάνεται όμως επίσης και με μεγάλα συμφωνικά έργα και όπερες, πολλά από τα οποία έχουν ως κεντρική ιδέα ή κίνητρο της σύνθεσής τους το θέμα της ηρωικής αντίστασης ενάντια στον κατακτητή.

Ο πρώτος κύκλος, «Βραδυνοί Θρύλοι», γράφτηκε από τον Καλομοίρη τους τελευταίους μήνες του 1940, εκδόθηκε από τον Οίκο «Κωνσταντινίδη» και επεξεργάζεται δέκα ποιήματα του Χατζόπουλου, στα οποία ο συνθέτης προτάσσει ένα δικό του, με τίτλο «Αφιέρωμα (σε κείνην που δεν τα τραγούδησε)». Είναι το μόνο από τα τραγούδια αυτού του κύκλου που δεν φέρει ιδιόχειρη ημερομηνία σύνθεσης (γράφτηκε όμως τον Φεβρουάριο του 1941), αφού όλα τα άλλα χρονολογούνται επακριβώς από το συνθέτη, με ημερομηνία και έτος, ξεκινώντας από τις 29 του Σταυρού (Σεπτεμβρίου) 1940 για το πρώτο και 31 του Χριστού (Δεκεμβρίου) 1940 - 1η τ' Άη Βασίλη (Ιανουαρίου) 1941. Άρα όλα τοποθετούνται στο τελευταίο τρίμηνο του 1940, της πρωτοχρονιάς του 1941 συμπεριλαμβανομένης, και η σύνθεσή του ξεκίνησε ένα μήνα πριν την ιταλική εισβολή της 28ης Οκτωβρίου 1940 και ολοκληρώθηκε διαρκούντος ακόμη του ελληνοϊταλικού πολέμου στα βουνά της Αλβανίας. Αν κρίνει κανείς μόνο από το ύφος των τραγουδιών αυτών, θα 'λεγε ότι ο Καλομοίρης παρατηρεί μόνο εξ αποστάσεως τα σημαντικά γεγονότα που διαδραματίζονται στη διάρκεια των μηνών αυτών, χωρίς να τον επηρεάζουν καίρια. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια, αφού η επιλογή των ποιημάτων αυτών από τον Καλομοίρη έχει άλλο κίνητρο, και συγκεκριμένα τον ανεκπλήρωτο έρωτά του για μια νεαρή τραγουδίστρια και τα μελαγχολικά συναισθήματα που προέκυψαν από αυτόν. Περισσότερο ίσως από πολλούς άλλους κύκλους τραγουδιών, η σειρά αυτή των συνθέσεων χαρακτηρίζονται από ένα ενιαίο ύφος, που καθορίζεται βέβαια από το ίδιο το κείμενο. Πράγματι, όλα τα τραγούδια κινούνται σε μια μέτρια ή σχετικά αργή κίνηση, χωρίς όμως ακρότητες προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, με τα περισσότερα να φέρουν την οδηγία Moderato (μέτρια), Lento (αργά), ή Andantino (σε ρυθμό βαδίσματος). Εξαίρεση αποτελούν δύο τραγούδια με επιγραφή Agitato (με ανήσυχη ενέργεια), το «Έτρεμε ένα βράδυ» και το «Σε αγάπησα τόσο», τραγούδια που εκφράζουν σπαραγμό και απελπισία. Η τεχνική σύνθεσης της μελοποίησης των τραγουδιών είναι μη στροφική, δεν ακολουθεί δηλαδή την ποιητική φόρμα αλλά περισσότερο το περιεχόμενο του λόγου και το κλίμα και την ατμόσφαιρα που αυτό δημιουργεί. Η συνοδεία του πιάνου τονίζει και υπογραμμίζει το απαισιόδοξο συναισθηματικό περιεχόμενο της ποίησης και χρησιμεύει για να υπενθυμίσει στον ακροατή ανάλογες εμπειρίες και να του διεγείρει ανάλογα συναισθήματα. Ταυτόχρονα όμως «ζωγραφίζει» με ήχους διάφορες εικόνες από αυτές που περιγράφονται, ή, καλύτερα, υποβάλλονται, στο κείμενο. Η μελωδική γραμμή του τραγουδιού είναι ελεύθερη, ευκίνητη, ρέει αβίαστα και φυσιολογικά, βοηθώντας να δημιουργηθεί μια από τις ευτυχέστερες συνθετικές στιγμές του Καλομοίρη στον τομέα του τραγουδιού με συνοδεία πιάνου. 

[...] Μουσικές μινιατούρες είναι και τα τραγούδια του κύκλου «Πέρασες» του ίδιου ποιητή, που μελοποιούν μιαν ακόμη σειρά ποιημάτων από την ίδια ποιητική συλλογή. Η σειρά αυτή, περισσότερο ακόμη από την προηγούμενη, δίνει την εντύπωση όχι πολλών, αλλά ενός μόνο ποιήματος σε συνεχή λόγο, και με συνέχεια συναισθηματικού περιεχομένου. Με ανάλογο τρόπο τα αντιμετωπίζει και ο Καλομοίρης, που δημιουργεί σύντομες συνθέσεις πάνω στα ολιγόστιχα και ολιγόλογα αυτά ποιήματα. Κάθε μια από τις συνθέσεις αυτές δείχνουν να είναι δημιουργήματα στιγμιαίας έμπνευσης μιας μόνο ημέρας, εκείνης που αναγράφεται στο τέλος κάθε τραγουδιού ως ημερομηνία σύνθεσης. Περισσότερο ακόμη και από τους «Βραδυνούς Θρύλους», τα τραγούδια αυτά δίνουν την εντύπωση μιας σύντομης κι ενιαίας ιδέας, που αποτυπώθηκε στο χαρτί μέσα σε λίγα μόνο λεπτά και την οποία ο συνθέτης δεν θέλησε να «νοθεύσει» με το να καταπιαστεί πάλι μαζί της σε μεταγενέστερη στιγμή, παρά την άφησε να στέκει έτσι, όπως την πρώτη στιγμή την εμπνεύστηκε. Όπως γνωρίζουμε, δεν είναι αυτή μια πάγια τακτική του Καλομοίρη, ο οποίος, συνήθως επανερχόταν πολλές φορές για να επανεξετάσει, να τροποποιήσει και να βελτιώσει τα έργα του (γι' αυτό και για τα περισσότερα υπάρχουν πολλές ημερομηνίες σύνθεσης και επεξεργασίας). Αυτό δίνει στον κύκλο μια αμεσότητα έκφρασης νεανική, που δύσκολα θα μπορούσαμε να φανταστούμε από άλλο συνθέτη αυτής της ηλικίας. Το ύφος και η τεχνική σύνθεσης δεν διαφέρουν από όσα σημειώσαμε παραπάνω για τους «Βραδυνούς Θρύλους», αφού κι εδώ έχουμε τραγούδια σε μέτρια ή αργή κίνηση, με λίγες εξαιρέσεις, και ελεύθερη γραμμή τόσο της μελωδίας του τραγουδιστή όσο και της πιανιστικής συνοδείας.

Η σύνθεση του κύκλου «Πέρασες» έγινε τους μήνες Οκτώβριο και Νοέμβριο του 1946, με εξαίρεση του πρώτο τραγούδι, που φέρει ημερομηνία 7 Τ' Αη-Δημήτρη (Οκτωβρίου) 1942. Τα τραγούδια, που είναι αφιερωμένα στην Νίνα Αραβαντινού, εκδόθηκαν από τον «Οίκο Γαϊτάνου» το 1950.

Νίκος Μαλιάρας (2011)

Μανώλης Καλομοίρης / Manolis Kalomiris











See also

Μαρκέλλα Χατζιάνο – Αποκλειστική Συνέντευξη / Markella Hatziano – Exclusive interview, in Greek

Giuseppe Verdi: Messa da Requiem – Michèle Crider, Markella Hatziano, Gabriel Sadé, Robert Lloyd, London Symphony Chorus & Orcherstra, Richard Hickox (Audio video)

Maurice Ravel: Shéhérazade – Markella Hatziano, Steven Larson (Audio video)

Franz Liszt: Songs – Markella Hatziano, Steven Larson (Audio video)

Sunday, October 26, 2014

Nelson Freire, piano recital – Μέγαρο Μουσικής Αθηνών 19/11/2014
















Nelson Freire, ρεσιτάλ πιάνου

Μέγαρο Μουσικής Αθηνών • Megaron, The Athens Concert Hall

19 Νοεμβρίου 2014, 20:30 • 19 November 2014, 20:30
Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης • Christos Lambrakis Hall

• Προπώληση εισιτηρίων από 29 Οκτωβρίου 2014 
• Advance bookings from 29 October 2014

Robert Schumann:
– Arabesque, Op.18
– Études symphoniques, Op.13

Frédéric Chopin:
3 Mazurkas, Op.59
– Sonata No.3 in B minor, Op.58

Nelson Freire, piano

Στα δάχτυλά του τα έργα μετουσιώνονται σε κάτι τέλειο, ποιητικό και συγκινητικό. Με αυτά τα λόγια περιγράφεται το «φαινόμενο» Νέλσον Φρέιρε, σύμφωνα με την ομόφωνη γνώμη φιλόμουσου κοινού και κριτικών. Η διεθνής καριέρα του ξεκίνησε πολύ νωρίς, όταν μετά την εμφάνισή του στο Λονδίνο σε ηλικία μόλις 23 ετών, οι Times τον χαρακτήρισαν «Το νεαρό λιοντάρι του πιάνου». Την αμέσως επόμενη χρονιά ο Νέλσον Φρέιρε έκανε το ντεμπούτο του με τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης και από τότε η φήμη του εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο. Όλα αυτά τα χρόνια και μέχρι σήμερα ο Βραζιλιάνος πιανίστας έχει εμφανιστεί σε περισσότερες από 70 χώρες και έχει συνεργαστεί με κορυφαίους μαέστρους και με τις μεγαλύτερες ορχήστρες του κόσμου.

• Σε συμπαραγωγή με το Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ Αίγινας (Καλλιτεχνική Διευθύντρια: Ντόρα Μπακοπούλου)
• A co-production with the Aegina International Music Festival (Artistic director: Dora Bakopoulos)

Περισσότερες πληροφορίες • More information

Wednesday, October 22, 2014

Frédéric Chopin: Études – Jan Lisiecki (Audio video)






















Jan Lisiecki's 2013 Deutsche Grammophon album of Frédéric Chopin's two sets of Études, Op.10 and Op.25, is certainly a bold demonstration of youthful vitality and dynamic virtuosity, but it is also a highly personal interpretation that is surprisingly Romantic in character, if not idiosyncratically so. There's never a worry that he'll miss a note or execute a passage ineptly, for Lisiecki is a fine player who can handle any difficulty these intricate study pieces hold in store. Yet there is always a slight feeling of impending recklessness, as if Lisiecki could turn the music on its head at any moment. Nothing is staid, everything is in motion. After several decades of pianists playing Chopin close to the vest, with a rhythmic regularity and evenness of phrasing that emphasize the Classical impulse, along comes Lisiecki with his flexible dynamics, playful rhythmic teasing, and impulsive expressions, characteristics that are perhaps more suggestive of Liszt's extroverted style than Chopin's introversion. Lisiecki knows that his audience wants bravado and a degree of flamboyance, and these qualities come across fully in his playing here. Deutsche Grammophon's sound is exemplary, with superb clarity and depth.

Source: Blair Sanderson (allmusic.com)



Frédéric Chopin (1810-1849)

♪ 12 Études Op.10 (1829-1832)

i. No.1 in C major [00:00]*
ii. No.2 in A minor [02:04]
iii. No.3 in E major [03:35]
iv. No.4 in C sharp minor [07:30]
v. No.5 in G flat major [09:41]
vi. No.6 in E flat minor [11:23]
vii. No.7 in C major [14:41]
viii. No.8 in F major [16:19]
ix. No.9 in F minor [18:54]
x. No.10 in A flat major [20:59]
xi. No.11 in E flat major [23:17]
xii. No.12 in C minor [25:54]


♪ 12 Études Op.25 (1832-1836)

xiii. No.1 in A flat major [28:38]
xiv. No.2 in f minor [31:05]
xv. No.3 in F major [32:33]
xvi. No.4 in A minor [34:32]
xvii. No.5 in E minor [36:24]
xviii. No.6 in G sharp minor [39:50]
xix. No.7 in C sharp minor [41:57]
xx. No.8 in D flat major [47:54]
xxi. No.9 in G flat major [49:03]
xxii. No.10 in B minor [50:01]
xxiii. No.11 in A minor [53:53]
xxiv. No.12 in C minor [57:32]


Jan Lisiecki, piano

Deutsche Grammophon 2013

(HD 1080p – Audio video)

* Start time of each track

First publication: October 22, 2014 – Last update: October 9, 2017


Just 22, Canadian pianist Jan Lisiecki has won acclaim for his extraordinary interpretive maturity, distinctive sound, and poetic sensibility. The New York Times has called him "a pianist who makes every note count". Lisiecki's insightful interpretations, refined technique, and natural affinity for art give him a musical voice that belies his age.

Jan Lisiecki was born to Polish parents in Canada in 1995. He began piano lessons at the age of five and made his concerto debut four years later, while always rebuffing the label of "child prodigy". His approach to music is a refreshing combination of dedication, skill, enthusiasm and a realistic perspective on the career of a musician. "I might be lucky to have talent, but it is also about dedication and hard work", says Jan.

Lisiecki was brought to international attention in 2010, after the Fryderyk Chopin Institute issued a recording of Chopin's Piano Concertos, performed live by Jan at age 13 and 14. BBC Music Magazine wrote of the "mature musicality" of his playing and commended the "sensitively distilled" insights of his Chopin interpretations; the release was awarded the prestigious Diapason Découverte. Confirming his status among the most imaginative and poetic pianists of his generation, Deutsche Grammophon signed an exclusive contract with Jan in 2011, when he was just 15 years old. Lisiecki's first recording for DG, released in 2012, features Mozart's Piano Concertos K.466 and 467. It was followed in 2013 by Chopin's Études Op.10 and 25, praised by Gramophone magazine for being "played as pure music, given as naturally as breathing". His third album was released in January 2016 and features Schumann's works for piano and orchestra, and as ClassicFM wrote, "he may be young but Jan Lisiecki plays Schumann like a legend". In early 2017, Jan Lisiecki's rendition of Chopin's seldom performed works for piano and orchestra with NDR Elbphilharmonie Orchester and Krzysztof Urbański will be published by Deutsche Grammophon.

Jan says his aim is to always perform in a way that carries forward the beauty and brilliance of the original work. He has demonstrated that he is capable of rendering compositions remarkably close to the way they were intended. "Going into a concert hall should be like going into a sanctuary. You're there to have a moment of reflection, hopefully leaving feeling different, refreshed and inspired."

In March 2013, Lisiecki substituted at short notice for Martha Argerich, performing Beethoven's Piano Concerto No.4 in Bologna with the Orchestra Mozart under Claudio Abbado. He crowned that season with a sensational account of Schumann's Piano Concerto at the BBC Proms. The following year he performed three Mozart concertos in one week with the Philadelphia Orchestra, making his debuts as concerto soloist with the Orchestra Filarmonica della Scala in Milan, Tonhalle Orchestra Zurich, NHK Symphony Orchestra in Tokyo, and with the Deutsches Symphonie-Orchester Berlin. The same season, Jan gave debut recitals at Wigmore Hall, Rome's Accademia Nazionale di Santa Cecilia, and in San Francisco. The pianist's development has taken place in company with many of the world's leading orchestras, including the Orchestre de Paris, New York Philharmonic, and BBC Symphony, at venues such as Suntory Hall, the Kennedy, Lincoln, and Barbican Centres, and Royal Albert Hall. Jan has cultivated relationships with prominent conductors including Sir Antonio Pappano, Yannick Nézet-Séguin, Daniel Harding, and Pinchas Zukerman.

The remarkable 22-year-old musician made his debut in the main auditorium at New York's Carnegie Hall in January 2016 with Philadelphia Orchestra and Yannick Nézet-Séguin. In its rave review, the New York Times noted that it was an "uncommonly sensitive performance". Other significant dates in his 2015/2016 schedule were performances with the Bamberger Symphoniker in Lucerne, subscription series debuts with the Cleveland Orchestra and San Francisco Symphony Orchestra, and multiple tours, including one of Europe with the Zurich Chamber Orchestra, which Jan lead from the piano.

In the 2016/2017 season, Jan will perform extensively across the world. Highlights include a tour with the London Philharmonic Orchestra and Vladimir Jurowski and performing in the opening festival of the new Elbphilharmonie in Hamburg with Yannick Nezet-Seguin.

Foremost radio and television networks in Europe and North America have extensively broadcast Lisiecki's performances, he was also the subject of the CBC National News documentary The Reluctant Prodigy. In 2013 he received the Leonard Bernstein Award at the Schleswig-Holstein Music Festival and was also named as Gramophone magazine's Young Artist of the Year.

Jan is involved in charity work, donating his time and performance to such organizations as the David Foster Foundation, the Polish Humanitarian Organization and the Wish Upon a Star Foundation. In 2012 he was named UNICEF Ambassador to Canada having been a National Youth Representative since 2008.

Source: janlisiecki.com















See also

Jan Lisiecki at Carnegie Hall with Philadelphia Orchestra under Yannick Nézet-Séguin

Wolfgang Amadeus Mozart: Piano Concerto No.20 in D minor – Jan Lisiecki, Gothenburg Symphony Orchestra, Stanisław Skrowaczewski

Robert Schumann: Piano Concerto in A minor – Jan Lisiecki, Orchestra dell'Accademia Nazionale di Santa Cecilia, Antonio Pappano

&

Lukas Geniušas plays Frédéric Chopin – XVI International Frederic Chopin Piano Competition in Warsaw, October 2010 (Audio videos)

Frédéric Chopin: 24 Préludes, Op.28 – Yuja Wang (HD 1080p)

Frédéric Chopin: Piano Concerto No.1 in E minor – Evgeny Kissin, Israel Philharmonic Orchestra, Zubin Mehta

Monday, October 20, 2014

National Theatre Live – John Steinbeck: Of Mice and Men (Άνθρωποι και Ποντίκια) – James Franco & Chris O'Dowd – Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 10/10/2014

































Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών συνεχίζει τη συνεργασία του με τη Βρετανική Πρεσβεία και το Βρετανικό Συμβούλιο και διασυνδέει το κοινό της Αθήνας με το θεατρικό κέντρο της Ευρώπης, το περίφημο Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου.

Το  National Theatre Live παρουσιάζει τη μεγάλη επιτυχία του Broadway

Τζον Στάινμπεκ: Άνθρωποι και ποντίκια
John Steinbeck: Of Mice and Men

Μαγνητοσκοπημένη μετάδοση

Με ελληνικούς υπότιτλους

Σκηνοθεσία: Anna D. Shapiro

Πρωταγωνιστούν: James Franco & Chris O'Dowd

Ο βραβευμένος με Χρυσή Σφαίρα και υποψήφιος για Όσκαρ James Franco και ο υποψήφιος για Βραβείο Tony, Chris O'Dowd πρωταγωνιστούν σε αυτή την εμβληματική αναβίωση του έργου του Τζον Στάινμπεκ (Νόμπελ Λογοτεχνίας 1962). Μέσα από τη συγκλονιστική περιγραφή δυνατών συναισθημάτων ο Στάινμπεκ αποτυπώνει το κλίμα που επικρατούσε στην Αμερική της Μεγάλης Ύφεσης.

Starring
James Franco.....George
Chris O'Dowd.....Lennie
Leighton Meester.....Curley's Wife
Jim Parrack.....Slim
Jim Norton.....Candy
Ron Cephas Jones.....Crooks
Alex Morf.....Curley
Joel Marsh Garland.....Carlson
James McMenamin.....Whit
Jim Ortlieb.....The Boss

Creative Team
Written by John Steinbeck
Director: Anna D. Shapiro
Set Designer: Todd Rosenthal
Costume Designer: Suttirat Larlarb
Lighting Designer: Japhy Weideman
Sound Designers:Rob Milburn & Michael Bodeen

James Franco as George & Chris O'Dowd as Lennie














Chris O'Dowd as Lennie & James Franco as George














Chris O'Dowd as Lennie & Leighton Meester as Curley's wife














James Franco as George & Jim Norton as Candy














Jim Parrack as Slim














Leighton Meester, Chris O'Dowd & James Franco

























Μέγαρο Μουσικής Αθηνών – Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη

10 Νοεμβρίου 2014, 21:00

Προπώληση από 20 Οκτωβρίου 2014

Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Sunday, October 19, 2014

Frédéric Chopin: 19 Nocturnes – Arthur Rubinstein (Download 44.1kHz/16bit)















Ο Άρθουρ Ρουμπινστάιν ερμηνεύει τα 19 Νυχτερινά του Φρεντερίκ Σοπέν. Μια μοναδική ερμηνεία σε μιαν ηχογράφηση αναφοράς.

Ο Άρθουρ Ρουμπινστάιν θεωρείται από πολλούς ως ο μεγαλύτερος πιανίστας όλων των εποχών. Εβραϊκής καταγωγής, γεννήθηκε στο Λοτζ της Πολωνίας το 1887 και πέθανε στη Γενεύη το 1982. Ξεκίνησε τις μουσικές σπουδές του στη Βαρσοβία και τις συνέχισε στο Βερολίνο, ενώ πραγματοποίησε το συναυλιακό ντεμπούτο του το 1900, με τη Συμφωνική Ορχήστρα της γερμανικής πρωτεύουσας. Συνέχισε με περιοδείες στη Γερμανία και στην Πολωνία και το 1904 πήγε στο Παρίσι, ενώ το 1906 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ, δίνοντας ένα κοντσέρτο στο Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης. Ακολούθησαν περιοδείες στις ΗΠΑ, στην Αυστροουγγαρία, στην Ιταλία και στη Ρωσία, προτού εμφανιστεί για πρώτη φορά στο Λονδίνο το 1912. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918) εργάστηκε ως διερμηνέας του Υπουργείου Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας, καθώς μιλούσε πολύ καλά οκτώ γλώσσες, και παράλληλα έδινε συναυλίες στην αγγλική πρωτεύουσα, ενώ περιόδευσε και στην Ισπανία και στη Νότια Αμερική (1916-1917). Το 1932 αποσύρθηκε για λίγα χρόνια από τις συναυλίες, ώστε να βελτιώσει ακόμη περισσότερο την τεχνική και να διευρύνει το ρεπερτόριό του, και επέστρεψε το 1937 με κοντσέρτο στο Κάρνεγκι Χολ. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες και το 1946 πήρε και την αμερικανική υπηκοότητα. Ικανότητος ερμηνευτής τους κλασικούς ρεπερτορίου (υπήρξε ο πρώτος που επέμεινε στον ηρωικά αρρενωπό χαρακτήρα της μουσικής του Σούμπερτ και του Σοπέν), ο Ρουμπινστάιν δεν έμεινε αδιάφορος και προς τη μουσική του καιρού του. Ο Ιγκόρ Στραβίνσκι του αφιέρωσε τη διασκευή για πιάνο του μπαλέτου «Πετρούσκα», που θεωρείται πως είναι σχεδόν αδύνατον να εκτελεστεί. Εκτός από τον πολύ μεγάλο αριθμό συναυλιών, πραγματοποίησε επίσης περισσότερες από διακόσιες ηχογραφήσεις έργων των Μπετόβεν, Μπραμς, Σούμπερτ, Σοπέν και άλλων συνθετών.

Πηγή: ygeiaonline.gr



Rubinstein in Chopin is a magician in matters of color; his unerring sense of nuance and the seeming inevitability of his rubato demonstrate a very special musical imagination in this repertoire. — The Penguin Guide

Despite Arthur Rubinstein's extroverted personality and open-hearted interpretive approach, his performances of Chopin's introspective, half-lit Nocturnes inspired him to some of his greatest recordings, as this, the last of his three traversals of the 19, amply demonstrates. His earlier recordings, from 1936-1937 and 1949-1950, have their admirers, but this set dating from 1965 and 1967 is superior for its interpretive depth and realistic stereo sound. It's a touch slower than the earlier versions, and Rubinstein's glorious tone color, mastery of shadings, and unerring sense of rubato help make these among his greatest recordings. He makes the music breathe as few others have; the melodies go straight to the heart thanks to subtle phrasing that wrings worlds of emotion without wallowing. That sense of naturalness and inevitability in his playing can be heard in every one of these 19 works. It makes the start of Op.27, No.1 deeply moving and inspires awe at the way he brings structural clarity to Op.48, No.1 without compromising its mood. Others may have equaled his achievement in one or another of these works, but as a set, this is inspired pianism.

Source: Dan Davis













Μία από τις καλύτερες δημοσιεύσεις του 2014  –  One of the best posts of 2014

Frédéric Chopin
(1η Μαρτίου 1810 – 17 Οκτωβρίου 1849 • March 1, 1810 – October 17, 1849)

ARTHUR RUBINSTEIN plays FREDERIC CHOPIN

♪ 19 Nocturnes

Opp. 9, 15, 27, 32, 37, 48, 55, 62, 72

CD 1
1. Op.9 No.1 in B flat minor
2. Op.9 No.2 in E flat major
3. Op.9 No.3 in B major
4. Op.15 No.1 in F major
5. Op.15 No.2 in F sharp major
6. Op.15 No.3 in G minor
7. Op.27 No.1 in C sharp minor
8. Op.27 No.2 in D flat major
9. Op.32 No.1 in B major
10. Op.32 No.2 in A flat major

CD 2
11. Op.37 No.1 in G minor
12. Op.37 No.2 in G major
13. Op.48 No.1 in C minor
14. Op.48 No.2 in F sharp minor
15. Op.55 No.1 in F minor
16. Op.55 No.2 in E flat major
17. Op.62 No.1 in B major
18. Op.62 No.2 in E major
19. Op.72 No.1 in E minor

Arthur Rubinstein, piano

Produced by Max Wilcox

RCA 1965 

Πρώτη δημοσίευση: 19 Οκτωβρίου 2014 – First publication: October 19, 2014
Τελευταία ενημέρωση: 30 Μαΐου 2016 – Last update: May 30, 2016



Κατεβάστε τα CDs χρησιμοποιώντας torrent | Download the CDs using torrent

(44.1kHz/16bit), Μέγεθος / Size: 365.91 MB
Torrent link

Για τη μετατροπή των αρχείων FLAC σε WAV (προτείνεται), Apple Lossless, M4A, AAC, WMA, MP3, χρησιμοποιείστε το Free Studio / Free Audio Converter ή το xrecode II ή κάποιο άλλο πρόγραμμα.

For converting FLAC files to WAV (recommended), Apple Lossless, M4A, AAC, WMA, MP3, use the Free Studio / Free Audio Converter or xrecode II or another program.












See also


Lukas Geniušas plays Frédéric Chopin – XVI International Frederic Chopin Piano Competition in Warsaw, October 2010 (Audio videos)

Frédéric Chopin: 24 Préludes, Op.28 – Yuja Wang (HD 1080p)

Frédéric Chopin: Études – Jan Lisiecki (Audio video)


Frédéric Chopin: Piano Concerto No.1 in E minor – Evgeny Kissin, Israel Philharmonic Orchestra, Zubin Mehta

Wednesday, October 15, 2014

Frédéric Chopin: Piano Concerto No.1 in E minor – Evgeny Kissin, Israel Philharmonic Orchestra, Zubin Mehta













The Israel Philharmonic Orchestra, one of the best orchestras in the world today, celebrates its 75th Anniversary with a concert conducted by Zubin Mehta. They are joined by the internationally-renowned soloists Julian Rachlin, Evgeny Kissin and Vadim Repin in a spectacular programme of Saint-Saëns, Bach, Chopin, Chausson and Beethoven.

For many listeners, the chief attraction of this concert will be Evgeny Kissin in Chopin's First Piano Concerto. If you believe the accompaniment is just a throw away in this work, you should hear how expressively Mehta conducts it. Kissin's introduction of the first theme is truly maestoso et risoluto. His playing becomes gentle and meditative, with plenty of rubato. The first movement's B section is richly romantic. Kissin's passagework is authoritatively clear and noble. In general, the solo playing is more Russian sounding than Polish. In the romance, Kissin's playing is long lined, with careful dynamic shadings. In places it sounds a little like Tchaikovsky. Kissin's rondo is somewhat quick and percussive, in the Russian style. It's definitely vivace. His clarity of execution is quite breathtaking, with special character in the mazurka-like episode. Overall, the concerto receives a highly satisfying interpretation, if not an especially deep one. Kissin's encore, the Scherzo No.2, is fast with a thrilling sonority. The B section feels angular and intense. I was struck here by the similarity between this scherzo and Saint-Saëns's Danse Macabre, even down to a piano figuration like the Danse's violin solo.

Source: arkivmusic.com



Frédéric Chopin (1810-1849)

♪ Piano Concerto No.1 in E minor, Op.11 (1830)

i. Allegro maestoso
ii. Larghetto
iii. Rondo: Vivace

Evgeny Kissin, piano

Israel Philharmonic Orchestra 
Conductor: Zubin Mehta

Recorded live at the Hangar, Tel Aviv, 24 December 2011

(HD 720p)

First publication: October 15, 2014 – Last update: October 10, 2017

























See also

Frédéric Chopin: Piano Concerto No.1 in E minor & other works – Olga Kern, Warsaw Philharmonic Orchestra, Antoni Wit (Audio video)

Lukas Geniušas plays Frédéric Chopin – XVI International Frederic Chopin Piano Competition in Warsaw, October 2010 (Audio videos)

Frédéric Chopin: 24 Préludes, Op.28 – Yuja Wang (HD 1080p)

Frédéric Chopin: Études – Jan Lisiecki (Audio video)

Friday, October 10, 2014

Maurice Ravel: Shéhérazade – Markella Hatziano, Steven Larson (Audio video)

Ο Μωρίς Ραβέλ, ο οποίος έτρεφε πάντα μια βαθιά γοητεία για την Ανατολή, σκόπευε αρχικά να γράψει μιαν όπερα με τον τίτλο «Σεχραζάτ». Τελικά έγραψε μόνο μία Εισαγωγή που δεν εξέδωσε ποτέ, επειδή δεν την θεώρησε αρκετά καλή. Όταν αργότερα ο φίλος του ποιητής Tristan Klingsor εξέδωσε μια σειρά από ποιήματα, εμπνευσμένα από τη συλλογή παραμυθιών «Χίλιες και μια νύχτες», ο Ραβέλ διάλεξε τρία από τα ποιήματα του φίλου του και τα μελοποίησε το 1903. Στην πρεμιέρα του έργου το 1904 τα ερμήνευσε η μεσόφωνος Jeanne Hatto, στην οποία και είναι αφιερωμένα.

Τη «Σεχραζάτ» του Μωρίς Ραβέλ ερμηνεύει η σπουδαία μεσόφωνος Μαρκέλλα Χατζιάνο. Στο πιάνο τη συνοδεύει ο Αμερικανός πιανίστας και σύζυγός της, Στίβεν Λάρσον.



Maurice Ravel (1875-1937)

♪ Shéhérazade (1903)

1. Asie
2. La flûte enchantée
3. L'indifférent

Markella Hatziano, mezzo-soprano
Steven Larson, piano

2013

(HD 1080p - Audio video)













See also

Μαρκέλλα Χατζιάνο – Αποκλειστική Συνέντευξη / Markella Hatziano – Exclusive interview, in Greek

Giuseppe Verdi: Messa da Requiem – Michèle Crider, Markella Hatziano, Gabriel Sadé, Robert Lloyd, London Symphony Chorus & Orcherstra, Richard Hickox (Audio video)

Manolis Kalomiris: Song Cycles – Markella Hatziano, Steven Larson (Audio video)

Franz Liszt: Songs – Markella Hatziano, Steven Larson (Audio video)

Thursday, October 09, 2014

Sergei Rachmaninov: Elegie Op.3 No.1 – Irina Lankova

Το κομμάτι ξεκινάει με μια πένθιμη, μελαγχολική μελωδία που αφήνει τη νοσταλγία να ξεχειλίσει χτίζοντας σταδιακά μιαν ένταση γύρω της. Η κορύφωση η οποία έρχεται ραγδαία, αφήνει τη μελωδία σχεδόν να σβήσει για να αναδυθεί εκ νέου ακόμη πιο όμορφη και λυπημένη απ' ό,τι πριν. Ακολουθούν μια τελευταία προσπάθεια κορύφωσης και η τελική κατάρρευση. Η Irina Lankova ερμηνεύει με απόλυτο έλεγχο ένα δύσκολο έργο, κάνοντάς το κάποιες στιγμές να ακούγεται σαν προσευχή.



Sergei Rachmaninov (1873-1943)

♪ Elegie Op.3 No.1 (1892)


Irina Lankova, piano


St Martin-in-the-Fields, London, 25th March 2011 (25 Μαρτίου 2011)


(HD 720p)


Irina Lankova














Δείτε επίσης – See also

Sergei Rachmaninov: All-Night Vigil – Beate Koepp, Kwon-Shik Lee – WDR Rundfunkchor, Nicolas Fink (HD 1080p)

Sergei Rachmaninov: Suite No.2 for two pianos, Op.17 – Martha Argerich, Nelson Freire

Sergei Rachmaninov: The Isle of the Dead – hr-Sinfonieorchester, Edward Gardner (HD 1080p)

Sergei Rachmaninov: Rhapsody on a Theme of Paganini – hr-Sinfonieorchester, Kirill Gerstein, Edward Gardner (HD 1080p)

Sergei Rachmaninov: Piano Concerto No.2 in C minor – Dejan Lazić, London Philharmonic Orchestra, Kirill Petrenko (Audio video)

Sergei Rachmaninov: Rhapsody on a Theme of Paganini – Stephen Hough, BBC Symphony Orchestra, Sakari Oramo (HD 1080p)

Sergei Rachmaninov: Rhapsody on a Theme of Paganini, Symphony No.2 in E minor – Denis Matsuev, Leonard Slatkin (Full HD 1080p)

Sergei Rachmaninov: Piano Concertos No.2 & No.3, Vocalise – Denis Matsuev, Leonard Slatkin (Full HD 1080p)


A Russian Night: Tchaikovsky, Rachmaninov & Stravinsky – Hélène Grimaud, Claudio Abbado (Full HD 1080p)

Το μικρό Παρίσι των Αθηνών – Το πιο ξεχωριστό φεστιβάλ της πόλης, 9-19/10/2014

Το Μικρό Παρίσι των Αθηνών επιστρέφει από τις 9 έως τις 19 Οκτωβρίου 2014 για να μας ταξιδέψει από την Belle Epoque στον 1ο παγκόσμιο πόλεμο. 100 χρόνια μετά.
















Το «Μικρό Παρίσι των Αθηνών» είναι ένα φεστιβάλ του Αθηναϊκού Καλλιτεχνικού Δικτύου που διεξάγεται στην Αθήνα κάθε Οκτώβριο, στην ευρύτερη γειτονιά του κέντρου κάτω από την πλατεία Ομονοίας, γύρω από την πλατεία Βάθη και την πλατεία Καραϊσκάκη, ως το σταθμό Λαρίσης, όπου πολλοί δρόμοι έχουν γαλλικά ονόματα (Μάρνη, Φαβιέρου, Μαιζώνος, Βίκτωρος Ουγκώ, Σατωβριάνδου, Βερανζέρου κ.ά.). Εκεί συναντιόνται, εδώ και χρόνια, ο αθηναϊκός αστικός πολιτισμός, η ελληνική λαϊκή παράδοση, οι κουλτούρες των μεταναστών, ταξιδιωτών και επισκεπτών.


















Δείτε αναλυτικά το πρόγραμμα του φεστιβάλ εδώ



Δείτε επίσης – See also

Συναυλία SoulMates – Αφιέρωμα στη Sarah Bernhardt, 17/10/2014

Wednesday, October 08, 2014

Μαρίκα Κλαμπατσέα: Strange Fruit – 17/10/2014, Μουσείο Μπενάκη

Η Σοπράνο avant-garde Συνθέτις και Πιανίστρια Μαρίκα Κλαμπατσέα, οικεία στο ελληνικό κοινό από τη βραβευμένη με το Κρατικό Βραβείο 2003 Όπερα δωματίου «Calamity Jane: Γράμματα στην Κόρη της», παρουσίασε στις 25 Απριλίου με τεράστια επιτυχία στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το νέο έργο της με τον τίτλο "Strange Fruit". Η συναυλία αυτή θα φιλοξενηθεί στο Μουσείο Μπενάκη στις 17 Οκτωβρίου.

Θέμα της συναυλίας είναι οι μουσικές μνήμες και τα ακούσματα που οριοθέτησαν τη Μαρίκα Κλαμπατσέα ως μουσικό, και την οδήγησαν στον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό στο χώρο της σύγχρονης Avant Garde. Στο "Strange Fruit" τονίζεται η ιδιαίτερη χροιά, ευελιξία και ερμηνευτική ικανότητα της σοπράνο φωνής της που ακροβατεί από την Όπερα στη Ροκ, το Μιούζικαλ ή τα Spirituals, που έντεχνα συνδέει μέσα στους όρους πάντα μιας πρωτοποριακής μουσικής προσέγγισης και ανασύνθεσης. Το "Strange Fruit" είναι ακόμη μία διαδρομή σημαντικών σταθμών στην ιστορία της μουσικής μέσα στο χρόνο.

O τίτλος της συναυλίας, "Strange Fruit", είναι και το ομώνυμο τραγούδι του συνθέτη Handler Carter, που ερμήνευσε η Billie Holiday, ενάντια στον ρατσισμό, και που γίνεται και ο κεντρικός άξονας σε μια συναυλία που θέλει να τονίσει αλλά και να προβάλει τη διαφορετικότητα. Η επιλογή αυτή του "Strange Fruit" δεν γίνεται τυχαία από τη Μαρίκα Κλαμπατσέα· η μουσικός θέλησε να δώσει τον τίτλο αυτό στη συναυλία της για να τονίσει και να προβάλει την αντίθεσή της σε κάθε είδους ρατσισμό που εκφράζεται πιο πολύ από ποτέ στην Ελλάδα σήμερα. Στη συναυλία Strange Fruit η σοπράνο ακολουθεί τις φωνές των κόντρα τενόρων Klaus Nomi και Andreas Sholl, και Elvis Presley, Jannis Joplin, Judy Garland, Mahalia Jackson, Billie Holiday, Edith Piaf και Lotte Lenya.

Το κλασικό και το μπαρόκ συνυπάρχουν με τον σύγχρονο αυτοσχεδιασμό, τα Blues ενώνονται με τα Spirituals, τα Gospels, τα Slave songs, τα τραγούδια της φυλακής, το Rock και το Musical ή τη μουσική κινηματογράφου. Οι χροιές των φωνών του Κόντρα-Τενόρου, της Σοπράνο και της Κοντράλτο αναμιγνύονται μέσα στη διαφορετικότητα αυτή και τα ύφη και τις ερμηνείες των μουσικών έργων που τολμηρά επιλέγει. Άριες όπως "When I am laid in the Earth" και "What a power Art Thou" (The Cold Song) από τις όπερες, αντίστοιχα, «Διδώ και Αινείας» και «Βασιλιάς Αρθούρος» του συνθέτη Henry Purcell. Οι φωνές των κόντρα τενόρων Klaus Nomi και Andreas Scholl σε έργα Purcell και Vivaldi, ενώνονται με τις φωνές των Spirituals, των τραγουδιών της φυλακής των Slave songs των Blues της Billie Holiday. Αποκορύφωμα της συναυλίας που έρχεται να ολοκληρώσει αυτή τη Strange Fruit μουσική αναδρομή είναι το "Summertime" του George Gershwin σε εκτέλεση των Big Brother, όπως αυτό ερμηνεύτηκε από την Janis Joplin. Στη συναυλία θα ακουστούν έργα των Antonio Vivaldi, Claudio Monteverdi, Henry Purcell, Giuseppe Verdi, Eric Satie, Henryk Gorecki, Georges Gerswhin, Kurt Weill, Cole Porter, Big Brother, Animals, Νίκου Χαριζάνου και Μαρίκας Κλαμπατσέα. Η Σοπράνο, Συνθέτις και Πιανίστρια, Μαρίκα Κλαμπατσέα είναι γνωστή στη διεθνή Αvant Garde σκηνή για την ανασύνθεση της κλασικής φόρμας, την πικρή παρωδία, αλλά και τη χωρίς όρια χρήση και ερμηνεία της φωνής της που ξεπερνάει τη μουσικότητα των θεμάτων της αυτοσχεδιάζοντας στο χώρο της Avant Garde. Οι συναυλίες της που χρόνια παρουσιάζονται με μεγάλη επιτυχία στην Αγγλία, στηρίζονται από το Arts Council.

Οι πρόσφατες συναυλίες της στην Ελλάδα απέσπασαν πολύ καλές κριτικές από κοινό και κριτικούς. Τον Απρίλιο του 2012 παρουσίασε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το συνθετικό έργο της «Τα Τρένα», εμπνευσμένο από την επίσκεψή της στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Νταχάου. Μια συλλογή από τραγούδια που γράφτηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωση,ς κάτω από το ναζιστικό καθεστώς, στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο. Τον Απρίλιο του 2013 παρουσίασε τη βραβευμένη (Κρατικό Βραβείο 2003) όπερα δωματίου «Calamity Jane: Γράμματα στην Κόρη της (1877 – 1902)». Τον Απρίλιο του 2014 παρουσίασε στο Μέγαρο Μουσικής το νέο έργο της "Strange Fruit".


Μαρίκα Κλαμπατσέα, Πιάνο – Φωνή
Gennadij Bikov, Βιολί
Ευγένιος Μπένσης, Τσέλο
Matasaru Laurentiu, Βιόλα
Μάριος Βαληνάκης, Σαξόφωνο
Ανδρέας Φαρμάκης, Κρουστά
Παναγιώτης Τσάγκας, Ηλεκτρική κιθάρα
Νίκος Μπούρας, Μπάσο
Κώστας Παπαδόπουλος, Πιάνο
Νίκος Χαριζάνος, Ενορχήστρωση
Νίκος Βεργίτσης, Σκηνοθεσία
Ρόζα Μαραγκοπούλου, Φωτογραφία


Αμφιθέατρο Μουσείου Μπενάκη (Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου), Τηλ. 2103453111
Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2014. Ώρα έναρξης: 20:30
Τιμή εισιτηρίου: 8€ φοιτητικά και ανέργων, 12€ γενική είσοδος
Προπώληση εισιτηρίων από 2 Οκτωβρίου (εκδοτήρια Μουσείου Μπενάκη)


Δημόσιες σχέσεις & επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη (info@chrysma.gr, 6970 992262)

Χορηγοί επικοινωνίας: 105,5 Στο Κόκκινο, Αθήνα 9,84, Το Κουτί της Πανδώρας (koutipandoras.gr), elculture.gr, skywalker.gr, artmag.gr, kulturosoupa.gr, elculture.gr, jazzonline.gr, jazzbluesrock.gr, newsage.gr, streetradio.gr

Μαρίκα Κλαμπατσέα

















Στο πιάνο κάθισε μια γυναίκα με μακριά κόκκινα μαλλιά. Τα χέρια της άγγιζαν τα πλήκτρα με την άνεση μιας έμπειρης μουσικού, κανείς όμως δεν μπορούσε να φανταστεί τη φωνή που θα έβγαινε από μέσα της. «Νότες Μαρία Κάλλας και Τζάνις Τζόπλιν», είχε γράψει η Herald Tribune για τη φωνή της Μαρίκας Κλαμπατσέα. Αυτή πράγματι ήταν η αίσθηση της πρώτης ακρόασης της φωνής της. — Η Καθημερινή

Συγκλονιστική και στο Total eclipse του Klaus Nomi - να 'χες χίλια μάτια και χίλια αφτιά να τη βλέπεις και να την ακούς αντίστοιχα να αποδίδει όλο νεύρο το συγκεκριμένο λατρεμένο τραγούδι του αδικοχαμένου δημιουργού. — Lifo


Μουσικές μνήμες και ακούσματα που οριοθέτησαν την Ελληνίδα σοπράνο και συνθέτρια, οδηγώντας την στη δημιουργία μιας συναυλίας όπου οι χροιές των φωνών ενώνονται μέσα στη διαφορετικότητα, τα ύφη και τις ερμηνείες των μουσικών έργων που τολμηρά επιλέγει. — Ελευθεροτυπία


Αντιρατσιστική φωνή, βγαλμένη από τα σωθικά («Με μια φωνή βγαλμένη από τα σωθικά», όπως λέει η ίδια), με εύρος που μπορεί να αποδώσει μια μεγάλη γκάμα μουσικών ειδών, από την όπερα μέχρι την τζαζ και τη ροκ, η σοπράνο, συνθέτις και πιανίστρια Μαρίκα Κλαμπατσέα παρουσίασε χθες, καθισμένη στο πιάνο, πότε μιλώντας και πότε τραγουδώντας, τη συναυλία με τίτλο Strange Fruit, που θα δοθεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών την Παρασκευή 25/4. —  Η Αυγή


Δεν ξέρω πόσοι από εσάς είχατε την ευκαιρία να δείτε ή να ακούσετε τη σοπράνο, συνθέτρια και πιανίστρια Μαρίκα Κλαμπατσέα. Ο όρος avant-garde που ευρέως τη συνοδεύει, πάντα με γέμιζε επιφυλάξεις, γι' αυτό δεν τον αναπαράγω. Ωστόσο διαπιστώνω ότι πρόκειται για μια πραγματικά ιδιαίτερη περίπτωση καλλιτέχνη, που δεν διστάζει να εκτεθεί και να αναμετρηθεί με πολύ διαφορετικές μουσικές φόρμες, να αυτοσχεδιάσει και να δοκιμάσει τα όρια της φωνής της στο έπακρο. — elculture.gr


Η Μαρίκα Κλαμπατσέα είναι μία από τις πολύ διαφορετικές, αληθινά ξεχωριστές περιπτώσεις στο σημερινό ελληνικό μουσικό γίγνεσθαι, ξεκινώντας από τον τρόπο που χρησιμοποιεί την εντυπωσιακή σοπράνο φωνή της και τις επιλογές του ρεπερτορίου της και φτάνοντας μέχρι τις πολύ ιδιαίτερες και λίαν «θεατρικές» συναυλίες της. — Music Paper