Christian Thielemann

Christian Thielemann

Friday, May 22, 2015

Manos Hadjidakis: Piano Music – Danae Kara (Audio video)

Manos Hadjidakis

















Η διακεκριμένη Ελληνίδα σολίστ του πιάνου, Δανάη Καρά, ερμηνεύει συνθέσεις για πιάνο του Μάνου Χατζιδάκι.

1. «Για Μια Μικρή Λευκή Αχιβάδα», πρελούδια και χοροί, έργο 1 (1947-1948)
Αφιερωμένο στον Νίκο Κούνδουρο.
Ο Μάνος Χατζιδάκις, σχετικά με το ύφος και την ερμηνεία του έργου: Με μια έμφυτη απέχθεια προς το αισθηματικό παίξιμο, που συνηθίζαν στον καιρό μου οι πιανίστες και τα Ωδεία (και που δυστυχώς συνεχίζουν μέχρι σήμερα), η «Αχιβάδα» γράφτηκε με μια διάθεση, θα 'λεγα, αντιδράσεως. Αντιδράσεως στην ταλαιπωρημένη «μουσική ευαισθησία», στο με χρωματιστό μολύβι «αίσθημα» που καθορίζει ο δάσκαλος, στη σοβαροφάνεια διδασκάλων και μουσουργών και τέλος, στην κάθε σκονισμένη αντίληψη, ευρωπαϊκής επαρχιακής καταβολής, γύρω απ' τη μουσική και την ερμηνεία της. Γι' αυτό η «Αχιβάδα» πρέπει να παίζεται με αυστηρή ρυθμική αίσθηση και με το προσδιορισμένο απ' τη γραφή του αίσθημα. Τα πέρα απ' τα προβλεπόμενα όρια, είναι και άχρηστα και επιβλαβή. Η «Αχιβάδα» είναι ένα αντιρομαντικό, τουλάχιστον με την έννοια που δίναν στη λέξη ο Copland και ο Prokofiev μέσ' απ' τη μουσική τους. Κάθε ερμηνευτική υπερβολή και ρυθμική αυθαιρεσία, γελοιοποιεί τον ερμηνευτή και εξαφανίζει την μουσική ουσία του έργου.

2. «Έξι Λαϊκές Ζωγραφιές», έργο 5 (1949-1950)
Μεταγραφή, αρχικά για δύο πιάνα, έξι γνωστών ρεμπέτικων τραγουδιών (των Τσιτσάνη, Μητσάκη, Χατζηχρήστου, Καλδάρα). Παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά το 1951 ως μπαλέτο από το «Ελληνικό Χορόδραμα» της Ραλλούς Μάνου, με τον συνθέτη και τον Αργύρη Κουνάδη στα δύο πιάνα. Τελικά διατηρήθηκε η εκ των υστέρων γραφή του συνθέτη για ένα πιάνο (η δεύτερη εργασία του για το ρεμπέτικο τραγούδι).

3. «Ιονική Σουίτα», έργο 7 (1952-1953) 
Οι πληροφορίες γύρω από το έργο είναι περιορισμένες. Η παρτιτούρα του έργου βρέθηκε λίγο πριν το θάνατο του συνθέτη. Πιθανολογείται ότι γράφτηκε για τους μεγάλους Ιόνιους ποιητές, Ανδρέα Κάλβο και Διονύσιο Σολωμό.

4. «Ρυθμολογία», έργο 26 (1969-1971)
Αφιερωμένο στον Γιώργο Σεφέρη.
Ο Μάνος Χατζιδάκις, για το έργο: Άρχισα να γράφω τη «Ρυθμολογία» στο Λονδίνο, το καλοκαίρι του 1969. Θέλησα απ' την αρχή να παίξω σοβαρά, με μονούς ρυθμούς και με χασάπικα ανάμεσά τους που να εξαρτώνται από αστερισμούς. Και προπαντός, να ξαναθυμηθώ πολύ παλιούς τρόπους – τους ορθόδοξους – του μπουζουκιού και των ρεμπέτικων τραγουδιών. Νομίζω πως ήμουν πια σε θέση να τ' ακούω χωρίς συναισθηματικές υπερβολές, από μακριά, πιο τεχνικά και μ' όλο το βαθύ ερωτικοθρησκευτικό τους περιεχόμενο... Η «Ρυθμολογία» είναι ένα παιχνίδι τρόπων και ρυθμών. Και η αναφορά μου στους αστερισμούς κι αυτό παιχνίδι, χωρίς συμβολισμό ή επιρροή απ' την αστρολογική τους σημασία. Κι όσο προχωρούσα στο σχεδίασμα του έργου, σκεφτόμουν τον ποιητή Σεφέρη. Γιατί αυτός πρώτος, μας έκαμε να νιώσουμε τη σημασία ενός σοβαρού παιχνιδιού, με το «Τετράδιο Γυμνασμάτων» του, π.χ., που το πρωτοδιάβασα νέος πολύ... Και υπήρξε αυθόρμητη η ανάγκη να του αφιερώσω τη «Ρυθμολογία».

Πηγή: hadjidakis.gr



The piano music of Manos Hadjidakis, best known outside Greece for his popular song "Never on Sunday", is as unique as the myriad influences which nourish it, reflecting the wide-ranging interests of this popular Greek composer. The suite "For A White Little Seashell" comprises five preludes followed by traditional Greek dances, while the "Six Popular Pictures" are arrangements of rebetika songs that share a feeling of nostalgia. The intimate and playful character of his "Ionian Suite" complements the solemn dignity of "Rhythmology", whose unusual rhythms derive from traditional melodic patterns. Trained at the Juilliard School, awardwinning Greek virtuoso Danae Kara here makes her Naxos début.

Source: naxos.com



If you have heard of the gorgeous Danae Kara before – there is an attractive photo of her within the booklet – then it may be because she gave the premiere of Skalkottas's massive third Piano Concerto and of other Greek works little known in Britain.

Speaking though of Skalkottas, as soon as I started listening to the earliest work here, Hadjidakis's Op.1 "For a Little White Seashell" I was immediately reminded of him. This came across especially in the handling of the harmonization of the typically Greek melodies which are a feature of this most attractive set of ten short preludes. It's not surprising that Hadjidakis wrote much film music; indeed this work is dedicated to the film director Nikos Koundouros with whom he often worked. This is young man's music and the composer is still trying to find imaginative ways of using creatively his native rhythms and melodies. I was struck in this piece by the third prelude "Conversations with Prokofiev" who was obviously a composer he admired and almost copies. You can hear the same trait in "Tsamikos" the fourth prelude, whose melody reminded me of the composer's best known "tune", "Never on a Sunday", played perpetually in Greek hotels but which was not actually written for another twelve years. Also the eighth prelude "Kalamatianos" in 7/4 – or is it 7/8 – time a title used by Skalkottas in the eighth (coincidentally?) of his Greek Dances for orchestra (Series 1). The whole piece has charm and interest throughout.

The Op.5 recorded here are the "Six Popular Pictures" completed in 1950. These use and are based on six rebetika songs. The composer maintained that these seemingly very simple tunes had their roots in Byzantine music and orthodox chant, a point which was quite controversial at the time. Like other pieces this one was also turned into a ballet soon after its completion. Of the six we have such descriptive titles as "Cloudy Sunday", "Lady" (rather jazzy) and "Moonless Night", perhaps the most Greek-sounding of them all.

Hadjidakis's Op.7 comes next. By this time he was becoming very well established as a theatre composer with the Greek National Company in Athens and from that led to the film music. He only opused his "serious" music as it were. Later on he was to move into the world of ballet and this brings us to the "Ionian Suite" which was later, also turned into a ballet, a medium close Hadjidakis's heart. It consists of five brief movements ending in a dance which is rather Turkish in inspiration; his mother was of Turkish extraction. The booklet notes by Danae Kara herself remark "They are intimate and playful in character with a naivety echoing Federico Mompou (1893-1987) whose music Hadjidakis liked".

The last work on the disc is "Rhythmology", completed in America as late as 1971. It consists of twelve movements and has a unique plan and format. A movement in an uneven compound time beginning with 5/8 is immediately paired off and contrasted with a movement in 2/4 called "Hasapiko". So the first is paired with "Hasapiko in Aries". The second is with "Hasapiko in Taurus" and so on. Each therefore is based on a sign of the zodiac. The second movement is in 7/8, the third follows one in 9/8 etc, right up to 15/8. A Hasapiko, to quote Kara's detailed booklet notes, is "a traditional popular dance of Byzantine origin". The work is dedicated to George Seferis. The movements that stood out for me were the flowing elegance of the 9/8 dance and the one following "Hasapiko in Gemini". The Greek melodic influence is certainly very audible but the rhythmic dance patterns used are also a strong element despite what Kara says in her notes, and anyway cannot be avoided all over the Greek islands. Incidentally Federico Mompou's "Cançó i dansa" – two paired movements with short contrasting ideas may be the nearest you can hear to the form adopted in Hadjidakis's "Rhythmology".

On the whole this disc represents light music but of a high calibre. None the worse for that I hear you cry, and quite right too. So now I've told you about it you can decide for yourselves but my advice is to snap up this delightful and fascinating disc as soon as you can. It will offer you much pleasure.

Source: Gary Higginson (MusicWeb International, June 2009)



Manos Hadjidakis (1925-1994)

♪ Piano Music

1. For a Little White Seashell, Op.1 (1947-1948) [0:00]*
i. March
ii. Syrtos
iii. Conversation with Prokofiev
iv. Tsamikos
v. Mantinada
vi. Ballos
vii. Nocturne
viii. Kalamatianos
ix. Pastorale
x. Grand Sousta

2. Six Popular Pictures, Op.5 (1949-1950) [17:12]
i. Cloudy Sunday
ii. Lady
iii. Drizzle followed the clouds
iv. The Coachman
v. Going for a stroll
vi. Moonless Night

3. Ionian Suite, Op.7 (1952-1953) [35:22]
i. 1st movement
ii. Andantino
iii. 3rd movement
iv. 4th movement
v. Scherzo

4. Rhythmology, Op.26 (1969-1971) [44:24]
i. In 5/8
ii. Hasapiko to Aries
iii. In 7/8
iv. Hasapiko to Taurus
v. In 9/8 (in the style of Eric Satie)
vi. Hasapiko to Gemini
vii. In 11/8
viii. Hasapiko to Aquarius
ix. In 13/8
x. Hasapiko to the Moon
xi. In 15/8
xii. Hasapiko to Virgo

Danae Kara, piano

Recorded at Athens Concert Hall, Athens, Greece, August 24, 1995 (Ηχογραφήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στις 24 Αυγούστου 1995)

Naxos 1996

(HD 1080p – Audio video)

* Χρόνος έναρξης του κάθε έργου – Start time of each work

Πρώτη δημοσίευση: 22  Μαΐου 2015 – First publication: May 22, 2015
Τελευταία ενημέρωση: 5 Ιουνίου 2016 – Last update: June 5, 2016


Danae Kara, 1995
Η Δανάη Καρά γεννήθηκε το 1953 στην Κωνσταντινούπολη και εκεί ξεκίνησε την ενασχόλησή της με τη μουσική στην ηλικία των πέντε ετών, στο Δημοτικό Ωδείο Κωνσταντινούπολης με τον Friedrich von Statzer, μαθητή των Emil von Sauer και Friedrich Wührer. Μετανάστευσε στην Ελλάδα το 1966, όπου και συνέχισε τις σπουδές της στο Ωδείο Αθηνών με την πιανίστρια Μαρία Χαιρογιώργου-Σιγάρα, μαθήτρια των Alfredo Casella και Marguerite Long, και τον συνθέτη Κωνσταντίνο Κυδωνιάτη για τη θεωρητική της εκπαίδευση, λαμβάνοντας το «Δίπλωμα Σολίστα Πιάνου», καθώς και το «Ανώτατο Δίπλωμα Θεωρίας» με τη διάκριση «Πρώτου Βραβείου» και «Χρυσού Μεταλλίου της Ιφιγένειας και Ανδρέα Συγγρού» το 1972.

Ολοκλήρωσε τον κύκλο ανώτερων σπουδών αποφοιτώντας ως υπότροφος από το Juilliard School of Music στη Νέα Υόρκη το 1978, με Μπάτσελορ Μουσικης (BΜ) και Μάστερ Μουσικής (MΜ). Στην ίδια σχολή δίδαξε ως βοηθός καθηγητή. Η καλλιτεχνική της ιδεολογία επηρεάστηκε από τους καθηγητές της, τον πιανίστα Jacob Lateiner, καθώς επίσης και από τον συνθέτη David Diamond. Πέρα από την παραλαβή της μουσικής κληρονομιάς της Isabelle Vengerova από τον Lateiner, η Καρά έχει μελετήσει και με τους Ivan Moravec και Nina Svetlanova, μαθήτρια του Heinrich Neuhaus.

Με πρώτο ατομικό ρεσιτάλ στην ηλικία των δεκαέξι ετών (1969) στην Αθήνα, η Δανάη Καρά έχει δώσει συναυλίες σε πολυάριθμες χώρες της Ευρώπης, της Λατινικής Αμερικής, τη Ρωσία και στις πρώην Δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης.

Η Δανάη Καρά περιόδευσε εκτενώς κατά τη διάρκεια των ετών 1979 έως 2009, ως σολίστ, λαμβάνοντας μέρος σε φεστιβάλ και συναυλίες με πολυάριθμες ορχήστρες όπως η Aarhus Symphony Orchestra, όλες οι Ελληνικές Ορχήστρες, η Ορχήστρα του Λονδίνου, η Συμφωνική της Μπανγκόκ, της Βουδαπέστης, της Λιθουανίας, του Φεστιβάλ του Σερβαντίνο, η Εθνική Ορχήστρα του Μονπελιέ, η ορχήστρα Βιρτουόζοι της Μόσχας, η Φιλαρμονική της Σόφιας, η Ορχήστρα Μοτσαρτέουμ του Σάλτσμπουργκ, η Ορχήστρα Δωματίου της Βιένης, και πολλές άλλες.

Ανάμεσα στους διευθυντές ορχήστρας με τους οποίους έχει συνεργαστεί υπήρξαν οι Giancarlo Andretta, Matthias Bamert, Hans Graf, John Georgiadis, Philippe Entremont, Μιλτιάδης Καρύδης, Jakob Kowalski, Alexander Lazarev, Friedemann Layer, Christian Mandeal, Αλέξανδρος Μυράτ, Robertas Servenikas και Vladimir Spivakov.

Στο ενεργητικό της έχει πολυάριθμες ζωντανές αναμεταδόσεις από την Ελληνική Ραδιοφωνία και Τηλεόραση (ΕΡΤ), την EBU, το Baku Radio & Television, το Radio Educación, το Radio UNAM, το Radio France, το France Musique, το WDR Γερμανίας, το WGBH Boston, το WQXR-FM New York, το Glastonbury Radio και το BBC Radio 3.

Ως μουσικός δωματίου έχει συνεργαστεί με τη μεσόφωνο Μαρκέλλα Χατζιάνο, τον μπάσο Χριστόφορο Σταμπόγλη, τη βιολoνίστρια Hideko Udagawa, και τα κουαρτέτα εγχόρδων Voces, Auer και Kroger.

Ως Artist-in-residence, δίδαξε στο Αμερικανικό Κολέγιο Ελλάδας από το 1987 έως το 2012.

Η δισκογραφία της που πραγματοποιήθηκε με τις εταιρείες Naxos Records, Universal/Decca Records, Agorá Musica, Philips/PolyGram, Millenium Archives, EMI Classics και Lyra, είχε διεθνή απήχηση και αναγνώριση. Πιο συγκεκριμένα, η Καρά απόσπασε την προσοχή των ειδικών τόσο για τις πρώτες εκτελέσεις σημαντικών έργων όσο και για τα ασυνήθιστα έργα που έφερε στο προσκήνιο με ηχογραφήσεις όπως τα «Τρία Κοντσέρτα για πιάνο», του Φέλιξ Μέντελσον, το «Κοντσέρτο για πιάνο» του Γιώργου Σισιλιάνου, τα «Κοντσέρτα για πιάνο» του Νίκου Σκαλκώτα, τις «62 Σονάτες» του Ντομένικο Τσιμαρόζα, κύκλους έργων του Γιοχάνες Μπραμς, τα «Έργα για πιάνο» του Δημήτρη Μητρόπουλου, τα «Έργα για πιάνο» του Μάνου Χατζιδάκι, και άλλα γνωστά άλμπουμ της. Η Δανάη Καρά έλαβε το «Βραβείο Δισκογραφίας 2000» από την Ένωση Ελλήνων Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής.

Για τη διαρκή αφοσίωσή της και αποφασιστικότητα να φέρει στο προσκήνιο αγνοημένα έργα, όπως το μνημειώδες «Τρίτο Κονσέρτο για πιάνο» του Νίκου Σκαλκώτα το 2003 στο Παρίσι, η Δανάη Καρά τιμήθηκε από το Εθνικό Συμβούλιο Μουσικής και μέλος του IMC/UNESCO με το Ελληνικό Βραβείο Μουσικής 2003.

Πηγή: el.wikipedia.org



For her enduring commitment and determination in giving premières of important music, such as the monumental Third Piano Concerto by Nikos Skalkottas in 2003 in Paris, Danae Kara received the Hellenic Music Award of the National Council of Music/Unesco. Trained at the Juilliard School of Music in New York, where her principal teacher and mentor was Jacob Lateiner, she has given numerous performances worldwide during her career of forty years. Born in 1953 in Istanbul, she made her début at the age of sixteen in Athens, and has appeared as soloist with over thirty orchestras, including the BBC Philharmonic, Vienna Chamber Orchestra, Salzburg-Mozarteum Orchestra, and London Festival Orchestra, performing in major venues of European cities, in the United States, Latin America, and the former Soviet Republics. She has enjoyed the collaboration of distinguished conductors among whom have been Giancarlo Andretta, Matthias Bamert, Hans Graf, Alexander Lazarev, and Friedemann Layer. She is the recipient of the Recording Award 2000 from The Union of Greek Theater & Music Critics.

Source: naxos.com


Μάνος Χατζιδάκις: Βιογραφικό Σημείωμα σε Πρώτο Πρόσωπο

Γεννήθηκα στις 23 του Οκτώβρη του 1925 στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες. Η συνύπαρξη εκείνο τον καιρό ενός αντιτύπου της μπελ-επόκ, με αυθεντικούς τούρκικους μιναρέδες, έδιναν χρώμα και περιεχόμενο σε μια κοινωνία-πανσπερμία απ' όλες τις γωνιές της Ελλαδικής γης, που συμπτωματικά βρέθηκε να ζει σε ακριτική περιοχή και να χορεύει τσάρλεστον στις δημόσιες πλατείες. Σαν άνοιξα τα μάτια μου είδα με απορία πολύ κόσμο να περιμένει την εμφάνισή μου (το ίδιο συνέχισα κι αργότερα να απορώ σαν με περίμεναν κάπου καθυστερημένα να φανώ). Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη, κόρη του Κωνσταντίνου Αρβανιτίδη, και ο πατέρας μου απ' την Μύρθιο της Ρεθύμνου, απ' την Κρήτη. Είμαι ένα γέννημα δύο ανθρώπων που καθώς γνωρίζω δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ΄ την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του Θεού. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την λεγόμενη «ευρωπαϊκή», φέραν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα.

Προσπάθησα όλον το καιρό που μέναμε στην Ξάνθη να γνωρίσω σε βάθος τους γονείς μου και να εξαφανίσω την αδελφή μου. Δεν τα κατάφερα και τα δύο. Έτσι μετακομίσαμε το '32 στην Αθήνα όπου δεν στάθηκε δυνατόν να λησμονήσω την αποτυχία μου. Άρχιζα να ζω και να εκπαιδεύομαι στην πρωτεύουσα ενώ παράλληλα σπούδαζα τον έρωτα και την ποιητική λειτουργία του καιρού μου. Έλαβα όμως την αττική παιδεία όταν στον τόπο μας υπήρχε και Αττική και Παιδεία. Μ' επηρεάσανε βαθιά ο Ερωτόκριτος, ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, το Εργοστάσιο του Φιξ, ο Χαράλαμπος του «Βυζαντίου», το υγρό κλίμα της Θεσσαλονίκης και τα άγνωστα πρόσωπα που γνώριζα τυχαία και παρέμειναν άγνωστα σ' όλα τα χρόνια τα κατοπινά. Στην κατοχική περίοδο συνειδητοποίησα πόσο άχρηστα ήτανε τα μαθήματα της Μουσικής, μια και μ' απομάκρυναν ύπουλα απ' τους αρχικούς μου στόχους που ήταν να επικοινωνήσω, να διοχετευθώ και να εξαφανιστώ, γι' αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την Κατοχή. Έτσι δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς εγλύτωσα απ' το να μοιάζω με τα μέλη του Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου. Έγραψα ποιήματα και πολλά τραγούδια, και ασκήθηκα ιδιαίτερα στο να επιβάλλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες, πράγμα που άλλωστε με ωφέλησε τα μέγιστα σαν έγινα υπάλληλος τα τελευταία χρόνια. Απέφυγα μετά περίσσιας βδελυγμίας ό,τι τραυμάτιζε το ερωτικό μου αίσθημα και την προσωπική μου ευαισθησία.

Ταξίδεψα πολύ και αυτό με βοήθησε ν' αντιληφθώ πως η βλακεία δεν ήταν αποκλειστικόν του τόπου μας προϊόν, όπως περήφανα ισχυρίζονται κι αποδεικνύουν συνεχώς οι έλληνες σωβινιστές και της εθνικοφροσύνης οι εραστές. Παράλληλα ανακάλυψα ότι τα πρόσωπα που μ' ενδιαφέρανε έπρεπε να ομιλούν απαραιτήτως ελληνικά, γιατί σε ξένη γλώσσα η επικοινωνία γινότανε οδυνηρή και εξαφάνιζε το μισό μου πρόσωπο.

Το '66 βρέθηκα στην Αμερική. Έμεινα κι έζησα εκεί κάπου έξι χρόνια, τα χρόνια της δικτατορίας, για λόγους καθαρά εφοριακούς – ανεκαλύφθη πως χρωστούσα τρεισήμισι περίπου εκατομμύρια στο δημόσιο. Όταν εξόφλησα το χρέος μου επέστρεψα περίπου το '72 και ίδρυσα ένα καφενείο που το ονομάσαμε Πολύτροπον, ίσαμε τη μεταπολίτευση του '74, όπου και τόκλεισα γιατί άρχιζε η εποχή των γηπέδων και των μεγάλων λαϊκών εκτονώσεων. Κράτησα την ψυχραιμία μου και δεν εχόρεψα εθνικούς και αντιστασιακούς χορούς στα γυμναστήρια και στα γεμάτα από νέους γήπεδα. Κλείνοντας το Πολύτροπο είχα ένα παθητικό πάλι της τάξεως περίπου των τρεισήμισι εκατομμυρίων – μοιραίος αριθμός, φαίνεται, για την προσωπική μου ζωή.

Από το '75 αρχίζει μια διάσημη εποχή μου που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε, υπαλληλική, που μ' έκανε ιδιαίτερα γνωστό σ' ένα μεγάλο και απληροφόρητο κοινό, βεβαίως ελληνικό, σαν άσπονδο εχθρό της ελληνικής μουσικής, των ελλήνων μουσικών και της εξίσου ελληνικής κουλτούρας. Μέσα σ' αυτή την περίοδο και ύστερα από ένα ανεπιτυχές έμφραγμα στην καρδιά, προσπάθησα πάλι, ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω τις ακριβές καφενειακές μου ιδέες πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού, εννοώντας να επιβάλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες. Και οι δύο όμως τούτοι οργανισμοί σαθροί και διαβρωμένοι από τη γέννησή τους κατάφεραν να αντισταθούν επιτυχώς και, καθώς λεν, να με νικήσουν «κατά κράτος». Παρ' όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό γεννήθηκε το Τρίτο κι επιβλήθηκε στη χώρα.

Καταστάλαγμα του βίου μου μέχρι στιγμής είναι:

Αδιαφορώ για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.
Πιστεύω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.
Περιφρονώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.

Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ «λαχεία στον ουρανό» και προκαλώντας τον σεβασμό των νεωτέρων μου μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας και Μεγάλος Ερωτικός.

Μάνος Χατζιδάκις
Νοέμβριος 1980 - Μάρτιος 1981

Πηγή: hadjidakis.gr (Διατηρήθηκε η ορθογραφία του πρωτοτύπου)




















Δείτε επίσης – See also

No comments:

Post a Comment