Matthew Bourne

Matthew Bourne

Sunday, June 07, 2015

Christoph Willibald Gluck: Orfeo ed Euridice – A film by Ondřej Havelka – Bejun Mehta, Eva Liebau, Regula Mühlemann – Václav Luks

The Baroque Theatre of Český Krumlov Castle provides an ideal setting for one of the most important operas in music history, Christoph Willibald Gluck's "Orfeo ed Euridice". Director Ondřej Havelka captures much more than a stage performance: combining period details with modern psychological interpretation he chooses a cinematic approach that literally takes us behind the scenes of this unique venue. Bejun Mehta, "arguably the best countertenor in the world today" (Sueddeutsche Zeitung), lends credibility to the emotions tormenting Orfeo's heart. As his beloved Euridice, Austrian soprano Eva Liebau juggles joy and jealousy. Bringing comic relief to the work's dark tone is Regula Mühlemann as Amore, who cheerily sends mortals zigzagging on their way to life, love – and, maybe, death. Under the baton of baroque specialist Václav Luks, the splendid soloists are supported by the Prague orchestra and vocal ensemble Collegium 1704 and Collegium Vocale 1704. This is the perfect new release to celebrate Gluck's 300th anniversary in 2014!



Το μπαρόκ θέατρο του γοτθικού κάστρου του 13ου αιώνα Český Krumlov, στις όχθες του ποταμού Μολδάβα στην Τσεχία, προσφέρει το ιδανικό σκηνικό για μία από τις σημαντικότερες όπερες στην ιστορία της μουσικής, την όπερα «Ορφέας και Ευριδίκη» του Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ. Ο Τσέχος σκηνοθέτης Ondřej Havelka επιλέγει να προσεγγίσει κινηματογραφικά το έργο, συνδυάζοντας τα στοιχεία εποχής με μια σύγχρονη ψυχολογική ερμηνεία. Ο σπουδαίος Αμερικανός σολίστας Bejun Mehta, «αναμφισβήτητα ο καλύτερος κόντρα-τενόρος στον κόσμο σήμερα» κατά την έγκυρη γερμανική εφημερίδα Süddeutsche Zeitung, προσφέρει μιαν ερμηνεία αναφοράς στο ρόλο του Ορφέα. Η διακεκριμένη Αυστριακή σοπράνο Eva Liebau αποδίδει μιαν αξέχαστη Ευρυδίκη. Η ανερχόμενη Ελβετή σοπράνο Regula Mühlemann χαρίζει στο ρόλο του Έρωτα μια κωμική νότα ανακούφισης από τη σκοτεινή ατμόσφαιρα του έργου. Τη μπαρόκ ορχήστρα της Πράγας Collegium 1704 και το φωνητικό σύνολο Collegium Vocale 1704, διευθύνει ο ιδρυτής των δύο συνόλων και ειδικός της μουσικής μπαρόκ, ιδιαίτερα γνωστός για τις ερμηνείες των έργων του μεγάλου Τσέχου συνθέτη Jan Dismas Zelenka, ο Václav Luks. Η παραγωγή της ταινίας αυτής πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του εορτασμού για την 300ή επέτειο από τη γέννηση του Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ.

With English subtitles – Με αγγλικούς υπότιτλους



Christoph Willibald Gluck (1714-1787)

Orfeo ed Euridice (1762)


A film by Ondřej Havelka

(1762 Vienna Version)

Libretto (Λιμπρέτο): Ranieri de' Calzabigi

Orfeo..........Bejun Mehta, countertenor
Euridice..........Eva Liebau, soprano
Amore..........Regula Mühlemann, soprano

Collegium 1704, Collegium Vocale 1704

Conductor (Μουσική Διεύθυνση): Václav Luks

Screenplay and Direction (Σενάριο και Σκηνοθεσία): Ondřej Havelka
Choreographer (Χορογράφος): Andrea Miltnerová
Set Designer (Σκηνογράφος): Zdeněk Flemming
Costume Designer (Ενδυματολόγος): Jana Zbořilová
Director of Photography (Διευθυντής Φωτογραφίας): Jan Malíř
Sound Design (Τεχνικός Ήχου): Andreas Neubronner
Artistic Advisor (Καλλιτεχνικός Σύμβουλος): Bejun Mehta
Producer (Παραγωγός): Herbert G. Kloiber

Filmed at the Baroque Theatre of Český Krumlov Castle, 2013

(HD 720p)

First publication: June 7, 2015 / Πρώτη δημοσίευση: 7 Ιουνίου 2015
Last update: October 15, 2016 / Τελευταία ενημέρωση: 15 Οκτωβρίου 2016
















Ως προς την ουσία της γραφής ο Γκλουκ θεωρείται ένας από τους βασικούς μεταρρυθμιστές της όπερας. Οι καινοτομίες του εντοπίζονται πρώτα σε στοιχεία θεατρικής οικονομίας (περιορισμός των ρόλων που συμμετέχουν, οργάνωση των σκηνών, αυστηρή πλοκή) που επιτρέπουν μια όπερα η οποία υπακούει σε ένα συνολικό στόχο και όχι πια μια σειρά από άριες ή ρετσιτατίβι, που απλώς «επενδύονται» με το καλούπι της όπερας. Κυρίως όμως η στροφή του Γκλουκ αφορά στη χάραξη νέων ορίων μεταξύ της μουσικής και του μύθου. Ύστερα από αυτόν, τα λιμπρέτα άρχισαν πλέον να γράφονται αποκλειστικά για τη χρήση από έναν μόνο συνθέτη, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε στο παρελθόν. Η αναβάθμιση του μύθου στόχευε στην τελολογική ολοκλήρωση της όπερας, αφού της έδινε πλέον κάποιον νέο, συνολικό στόχο: η μουσική και ο λόγος έπρεπε να ταυτίζονται κάθε στιγμή, έτσι ώστε η ψυχική επίδραση στον ακροατή να είναι διαρκώς έντονη και να ακολουθεί την πλοκή.

Την όπερα «Ορφέας και Ευρυδίκη» του Γκλουκ τη συναντάμε σε διάφορες εκδοχές: άλλο ανέβασμα στη Βιένη (1762), άλλο στο Παρίσι (1774), ενώ υπάρχουν διαθέσιμες και άλλες μορφές με λιγότερο σημαντικές διαφοροποιήσεις. Στην πρώτη εκδοχή, ο ρόλος του καλλίφωνου Ορφέα αποδίδεται από καστράτο. Την πρεμιέρα τραγούδησε ο διάσημος στην εποχή του, Γκαετάνο Γκουαντάνι. Σήμερα που αυτή η εκδοχή ερμηνεύεται συχνότερα από εκείνη του Παρισιού, ο ρόλος δίνεται σε γυναίκες, ενώ σε αυτή του 1774 ο Ορφέας είναι τενόρος και γλώσσα η γαλλική. Από τη μια στην άλλη εκδοχή υπάρχουν αρκετές ακόμη διαφορές στην ενορχήστρωση, στις φωνητικές κατατάξεις και στη δομή. Στα δώδεκα χρόνια που μεσολάβησαν από το ανέβασμα της Βιένης ως το ανέβασμα του Παρισιού οι μεταβολές που επήλθαν σκοπό είχαν να απομακρύνουν και άλλο την όπερα από το μπαρόκ και να τη στρέψουν πιο έντονα στον κλασικισμό, αν όχι και σε έναν πρώιμο ρομαντισμό. Δεν πρέπει άλλωστε να ξεχνούμε ότι η αυστηρή κατάταξη των διαφόρων ρευμάτων είναι προϊόν πολύ μεταγενέστερης ακαδημαϊκής δουλειάς. Την ίδια περίπου εποχή, στα έργα του Μότσαρτ αυτές οι διαφοροποιήσεις έχουν πλέον ελαχιστοποιηθεί, γεγονός που δείχνει και τη συγκριτικά αυξημένη «σιγουριά» της εξέλιξης της μοτσάρτειας γραφής.

Πηγή: Μαλούχος Γεώργιος Π., 1997 (tovima.gr)


Stage of Český Krumlov Castle Theatre (Garden scene), 1999.
Photo by Věroslav Škrabánek
















Auditorium of Český Krumlov Castle Theatre, 1999.
Photo by Věroslav Škrabánek
















Οι συγκυρίες δεν θα μπορούσαν να είναι ευνοϊκότερες για τη συνάντηση του Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ, του συνθέτη που στην πορεία απέκτησε μιαν εμπεριστατωμένη άποψη για τα πράγματα της ευρωπαϊκής όπερας, με τον αρχαιολάτρη συγγραφέα Ranieri de' Calzabigi και τον χορογράφο Gasparo Angiolini ο οποίος επιθυμούσε να ανάγει τον χορό σε υψηλότερη μορφή τέχνης. Το 1762, προσφέρεται η δυνατότητα για τη δημιουργία ενός έργου επ' ευκαιρία της γιορτής του Γερμανού βασιλιά Φραγκίσκου Α'. Ο Galzabigi γράφει για τον Γκλουκ ένα λιμπρέτο που αποτελεί πρόσκληση για ανανέωση του οπερατικού είδους. Η δράση, που ξεκινά αμέσως μετά το θάνατο της Ευρυδίκης, είναι ιδιαίτερα ρηξικέλευθη σε σύγκριση με παλαιότερες όπερες που είχαν βασιστεί στο ίδιο θέμα. Η ποίηση είναι απλή αλλά μεγαλόπνοη και, παρόλο που ο αριθμός των ρόλων έχει περιοριστεί στο ελάχιστο (οι ρόλοι είναι μόνο τρεις: ο Ορφέας, η Ευρυδίκη και ο Έρως), η χορωδία, αντίθετα, αποκτά πρωταρχική σημασία. Είναι αυτονόητο πως πρόκειται για αναφορά στο αρχαίο ελληνικό θέατρο αλλά και στη γαλλική λυρική τραγωδία, που ο Galzabigi είχε όλο τον χρόνο να μελετήσει κατά τη μακρά διαμονή του στο Παρίσι.

Εφόσον τέθηκαν οι ποιητικές βάσεις, το κρίσιμο βήμα έπρεπε να γίνει από τον συνθέτη. Ο Γκλουκ αναλαμβάνει την ευθύνη αυτή σαν να επρόκειτο να φέρει εις πέρας κάποια αποστολή. Το πρώτο μέτρο που υιοθετεί συνίσταται στο να περιορίσει τις υπερβολές των τραγουδιστών: ο συνθέτης καταργεί τις άριες da capo (άριες τριμερούς μορφής, με την τρίτη ενότητα να αποτελεί επανάληψη της πρώτης), εμποδίζοντας με τον τρόπο αυτό τις μεγάλες ντίβες (άνδρες και γυναίκες) να κάνουν επίδειξη της δεξιοτεχνίας τους, συχνά άστοχα, κατά την επανάληψη της πρώτης ενότητας της άριας. Όλες οι νότες είναι προσεκτικά σημειωμένες στην παρτιτούρα (στερώντας έτσι από τους τραγουδιστές κάθε ελευθερία για αυτοσχεδιασμούς και ποικίλματα, όπως συνηθιζόταν τότε) και ο Γκλουκ, όποτε μπορεί, αναλαμβάνει ο ίδιος τη διεύθυνση των έργων του, προκειμένου να εξασφαλίσει την κατά γράμμα τήρηση των οδηγιών και της μουσικής του γραφής από τους ερμηνευτές. Επιπλέον, ο συνθέτης ζητά από τους τραγουδιστές του να υποδύονται τους χαρακτήρες με τρόπο αληθοφανή καθ' όλη τη διάρκεια του δράματος, όχι αποσπασματικά και μόνο σαν πρόσχημα για την επίδειξη των φωνητικών τους δυνατοτήτων. Ο Γκλουκ εισάγει επίσης μια μεγαλύτερη μουσική συνέχεια αποδομώντας την τυπική κλειστή φόρμα (άρια, ντούο, κλπ) της ιταλικής μπαρόκ όπερας. Το recitativo secco, κατά τη διάρκεια του οποίου ο τραγουδιστής συνοδεύεται μόνο από το κλαβεσέν και που έχει σαν μοναδικό σκοπό την προώθηση της δράσης, εξαφανίζεται, παραχωρώντας τη θέση του στο recitativo accompagnato (ρετσιτατίβο με συνοδεία ορχήστρας). Δίνεται, επομένως, μεγαλύτερη έμφαση στη μουσική αλλά και στη βαθύτερη κατανόηση του έργου. Η μελωδία απλοποιείται και οι μακροσκελείς φωνητικές φιοριτούρες αντικαθίστανται από μια συλλαβική γραφή που επιτρέπει στο κοινό να κατανοήσει καλύτερα το κείμενο. Ο Γκλουκ κάνει, ωστόσο, μια παραχώρηση στις συμβάσεις της opera seria της εποχής του: αναθέτει τον ρόλο του Ορφέα στον Gaetano Guadagni, έναν καστράτο ηλικίας 33 χρόνων, ο οποίος, αν και βρίσκεται στο απόγειο της καριέρας του, αναγκάζεται να αποδεχτεί και να σεβαστεί όλες τις οδηγίες της παρτιτούρας.

Παρά τις πολλές και τολμηρές καινοτομίες του έργου, η πρεμιέρα της όπερας "Orfeo ed Euridice" έλαβε χώρα, με μεγάλη επιτυχία, στις 5 Οκτωβρίου 1762, στο Burgtheater της Βιένης. Ο πλήρης τίτλος του έργου ήταν "Orfeo ed Euridice, azione teatrale per musica in tre atti" («Ορφέας και Ευρυδίκη, θεατρική δράση για μουσική σε τρεις πράξεις»). Η σκηνοθεσία ήταν του Giovanni Maria Quaglio, ενώ η χορογραφία του Gasparo Angiolini. Τον ρόλο του Ορφέα, όπως ήδη αναφέρθηκε, υποδύθηκε ο καστράτο Gaetano Guadagni, της Ευρυδίκης η υψίφωνος Marianna Bianchi και του Έρωτα η υψίφωνος Lucia Clavareau. Την ορχήστρα διηύθυνε ο συνθέτης.
















Σύνοψη

ΠΡΩΤΗ ΠΡΑΞΗ

Πρώτη σκηνή. Στο ξέφωτο ενός δασυλλίου γεμάτου κυπαρίσσια και δάφνες, δίπλα στην Άορνο λίμνη, βρίσκεται ο τάφος της Ευρυδίκης. Η νεαρή γυναίκα δαγκώθηκα από φίδι, λίγες μόλις μέρες πριν τον γάμο της με τον Ορφέα. Νύμφες και βοσκοί έχουν μαζευτεί γύρω από τον τάφο της για να συμμετάσχουν στην πένθιμη τελετή. Μερικοί σκεπάζουν το μνήμα με άνθη, άλλοι καίνε θυμίαμα, ενώ κάποιοι καλούν το πνεύμα της νεαρής εκλιπούσας. Συντετριμμένος ο Ορφέας έχει κρεμάσει το κράνος και τη λύρα του σε ένα δέντρο. Μέσα σε στεναγμούς και θρήνους επαναλαμβάνει συνεχώς το όνομα της αγαπημένης του. Η πένθιμη πομπή αποχωρεί από τη σκηνή, συνοδευόμενη από έναν γαλήνιο χορευτικό σκοπό. Μόνος μέσα στη φύση, ο δύστυχος Ορφέας εκφράζει την απελπισία του: μόνο η ηχώ και το κελάρυσμα του ρυακιού απαντούν στους θρήνους του. Από την αυγή ως το λυκόφως περιπλανιέται σε βουνά και κοιλάδες ικετεύοντας τους θεούς. Όμως, βυθισμένος στην πιο βαθιά αγωνία και απελπισία, ο Ορφέας τελικά εξεγείρεται ενάντια στο πεπρωμένο του και, αφού κατηγορεί τις χθόνιες θεότητες για την αναλγησία τους, αναγγέλλει την πρόθεσή του να κατέβει στο σκοτεινό βασίλειο του Άδη για να σώσει τη γυναίκα του.

Δεύτερη σκηνή. Εμφανίζεται ο Έρωτας για να αναγγείλει στον Ορφέα πως ο Δίας τον λυπήθηκε και του επιτρέπει να κατέβει στο βασίλειο των νεκρών. Αν ο Ορφέας καταφέρει να κατευνάσει την οργή των Ερινύων, των τεράτων και του άσπλαχνου Θανάτου, η Ευρυδίκη θα μπορέσει να επιστρέψει στη ζωή, αφού τηρηθούν οι ακόλουθοι δύο όροι: ο πρώτος όρος επιβάλλει ο Ορφέας να μην κοιτάξει ούτε μια φορά την αγαπημένη του προτού βγουν και οι δυο τους από την άβυσσο της Αόρνου λίμνης και ο δεύτερος να μην αποκαλύψει ότι ενεργεί σύμφωνα με το θέλημα των θεών. Αν παραβεί κάποιον από τους δύο αυτούς όρους, ο Ορφέας θα χάσει οριστικά πλέον την Ευρυδίκη. Θα πρέπει λοιπόν να συγκρατήσει τόσο το βλέμμα όσο και τα λόγια. Αν και δυσαρεστημένος από τη σκληρότητα των όρων και φοβούμενος την πιθανή αντίδραση της Ευρυδίκης, ο Ορφέας δέχεται και δηλώνει άλλη μια φορά ότι είναι αποφασισμένος να φέρει εις πέρας την αποστολή του και να σώσει τη γυναίκα του.


ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΡΑΞΗ

Πρώτη σκηνή. Φριχτή σπηλιά πέρα από τον Κωκυτό, τον υπόγειο ποταμό που σχηματίζεται από τα δάκρυα των κολασμένων. Υπό τους ήχους εκκωφαντικών συμφωνιών, οι Ερινύες και τα φαντάσματα στήνουν δαιμονικό χορό γύρω από τον Ορφέα και ξεσηκώνουν τον Κέρβερο για να φοβερίσουν ακόμη περισσότερο τον παρείσακτο εισβολέα. Οπλισμένος μόνο με τη λύρα του, ο Ορφέας τραγουδά τον πόνο του και προσπαθεί να γαληνέψει τα πλάσματα του σκότους και να προκαλέσει τον οίκτο τους, όμως αυτά αντιδρούν πεισματικά. Σιγά-σιγά η μουσική, όπως ήλπιζε ο αοιδός, κατευνάζει τη μανία των Ερινύων και των τεράτων. Δίχως να σταματήσουν τον χορό τους, οι σκιές αποσύρονται αργά και οι πύλες του Άδη ανοίγουν για να αφήσουν τον Ορφέα να περάσει.

Δεύτερη σκηνή. Ο Ορφέας αντικρίζει τα Ηλύσια Πεδία, έναν υπέροχο τόπο με καταπράσινα άλση, ανθισμένα λιβάδια, φιλόξενες πλαγιές όπου κυλούν ρυάκια και ποτάμια. Οι ψυχές των μακαρίων νεκρών χορεύουν και ο Ορφέας παρακολουθεί μαγεμένος τη σκηνή, προτού απευθυνθεί στη χορωδία των ηρώων και των ηρωίδων που του ζητούν να πλησιάσει: η ευχή του θα πραγματοποιηθεί, ο Έρωτας του δίνει πίσω τη γυναίκα του. Από το βάθος της σκηνής, έρχεται μια χορωδία από ηρωίδες συνοδεύοντας την Ευρυδίκη. Χωρίς να της ρίξει το παραμικρό βλέμμα, ο Ορφέας την παίρνει από το χέρι και την οδηγεί με βιασύνη πέρα από τα Ηλύσια.


ΤΡΙΤΗ ΠΡΑΞΗ

Πρώτη σκηνή. Ο Ορφέας προχωρά σε έναν λβαύρινθο γεμάτο βάτα και αγριόχορτα. Κρατά την Ευρυδίκη από το χέρι και την ενθαρρύνει να εγκαταλείψει χωρίς καμιά καθυστέρηση το βασίλειο των σκιών. Η Ευρυδίκη, έκπληκτη και χαρούμενη που είναι ζωντανή στο πλευρό του αγαπημένου της, δεν καταλαβαίνει για ποιον λόγο ο Ορφέας αποφεύγει το βλέμμα της και αρνείται να την αγκαλιάσει. Του ζητά εξηγήσεις. Αναστατωμένος και ανήσυχος, ο Ορφέας της λέει επίμονα να τον ακολουθήσει χωρίς να απαιτεί απαντήσεις. Η Ευρυδίκη νιώθει ότι ο Ορφέας την απορρίπτει. Αισθάνεται τόσο δυστυχισμένη, που αρνείται να συνεχίσει και, σχεδόν στα όρια της λιποθυμίας, αναγκάζεται να σταματήσει για να ξεκουραστεί. Διχασμένος ανάμεσα στις αντίπαλες δυνάμεις του ερωτικού πάθους και της υπακοής προς τους θεούς, τελικά ο Ορφέας υποκύπτει στις ικεσίες της αγαπημένης του: γυρνά και την αντικρίζει. Η νεαρή γυναίκα πετάγεται όρθια για να σωριαστεί αμέσως μετά νεκρή. Συντετριμμένος ο Ορφέας την κουνά, φωνάζει το όνομά της, κλαίει με αναφιλητά και οδύρεται. Αποφασισμένος να συναντήσει την Ευρυδίκη στο βασίλειο των νεκρών, ο Ορφέας βγάζει το σπαθί του και ετοιμάζεται να δώσει τέλος στη ζωή του.

Δεύτερη σκηνή. Εκείνη όμως τη στιγμή παρεμβαίνει ο Έρωτας και αφοπλίζει τον Ορφέα. Του αναγγέλλει ότι η δοκιμασία έχει τελειώσει και ότι ήρθε η ώρα να πάρει πίσω τη γυναίκα του. Η Ευρυδίκη σηκώνεται σαν να ξυπνά από βαθύ ύπνο και οι δύο ερωτευμένοι φιλιούνται.

Τρίτη σκηνήΥπέροχος ναός αφιερωμένος στον Έρωτα. Βοσκοί και βοσκοπούλες έχουν έρθει να γιορτάσουν την επιστροφή της Ευρυδίκης. Στήνουν χαρούμενο χορό. Ακολουθεί ο Έρωτας και το ζευγάρι των ερωτευμένων. Ο Ορφέας τραγουδά έναν ύμνο στον Έρωτα που θριαμβεύει σε κάθε γωνιά της γης. Η χορωδία επαναλαμβάνει το μουσικό θέμα μέσα σε κλίμα εορταστικής αποθέωσης.

Πηγή: Pablo J. Vajón (Μετάφραση: Γιάννης Σιδέρης, Φωτεινή Βλαχοπούλου), «Η Καθημερινή» 2007






























































































































































More photos


See also

Giuseppe Verdi: La Traviata – Marina Rebeka, Charles Castronovo, Dmitri Hvorostovsky – Orchester & Chor der Wiener Staatsoper, Wiener Staatsballett, Bühnenorchester der Wiener Staatsoper, Speranza Scappucci, Jean-François Sivadier (Wiener Staatsoper, 2016)

Wolfgang Amadeus Mozart: Don Giovanni – Waltteri Torikka, Tapani Plathan, Timo Riihonen, Ida Falk Winland, Joska Lehtinen, Anna Danik, Nicholas Söderlund, Malin Christensson – Tapiola Sinfonietta, New Generation Opera Ensemble, Ville Matvejeff, Erik Söderblom (HD 1080p)

Richard Strauss: Die Frau ohne Schatten – Avgust Amonov, Mlada Khudoley, Olga Savova, Edem Umerov, Olga Sergeyeva – Mariinsky Theatre Orchestra & Chorus, Valery Gergiev – Jonathan Kent, Paul Brown (HD 1080p)

Giacomo Puccini: Tosca – Maria Callas, Carlo Bergonzi, Tito Gobbi – L'Orchestre la Société des Concerts du Conservatoire, Georges Prêtre (1965, Digital Remastering 2014, Audio video)


Giacomo Puccini: Madama Butterfly – Kristine Opolais, Roberto Alagna, Maria Zifchak, Dwayne Croft – Karel Mark Chichon, Anthony Minghella (MET 2016 – Download the opera)


Giuseppe Verdi: La Traviata – Marlis Petersen, Giuseppe Varano, James Rutherford – Graz Philharmonic Orchestra and Graz Opera Chorus, Tecwyn Evans, Peter Konwitschny (Oper Graz 2011, HD 1080p)


Alban Berg: Lulu – Marlis Petersen, Kirill Petrenko, Dmitri Tcherniakov – Bavarian State Opera 2015 (Download the opera)


Georges Bizet: Carmen – Elena Maximova, Giancarlo Monsalve, Michael Bachtadze, Johanna Parisi – Myron Michailidis, Enrico Castiglione (Taormina Festival 2015, HD 1080p)

Giacomo Puccini: Turandot – Mlada Khudoley, Riccardo Massi, Guanqun Yu, Michael Ryssov – Wiener Symphoniker, Paolo Carignani – Marco Arturo Marelli (Bregenz Festival 2015 – Download the opera)


Engelbert Humperdinck: Hänsel und Gretel – Brigitte Fassbaender, Edita Gruberova, Helga Dernesch, Hermann Prey, Sena Jurinac – Wiener Philharmoniker, Georg Solti (HD 1080p)


Antonio Vivaldi: Ercole su'l Termodonte – Zachary Stains, Mary-Ellen Nesi, Alan Curtis, John Pascoe (Spoleto Festival 2006)

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Iolanta – Anna Netrebko, Sergei Skorokhodov, Valery Gergiev, Mariinsky Theater 28/9/2009


Giacomo Puccini: Tosca, Act II – Maria Callas, Renato Cioni, Tito Gobbi, Georges Prêtre, Franco Zeffirelli


Dmitri Shostakovich: Katerina Izmailova (Lady Macbeth of Mtsensk), 1966 – A film by Mikhail Shapiro – Galina Vishnevskaya, Konstantin Simeonov

No comments:

Post a Comment