Lukas Geniušas

Lukas Geniušas
Lukas Geniušas (b. 1990), pianist – Second Prize (XV International Tchaikovsky Competition, 2015)

Monday, August 31, 2015

Sergei Rachmaninov: Piano Concerto No.2 in C minor – Conrad Tao, Brevard Music Center Orchestra, JoAnn Falletta (HD 1080p)

Στις αρχές του 1900, ο Σεργκέι Ραχμάνινοφ επισκέπτεται τον ψυχαναλυτή και υπνοθεραπευτή Νικολάι Νταλ (μία από τις πλέον αινιγματικές μορφές στη ζωή του), προσπαθώντας να βρει μια διέξοδο στο αδιέξοδο που τον οδηγούσαν τα υπαρξιακά του προβλήματα. Μετά από μήνες θεραπείας, στη διάρκεια της οποίας επισκέπτεται τον δόκτορα Νταλ σε καθημερινή βάση, πλούσιες συνθετικές ιδέες τον κατακλύζουν και η μουσική ρέει και πάλι άφθονη από την πένα του! Είναι η ίδια μουσική που έγραφε πριν από την κρίση που διερχόταν αλλά και συνάμα διαφορετική, πιο ώριμη, πιο μεστή, πιο τεκμηριωμένη. (*)

Η αφετηρία αυτής της «δεύτερης συνθετικής περιόδου» επισφραγίζεται με δύο έργα του 1901, που θεωρούνται μέχρι σήμερα από τα πλέον δημοφιλή του συνθέτη: τη Σουίτα για δύο πιάνα, έργο 17, και το Κονσέρτο για πιάνο και ορχήστρα αρ. 2 σε Ντο ελάσσονα, έργο 18, το οποίο γνωρίζει τεράστια επιτυχία, καθώς έρχονται αμέσως οι πρώτες προτάσεις για παρουσίασή του στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στο Λονδίνο και τη Λειψία. Ο Ραχμάνινοφ έχει εισέλθει και πάλι σε φάση ακμής και έχει τη δυνατότητα να χτίζει και πάλι τη ζωή του όπως πραγματικά εκείνος επιθυμεί.

(*) Εκείνη την εποχή, η θεραπεία μέσω ύπνωσης (hypnotherapy) ήταν μία από τις μεγάλες «ανακαλύψεις» της εποχής. Και ο Μάλερ κατέφυγε στη θεραπεία αυτή (μετά την κρίση του γάμου του) και μάλιστα στον ίδιο τον Φρόυντ!

Πηγή: deligiannopoulos.com


Το Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 2 σε Ντο ελάσσονα, έργο 18, του Σεργκέι Ραχμάνινοφ, ερμηνεύει ο – εικοσιδύο χρόνων σήμερα – ταλαντούχος Αμερικανός (κινεζικής καταγωγής) πιανίστας και συνθέτης Conrad Tao. Την Brevard Music Center Orchestra διευθύνει η διακεκριμένη Αμερικανίδα αρχιμουσικός JoAnn Falletta. Στο ανκόρ, ο Conrad Tao ερμηνεύει το Πρελούδιο σε Σολ δίεση μινόρε, έργο 32 αρ. 12, του Ραχμάνινοφ.



The Piano Concerto No.2 in C minor, Op.18, is a concerto for piano and orchestra composed by Sergei Rachmaninov between the autumn of 1900 and April 1901. The second and third movements were first performed with the composer as soloist on 2 December 1900. The complete work was premiered, again with the composer as soloist, on 9 November 1901, with his cousin Alexander Siloti conducting. This piece is one of Rachmaninov's most enduringly popular pieces, and established his fame as a concerto composer.














Sergei Rachmaninov (1873-1943)

♪ Piano Concerto No.2 in C minor, Op.18 (1900-1901)


i. Moderato
ii. Adagio sostenuto
iii. Allegro scherzando

Conrad Tao, piano


Brevard Music Center Orchestra

Μουσική διεύθυνση (Conductor): JoAnn Falletta

North Carolina, Brevard Music Center, Whittington-Pfohl Auditorium, August 3, 2014 (3 Αυγούστου 2014)


(HD 1080p)


Πρώτη δημοσίευση: 31 Αυγούστου 2015 – First publication: August 31, 2015
Τελευταία ενημέρωση: 31 Αυγούστου 2016 – Last update: August 31, 2016



i. Moderato




ii. Adagio sostenuto




iii. Allegro scherzando




(Encore) Sergei Rachmaninov: Prelude in G sharp minor, Op.32 No.12 (1910)





Conrad Tao has appeared worldwide as a pianist and composer, and has been dubbed a musician of "probing intellect and open-hearted vision" by the New York Times, a "thoughtful and mature composer" by NPR, and "ferociously talented" by Time Out New York. In June of 2011, the White House Commission on Presidential Scholars and the Department of Education named Tao a Presidential Scholar in the Arts, and the National Foundation for Advancement in the Arts awarded him a YoungArts gold medal in music. Later that year, Tao was named a Gilmore Young Artist, an honor awarded every two years highlighting the most promising American pianists of the new generation. In May of 2012, he was awarded the prestigious Avery Fisher Career Grant.

During the 2015-2016 season, Tao performs with the Philadelphia Chamber Orchestra, Pittsburgh Symphony Orchestra, Cincinnati Symphony, Dallas Symphony Orchestra, Buffalo Philharmonic, Pacific Symphony, Brazilian Symphony, and Calgary Philharmonic, among others; he also performs recitals in Europe and throughout the United States with repertoire ranging from Bach to Frederic Rzewski to Rachmaninoff to Julia Wolfe. Past notable symphonic engagements have included the San Francisco Symphony, Baltimore Symphony, Toronto Symphony, St. Louis Symphony, Detroit Symphony, National Arts Centre Orchestra, Indianapolis Symphony, and Nashville Symphony. Tao maintains a close relationship with the Aspen Music Festival, and has appeared at the Sun Valley Summer Symphony, Brevard Music Center, Ravinia Festival, and Mostly Mozart Festival.

In June of 2013, Tao kicked off the inaugural Unplay Festival at the Powerhouse Arena in Brooklyn, which he curated and produced. The festival, designated a "critics' pick" by Time Out New York and hailed by the New York Times for its "clever organization" and "endlessly engaging" performances, featured Conrad with guest artists performing a wide variety of new works. Across three nights encompassing electroacoustic music, performance art, youth ensembles, and much more, Unplay explored the fleeting ephemera of the Internet, the possibility of a 21st-century canon, and music's role in social activism and critique. That month, Tao, a Warner Classics recording artist, also released Voyages, his first full-length for the label, declared a "spiky debut" by the New Yorker's Alex Ross. Of the album, NPR wrote: "Tao proves himself to be a musician of deep intellectual and emotional means – as the thoughtful programming on this album... proclaims". His next album, Pictures, which slots works by David Lang, Toru Takemitsu, Elliott Carter, and Tao himself alongside Mussorgsky's familiar and beloved Pictures at an Exhibition, will be released in October, 2015.

Tao's career as composer has garnered an eight consecutive ASCAP Morton Gould Young Composer Awards and the Carlos Surinach Prize from BMI. In the 2013-2014 season, while serving as the Dallas Symphony Orchestra's artist-in-residence, Tao premiered his orchestral composition, The world is very different now. Commissioned in observance of the 50th anniversary of the assassination of President John F. Kennedy, the work was described by the New York Times as "shapely and powerful". Most recently, the Chamber Orchestra of Philadelphia commissioned a new work for piano, orchestra, and electronics, An Adjustment, which received its premiere in September 2015 with Tao at the piano. The Philadelphia Inquirer declared the piece abundant in "compositional magic", a "most imaginative [integration of] spiritual post-Romanticism and '90s club music".

Tao was born in Urbana, Illinois, in 1994. He has studied piano with Emilio del Rosario in Chicago and Yoheved Kaplinsky in New York, and composition with Christopher Theofanidis.

Source: imgartists.com

Conrad Tao
















JoAnn Falletta



















Δείτε επίσης – See also

Conrad Tao: Voyages – Meredith Monk, Sergei Rachmaninov, Maurice Ravel, Conrad Tao (Download)

Ludwig van Beethoven: Piano Concerto No.1 in C major – Conrad Tao, Detroit Symphony Orchestra, Leonard Slatkin


Sergei Rachmaninov

Sergei Rachmaninov: All-Night Vigil – Beate Koepp, Kwon-Shik Lee – WDR Rundfunkchor, Nicolas Fink (HD 1080p)

Sergei Rachmaninov: Suite No.2 for two pianos, Op.17 – Martha Argerich, Nelson Freire

Sergei Rachmaninov: The Isle of the Dead – hr-Sinfonieorchester, Edward Gardner (HD 1080p)

Sergei Rachmaninov: Rhapsody on a Theme of Paganini – hr-Sinfonieorchester, Kirill Gerstein, Edward Gardner (HD 1080p)

Sergei Rachmaninov: Piano Concerto No.2 in C minor – Dejan Lazić, London Philharmonic Orchestra, Kirill Petrenko (Audio video)

Sergei Rachmaninov: Rhapsody on a Theme of Paganini – Stephen Hough, BBC Symphony Orchestra, Sakari Oramo (HD 1080p)

Sergei Rachmaninov: Elegie Op.3 No.1 – Irina Lankova

Sergei Rachmaninov: Rhapsody on a Theme of Paganini, Symphony No.2 in E minor – Denis Matsuev, Leonard Slatkin (Full HD 1080p)

Sergei Rachmaninov: Piano Concertos No.2 & No.3, Vocalise – Denis Matsuev, Leonard Slatkin (Full HD 1080p)


A Russian Night: Tchaikovsky, Rachmaninov & Stravinsky – Hélène Grimaud, Claudio Abbado (Full HD 1080p)

Wednesday, August 26, 2015

Ludwig van Beethoven: Piano Concerto No.1 in C major – Conrad Tao, Detroit Symphony Orchestra, Leonard Slatkin

Ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν έγραψε το Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 1 μεταξύ των ετών 1796 και 1797. Παρότι είναι το πρώτο κοντσέρτο για πιάνο του συνθέτη το οποίο εκδόθηκε, στην πραγματικότητα αποτελεί την τρίτη κατά σειρά συνθετική του απόπειρα στο συγκεκριμένο είδος. Το έργο περιέχει σαφείς αναφορές στο στυλ γραφής των Χάυντν και Μότσαρτ, εντοπίζονται ωστόσο σε αυτό στοιχεία χαρακτηριστικά της μουσικής προσωπικότητας του Μπετόβεν, όπως για παράδειγμα οι αιφνίδιες μεταβολές στην αρμονία και οι αντιθέσεις. Το έργο παρουσιάστηκε το 1798 στην Πράγα με σολίστ στο πιάνο τον ίδιο τον συνθέτη.

Το Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 1 σε Ντο μείζονα, έργο 15 του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν ερμηνεύει ο – εικοσιδύο χρόνων σήμερα – ταλαντούχος Αμερικανός (κινεζικής καταγωγής) πιανίστας και συνθέτης Conrad Tao. Τη Συμφωνική Ορχήστρα του Ντιτρόιτ διευθύνει ο διάσημος Αμερικανός μαέστρος Λέοναρντ Σλάτκιν.



Ludwig van Beethoven's Piano Concerto No.1 in C major, Op.15, was written during 1796 and 1797. Dedicated to his pupil Countess of Bratislava, Anna Louise Barbara ("Babette") Keglevics, its first performance was in Prague in 1798, with Beethoven himself playing the piano. Although this was Beethoven's first piano concerto to be published, it was, in fact, his third attempt at the genre, following an unpublished piano concerto in E flat major (not to be confused with Beethoven's more famous "Emperor" concerto, also in E flat) and the Piano Concerto No.2, published after Piano Concerto No.1 (in 1801) but composed almost ten years earlier.

[At present, this video is unavailable / Προς το παρόν, αυτό το βίντεο δεν διατίθεται]

Ludwig van Beethoven (1770-1827)

♪ Piano Concerto No.1 in C major, Op.15 (1796-1997)


i. Allegro con brio
ii. Largo
iii. Rondo. Allegro scherzando

Conrad Tao, piano

Detroit Symphony Orchestra

Conductor: Leonard Slatkin

Detroit, Orchestra Hall, October 11, 2013 (11 Οκτωβρίου 2013)

(HD 720p)

Πρώτη δημοσίευση: 26 Αυγούστου 2015 – First publication: August 26, 2015
Τελευταία ενημέρωση: 30 Αυγούστου 2016 – Last update: August 30, 2016


Conrad Tao has appeared worldwide as a pianist and composer, and has been dubbed a musician of "probing intellect and open-hearted vision" by the New York Times, a "thoughtful and mature composer" by NPR, and "ferociously talented" by Time Out New York. In June of 2011, the White House Commission on Presidential Scholars and the Department of Education named Tao a Presidential Scholar in the Arts, and the National Foundation for Advancement in the Arts awarded him a YoungArts gold medal in music. Later that year, Tao was named a Gilmore Young Artist, an honor awarded every two years highlighting the most promising American pianists of the new generation. In May of 2012, he was awarded the prestigious Avery Fisher Career Grant.

During the 2015-2016 season, Tao performs with the Philadelphia Chamber Orchestra, Pittsburgh Symphony Orchestra, Cincinnati Symphony, Dallas Symphony Orchestra, Buffalo Philharmonic, Pacific Symphony, Brazilian Symphony, and Calgary Philharmonic, among others; he also performs recitals in Europe and throughout the United States with repertoire ranging from Bach to Frederic Rzewski to Rachmaninoff to Julia Wolfe. Past notable symphonic engagements have included the San Francisco Symphony, Baltimore Symphony, Toronto Symphony, St. Louis Symphony, Detroit Symphony, National Arts Centre Orchestra, Indianapolis Symphony, and Nashville Symphony. Tao maintains a close relationship with the Aspen Music Festival, and has appeared at the Sun Valley Summer Symphony, Brevard Music Center, Ravinia Festival, and Mostly Mozart Festival.

In June of 2013, Tao kicked off the inaugural Unplay Festival at the Powerhouse Arena in Brooklyn, which he curated and produced. The festival, designated a "critics' pick" by Time Out New York and hailed by the New York Times for its "clever organization" and "endlessly engaging" performances, featured Conrad with guest artists performing a wide variety of new works. Across three nights encompassing electroacoustic music, performance art, youth ensembles, and much more, Unplay explored the fleeting ephemera of the Internet, the possibility of a 21st-century canon, and music's role in social activism and critique. That month, Tao, a Warner Classics recording artist, also released Voyages, his first full-length for the label, declared a "spiky debut" by the New Yorker's Alex Ross. Of the album, NPR wrote: "Tao proves himself to be a musician of deep intellectual and emotional means – as the thoughtful programming on this album... proclaims". His next album, Pictures, which slots works by David Lang, Toru Takemitsu, Elliott Carter, and Tao himself alongside Mussorgsky's familiar and beloved Pictures at an Exhibition, will be released in October, 2015.

Tao's career as composer has garnered an eight consecutive ASCAP Morton Gould Young Composer Awards and the Carlos Surinach Prize from BMI. In the 2013-2014 season, while serving as the Dallas Symphony Orchestra's artist-in-residence, Tao premiered his orchestral composition, The world is very different now. Commissioned in observance of the 50th anniversary of the assassination of President John F. Kennedy, the work was described by the New York Times as "shapely and powerful". Most recently, the Chamber Orchestra of Philadelphia commissioned a new work for piano, orchestra, and electronics, An Adjustment, which received its premiere in September 2015 with Tao at the piano. The Philadelphia Inquirer declared the piece abundant in "compositional magic", a "most imaginative [integration of] spiritual post-Romanticism and '90s club music".

Tao was born in Urbana, Illinois, in 1994. He has studied piano with Emilio del Rosario in Chicago and Yoheved Kaplinsky in New York, and composition with Christopher Theofanidis.

Source: imgartists.com


























Δείτε επίσης – Watch also

Conrad Tao: Voyages – Meredith Monk, Sergei Rachmaninov, Maurice Ravel, Conrad Tao (Download)

Sergei Rachmaninov: Piano Concerto No.2 in C minor – Conrad Tao, Brevard Music Center Orchestra, JoAnn Falletta (HD 1080p)

&

Ludwig van Beethoven: Piano Concerto No.3 in C minor – Kit Armstrong, Gothenburg Symphony Orchestra, Kent Nagano

Ludwig van Beethoven: Piano Concerto No.5 in E flat major – Maurizio Pollini, Orquesta Sinfónica de Galicia, Danielle Pollini (HD 1080p)

Monday, August 24, 2015

Edward Elgar: Pomp and Circumstance March No.1 in D major "Land of Hope and Glory" – Jiří Bělohlávek

Η ορχηστρική σουίτα "Pomp and Circumstance March", έργο 39 του σημαντικού Άγγλου συνθέτη Έντουαρντ Έλγκαρ, αποτελείται από πέντε εμβατήρια και γράφτηκε κατά τα έτη 1900-1907 και 1930. Ο πλήρης τίτλος του έργου είναι "Pomp and Circumstance Military Marches" και προέρχεται από τον τελευταίο από τους παρακάτω στίχους από την τραγωδία του Σαίξπηρ «Οθέλος» (τρίτη πράξη, τρίτη σκηνή):

Farewell the neighing steed and the shrill trump,
The spirit-stirring drum, th'ear-piercing fife,
The royal banner, and all quality,
Pride, pomp, and circumstance of glorious war!

Σεις, χρεμετίζοντες ίπποι, και εσείς, ω σάλπιγγες οξύφωνοι,
αρρενωπά μου τύμπανα, διάτοροι αυλοί μου χαίρετε!
Χαίρε, σημαία μου βασιλική,
χαίρετε λάμψεις και πομπαί και έργα του πολέμου του περικλεούς!

(Μετάφραση Άγγελου Βλάχου, 1905)

Το καθένα από τα πέντε εμβατήρια είναι αφιερωμένο σε έναν φίλο του συνθέτη, από το χώρο της μουσικής.

Εμβατήριο αρ. 1 σε Ρε μείζονα: Είναι το πιο γνωστό από τα έξι εμβατήρια του έργου και από τις πιο γνωστές συνθέσεις του Έλγκαρ. Είναι αφιερωμένο στον ερασιτέχνη διευθυντή ορχήστρας Άλφρεντ Ρόντγουολντ (1861-1903), ο οποίος το παρουσίασε για πρώτη φορά στο Λίβερπουλ στις 19 Οκτωβρίου 1901.

Εμβατήριο αρ. 2 σε Λα ελάσσονα: Είναι αφιερωμένο στον Άγγλο συνθέτη Γκράνβιλ Μπάντοκ (1868-1946) και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 19 Οκτωβρίου 1901 στο Λίβερπουλ, με μαέστρο τον  Άλφρεντ Ρόντγουολντ (1861-1903).

Εμβατήριο αρ. 3 σε Ντο ελάσσονα: Αφιερωμένο στον Άγγλο χοράρχη και οργανίστα του καθεδρικού ναού του Γουόρσεστερ, Άιβορ Άτκινς (1869-1953), παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 8 Μαρτίου 1905 στο Κουίνς Χολ του Λονδίνου υπό τη διεύθυνση του συνθέτη.

Εμβατήριο αρ. 4 σε Σολ μείζονα: Είναι αφιερωμένο στον γιατρό Τζορτζ Ρόμπερτσον Σινκλέρ (1863-1917), οργανίστα στον καθεδρικό ναό του Χέρφοντ. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 24 Αυγούστου 1907 στο Κουίνς Χολ του Λονδίνου υπό τη διεύθυνση του συνθέτη.

Εμβατήριο αρ. 5 σε Ντο μείζονα: Αφιερωμένο στον Άγγλο συνθέτη και οργανίστα του καθεδρικού ναού του Χέρφορντ, Πέρσι Χαλ (1878-1968), παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 20 Σεπτεμβρίου 1930 στο Κουίνς Χολ του Λονδίνου υπό τη διεύθυνση του Χένρι Γουντ (1869-1944).

Ο Έλγκαρ άφησε ανολοκλήρωτο και ένα έκτο εμβατήριο (σε Σολ ελάσσονα), το οποίο ολοκλήρωσε το 2005 ο Άγγλος συνθέτης Άντονι Πέιν. Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε στις 2 Αυγούστου 2006 στο Ρόιαλ Άλμπερτ Χολ του Λονδίνου από τη Συμφωνική Ορχήστρα του BBC, την οποία διηύθυνε ο Άντριου Ντέιβις.

Το Εμβατήριο αρ. 1 σε Ρε μείζονα, από την ορχηστρική σουίτα "Pomp and Circumstance March", έργο 39 του Έντουαρντ Έλγκαρ, ερμηνεύουν η Συμφωνική Ορχήστρα και Χορωδία του BBC υπό τη διεύθυνση του σπουδαίου Τσέχου αρχιμουσικού Γίρζι Μπελοχλάβεκ.



Edward Elgar (1857-1934)

♪ Pomp and Circumstance March No.1 in D major "Land of Hope and Glory" (1901)


Allegro, con molto fuoco – Trio. Largamente – Molto maestoso

BBC Symphony Chorus & Orchestra
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Jiří Bělohlávek

Royal Albert Hall, Last Night of the Proms, September 8, 2012 (8 Σεπτεμβρίου 2012)

(HD 720p)

Πηγή για την εισαγωγή: sansimera.gr














The Pomp and Circumstance Marches (full title: "Pomp and Circumstance Military Marches"), Op. 39, are a series of marches for orchestra composed by Sir Edward Elgar. The title is taken from Act III, Scene 3 of Shakespeare's Othello:

Farewell the neighing steed and the shrill trump,
The spirit-stirring drum, th'ear-piercing fife,
The royal banner, and all quality,
Pride, pomp, and circumstance of glorious war!

The Pomp and Circumstance marches are: March No.1 in D major (1901), March No.2 in A minor (1901), March No.3 in C minor (1904), March No.4 in G major (1907), March No.5 in C major (1930), March No.6 in G minor (written as sketches, elaborated by Anthony Payne in 2005-2006).















Δείτε επίσης – Watch also

Edward Elgar: Violin Concerto in B minor – Yehudi Menuhin, Edward Elgar (Audio video)

Max Bruch: Violin Concerto No.1 in G minor – Nicola Benedetti, Jiří Bělohlávek

Friday, August 21, 2015

Anton Bruckner: Symphony No.4 in E flat major "Romantic" – Detroit Symphony Orchestra, Leonard Slatkin

Το προσωνύμιο «Ρομαντική» που χρησιμοποιούσε ο ίδιος ο Μπρούκνερ για την επιβλητική και απαιτητική Τέταρτη Συμφωνία του, το δημοφιλέστερο και κατά πολλούς το ωραιότερο από τα έργα του μεγάλου Αυστριακού συμφωνιστή, απηχεί κυρίως έναν μεσαιωνικό ρομαντισμό όπως τον συνέλαβε ο Ρίχαρντ Βάγκνερ στις όπερές του «Λόενγκριν» (1850) και «Ζίγκφριντ» (1876). Το έργο γράφτηκε στη Βιένη το 1874 προς τιμήν του Πρίγκιπα της Αυστρίας, Κωνσταντίνου. Ο Άντον Μπρούκνερ, αναγνωρισμένος ως συνθέτης και οργανίστας στο Παρίσι και το Λονδίνο, δεν έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης στην πατρίδα του· το 1872 η Φιλαρμονική της Βιένης είχε μάλιστα απορρίψει την Πρώτη του Συμφωνία ως «μακροσκελή και δυσερμήνευτη». Η ανασφάλειά του τον οδήγησε σε πολλαπλές αναθεωρήσεις των έργων του, όπως συνέβη και με την Τέταρτη Συμφωνία που γνώρισε αλλεπάλληλες επεξεργασίες από τον ίδιο τον συνθέτη, αλλά και το 1880 από τον φίλο και «μαθητή» του, Γκούσταβ Μάλερ. Παρ' όλα αυτά η πρεμιέρα της «Ρομαντικής» το 1881 στη Βιένη, υπό τον Χάνς Ρίχτερ (τον θρυλικό μαέστρο της πρεμιέρας της βαγκνερικής τετραλογίας «Το Δαχτυλίδι του Νίμπελουνγκ» στο Μπαϊρόιτ), σημείωσε τεράστια επιτυχία.

Τη Συμφωνία αρ. 4 σε Μι ύφεση μείζονα, του Άντον Μπρούκνερ, ερμηνεύει η Συμφωνική Ορχήστρα του Ντιτρόιτ υπό τη διεύθυνση του διάσημου Αμερικανού μαέστρου Λέοναρντ Σλάτκιν.



Anton Bruckner (1824-1896)

♪ Symphony No.4 in E flat major, WAB 104 (1874, 1878, 1888)

[2nd version, 1878, with revised 1880 finale]

i. Bewegt, nicht zu schnell
ii. Andante quasi Allegretto
iii. Scherzo. Bewegt. Trio. Nicht zu schnell. Keinesfalls schleppend
iv. Finale. Bewegt, doch nicht zu schnell

Detroit Symphony Orchestra
Conductor: Leonard Slatkin

Detroit, Orchestra Hall, 
April 25, 2015

(HD 720p)















See also

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Symphony No.2 in C minor, "Little Russian" – Detroit Symphony Orchestra, Leonard Slatkin (HD 1080p)

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Symphony No.5 in E minor – Detroit Symphony Orchestra, Leonard Slatkin (HD 1080p)

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Symphony No.6 in B minor, "Pathétique" – Detroit Symphony Orchestra, Leonard Slatkin (HD 1080p)


John Corigliano: The Red Violin – Elina Vähälä, Detroit Symphony Orchestra, Leonard Slatkin

John Corigliano: Of Rage and Remembrance & Symphony No.1 – Leonard Slatkin (Audio video)


&

Anton Bruckner: Symphony No.4 in E flat major "Romantic" – Gothenburg Symphony Orchestra, David Afkham

Monday, August 17, 2015

Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Detroit Symphony Orchestra, Leonard Slatkin

«Το τραγούδι της Νεότητος», ή καλύτερα «Η Τραγωδία της Νεότητος», η Τραγωδία κάθε νεότητος που πρωτοξυπνάει και που με ξέχειλη, σφριγούσα καρδιά βαδίζει μες στη ζωή γεμάτη χαρά, έτοιμη να παραδοθεί ολότελα και να δεχθεί όλα τα δώρα του Σύμπαντος, γεμάτη από αγάπη και αυτοθυσία, έως ότου, αντιμετωπίζοντας λίγο-λίγο την ποταπότητα και την αθλιότητα της ζωής, ραγίσει από απογοήτευση. Τίποτε δεν είναι τρομερότερο από την απογοήτευση ενός νέου ο οποίος μπαίνει μες στον κόσμο γεμάτος εμπιστοσύνη και εις τον οποίον αίφνης παρουσιάζονται οι ασχήμιες και οι ποταπότητες των ανθρώπων. Ο Μάλερ, ασφαλώς, θα είχε προσβληθεί κατάκαρδα στα πρώτα βήματα της ζωής του και θα γνώρισε καλά το πόσο οι απογοητεύσεις αυτές είναι σαν δαίμονες καταστρεπτικοί, που κάνουν τον άνθρωπο πότε ανίκανο για την ζωή, πότε εκκεντρικό και μισάνθρωπο: μόνον ο πραγματικά μεγάλος, με μια επίμονη υπερηφάνεια, βαδίζει εναντίον κάθε ασχήμιας, κάθε ποταπότητας, την καταπολεμάει, πληγώνεται αλύπητα και με μια σιδερένια δύναμη, μέσα από εκατό πληγές ματωμένες, ξαναζωντανεύει πάλι και τέλος νικά. Σε μια τέτοια ατμόσφαιρα ζωής βρισκόταν ο Μάλερ στα τριάντα του χρόνια, την έκφραση της οποίας μας έδωσε σ' αυτή την πρώτη του Συμφωνία. — Δημήτρης Μητρόπουλος

Ο Γκούσταβ Μάλερ ολοκλήρωσε την Πρώτη Συμφωνία του το 1888 και την παρουσίασε στο κοινό το 1889 στη Βουδαπέστη. Μετά από μια σειρά τροποποιήσεων, το έργο πήρε την οριστική του μορφή το 1896.

Τη Συμφωνία αρ. 1 σε Ρε μείζονα, του Γκούσταβ Μάλερ, ερμηνεύει η Συμφωνική Ορχήστρα του Ντιτρόιτ υπό τη διεύθυνση του διάσημου Αμερικανού μαέστρου Λέοναρντ Σλάτκιν.



Gustav Mahler (1860-1911)

♪ Symphony No.1 in D major "Titan" (1888)

i. Langsam. Schleppend
ii. Kräftig bewegt, doch nicht zu Schnell
iii. Feierlich und gemessen, ohne zu schleppen
iv. Stürmisch bewegt

Detroit Symphony Orchestra
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Leonard Slatkin

Detroit, Orchestra Hall, 
May 22, 2015 (22 Μαΐου 2015)

(HD 720p)

Gustav Mahler, 1892
(Συνέχεια από την Εισαγωγή) Πρέπει δε να τονίσω ότι οι διάφορες φάσεις και τα γεγονότα της ζωής του είχαν πάντοτε στη δημιουργία του μια άμεση επίδραση. Το έργο του αυτό, δια το οποίο θα μιλήσουμε σήμερα, είναι ένα έργο παράξενο, γραμμένο με άγρια καρδιά, γεμάτο από τολμηρότητες, γεμάτο απαισιοδοξία, συναρπαστικό, διαπεραστικό, ανώμαλο, όπως η ίδια η νεότης, ανομοιογενές στη φόρμα του, και εν τούτοις σχεδιασμένο με μια συναρπαστική δύναμη και πειστικότητα. Προπαντός όμως είναι γραμμένο με ένα ύφος τόσο ιδιάζον, που μόνο σε πολύ λίγα πρωτόλεια έργα συναντά κανείς. Οι περισσότεροι συνθέτες ή συνδέονται με μια παράδοση, ή εξακολουθούν ένα δρόμο που χάραξαν οι προηγούμενοι τους, ή παρουσιάζουν κανένα σπόρο παρμένο από ξένους αγρούς. Μάλιστα σε πολλούς από τους μεγάλους, αίφνης στον Μπετόβεν, στον Βάγκνερ, στον Μπραμς στα πρώτα τους έργα, δεν βλέπει κανείς παρά μια συνέχεια των δρόμων που χάραξαν οι προηγούμενοι τους. Ενώ αυτό το πρώτο έργο δεν μας παρουσιάζει τίποτε άλλο παρά μόνο τον Μάλερ, ολόκληρον τον Μάλερ. Δεν μπορεί να το κατατάξει κανείς σε τίποτε προηγούμενο, μιλάει ολότελα μια δική του γλώσσα. Έχει μια αξιοθαύμαστη μουσική διάλεκτον ακόμα και εκεί που φαίνεται ότι σκοντάφτει, εκεί που η έκφρασις γίνεται άγρια και υπερβολική. Επιπλέον [έχει] μια υποκειμενική και μια αντικειμενική γλώσσα.

Η Υποκειμενική: Θυελλώδης, με φανατικό ιδανισμό για τα ψηλά πράγματα, για κάθε μεγάλη ιδέα, πολεμική, ακατάσχετα προκλητική, η οποία προσκαλεί σ' ένα πόλεμο από τον οποίο πρόκειται να κριθεί η τύχη ολόκληρης της ανθρωπότητας, μια γλώσσα γεμάτη αλύπητη αυτοειρωνία - αυτοκατηγορία - αυτοτιμωρία, που δε φοβάται το ξέσπασμα μιας διαπεραστικής και απελπισμένης παρωδιστικής εκφράσεως, και που μέσα στην τυραννική καυστικότητα της, το φοβερό σαρκασμό της, ενεργεί μ' ένα γεμάτο πάθος, θεληματικό, κωμικά δυσάρεστο υπερρομαντισμό.

Η Αντικειμενική: Ηχεί κατά τέτοιον τρόπο που αισθάνεται κανείς πως όλα τα μυστικά των κινητών και ακίνητων πραγμάτων της φύσεως έγιναν δια μιας ηχηρά, σαν η ομίχλη, ο πρωινός αέρας, το νωπό χορτάρι και τα φτερουγίσματα των πουλιών ν' άρχιζαν να μιλάνε δυνατά με ήχους· επιπλέον ένα εμπνευσμένο, συγκινητικό τραγούδημα σαν από παλιά ξεχασμένα παιδικά μας τραγούδια, μια απλή παιδιάστικη επανάληψη όλων των πραγμάτων που μας συγκινούν εγκάρδια, όπως εξέφραζαν τα παλιά λαϊκά τραγούδια τις γιορτές, τις εργάσιμες ημέρες, τη χαρά, τη λύπη, και εν τούτοις όλα αυτά με μιαν έκφραση σημερινή, γεμάτη πάθος. Σ' αυτό το πρώτο του έργο πόσες φορές ο Μάλερ προσεπάθησε να βάλει προγραμματικές σημειώσεις, με το σκοπό να κάνει αντιληπτή την ατμόσφαιρα του έργου του. Αργότερα όμως παράτησε κάθε ιδέα επεξηγήσεων και σημειώσεων, θεώρησε την προσπάθεια του αυτή ως μια παρεξήγηση μάλλον του ίδιου του εαυτού του και απεφάσισε πια να εκφράζεται μόνο με τα μέσα της τέχνης του ήχου, τα όποια πραγματικά κατείχε με μια απεριόριστη εκφραστική δύναμη. Πολλές φορές έλεγε σε φίλους του πως αισθάνεται ότι του είναι δυνατόν να εκφράσει μουσικώς ακόμα και τις φιλοσοφικές του αντιλήψεις για τον κόσμο, για τη ζωή, όπως οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα, ή μια εκδήλωση της φύσεως, ή ένα τοπίο. Μόνο στις παρτισιόν [παρτιτούρες] του έβαζε σημειώσεις ως μέσον οδηγίας στον εκτελεστή, έξω δε από το συμφωνικό μέρος του έργου του απέρριψε κάθε σχόλιο, κάθε προγραμματική επεξήγηση. Ήθελε να αποτείνεται μόνο στο αίσθημα και όχι στο νου και προτιμούσε χίλιες φορές καλύτερα να παρανοήσουν τη μουσική του, παρά να την εννοήσουν μέσα από ένα ορισμένο προγραμματικό σχόλιο.

Στην αρχή ονόμασε την Συμφωνία αυτή «Τιτάνα» αλλά και αυτό δεν απέδιδε την ιδέα του. Η λέξις αυτή θύμιζε τις Γιγαντομαχίες του Ολύμπου και ασφαλώς τίποτε το παρόμοιο δεν παρουσιάζουν τα πρώτα τρία μέρη της Συμφωνίας. Προσπάθησε να ονομάσει το τρίτο μέρος «Ο Θάνατος του Κυνηγού» κατόπιν, από μια παλιά εικόνα που παρίστανε τα θηρία του δάσους ν' ακολουθούν την νεκρική πομπή ενός κυνηγού, μια ατμόσφαιρα ήρεμη, παραμυθένια ακόμα και θλιβερή, η οποία δεν είχε απολύτως καμία σχέση με την ανατριχιαστική, σαρκαστικά ειρωνική, εκμηδενιστική ατμόσφαιρα του τρίτου μέρους της Συμφωνίας. Όχι. Τίποτε απ' όλα αυτά. Σαν μια θύελλα που ξεσπάει, γεμάτη από ήλιο και αγάπη, γεμάτη πόνο και περιφρόνηση, επίμονη, αντάρτικη και νικηφόρος, με ύφος γεμάτο από νεανικό θάρρος, αυτό είναι η γενική ατμόσφαιρα της πρώτης του Συμφωνίας και παραμένει η ίδια και στα μεταγενέστερα του έργα.

Και ο ίδιος ακόμα είχε καθαρά αναγνωρίσει ότι η μουσική του έχει απόλυτα τις ρίζες της στο ασυνείδητο συναίσθημα, στο ένστικτο και προπάντων στο αίσθημα της φύσεως. Είχε εκφράσει κάποτε (μα πολύ αργότερα όμως) την ελπίδα ότι μια μέρα θα τον αποκαλούσαν «Τραγουδιστή της φύσεως», με την ίδια σημασία που απεκάλεσαν τον Μότσαρτ «Τραγουδιστή της Αγάπης». Όταν αργότερα τελείωνε την τρίτη του Συμφωνία έγραψε σε μια φίλη του: «Το έργο μου αυτό θα με παρουσιάσει στο κοινό ως τον Τραγουδιστή της Φύσεως – αλλά ότι αυτή η Φύση περιέχει μέσα της κάθε τι ανατριχιαστικό, φοβερό, μεγάλο, αλλά επίσης και κάθε τι γοητευτικό (ακριβώς αυτό ήθελα να εκφράσω μέσα σ' όλο το έργο μου μ' ένα τρόπο επαναστατικά εξελιγμένο), από αυτά όλα, φυσικά, κανείς δεν θ' αντιληφθεί τίποτε. Μάλιστα μου φαίνεται παράξενο πως οι περισσότεροι, όταν μιλούν για Φύση, εννοούν πάντα λουλούδια, πουλιά, τον ψίθυρο του δάσους κτλ. – το θεό Διόνυσο όμως, τον μεγάλο Πάνα, κανείς δεν τον σκέπτεται: να ένα είδος προγράμματος ή καλύτερα ένα δείγμα του πως εγώ γράφω μουσική. Είναι πάντοτε και παντού μόνον φωνή της Φύσεως. Μου φαίνεται πως η μουσική μου είναι αυτό που είπε μια φορά ο Μπύλοφ*: ένα συμφωνικό πρόβλημα. Άλλο είδος προγράμματος δεν αναγνωρίζω, τουλάχιστον για τα δικά μου τα έργα. Εάν έδωσα εδώ και εκεί μερικές σημειώσεις, τις έδωσα μόνο για μια σαφή κατανόηση εκ μέρους του καλλιτέχνου που θα την εκτελέσει. Αν χρειασθούν λόγια, τότε υπάρχει η ανθρώπινη φωνή, η οποία μπορεί, συνδεδεμένη με τη μουσική, να εκφράσει τις πιο τολμηρές προθέσεις. Εδώ όμως πρόκειται για το Σύμπαν, για το σύνολον της Φύσεως, η οποία, ούτως ειπείν, εξύπνησε από την ανεξιχνίαστη σιωπή της για να μιλήσει σε ήχους και να τραγουδήσει». Στην πρώτη Συμφωνία βασιλεύει ακόμα μια ανεξιχνίαστη σιωπή. Θέλει να πει: είναι καθαρώς οργανική, είναι στο πρώτο της μέρος όλη «Φωνή της Φύσεως», κατόπιν δε όλη «Φωνή της Ψυχής», χωρίς τίποτε άλλο να προσθέσει κανείς για επεξήγηση, παρά το ότι είναι όλη ένα συναίσθημα Φύσεως και Ζωής. Τα ίδια, δηλαδή, στοιχεία που βρίσκουμε και στις μεσαίες Συμφωνίες του Μπετόβεν, 6η, 7η και 8η.

Δημήτρης Μητρόπουλος (1896-1960)

* Hans von Bülow (1830-1894): σπουδαίος Γερμανός μαέστρος και πιανίστας, συνεργάτης του Βάγκνερ.

Πηγή: musicale.gr (Διατηρήθηκε η ορθογραφία του πρωτοτύπου)














Δείτε επίσης – Watch also

Anton Bruckner: Symphony No.4 in E flat major – Detroit Symphony Orchestra, Leonard Slatkin

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Symphony No.5 in E minor – Detroit Symphony Orchestra, Leonard Slatkin (HD 1080p)

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Symphony No.6 in B minor, "Pathétique" – Detroit Symphony Orchestra, Leonard Slatkin (HD 1080p)


Sergei Rachmaninov: Rhapsody on a Theme of Paganini, Symphony No.2 in E minor – Denis Matsuev, Leonard Slatkin (Full HD 1080p)


Sergei Rachmaninov: Piano Concertos No.2 & No.3, Vocalise – Denis Matsuev, Leonard Slatkin (Full HD 1080p)


John Corigliano: The Red Violin – Elina Vähälä, Detroit Symphony Orchestra, Leonard Slatkin

John Corigliano: Of Rage and Remembrance & Symphony No.1 – Leonard Slatkin (Audio video)



Ludwig van Beethoven: Symphony No.5 in C minor – Detroit Symphony Orchestra, Louis Langrée

&

Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Lucerne Festival Orchestra, Claudio Abbado (HD 1080p)

Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Lorin Maazel

Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Teodor Currentzis

Saturday, August 15, 2015

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Symphony No.2 in C minor, "Little Russian" – Detroit Symphony Orchestra, Leonard Slatkin (HD 1080p)

Η Δεύτερη Συμφωνία του Πιότρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι, η επονομαζόμενη «Μικρή Ρωσία» (ονομασία της Ουκρανίας πριν τον 20ό αιώνα) λόγω των ουκρανικών φολκλορικών μελωδιών που περιέχει, είχε ιδιαίτερη επιτυχία ανάμεσα στους Ρώσους εθνικιστές της εποχής, ενώ τα φολκλορικά στοιχεία του έργου ενέπνευσαν αργότερα και άλλους συνθέτες, όπως τον Ντμίτρι Σοστακόβιτς. Οκτώ χρόνια μετά τη σύνθεση της, ο Τσαϊκόφσκι έκανε μια μεγάλη αναθεώρηση στην παρτιτούρα του πρώτου μέρους, επειδή το αρχικό ήταν αρκετά μεγάλο και δεν ταίριαζε με το ύφος της υπόλοιπης Συμφωνίας, στην οποία επίσης μπορεί κανείς να βρει στοιχεία από έργα του Μιχαήλ Γκλίνκα, ενός από τους σημαντικότερους συνθέτες όπερας στη Ρωσία.

Τη Συμφωνία αρ. 2 σε Ντο ελάσσονα, έργο 17 του Πιότρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι, ερμηνεύει η Συμφωνική Ορχήστρα του Ντιτρόιτ υπό τη διεύθυνση του διάσημου Αμερικανού μαέστρου Λέοναρντ Σλάτκιν.



Pyotr Ilyich Tchaikovsky (1840-1893)

♪ Symphony No.2 in C minor, Op.17 "Little Russian" (1872, 
1879-1880)

i. Andante sostenuto – Allegro vivo
ii. Andantino marziale, quasi Moderato
iii. Scherzo
iv. Finale: Moderato assai

Detroit Symphony Orchestra
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Leonard Slatkin

Detroit, Orchestra Hall, March 1, 2015 (1η Μαρτίου 2015)


(HD 1080p)

















Δείτε επίσης – Watch also

Anton Bruckner: Symphony No.4 in E flat major – Detroit Symphony Orchestra, Leonard Slatkin

Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Detroit Symphony Orchestra, Leonard Slatkin

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Symphony No.5 in E minor – Detroit Symphony Orchestra, Leonard Slatkin (HD 1080p)

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Symphony No.6 in B minor, "Pathétique" – Detroit Symphony Orchestra, Leonard Slatkin (HD 1080p)


Sergei Rachmaninov: Rhapsody on a Theme of Paganini, Symphony No.2 in E minor – Denis Matsuev, Leonard Slatkin (Full HD 1080p)


Sergei Rachmaninov: Piano Concertos No.2 & No.3, Vocalise – Denis Matsuev, Leonard Slatkin (Full HD 1080p)


John Corigliano: The Red Violin – Elina Vähälä, Leonard Slatkin


John Corigliano: Of Rage and Remembrance & Symphony No.1 – Leonard Slatkin (Audio video)


Robert Schumann: Symphony No.4 in D minor – Detroit Symphony Orchestra, Cristian Măcelaru

Tuesday, August 11, 2015

Georges Bizet: Carmen – Elena Maximova, Giancarlo Monsalve, Michael Bachtadze, Johanna Parisi – Myron Michailidis, Enrico Castiglione (Taormina Festival 2015, HD 1080p)

Η «Κάρμεν» είναι μία όπερα σε τέσσερεις πράξεις, του Γάλλου συνθέτη Ζωρζ Μπιζέ. Το λιμπρέτο της γράφτηκε από τους Ανρί Μεϊλάκ και Λυντοβίκ Αλεβύ, με βάση μία ομώνυμη νουβέλα του Προσπέρ Μεριμέ (1803-1870). Η παγκόσμια πρεμιέρα της όπερας έγινε στη σκηνή της Opéra-Comique στο Παρίσι, στις 3 Μαρτίου 1875, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Στην πρώτη της περίοδο πραγματοποίησε 36 παραστάσεις, αλλά πριν τελειώσουν ακόμα και αυτές ο Μπιζέ πέθανε ξαφνικά και έτσι δεν γνώρισε τη μεταγενέστερη μεγάλη επιτυχία του έργου.

Η όπερα, η οποία ανήκει στο είδος της όπερα κομίκ, με μουσικά νούμερα που χωρίζονται με διαλόγους, αφηγείται την ιστορία της καταστροφής του Δον Χοσέ, ενός απλοϊκού στρατιώτη που σαγηνεύεται από τα παραπλανητικά νάζια της φλογερής τσιγγάνας Κάρμεν. Ο Χοσέ εγκαταλείπει τον παιδικό του έρωτα και τα στρατιωτικά του καθήκοντα, αλλά παρ' όλα αυτά χάνει τον έρωτα της Κάρμεν από τον φημισμένο ταυρομάχο Εσκαμίγιο. Εντέλει, σε μια κρίση ζηλοτυπίας, ο Χοσέ σκοτώνει την αγαπημένη του.

Η παρουσίαση της ζωής των εξαθλιωμένων, της ανηθικότητας και της ανομίας, καθώς και το τραγικό τέλος, στο οποίο το ομώνυμο πρόσωπο πεθαίνει επί σκηνής, υπήρξαν πρωτοποριακά στοιχεία για τη γαλλική όπερα και προκάλεσαν πολλές συζητήσεις. Μετά την πρεμιέρα οι περισσότερες κριτικές ήταν αρνητικές και το γαλλικό κοινό γενικά μάλλον αδιάφορο. Η «Κάρμεν» πρώτα κέρδισε τη φήμη της σε παραστάσεις της έξω από τη χώρα, και δεν παρουσιάστηκε ξανά στο Παρίσι μέχρι το 1883. Στη συνέχεια έγινε γρήγορα διάσημη και συνεχίζει να είναι μία από τις όπερες που παρουσιάζονται περισσότερο συχνά. Μεταγενέστεροι σχολιαστές έχουν γράψει ότι η «Κάρμεν» στέκεται ως γέφυρα ανάμεσα στην παράδοση της όπερα κομίκ και στον ρεαλισμό ή βερισμό που χαρακτηρίζει την ιταλική όπερα του ύστερου 19ου αιώνα.

Η μουσική της «Κάρμεν» έχει ευρύτατα εξυμνηθεί για την ευφυή μελωδία, την αρμονία, την ατμόσφαιρα και την ενορχήστρωσή της, καθώς και για την επιδεξιότητα με την οποία ο Μπιζέ απέδωσε μουσικά τα συναισθήματα των χαρακτήρων του. Μετά το θάνατο του συνθέτη η μουσική του έργου τροποποιήθηκε με την εισαγωγή ρετσιτατίβων στη θέση των αρχικών πεζών διαλόγων. Δεν υπάρχει πρότυπη έκδοση της όπερας και υφίστανται διαφορετικές απόψεις ως προς το ποιες εκδοχές της εκφράζουν καλύτερα τις προθέσεις του ίδιου του Μπιζέ. Η όπερα έχει ηχογραφηθεί πολλές φορές μετά την πρώτη της ηχογράφηση, σε δίσκο 78 στροφών το 1908, ενώ και η πλοκή της έχει αποτελέσει το αντικείμενο πολλών μεταφορών σε κινηματογραφική ταινία και θεατρικό έργο.

Στην παραγωγή της «Κάρμεν» του Ζωρζ Μπιζέ, για το φετινό Φεστιβάλ Όπερας της Ταορμίνα στη Σικελία, τη σκηνοθεσία και τα σκηνικά υπογράφει ο σπουδαίος Ιταλός σκηνοθέτης όπερας, ιδρυτής και καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ, Enrico Castiglione. Ο ίδιος υπογράφει και την κινηματογραφική σκηνοθεσία. Τη Συμφωνική Ορχήστρα του Φεστιβάλ Όπερας της Ταορμίνα διευθύνει ο διακεκριμένος Έλληνας αρχιμουσικός Μύρων Μιχαηλίδης. Συμπράττει η Χορωδία Lirico Siciliano υπό τη διεύθυνση του Francesco Costa. Τους ρόλους του έργου ερμηνεύουν: Κάρμεν, η Ρωσίδα μεσόφωνος Elena Maximova· Δον Χοσέ, ο Χιλιανός τενόρος Giancarlo Monsalve· Εσκαμίγιο, ο Γερμανός (με καταγωγή από τη Γεωργία) βαρύτονος Michael Bachtadze· Μικαέλα, η Ιταλοαμερικανίδα υψίφωνος Johanna Parisi· Θουνίγκα, ο Ιταλός μπάσος Gianluca Lentini· Μοράλες, ο επίσης Ιταλός βαρύτονος Giovanni Di Mare· Φρασκίτα, η Ιταλίδα υψίφωνος Sarah Baratta· Μερθέντες, η επίσης Ιταλίδα μεσόφωνος Irene Molinari· λαθρέμπορος Ντανκαΐρ, ο βαρύτονος Federico Caverzan· λαθρέμπορος Ρεμεντάδο, ο τενόρος Giuseppe Di Stefano· τέλος, στο ρόλο του πανδοχέα Λίλας Πάστια, ο ηθοποιός Orazio Corsaro. Η παράσταση δόθηκε στις 15 Ιουλίου 2015, στο αρχαιοελληνικό θέατρο της Ταορμίνα (Teatro Antico di Taormina), το οποίο κατασκευάστηκε στις αρχές του έβδομου αιώνα π.Χ.

Υπότιτλοι στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ισπανικά και πορτογαλικά

Elena Maximova, Giancarlo Monsalve














"Carmen" is an opera in four acts by the French composer Georges Bizet. The libretto was written by Henri Meilhac and Ludovic Halévy, based on a novella of the same title by Prosper Mérimée (1803-1870). The opera, written in the genre of opéra comique, tells the story of the downfall of Don José, a naïve soldier who is seduced by the wiles of the fiery Gypsy, Carmen. José abandons his childhood sweetheart and deserts from his military duties, yet loses Carmen's love to the glamorous toreador Escamillo, after which José kills her in a jealous rage.

The music of Carmen has been widely acclaimed for its brilliance of melody, harmony, atmosphere and orchestration, and for the skill with which Bizet musically represented the emotions and suffering of his characters. After the composer's death the score was subject to significant amendment, including the introduction of recitative in place of the original dialogue; there is no standard edition of the opera, and different views exist as to what versions best express Bizet's intentions.

Subtitles in English, French, German, Italian, Spanish and Portuguese















Georges Bizet (1838-1875)

Carmen (1875)

Opera in 4 acts

Carmen..........Elena Maximova, mezzo-soprano

Don José..........Giancarlo Monsalve, tenor
Escamillo..........Michael Bachtadze, baritone
Micaëla..........Johanna Parisi, soprano
Zuniga..........Gianluca Lentini, bass
Moralès..........Giovanni Di Mare, baritone
Frasquita..........Sarah Baratta, soprano
Mercédès..........Irene Molinari, mezzo-soprano
Dancaïre..........Federico Caverzan, baritone
Remendado..........Giuseppe Di Stefano, tenor
Lillas-Pastià..........Orazio Corsaro, spoken

Coro Lirico Siciliano (Chorus Master: Francesco Costa)


Orchestra Sinfonica Taormina Opera Festival

Μουσική διεύθυνση (Conductor): Myron Michailidis

Κοστούμια (Costume Designer): Sonia Cammarata

Σκηνικά και σκηνοθεσία (Set Designer & Stage direction): Enrico Castiglione

Κινηματογραφική σκηνοθεσία (Direction): Enrico Castiglione


Italy, Teatro Antico, Taormina Opera Festival, July 15, 2015


Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου
High definition video with high quality audio

(HD 1080p)


Όλα τα βίντεο δημοσιεύτηκαν στο Youtube για λογαριασμό του Blog: Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής (Faces of Classical Music)


Giancarlo Monsalve, Johanna Parisi














Πρώτη Πράξη

Μία πλατεία στη Σεβίλλη. Στα δεξιά η πύλη του καπνεργοστασίου. Στο βάθος μια γέφυρα. Στα αριστερά ένα στρατιωτικό φυλάκιο.

Μία ομάδα στρατιωτών αναπαύεται στην πλατεία, περιμένοντας την αλλαγή φρουράς και σχολιάζοντας τους περαστικούς ("Sur la place, chacun passe"). Εμφανίζεται η Μικαέλα αναζητώντας τον Χοσέ. Ο Μοράλες την πληροφορεί ότι δεν έχει αναλάβει ακόμη υπηρεσία και την προσκαλεί να τον περιμένουν μαζί. Εκείνη αρνείται, λέγοντας πως θα επιστρέψει αργότερα. Ο Χοσέ φτάνει με τη νέα βάρδια, την οποία υποδέχεται και μιμείται ένα πλήθος από αλητόπαιδα ("Avec la garde montante" / «Με την ορεινή φρουρά»).

Καθώς το κουδούνι του εργοστασίου χτυπά, οι καπνεργάτριες βγαίνουν και μιλάνε με τα παλικάρια στο πλήθος ("La cloche a sonné" / «Το κουδούνι έχει χτυπήσει»). Η Κάρμεν έρχεται και τραγουδά την προκλητική «Χαμπανέρα» πάνω στην αδάμαστη φύση του έρωτα ("L'amour est un oiseau rebelle" / «Η αγάπη είναι ένα ανυπότακτο πουλί»). Τα παλικάρια την παρακαλούν να διαλέξει ένα ταίρι και εκείνη, μετά από λίγο παιχνίδι, πετά ένα λουλούδι στον Δον Χοσέ, που μέχρι τότε την αγνοούσε.

Καθώς οι εργάτριες επιστρέφουν στο εργοστάσιο, η Μικαέλα γυρίζει και δίνει στον Χοσέ ένα γράμμα από τη μητέρα του ("Parle-moi de ma mère!" / «Μίλησέ μου για τη μητέρα μου!»). Στο γράμμα αυτό η μητέρα του Χοσέ ζητάει απ' αυτόν να γυρίσει σπίτι και να παντρευτεί τη Μικαέλα. Καθώς ο Χοσέ ανακοινώνει πως είναι έτοιμος να ακούσει τη μητρική συμβουλή, οι γυναίκες βγαίνουν από το εργοστάσιο αναστατωμένες. Ο Θουνίγκα, ο αξιωματικός της φρουράς, μαθαίνει ότι η Κάρμεν έχει επιτεθεί σε μία γυναίκα με μαχαίρι. Προκαλούμενη, η Κάρμεν απαντά αψηφώντας με ειρωνεία ("Tra la la... Coupe-moi, brûle-moi"). Ο Θουνίγκα διατάζει τον Χοσέ να δέσει τα χέρια της, ενώ ετοιμάζει ένα ένταλμα. Μένοντας μόνη με τον Χοσέ, η Κάρμεν τον παραπλανά με μία seguidilla, στην οποία τραγουδά για μια νύχτα χορού και πάθους με τον εραστή της, όποιος κι αν είναι, στο καπηλειό του Λίλας Πάστια. Μπερδεμένος αλλά και γοητευμένος, ο Χοσέ πείθεται να της λύσει τα χέρια. Καθώς οδηγείται στη φυλακή, η Κάρμεν σπρώχνει τη συνοδεία της και τρέχει μακριά γελώντας. Ο Χοσέ συλλαμβάνεται για παραμέληση καθήκοντος.



Act One

A square, in Seville. On the right, a door to the tobacco factory. At the back, a bridge. On the left, a guardhouse.

A group of soldiers relaxes in the square, waiting for the changing of the guard and commenting on the passers-by ("Sur la place, chacun passe"). Micaëla appears, seeking José. Moralès tells her that "José is not yet on duty" and invites her to wait with them. She declines, saying she will return later. José arrives with the new guard, which is greeted and imitated by a crowd of urchins ("Avec la garde montante").

As the factory bell rings, the cigarette girls emerge and exchange banter with young men in the crowd ("La cloche a sonné"). Carmen enters and sings her provocative habanera on the untameable nature of love ("L’amour est un oiseau rebelle"). The men plead with her to choose a lover, and after some teasing she throws a flower to Don José, who thus far has been ignoring her but is now annoyed by her insolence.

As the women go back to the factory, Micaëla returns and gives José a letter and a kiss from his mother ("Parle-moi de ma mère!"). He reads that his mother wants him to return home and marry Micaëla, who retreats in shy embarrassment on learning this. Just as José declares that he is ready to heed his mother's wishes, the women stream from the factory in great agitation. Zuniga, the officer of the guard, learns that Carmen has attacked a woman with a knife. When challenged, Carmen answers with mocking defiance ("Tra la la… Coupe-moi, brûle-moi"); Zuniga orders José to tie her hands while he prepares the prison warrant. Left alone with José, Carmen beguiles him with a seguidilla, in which she sings of a night of dancing and passion with her lover – whoever that may be – in Lillas Pastia's tavern. Confused yet mesmerised, José agrees to free her hands; as she is led away she pushes her escort to the ground and runs off laughing. José is arrested for dereliction of duty.

Πρώτη Πράξη / Act One




Δεύτερη Πράξη

Το πανδοχείο-καπηλειό του Λίλας Πάστια.

Σχεδόν ένα μήνα μετά, η Κάρμεν και οι φίλες της Φρασκίτα και Μερθέντες ψυχαγωγούν τον Θουνίγκα και άλλους αξιωματικούς ("Les tringles des sistres tintaient") στο καπηλειό. Η Κάρμεν χαίρεται που μαθαίνει για την απελευθέρωση του Χοσέ μετά από κράτηση ενός μήνα. Απ' έξω, μια πομπή ανακοινώνει την άφιξη του ταυρομάχου Εσκαμίγιο ("Vivat, vivat le Toréro" / «Ζήτω, ζήτω ο ταυρομάχος»). Προσκαλούμενος μέσα, αυτοσυστήνεται με το «Τραγούδι του ταυρομάχου» ("Votre toast, je peux vous le rendre") και ρίχνει βλέμματα στην Κάρμεν, η οποία τον σπρώχνει μακριά. Ο πανδοχέας απομακρύνει τα πλήθη και τους στρατιώτες.

Αφού μείνουν μόνο η Κάρμεν, η Φρασκίτα και η Μερθέντες, φτάνουν οι λαθρέμποροι Ντανκαΐρ και Ρεμεντάδο, αποκαλύπτοντας τα σχέδιά τους να απαλλαγούν από το πρόσφατα αποκτηθέν εμπόρευμά τους ("Nous avons en tête une affaire"). Οι Φρασκίτα και η Μερθέντες θέλουν να τους βοηθήσουν, αλλά η Κάρμεν αρνείται καθώς θέλει να περιμένει τον Χοσέ. Πράγματι, μετά την αποχώρηση των λαθρεμπόρων, φτάνει ο Χοσέ. Η Κάρμεν του προσφέρει έναν εξωτικό χορό ("Je vais danser en votre honneur ... La la la"), αλλά το τραγούδι της διακόπτεται από ένα μακρινό προσκλητήριο της σάλπιγγας από τον στρατώνα. Όταν ο Χοσέ της λέει πως πρέπει να επιστρέψει στο καθήκον του, εκείνη τον περιγελά, οπότε αυτός της δείχνει το άνθος που του είχε πετάξει στην πλατεία ("La fleur que tu m'avais jetée" / «Το λουλούδι που μου 'χες πετάξει»). Αμετάπειστη, η Κάρμεν απαιτεί να της δείξει την αγάπη του φεύγοντας μαζί της. Ο Χοσέ αρνείται, αλλά καθώς ετοιμάζεται να επιστρέψει στον στρατώνα, μπαίνει ο Θουνίγκα αναζητώντας την Κάρμεν. Εκείνος και ο Χοσέ παλεύουν και χωρίζονται από τους λαθρεμπόρους, που επιστρέφουν και συγκρατούν τον Θουνίγκα. Ο Χοσέ, έχοντας επιτεθεί σε έναν αξιωματικό, δεν βλέπει πλέον άλλη επιλογή από το να ακολουθήσει την Κάρμεν και τους λαθρεμπόρους ("Suis-nous à travers la campagne").



Act Two

Lillas Pastia's Inn.

A month has passed. Carmen and her friends Frasquita and Mercédès are entertaining Zuniga and other officers ("Les tringles des sistres tintaient") in Pastia's inn. Carmen is delighted to learn of José's release from a month's detention. Outside, a chorus and procession announces the arrival of the toreador Escamillo ("Vivat, vivat le Toréro"). Invited inside, he introduces himself with the "Toreador Song" ("Votre toast, je peux vous le rendre") and sets his sights on Carmen, who brushes him aside. Lillas Pastia hustles the crowds and the soldiers away.

When only Carmen, Frasquita and Mercédès remain, the smugglers Dancaïre and Remendado arrive and reveal their plans to dispose of some recently acquired contraband ("Nous avons en tête une affaire"). Frasquita and Mercédès are keen to help them, but Carmen refuses, since she wishes to wait for José. After the smugglers leave, José arrives. Carmen treats him to a private exotic dance ("Je vais danser en votre honneur … La la la"), but her song is joined by a distant bugle call from the barracks. When José says he must return to duty, she mocks him, and he answers by showing her the flower that she threw to him in the square ("La fleur que tu m'avais jetée"). Unconvinced, Carmen demands he shows his love by leaving with her. José refuses to desert, but as he prepares to depart, Zuniga enters looking for Carmen. He and José fight, and are separated by the returning smugglers, who restrain Zuniga. Having attacked a superior officer, José now has no choice but to join Carmen and the smugglers ("Suis-nous à travers la campagne").

Δεύτερη Πράξη / Act Two




Τρίτη Πράξη

Μια ερημιά πάνω στα βουνά.

Η Κάρμεν και ο Χοσέ εμφανίζονται με τους λαθρεμπόρους και την πραμάτεια τους ("Écoute, écoute, compagnons"). Αλλά η Κάρμεν έχει αρχίσει να βαριέται τον Χοσέ και του λέει περιφρονητικά ότι θα πρέπει να επιστρέψει στη μητέρα του.Η Φρασκίτα και η Μερθέντες διασκεδάζουν διαβάζοντας τις τύχες τους από τα χαρτιά. Η Κάρμεν τις μιμείται και βρίσκει ότι τα χαρτιά προλέγουν τον θάνατό της. Οι γυναίκες φεύγουν για να δωροδοκήσουν τους τελωνειακούς που επιτηρούν την περιοχή, ενώ ο Χοσέ φρουρεί για λογαριασμό των λαθρεμπόρων.

Η Μικαέλα έρχεται με έναν οδηγό, αναζητώντας τον Χοσέ και αποφασισμένη να τον σώσει από την Κάρμεν ("Je dis que rien ne m'épouvante"). Ακούγοντας όμως ένα πυροβολισμό κρύβεται φοβισμένη. Είναι ο Χοσέ, που έχει πυροβολήσει προς έναν παρείσακτο, ο οποίος αποδεικνύεται ότι είναι ο Εσκαμίγιο. Η χαρά του Χοσέ επειδή συναντά τον ταυρομάχο μετατρέπεται σε οργή όταν ο Εσκαμίγιο δηλώνει πως είναι ξεμυαλισμένος με την Κάρμεν. Οι δυο τους παλεύουν, αλλά τους διακόπτουν οι λαθρέμποροι που επιστρέφουν με κοπέλες ("Holà, holà José"). Καθώς ο Εσκαμίγιο αποχωρεί, προσκαλεί όλους στην επόμενη ταυρομαχία του στη Σεβίλλη. Οι άλλοι ανακαλύπτουν τη Μικαέλα. Στην αρχή ο Χοσέ δεν θέλει να φύγει μαζί της, παρά τη συμπεριφορά της Κάρμεν, ωστόσο αλλάζει γνώμη όταν η Μικαέλα του λέει ότι η μητέρα του πεθαίνει. Καθώς αναχωρεί υποσχόμενος πως θα επιστρέψει, ο Εσκαμίγιο ακούγεται από μακριά να τραγουδά το τραγούδι του ταυρομάχου.



Act Three

A wild spot in the mountains.

Carmen and José enter with the smugglers and their booty ("Écoute, écoute, compagnons"); Carmen has now become bored with José and tells him scornfully that he should go back to his mother. Frasquita and Mercédès amuse themselves by reading their fortunes from the cards; Carmen joins them and finds that the cards are foretelling her death, and José's. The women depart to suborn the customs officers who are watching the locality. José is placed on guard duty. Micaëla enters with a guide, seeking José and determined to rescue him from Carmen ("Je dis que rien ne m’épouvante"). On hearing a gunshot she hides in fear; it is José, who has fired at an intruder who proves to be Escamillo. José's pleasure at meeting the bullfighter turns to anger when Escamillo declares his infatuation with Carmen. The pair fight ("Je suis Escamillo, toréro de Grenade”), but are interrupted by the returning smugglers and girls ("Holà, holà José"). As Escamillo leaves he invites everyone to his next bullfight in Seville. Micaëla is discovered; at first, José will not leave with her despite Carmen's mockery, but he agrees to go when told that his mother is dying. As he departs, vowing he will return, Escamillo is heard in the distance, singing the toreador's song.

Τρίτη Πράξη / Act Three




Τέταρτη Πράξη

Μία πλατεία στη Σεβίλλη. Στο βάθος οι τοίχοι ενός αρχαίου αμφιθεάτρου.

Ο Θουνίγκα, η Φρασκίτα και η Μερθέντες βρίσκονται μεταξύ του πλήθους που περιμένει την άφιξη των ταυρομάχων ("Les voici ! Voici la quadrille !"). Ο Εσκαμίγιο μπαίνει μαζί με την Κάρμεν και εκφράζουν τον αμοιβαίο τους έρωτα ("Si tu m'aimes, Carmen"). Καθώς ο Εσκαμίγιο μπαίνει στην αρένα, η Φρασκίτα προειδοποιεί την Κάρμεν ότι ο Χοσέ είναι κοντά, αλλά η Κάρμεν είναι ατρόμητη και θέλει να του μιλήσει. Μόνη της, αντιμετωπίζει τον απελπισμένο Χοσέ ("C'est toi! C'est moi!"). Ενώ εκείνος της ζητά μάταια να επιστρέψει κοντά του, ακούγονται ζητωκραυγές από την αρένα. Καθώς ο Χοσέ κάνει την τελευταία του ικεσία, η Κάρμεν πετάει κάτω περιφρονητικά το δαχτυλίδι που της είχε δώσει και επιχειρεί να μπει στην αρένα. Τότε εκείνος τη μαχαιρώνει και, καθώς ο Εσκαμίγιο επευφημείται από τα πλήθη, η Κάρμεν πεθαίνει. Ο Χοσέ γονατίζει και της τραγουδά ("Ah! Carmen! ma Carmen adorée!"). Καθώς το πλήθος βγαίνει από την αρένα, ο Χοσέ ομολογεί ότι σκότωσε τη γυναίκα που αγαπούσε.



Act Four

A square in Seville. At the back, the walls of an ancient amphitheatre.

Zuniga, Frasquita and Mercédès are among the crowd awaiting the arrival of the bullfighters ("Les voici! Voici la quadrille!"). Escamillo enters with Carmen, and they express their mutual love ("Si tu m'aimes, Carmen"). As Escamillo goes into the arena, Frasquita warns Carmen that José is nearby, but Carmen is unafraid and willing to speak to him. Alone, she is confronted by the desperate José ("C’est toi! C’est moi!"). While he pleads vainly for her to return to him, cheers are heard from the arena. As José makes his last entreaty, Carmen contemptuously throws down the ring he gave her and attempts to enter the arena. He then stabs her, and as Escamillo is acclaimed by the crowds, Carmen dies. José kneels and sings ("Ah! Carmen! ma Carmen adorée!"); as the crowd exits the arena, José confesses to killing the woman he loved.

Τέταρτη Πράξη / Act Four






Ο Hervé Lacombe, στην επισκόπησή του της γαλλικής όπερας του 19ου αιώνα, υποστηρίζει ότι η «Κάρμεν» είναι ένα από τα λιγοστά έργα του μεγάλου αυτού ρεπερτορίου που έχουν αντέξει τη δοκιμασία του χρόνου. Ενώ ο Lacombe τοποθετεί την όπερα αμιγώς μέσα στη μακρά παράδοση της όπερα κομίκ, ο Hugh Macdonald θεωρεί ότι υπερβαίνει το είδος και ότι η αθανασία της εξασφαλίζεται από «τον συνδυασμό των πολλών χτυπητών μελωδιών, της επιδέξιας αρμονίας και της τέλεια ακριβοδίκαιης ενορχήστρωσης». Ο Winton Dean βλέπει το κύριο επίτευγμα του Μπιζέ στην ανάδειξη των κυριότερων δράσεων του έργου στη μουσική αντί στον διάλογο, γράφοντας ότι «λίγοι καλλιτέχνες έχουν εκφράσει τόσο ζωηρά τα βάσανα που επιφέρουν τα ερωτικά πάθη και η ζήλεια». Ο Dean τοποθετεί τον ρεαλισμό του Μπιζέ σε μια διαφορετική κατηγορία από τον βερισμό του Πουτσίνι και άλλων: παρομοιάζει τον συνθέτη με τον Μότσαρτ και τον Βέρντι στην ικανότητά του να αιχμαλωτίζει το ακροατήριό του με τα συναισθήματα και τα βάσανα των χαρακτήρων του.

Ο Μπιζέ, ο οποίος δεν είχε επισκεφθεί την Ισπανία ποτέ στη ζωή του, αναζήτησε το κατάλληλο υλικό στην εθνική ισπανική μουσική για να δώσει μία αυθεντική ισπανική γεύση στη μουσική του. Η «Χαμπανέρα» βασίζεται σε ένα χορευτικό τραγούδι, το "El Arreglito", του Ισπανοαμερικανού συνθέτη (βασκικής καταγωγής) Σεμπαστιάν Ιραντιέρ (1809-1865). Επίσης, χρησιμοποίησε ένα γνήσιο δημοτικό ισπανικό τραγούδι για το "Coupe-moi, brûle-moi" της Κάρμεν, ενώ άλλα μέρη της μουσικής, όπως η Seguidilla, χρησιμοποιούν τους ρυθμούς και την ενορχήστρωση που συνδέονται με το φλαμένκο. Ωστόσο, κατά τον Dean, «αυτή είναι μία γαλλική και όχι ισπανική όπερα»: τα «ξένα σώματα», ενώ αναμφίβολα συνεισφέρουν στην μοναδική ατμόσφαιρα της όπερας, αποτελούν μόνο ένα μικρό συστατικό της ολοκληρωμένης μουσικής.

Η ουβερτούρα της όπερας συνδυάζει τρία επαναλαμβανόμενα θέματα: την είσοδο των ταυρομάχων από την Τέταρτη Πράξη, το ρεφρέν από το «Τραγούδι του ταυρομάχου» από τη Δεύτερη Πράξη και το μοτίβο που, σε δύο ελαφρώς διαφορετικές φόρμες, αντιπροσωπεύει την Κάρμεν και τη μοίρα που συμβολίζει. Αυτό το μοτίβο, που παίζεται στο κλαρινέτο, το φαγκότο, το γαλλικό κόρνο και τα βιολοντσέλα με τρέμολο, καταλήγει στην εισαγωγή με ένα απότομο κρεσέντο. Αλλά όταν σηκώνεται η αυλαία η μουσική δημιουργεί γρήγορα μια ελαφριά και «ηλιόλουστη» ατμόσφαιρα. Οι περιπαιχτικές «μεγαλοπρέπειες» της αλλαγής φρουράς, και οι ερωτοτροπίες ανάμεσα στους κατοίκους και στις εργάτριες ακολουθούνται από μία αλλαγή στη διάθεση όταν μία σύντομη φράση από το «μοτίβο της μοίρας» ανακοινώνει την είσοδο της Κάρμεν. Μετά την προκλητική της «Χαμπανέρα», με τον «διαβρωτικό» ρυθμό της που παραμένει χαραγμένος στο μυαλό, και τις αλλαγές κλειδιών, το «μοτίβο της μοίρας» ακούγεται ολόκληρο όταν η Κάρμεν πετά το άνθος της στον Χοσέ πριν φύγει. Η ενέργειά της αυτή «βγάζει» από τον Δον Χοσέ ένα παθιασμένο σόλο σε Λα μείζονα που κατά τον Dean είναι το σημείο καμπής στον μουσικό του χαρακτηρισμό. Η μαλακότερη φλέβα της μουσικής επιστρέφει για λίγο όταν επανεμφανίζεται η Μικαέλα και ενώνεται με τον Χοσέ σε ένα ντουέτο με ζεστή συνοδεία κλαρινέτου και εγχόρδων. Η ηρεμία διαλύεται από τη θορυβώδη διαμάχη των γυναικών, τη δραματική επανεμφάνιση της Κάρμεν και την αψήφιστη συνομιλία της με τον Θουνίγκα. Η απόδραση της Κάρμεν ακολουθείται από μία σύντομη αλλά ανησυχητική επανάληψη ενός αποσπάσματος της «Χαμπανέρα». Γνωρίζουμε ότι ο Μπιζέ αναθεώρησε αρκετές φορές αυτό το φινάλε της Πρώτης Πράξης, ώστε να αυξήσει τo δραματικό του αποτέλεσμα.

Η Δεύτερη Πράξη αρχίζει με μία σύντομη εισαγωγή, με βάση μία μελωδία που ο Χοσέ θα τραγουδήσει εκτός σκηνής πριν την επόμενη είσοδό του. Στο διάσημο τραγούδι του Εσκαμίγιο, τα χάλκινα πνευστά και τα κρουστά παρέχουν δυνατή υποστήριξη ενώ το πλήθος τραγουδά μαζί του. Το κουιντέτο που ακολουθεί περιγράφεται από τον Ernest Newman ως «ασύγκριτου νεύρου και μουσικής ευφυίας». Η εμφάνιση του Χοσέ επιφέρει μία μακρά σκηνή αμοιβαίου ερωτικού καλέσματος: η Κάρμεν τραγουδά, χορεύει και παίζει καστανιέτες, ενώ μία χαμηλόφωνη αναφορά στο «μοτίβο της μοίρας» από ένα αγγλικό κόρνο εισάγει στην «άρια του άνθους» του Χοσέ, μία ρέουσα, συνεχή μελωδία που τελειώνει πιανίσιμο με ένα υψηλό Σι ύφεση.

Η εισαγωγή στην Τρίτη Πράξη, γραμμένη αρχικώς για τη "L' Arlésienne", είναι μία «εξαίρετη μινιατούρα με πολύ διάλογο και αμοιβαίο πλέξιμο των ξύλινων πνευστών». Καθώς η υπόθεση εξελίσσεται, η τάση ανάμεσα στην Κάρμεν και τον Χοσέ γίνεται φανερή στη μουσική. Στη σκηνή με τα χαρτιά, το ζωηρό ντουέτο Φρασκίτα-Μερθέντες γίνεται δυσοίωνο όταν παρεμβαίνει η Κάρμεν: το «μοτίβο της μοίρας» υπογραμμίζει το προαίσθημά της για τον θάνατό της. Η άρια της Μικαέλα καθώς αναζητεί τον Χοσέ είναι ένα συμβατικό κομμάτι, αν και με βαθύ συναίσθημα. Η σύγκρουση Εσκαμίγιο και Χοσέ αποτελεί το μεσαίο τμήμα της Πράξης. Η μουσική αντανακλά τις αντιθετικές στάσεις τους: ο Εσκαμίγιο παραμένει, κατά τον Newman, «ανίκητα ευγενικός και ειρωνικός», ενώ ο Χοσέ είναι προσβεβλημένος και επιθετικός. Κι όταν η Μικαέλα ικετεύει τον Χοσέ να την ακολουθήσει στη μητέρα του, η σκληρότητα της μουσικής της Κάρμεν αποκαλύπτει την πιο αντιπαθητική πλευρά της.

Η σύντομη τελική πράξη εισάγεται με ένα ζωντανό ορχηστρικό κομμάτι που έχει την προέλευσή του στη σύντομη οπερέτα του τενόρου Μανουέλ Γκαρθία, "El Criado Fingido". Μετά την πρώτη σκηνή με το πλήθος, αρχίζει ουσιαστικά το μακρύ φινάλε της όπερας, στο οποίο ο Χοσέ ικετεύει για τελευταία φορά την Κάρμεν και απορρίπτεται αποφασιστικά από αυτήν. Καθώς ο Χοσέ δολοφονεί την Κάρμεν, η χορωδία (εκτός σκηνής) τραγουδά το ρεφρέν του «Τραγουδιού του ταυρομάχου». Το «μοτίβο της μοίρας», που έχει ήδη υπεισέλθει υπαινικτικά σε διάφορα σημεία της Πράξης, ακούγεται τώρα δυνατά (φορτίσιμο), μαζί με μία σύντομη αναφορά στη σκηνή των χαρτιών. Οι τελευταίες λέξεις έρωτα και απελπισίας του Δον Χοσέ ακολουθούνται από ένα τελικό μακρόσυρτο ακόρντο, με το οποίο η αυλαία πέφτει χωρίς κάποιο περαιτέρω ορχηστρικό ή φωνητικό μουσικό σχόλιο.





































































































































Teatro antico di Taormina, 7th century BC




























More photos



See also

Wolfgang Amadeus Mozart: Don Giovanni – Waltteri Torikka, Tapani Plathan, Timo Riihonen, Ida Falk Winland, Joska Lehtinen, Anna Danik, Nicholas Söderlund, Malin Christensson – Tapiola Sinfonietta, New Generation Opera Ensemble, Ville Matvejeff, Erik Söderblom (HD 1080p)

Richard Strauss: Die Frau ohne Schatten – Avgust Amonov, Mlada Khudoley, Olga Savova, Edem Umerov, Olga Sergeyeva – Mariinsky Theatre Orchestra & Chorus, Valery Gergiev – Jonathan Kent, Paul Brown (HD 1080p)

Giacomo Puccini: Tosca – Maria Callas, Carlo Bergonzi, Tito Gobbi – L'Orchestre la Société des Concerts du Conservatoire, Georges Prêtre (1965, Digital Remastering 2014, Audio video)


Giacomo Puccini: Madama Butterfly – Kristine Opolais, Roberto Alagna, Maria Zifchak, Dwayne Croft – Karel Mark Chichon, Anthony Minghella (MET 2016 – Download the opera)


Giuseppe Verdi: La Traviata – Marlis Petersen, Giuseppe Varano, James Rutherford – Tecwyn Evans, Peter Konwitschny (Oper Graz 2011, HD 1080p)


Alban Berg: Lulu – Marlis Petersen, Kirill Petrenko, Dmitri Tcherniakov – Bavarian State Opera 2015 (Download the opera)


Giacomo Puccini: Turandot – Mlada Khudoley, Riccardo Massi, Guanqun Yu, Michael Ryssov – Wiener Symphoniker, Paolo Carignani – Marco Arturo Marelli (Bregenz Festival 2015 – Download the opera)

Engelbert Humperdinck: Hänsel und Gretel – Brigitte Fassbaender, Edita Gruberova, Helga Dernesch, Hermann Prey, Sena Jurinac – Wiener Philharmoniker, Georg Solti (HD 1080p)


Christoph Willibald Gluck: Orfeo ed Euridice – A film by Ondřej Havelka – Bejun Mehta, Eva Liebau, Regula Mühlemann – Václav Luks


Giuseppe Verdi: La Traviata – Anna Netrebko, Rolando Villazón, Thomas Hampson – Carlo Rizzi, Willy Decker (Salzburg Festival 2005)


Antonio Vivaldi: Ercole su'l Termodonte – Zachary Stains, Mary-Ellen Nesi, Alan Curtis, John Pascoe (Spoleto Festival 2006)


Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Iolanta – Anna Netrebko, Sergei Skorokhodov, Valery Gergiev, Mariinsky Theater 28/9/2009


Giacomo Puccini: Tosca, Act II – Maria Callas, Renato Cioni, Tito Gobbi, Georges Prêtre, Franco Zeffirelli



Dmitri Shostakovich: Katerina Izmailova (Lady Macbeth of Mtsensk), 1966 – A film by Mikhail Shapiro – Galina Vishnevskaya, Konstantin Simeonov