DSOLive

DSOLive

Thursday, December 31, 2015

Christmas in Vienna 2014 – Natalia Ushakova, Vesselina Kasarova, Dmitry Korchak, Artur Ruciński, ORF Radio-Symphonieorchester Wien, Sascha Goetzel

Artur Ruciński, Dmitry Korchak, Vesselina Kasarova, Natalia Ushakova














A classic Christmassy repertoire and popular Christmas music from around the world also determine in the program this year this wonderful Christmas concert, which is transmitted by the ORF. The Vienna Radio Symphony Orchestra, conducted by Sascha Goetzel, the Vienna Boys Choir and the Vienna Singing Academy are left in the festively decorated Vienna Konzerthaus, together with the four unique soloists and an unforgettable impression and put the audience as every year in the Christmas spirit.

Source: vienna-concert.com (2014)



Όπως κάθε χρόνο, πραγματοποιήθηκε στο Κοντσέρτχαους της Βιένης η εορταστική συναυλία των Χριστουγέννων του 2014, παρουσιάζοντας ένα πλούσιο πρόγραμμα το οποίο περιλαμβάνει παραδοσιακά κάλαντα από όλο τον κόσμο αλλά και τραγούδια και άριες των Φραντς Σούμπερτ, Γιοχάνες Μπραμς, Αντονίν Ντβόρζακ, Μιχαήλ Γκλίνκα, Ζωρζ Μπιζέ, Λεό Ντελίμπ, Άντον Μπρούκνερ, Μωρίς Ραβέλ, Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ και άλλων, σύγχρονων συνθετών. Υπό τη διεύθυνση του διακεκριμένου Αυστριακού μαέστρου Sascha Goetzel, ενώνουν τις δυνάμεις τους η Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Βιένης, η Ακαδημία Τραγουδιού της Βιένης και η Χορωδία Αγοριών της Βιένης. Συμπράττουν οι σολίστες: η Ρωσοαυστριακή υψίφωνος Natalia Ushakova, η Βουλγάρα μεσόφωνος Vesselina Kasarova, ο Ρώσος τενόρος Dmitry Korchak και ο Πολωνός βαρύτονος Artur Ruciński.



Christmas in Vienna 2014

1. Adolphe Adam (1803-1856): O Holy Night, arr. Christian Kolonovits
2. Pietro Yon (1886-1943): Gesu Bambino, arr. Walter Lochmann
3. Franz Schubert (1797-1828): Mille Cherubini in Coro
4. Johannes Brahms (1833-1897): Guten Abend, gut' Nacht
5. Antonín Dvořák (1841-1904): Lied an den Mond (aria from the opera Rusalka)
6. Mikhail Ivanovich Glinka(1804-1857): Ruslan und Ludmila (Overture)
7. Georges Bizet (1838-1875): Au fond du temple saint (Duet from the opera Les pêcheurs de perles)
8. Léo Delibes (1836-1891): Sous le dôme épais (from the opera Lakmé)
9. Anton Bruckner (1824-1896): Virga Jes se floruit (Motet, WAB 52)
10. Maurice Ravel (1875-1937): Ma mère l'oye
11. Scharo und der erste Schnee, arr. Wolfgang Drechsler
12. Lulajze Jezuniu / Dormi Bambino, arr. Christian Kolonovits
13. Traditional – Am Weihnachtsbaum die Lichter brennen
14. Ein Tannenbäumch en wurde im Wald geboren, arr. Walter Lochmann
15. Heilige Weihnacht / Szent Karácsony Éjjel: Mága Zoltán, violin
16. Kling, Glöckchen, klingelingeling
17. Eduard Ebel (1839-1905): Leise rieselt der Schnee
18. Carlo Boller (1896-1952): Dormi, dormi
19. Andy Williams (1927-2012): It's the most wonderful time of the year
20. George Michael (1963-): Last Christmas
21: Jose Feliciano (1945-): Feliz Navidad, arr. Christian Kolonovits & Johnny Bertl
22. George Frideric Handel (1685-1759): Hallelujah (from Messiah)

Natalia Ushakova, soprano
Vesselina Kasarova, mezzo-soprano
Dmitry Korchak, tenor
Artur Ruciński, baritone

Wiener Singakademie (Vienna Singing Academy)
Wiener Sängerknaben (Vienna Boys Choir)

ORF Radio-Symphonieorchester Wien (ORF Radio Symphony Orchestra Vienna)
Conductor: Sascha Goetzel

Wiener Konzerthaus, December 20, 2014

(HD 720p)

First publication: December 31, 2015 / Πρώτη δημοσίευση: 31 Δεκεμβρίου 2015
Last update: December 11, 2016 / Τελευταία ενημέρωση: 11 Δεκεμβρίου 2016













Wiener Sängerknaben













Sascha Goetzel













Natalia Ushakova, Vesselina Kasarova


























See also / Δείτε επίσης

Christmas in Vienna 2015 – Valentina Naforniţa, Angelika Kirchschlager, Piotr Beczala, Artur Ruciński, ORF Radio-Symphonieorchester Wien, Erwin Ortner (HD 1080p)

Christmas in Vienna 2008 – Elīna Garanča, Juan Diego Flórez, Genia Kühmeier, Paul Armin Edelmann, Wiener Symphoniker, Karel Mark Chichon

Sunday, December 27, 2015

Silent Night: Christmas Concert 2015 – Gothenburg Symphony Orchestra, Nicholas Kraemer













A Christmas concert in baroque character with the Gothenburg Symphony Orchestra and the Gothenburg Symphony Choir. The Baroque expert Nicholas Kraemer directs the atmospheric program which includes Christmas classics as Handel's Hallelujah Chorus and O Holy Night.



Σε χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, υπό τη διεύθυνση του διακεκριμένου Άγγλου τσεμπαλίστα και ειδικού στη μουσική μπαρόκ, Nicholas Kraemer, η Συμφωνική Ορχήστρα του Γκέτεμποργκ ερμηνεύει μέρη από γνωστά έργα των Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ, Αρκάντζελο Κορέλι, Πιέτρο Λοκατέλι, Φραντσέσκο Μανφρεντίνι, Οτορίνο Ρεσπίγκι, Αντόνιο Βιβάλντι, Μαρίας Θηρεσίας φον Παραντί και Αντόλφ Αντάμ, αλλά και το Silent Night του Φραντς Ξάβερ Γκρούμπερ, καθώς επίσης και το παραδοσιακό τραγούδι O Tannenbaum (Ω έλατο). Συμπράττουν η Συμφωνική Χορωδία του Γκέτεμποργκ, υπό τη διεύθυνση του Alexander Einarsson, και οι σολίστες της Ορχήστρας, Justyna Jara (βιολί), Marja Inkinen Engström (βιολί), Johan Stern (βιολοντσέλο) και Carolina Grinne (όμποε). Η συναυλία δόθηκε στο Μέγαρο Μουσικής του Γκέτεμποργκ στις 12 Δεκεμβρίου 2015.



Silent Night: Christmas Concert 2015

1. Franz Xaver Gruber: Silent Night
2. Arcangelo Corelli: Concerto Grosso, Op.6 No.8
3. George Frideric Handel: And the Glory of the Lord (from Messiah)
4. Pietro Locatelli: Pastorale (from Concerto Grosso, Op.1 No.8
5. George Frideric Handel: For Undo Us A Child Is Born (from Messiah)
6. Francesco Manfredini: Pastorale (from Concerto Grosso, Op.3 No.12)
7. George Frideric Handel: Lift Up Your Heads, O Ye Gates (from Messiah)
8. Ottorino Respighi: Balletto detto "Il conte Orlando" (from Ancient Airs and Dances, Suite No.1)
9. George Frideric Handel: Hallelujah (from Messiah)
10. Antonio Vivaldi: L'Inverno / Winter (from The Four Seasons)
11. Folk song – O Tannenbaum, arr. Alexander Einarsson
12. Maria Theresia von Paradis: Sicilienne, arr. Charles DeRamus
13. Adolphe Adam: O Holy Night, arr. Jonas Dominique

Justyna Jara, violin
Marja Inkinen Engström, violin
Johan Stern, cello
Carolina Grinne, oboe

Gothenburg Symphony Choir (Alexander Einarsson, choir director)

Gothenburg Symphony Orchestra 
Conductor and harpsichord: Nicholas Kraemer

Gothenburg Concert Hall, December 12, 2015

(HD 720p)

First publication: December 27, 2015 / Πρώτη δημοσίευση: 27 Δεκεμβρίου 2015
Last update: December 12, 2016 / Τελευταία ενημέρωση: 12 Δεκεμβρίου 2016


Nicholas Kraemer













Justyna Jara













Marja Inkinen Engström













Johan Stern













Carolina Grinne





































Justyna Jara, Nicholas Kraemer

























More photos / Περισσότερες φωτογραφίες


See also / Δείτε επίσης

Gothenburg Symphony Orchestra – All the posts

Friday, December 25, 2015

Heinrich Schütz: Christmas Vespers – Gabrieli Consort & Players, Paul McCreesh (Audio video)






















"As it might have been celebrated at the Court of Dresden c. 1664". The subtitle of this recording is the key: there's no Schütz work called "Christmas Vespers", but by combining research in church archives with what is known of service music in Schütz' time, a Vespers service for Christmas can be reconstructed. Paul McCreesh is becoming somewhat of a specialist in such projects. Christmas Vespers in 17th-century Dresden, where Schütz was the senior Kapellmeister, would have been a musically elaborate culmination to a day already full of celebration and church-going. The eighty minutes of music here, while a substantial portion of the service, aren't actually the complete Vespers service (the sermon is omitted). What is here, however, is a disc chock-full of Christmas Schütz sung in a cathedral. The church acoustic gives the disc a sense of occasion; there are even two congregational hymns included, recorded from a different perspective than the choral portions of the service, giving an even greater sense of this being a recording of a church service rather than a studio recording. The effect of the whole is marvelous – Schütz' music is unparalleled and McCreesh and company give it an immensely successful presentation.

Source: allmusic.com



Το φημισμένο μπαρόκ σύνολο Gabrieli Consort & Players, υπό τη διεύθυνση του ιδρυτή και καλλιτεχνικού διευθυντή του συνόλου, του διάσημου Άγγλου αρχιμουσικού και μελετητή της αναγεννησιακής και μπαρόκ μουσικής Paul McCreesh, ερμηνεύει ύμνους και τραγούδια που γράφτηκαν γύρω στο 1664 από τον Χάινριχ Συτς, τον σπουδαιότερο Γερμανό συνθέτη πριν τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, για τον εσπερινό της ημέρας των Χριστουγέννων στην Αυλή της Δρέσδης. Συμπράττουν ο Άγγλος τενόρος Charles Daniels,  η Χορωδία Αγοριών και η Εκκλησιαστική Χορωδία του καθεδρικού ναού του Ροσκίλντε. Η εξαιρετική ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στον καθεδρικό ναό της πόλης Ροσκίλντε στη Δανία τον Δεκέμβριο του 1998 και τον Μάιο του 1999.



Heinrich Schütz (1585-1672)

♪ Christmas Day Vespers at the Dresden Court Chapel, c. 1664

1. Prelude: La piva [00:00]*
2. Chant: Deus in adjutorium [01:51]
3. Warum toben die Heiden, SWV 23 [02:52]
4. Hymn: Christum wir sollen toben schon [06:46]
5. Historia der Geburt Jesu Christi, SWV 435 [13:37]
6. Magnificat, SWV 468 [48:50]
7. O bone Jesu, fili Mariae, SWV 471 [1:04:42]
8. Hymn: Gelobet seist du, Jesu Christ [1:11:29]
9. Collect and Blessing [1:16:04]
10. Postlude: Benedicamus Domino à 6 [1:17:39]

Charles Daniels, tenor (Evangelist, SWV 435)

Boys' Choir and Congregational Choir of Roskilde Cathedral
Gabrieli Consort & Players

Conductor: Paul McCreesh

Recording: Roskilde Cathedral, Denmark, 12/1998 & 5/1999

Recording Producer: Arend Prohmann

Archiv Production 1999

(HD 1080p – Audio video)

Start time of each track / Χρόνος έναρξης του κάθε κομματιού


Heinrich Schütz (c. 1650–60, by Christoph Spetner)
Heinrich Schütz born on October 8, 1585, in Köstritz, Saxony (now in Germany) and died on November 6, 1672, in Dresden. Widely regarded as the greatest German composer before Johann Sebastian Bach.

In 1599 he became a chorister at Kassel, where the landgrave of Hesse-Kassel provided him with a wide general education. In 1608 Schütz entered the University of Marburg to study law, but in 1609 he went to Venice, where for three years he studied music at the landgrave's expense; his chief teacher there was Giovanni Gabrieli. In Venice Schütz wrote his first known works, a set of Italian madrigals for five voices (published 1611). In 1613 he returned to Germany and went to Leipzig to resume his legal studies. Shortly afterward the landgrave offered him the post of second organist at the court in Kassel. In 1614 he went to Dresden to supervise the music for the christening of the son of the elector of Saxony, and in 1617 the landgrave gave him a permanent post in the electoral chapel. In 1628 Schütz again visited Venice, where Claudio Monteverdi was now the chief musical figure; it is possible that Schütz studied with him. Three years after his return to Dresden, Schütz left the elector's court, which was being seriously affected by plague and by the turmoils of the Thirty Years' War. From 1633 to 1635 he was chapelmaster to the royal court of Copenhagen. From 1635, apart from one further visit to the Danish court, he remained, in spite of his frequent pleas for dismissal, in the elector's service at Dresden.

After the early set of madrigals, almost all of Schütz's known works are vocal settings of sacred texts, with or without instruments. Of his known secular works, Dafne (performed 1627), the first German opera, and compositions for the marriage of Johann Georg II of Saxony in 1638 were lost. Schütz's special achievement was to introduce into German music the new style of the Italian monodists (as typified in Monteverdi's work) without creating an unsatisfactory hybrid. His music remains extremely individual and German in feeling. After the Latin of Symphoniae sacrae I (published 1629), he used the vernacular. The first German requiem was his Musikalische Exequien (published 1636) for soloists and choir, in which the writing for solo voice or duet is often florid in the Italian manner, while the choral sections are firmly based on German chorale tradition. The final section is for double choir, recalling Schütz's studies with the earlier Venetian composers. Other principal works from the middle of his life are two sets of Kleine geistliche Konzerte (published 1636, 1639) for solo voice and continuo, Geistliche Chormusik (published 1648), and Symphoniae sacrae II and III (published 1647, 1650) for various combinations of voices and instruments. In all of these works, Schütz's strong dramatic sense has been noted.

The Christmas Oratorio (from a publication of 1664) for soloists, choir, and instruments foreshadows his austere last works. These are a cappella Passions, settings of the text of the Gospels according to Matthew, Luke, and John. In these works even the sparing vocal figuration of the Christmas Oratorio is absent. The plain scriptural text is delivered by the soloist in a kind of recitative, generally syllabic, while the words of the Jews, high priests, etc., are set as brief polyphonic choruses.

Source: britannica.com


Paul McCreesh (Photo by Caroline Doutre)
















Ο Χάινριχ Συτς είναι ο σπουδαιότερος Γερμανός συνθέτης πριν τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ και ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς του πρώιμου Μπαρόκ. Γεννήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1585 στο Μπαντ Κέστριτς της Σαξονίας στο πανδοχείο του πατέρα του.

Όταν ο πατέρας του ανέλαβε ένα άλλο πανδοχείο στο Βάισενφελς, μετακόμισαν εκεί όπου και μεγάλωσε. Όταν ήταν 12 ετών, ένας ευγενής, ο Κόμης Μόριτς φον Έσεν-Κάσελ, που φιλοξενήθηκε στο πανδοχείο τους μια βραδιά, άκουσε τον μικρό Χάινριχ να τραγουδά με αγγελική κρυστάλλινη φωνή και εντυπωσιασμένος ζήτησε από τους γονείς του να τον βοηθήσει. Ο Κόμης πήρε τον νεαρό Συτς και τον πατέρα του στο Κάσελ όπου, με τη βοήθεια του, ο ικανός και εύστροφος Χάινριχ έμαθε γρήγορα λατινικά, αρχαία ελληνικά και γαλλικά και ξεκίνησε μιαν ευρεία μουσική εκπαίδευση.

Με χρηματοδότηση του Κόμη, σπούδασε στο Collegium Mauritianum μουσική, νομική στο Μάρμπουργκ, διδάχτηκε εκκλησιαστικό όργανο και σύνθεση και στη συνέχεια πήγε στη Βενετία που ήταν τότε το παγκόσμιο κέντρο της μουσικής. Εκεί έγινε μαθητής του Τζιοβάνι Γκαμπριέλι (1557-1612). Ο Γκαμπριέλι τού δίδαξε το διαδεδομένο την εποχή εκείνη μουσικό είδος των μαδριγαλίων και των μοτέτων και συνέβαλε με τη διδασκαλία του πολύ στο μουσικό ύφος που ο Συτς ανέπτυξε αργότερα ως συνθέτης. Στη Βενετία γνώρισε και τον σπουδαίο συνθέτη Κλαούντιο Μοντεβέρντι (1567-1643). Ο Γκαμπριέλι όμως ήταν ο μόνος τον οποίο σε όλη του τη ζωή ο Συτς αποκάλεσε ως δάσκαλό του.

Το 1613, επιστρέφει στο Κάσελ ενώ το 1617 εγκαθίσταται οριστικά στη Δρέσδη όπου διορίστηκε ως μουσικός διευθυντής της Αυλής του Ηγεμόνα Johann Georg I, έχοντας πλέον τη δυνατότητα να ασχοληθεί απερίσπαστος με τη σύνθεση. Η Δρέσδη ήταν μια πόλη που άνθιζε μουσικά χάρη στην κατανόηση για την Τέχνη που έδειχναν οι ηγεμόνες της οι οποίοι φρόντισαν να προωθούν και να καλλιεργούν τη μουσική φέρνοντας μαέστρους από την Ιταλία. Ο Συτς έζησε στη Δρέσδη μέχρι το 1657 αλλά διατήρησε τη θέση του μουσικού διευθυντή της Αυλής μέχρι τα γεράματα του.

Η Γερμανία το 1585, όταν γεννήθηκε ο Συτς, ήταν ουσιαστικά καμένη γη. Ήταν όπως και όλη η Ευρώπη, διχασμένη σε καθολικούς, Προτεστάντες και Καλβινιστές. Κυνήγι μαγισσών, προσηλυτισμός και θρησκευτικές διαμάχες, σκοταδισμός και επιπλέον οι ασθένειες, όπως η μεγάλη πανώλη, που είχαν ως αποτέλεσμα τον αποδεκατισμό του πληθυσμού. Και ας μη ξεχνάμε τον τριακονταετή πόλεμο μεταξύ 1618 και 1648 με τις φρικαλέες μάχες στα γερμανικά εδάφη, με αποτέλεσμα το θάνατο του 1/3 του γερμανικού πληθυσμού αλλά και την κατάρρευση της γερμανικής κουλτούρας.

Τα γεγονότα αυτά επηρέασαν τα μουσικά του θέματα που έχουν ως επί το πλείστον κύριο μοτίβο το θάνατο. Η μουσική του είναι θρησκευτική και χαρακτηρίζεται από μελαγχολική διάθεση και βαρύθυμη ομορφιά. Είναι ήρεμη, γοητευτική και αρμονική. Είναι ο πρώτος που χρησιμοποίησε γερμανικά κείμενα αντί των λατινικών που μέχρι τότε επικρατούσαν, δίνοντας την ευχέρεια και στον απλό λαό να κατανοήσει τους στίχους, ανοίγοντας παράλληλα έτσι μια νέα πορεία για την ίδια τη γερμανική μουσική. Κατά την εκτέλεση της μουσικής τοποθετούσε τους ερμηνευτές του σε διάφορα σημεία της εκκλησίας δημιουργώντας μιαν έντονη πληρότητα ήχου που μάγευε το ακροατήριο.

Γεμάτος δημιουργικότητα και ζήλο, φιλομαθής και ακούραστος, αναζητούσε νέες μελωδίες και ήχους μέχρι τα βαθιά γεράματα. Έγραψε πλήθος φωνητικών κυρίως έργων, βασισμένα σε πνευματικά-θρησκευτικά κείμενα. Κυριότερα από αυτά είναι οι Symphoniae sacrae Ι, ΙΙ και ΙΙΙ, τα Kleine geistliche Konzerte, τα Lukaspassion, Matthäuspassion, Johannespassion καθώς και το Weihnachtsoratorium. Τελευταία του σύνθεση είναι το "Schwanengesang" («Κύκνειο άσμα»). Ωστόσο δεν ήταν όλα τα έργα του θρησκευτικά. Έγραψε την πρώτη γερμανική όπερα με τον τίτλο «Δάφνη», καθώς και κοσμική μουσική ή μουσικά έργα για διάφορες περιστάσεις, που όμως δεν διασώθηκαν. Το σύνολο των διασωθέντων συνθέσεων του ταξινομήθηκαν το 1960 από τον Βέρνερ Μπίτινγκερ και φέρουν τον χαρακτηρισμό SWV (Schütz-Werke-Verzeichniss / Αρχείο Έργων Συτς).

Ο Συτς ήταν ένας άνθρωπος με αυτοπεποίθηση και πολλές ικανότητες. Ήταν συνεπής, πειθαρχημένος και προσηλωμένος στη δουλειά του. Ήταν αυστηρός με τον εαυτό του αλλά και με τους γύρω του. Διοχέτευε όλη την ενέργεια του στη μουσική δημιουργία. Μορφωμένος, ευφραδής και κοσμογυρισμένος. Από τα γράμματά του προς τους χορηγούς και προστάτες-εργοδότες ηγεμόνες του, αντιλαμβανόμαστε ότι ήταν μεν ευγενής αλλά δεν ήταν δουλοπρεπής απέναντι τους αλλά αντιθέτως με κάθε ευκαιρία σήκωνε το ανάστημα του. Λόγω του πολέμου, οι ηγεμόνες μείωσαν ή μερικές φορές δεν διέθεταν κονδύλια για τη μουσική, κάτι που εξόργιζε τον συνθέτη και πικραμένος τους τόνιζε ότι «υπό τα όπλα ασφυκτιά η τέχνη».

Το 1619, παντρεύτηκε τη Μαγκνταλένα Βίλντεκ και μαζί απέκτησαν δύο κόρες, την Άννα Ιουστίνα που πέθανε σε ηλικία 17 ετών και την Ευφροσύνη. Όταν και η σύζυγός του πέθανε πρόωρα το 1625, ο Συτς δεν ξαναπαντρεύτηκε. Ενώ η τύχη ήταν αρχικά καλή μαζί του, ο πρόωρος θάνατος της συζύγου και της κόρης του αλλά και ο πόλεμος τον έκαναν να μιλά για μια «σχεδόν βασανισμένη ύπαρξη».

Ο Χάινριχ Συτς συνέχιζε να συνθέτει μέχρι το 1671, δηλαδή ένα χρόνο πριν το θάνατο του. Πέθανε στις 6 Νοεμβρίου 1672 και κηδεύτηκε στην Φραουενκίρχε (Frauenkirche) της Δρέσδης. Στην ταφόπλακα του γράφτηκε η φράση «Ο σπουδαιότερος μουσικός του αιώνα του». Δυστυχώς ο τάφος του δεν έχει διασωθεί μετά την κατεδάφιση της εκκλησίας το 1727· υπάρχει μόνο μια σχετική υπενθύμιση στον ίδιο ναό όταν ξαναχτίστηκε. Προς τιμήν του υπάρχουν πολλά μνημεία, όπως το ανακαινισμένο μουσείο Heinrich-Schütz-Haus (Οικία Χάινριχ Συτς), που λειτουργεί από το 2012 στο Βάισενφελς, στο οποίο υπήρξε η κατοικία του Συτς ως παιδιού αλλά και ως ηλικιωμένου μέχρι το τέλος της ζωής του.

Εν ζωή ο Συτς ονομάστηκε «πατέρας της σύγχρονης (γερμανικής) μουσικής», ενώ το πρώτο εγχειρίδιο ιστορίας της γερμανικής μουσικής το 1650 τον αποκάλεσε ως «τον καλύτερο Τεύτονα (Γερμανό) συνθέτη». Ο Συτς «πάντρεψε» τα γερμανικά και προτεσταντικά μουσικά στοιχεία με τα ιταλικά, εισήγαγε καινοτομίες στη χρήση των μουσικών οργάνων και των κειμένων και διαμόρφωσε ένα καινούργιο ύφος, θέτοντας έτσι πολύ νωρίς τα θεμέλια πάνω στα οποία έχτισαν τη μουσική τους οι μεταγενέστεροι συμπατριώτες του συνθέτες και γι' αυτό δικαιολογημένα θεωρείται ως ο πατέρας της γερμανικής μουσικής.

Πηγή: athenspress.gr

Wednesday, December 23, 2015

Kurt Masur (1927-2015) – In Memoriam

Kurt Masur conducting the London Philharmonic Orchestra
at a concert in the Gewandhaus, Leipzig, in 2010. Photo by Wolfgang Kluge















Kurt Masur
(18 Ιουλίου 1927 - 19 Δεκεμβρίου 2015 • July 18, 1927 - December 19, 2015)

In Memoriam

Ο Γερμανός διευθυντής ορχήστρας Κουρτ Μαζούρ πέθανε στις 19 Δεκεμβρίου 2015, σε ηλικία 88 ετών, στο Γκρίνουιτς του Κονέτικατ των ΗΠΑ.

Εδώ και αρκετά χρόνια  ο Μαζούρ έπασχε από Πάρκινσον ενώ τον Απρίλιο του 2012 έχασε την ισορροπία του στη διάρκεια συναυλίας με την Εθνική Ορχήστρα της Γαλλίας στο Θέατρο των Ηλυσίων Πεδίων στο Παρίσι, με αποτέλεσμα να πέσει επάνω στην πρώτη σειρά θεατών.

Ο Μαζούρ γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1927 στην πόλη Μπριγκ της Σιλεσίας και έχοντας υπηρετήσει επί χρόνια σε μερικά από τα σημαντικότερα σύνολα της πατρίδας του – ας αναφερθεί ενδεικτικά η μακρόχρονη θητεία του στην περίφημη ορχήστρα Γκεβάντχαους της Λειψίας –, διατηρούσε δικαίως τον τίτλο ενός από τους σημαντικότερους πρεσβευτές της μεγάλης μουσικής παράδοσης της χώρας του. Μιας παράδοσης που σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα μουσικά του ενδιαφέροντα υπηρέτησε πιστά και στα σύνολα με τα οποία συνέδεσε το όνομά του εκτός Γερμανίας.

Χαρακτηριστική η επίσης πολύχρονη θητεία του (1991-2002) στη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Νέας Υόρκης. Υπήρξε επίσης μουσικός διευθυντής της Εθνικής Ορχήστρας της Γαλλίας, και από το 2000 κατείχε τη θέση του βασικού αρχιμουσικού της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Λονδίνου.

Η Ιστορία ανέδειξε τον Κουρτ Μαζούρ σε σύμβολο της ειρήνης. Ο Γερμανός αρχιμουσικός έγινε παγκοσμίως γνωστός όταν το 1989 συνέβαλε στην αποτροπή βίαιων γεγονότων στη Λειψία, κατά τις κινητοποιήσεις που οδήγησαν στην πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Βοήθησε η ψυχραιμία την οποία μετέδιδε στον κόσμο αλλά και οι προσωπικές του σχέσεις με τον ηγέτη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Έγινε ο «αρχιμουσικός της επανάστασης». Προτάθηκε ως πρόεδρος Δημοκρατίας της ενωμένης χώρας. Ο ίδιος ουδέποτε διεκδίκησε ηγετική θέση και αρνιόταν τον χαρακτηρισμό του «ήρωα». «Φοβόμουν όσο και όλοι οι άλλοι και έπρεπε να ξεπεράσω τον φόβο μου όπως και οι υπόλοιποι», δήλωσε με αφορμή τα 25 χρόνια της πτώσης.

Ήταν ήδη γνωστός στην Ανατολική Γερμανία αλλά και στη Δύση χάρη στην υποδειγματική δουλειά του με την ορχήστρα Γκεβάντχαους της Λειψίας, την οποία διηύθυνε από το 1970 έως το 1996. Είχαν προηγηθεί χρόνια δουλειάς σε μικρότερες ορχήστρες, όπου απέκτησε φήμη καλού παιδαγωγού. Το 1960 ο σκηνοθέτης Βάλτερ Φέλζενσταϊν τον κάλεσε στην Κωμική Όπερα του Βερολίνου. Έμεινε τέσσερα χρόνια. Όμως, τον ενδιέφερε περισσότερο η συμφωνική μουσική κι έτσι μετακινήθηκε στη Λειψία. Ανύψωσε την τεχνική αρτιότητα της ορχήστρας, ανέπτυξε έναν χαρακτηριστικά «σκοτεινό» ήχο και ανέδειξε το σύνολο σε ένα από τα σημαντικότερα στον κόσμο. Ζήτησε από το καθεστώς και απέκτησε για την ορχήστρα του νέα, σύγχρονη στέγη. Αφιερώθηκε ιδιαίτερα στα έργα Γερμανών του κλασικισμού και του ρομαντισμού. Ο Μέντελσον υπήρξε η ξεχωριστή του αγάπη.

Ιδιαιτέρως αγαπητός στην Ελλάδα, είχε εμφανιστεί αρκετές φορές τόσο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών όσο και στο Ηρώδειο.

Πηγές: Νίκος Α. Δοντάς (kathimerini.gr) | tovima.gr


Photo by Anna Meuer
















The German conductor Kurt Masur born on July 18, 1927, in Brieg, Germany (now Brzeg, Poland) and died on December 19, 2015, in Greenwich, Connecticut, U.S. He was known for his heartfelt interpretations of the German Romantic repertoire, who rose to prominence in East Germany in the 1970s.

Masur studied piano and cello at the National Music School in Breslau, Germany (now Wrocław, Poland), from 1942 to 1944. He then studied conducting, piano, and composition at the Leipzig Conservatory (now Leipzig Academy of Music and Theatre) from 1946 to 1948. He spent the next seven years conducting in regional East German opera houses before securing a position as conductor of the Dresden Philharmonic in 1955. After working in Mecklenburg (1958-1960) and Berlin (1960-1964), among other cities, he rejoined the Dresden orchestra from 1967 to 1972. During his long tenure as conductor of the Leipzig Gewandhaus Orchestra (1970–1996), Masur became internationally known and toured widely throughout the world. He was noted for his comprehensive repertoire, which featured the works of German Romantic composers such as Ludwig van Beethoven and Gustav Mahler.

A prestigious cultural figure in East Germany, Masur participated in the popular agitation that led to the fall of the communist government in late 1989. As music director of the New York Philharmonic (1991-2002), he was credited with reinvigorating the orchestra and raising its standards of performance. From 2000 to 2007 he was principal conductor of the London Philharmonic Orchestra, with which he recorded and toured extensively, and from 2002 to 2008 he was also music director of the Orchestre National de France. In addition, he continued to appear as guest conductor with a number of major orchestras in the United States and Europe.

Masur was passionate about music and conducting, and he often gave master classes in conducting at major conservatories. He was professor at the Leipzig Academy of Music and Theatre from 1975. Masur reflected on the mission of the conductor in an interview with the British music critic Hilary Finch, who reported that in every performance Masur "feels the responsibility to bring to the audience the true message of the composer. For that it takes inspiration from the conductor – but also the spirit, the imagination of the orchestra".

Source: britannica.com















Δείτε επίσης – See also

Johannes Brahms: Symphony No.2 in D major – Gewandhausorchester, Kurt Masur (HD 1080p)

Ludwig van Beethoven: "Egmont" Overture – Gewandhausorchester, Kurt Masur (HD 1080p)


Ludwig van Beethoven: Romances for Violin and Orchestra No.1 in G major & No.2 in F major – Renaud Capuçon, Gewandhausorchester, Kurt Masur (HD 1080p)

Johann Sebastian Bach: "Fürchte dich nicht", BWV 228 | Felix Mendelssohn: "Denn er hat seinen Engeln befohlen über dir" – Thomanerchor Leipzig, Georg Christoph Biller (HD 1080p)

Οδυνηρές απουσίες στον κόσμο της Μουσικής / Painful absences in the world of Music

Pierre Boulez (1925-2016) – In Memoriam

Saturday, December 19, 2015

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Swan Lake – Adam Cooper, Scott Ambler, Fiona Chadwick – Matthew Bourne, Peter Mumford (1996, HD 1080p)
















When it premiered at Sadler's Wells in 1995, Matthew Bourne's triumphant modern re-interpretation of "Swan Lake" turned tradition upside down, taking the dance world by storm. Now firmly crowned as a modern day classic, this iconic production is perhaps best-known for replacing the traditional female corps de ballet with a menacing male ensemble. Matthew Bourne blends dance, humour and spectacle with extravagant, award-winning designs by Lez Brotherston, to create a provocative and powerful "Swan Lake" for our times.

Collecting over 30 international theatre awards including three Tonys, "Swan Lake" has been acclaimed as a landmark achievement on the international stage. It has become the longest running ballet in the West End and on Broadway, enjoyed four hugely successful tours in the UK and thrilled audiences all over the world.



H «Λίμνη των Κύκνων» θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα μπαλέτα όλων των εποχών, καθώς ενσαρκώνει όσο κανένα άλλο όλη την γκάμα των ανθρώπινων συναισθημάτων, από την ελπίδα μέχρι την απόγνωση, από τον τρόμο μέχρι την τρυφερότητα, από τη μελαγχολία μέχρι την έκσταση. Η εκδοχή του Μάθιου Μπερν βασίζεται στο γνωστό κλασικό μπαλέτο με τη μουσική του μεγάλου Ρώσου συνθέτη Πιότρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι, αλλά περιέχει πολλά ανατρεπτικά στοιχεία, όπως η επιλογή ανδρών χορευτών για τους ρόλους της Οντέτ/Οντίλ και των κύκνων.

Η επική εκδοχή της «Λίμνης των Κύκνων» του Μάθιου Μπερν αποτελεί τη μακροβιότερη παραγωγή μπαλέτου στο West End του Λονδίνου και στο Broadway. Έχει συγκεντρώσει μέχρι σήμερα περισσότερα από τριάντα διεθνή θεατρικά βραβεία – ανάμεσα στα οποία συγκαταλέγονται 3 Tony στο Broadway – αποτελώντας ορόσημο του σύγχρονου χοροθεάτρου και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. H «Λίμνη των Κύκνων» του Μάθιου Μπερν έχει περιοδεύσει με τεράστια επιτυχία σε πολλές χώρες του κόσμου, ενώ έχει γυριστεί δύο φορές σε ταινία, το 1996 (από τον Peter Mumford, με πρωταγωνιστές τους χορευτές Adam Cooper, Scott Ambler, Fiona Chadwick, Barry Atkinson, Emily Piercy και Andrew Walkinshaw), και το 2012 (από τον Ross MacGibbon, με πρωταγωνιστές τους χορευτές Richard Winsor, Dominic North, Nina Goldman, Steve Kirkham, Madelaine Brennan και Joseph Vaughan).



Matthew Bourne's Swan Lake, 1996

Pyotr Ilyich Tchaikovsky (1840-1893)

Swan Lake (1875-1876)

Adam Cooper..........The Swan / The Stranger
Scott Ambler..........The Prince
Fiona Chadwick..........The Queen
Barry Atkinson..........The Press Secretary
Emily Piercy..........The Girlfriend
Andrew Walkinshaw..........The Young Prince

New Adventures Dance Company

Director and Choreographer / Θεατρική σκηνοθεσία και χορογραφία: Matthew Bourne
New scenario / Προσαρμογή σεναρίου: Matthew Bourne
Disigner / Σκηνικά και κοστούμια: Lez Brotherston
Make-Up / Μακιγιάζ: Chris Redman
Lighting Designer / Διεύθυνση φωτισμού: Rick Fisher

Video Director / Σκηνοθεσία βίντεο: Peter Mumford
Director Of Photography / Διεύθυνση φωτογραφίας: Jeff Baynes
Prodused by / Παραγωγή: Katharine Doré

The New London Orchestra
Conductor: David Lloyd-Jones

West End, London, 1996

High definition video with high quality audio
Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου

(HD 1080p)

Uploaded on Youtube for the Blog "Faces of Classical Music"
Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog «Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής»

First publication: December 19, 2015 / Πρώτη δημοσίευση: 19 Δεκεμβρίου 2015
Last update: December 2, 2016 / Τελευταία ενημέρωση: 2 Δεκεμβρίου 2016


Matthew Bourne's "Swan Lake" is a diverse work using chorographical techniques taken from contemporary dance, ballet, social dance and mime. His emphasis is on the narrative as opposed to the dance itself. His references are many and varied, from the Royal family, characters from different 19th Century eras and films. Although the key themes seemed to be the above, the piece is also open to an individual interpretation and imagination giving the audience a sense of being involved in the story unfolding before them.

Bourne's "Swan Lake" was created in 1995 when the British Royal family were in the spotlight. Obvious nods to this can be seen in the use of corgis – well known for being the Royal family's favourite pet. Sarah Ferguson was often in the media eye as being a rather unsuitable partner for Prince Andrew, not unlike our Prince's girlfriend in this story.

However, it is certainly not exclusively about the British Royal family. Bourne noted that in his research he happened upon many examples of troubled royals over the years and across the world. One example being Ludwig of Bavaria, a member of the Wittelsbach dynasty who became king of Bavaria at the age of 18. Ludwig was said to have an unhealthy obsession with Swans. A lover of the theatre and music, especially that of Wagner, Ludwig became Wagner's patron for a number of years. The King of Bavaria was certified insane in his bedroom at Neuschwanstein and, a few days later, on 13 June 1886, he and his physician were found drowned in the Lake Starnberg.

Interestingly, many of Wagner's works carried the theme of death being the only true state where love and purpose could be found. A theme also suggested in Bourne's final image in Swan Lake where, as the Prince lies dead on his bed, the Young Prince is seen through the window being carried away by the Swan. The insanity of Bourne's Prince, a possible reference to Ludwig, is seen when the Private Secretary and the Queen keep him imprisoned in a clinical, white washed room.

One question that many audience members ask is whether the Prince is actually insane or if he is being tricked by the sinister, ever-present Private Secretary. Although not sure of what the Queen's right hand man will gain from the death of the Prince, his betrayal is undeniable, bribing the Prince's girlfriend to leave him, to confuse him when really she genuinely cares for him. And does the Secretary know the Stranger that appears at the Ball. Is he another trick to tip the Prince over the edge?

From the dvd notebook



Adam Cooper
Πουλιά, όρνια, Ερινύες, κύκνοι, κατακλύζουν τη σκηνή και το μυαλό του θεατή και αναμοχλεύουν μιαν αρχέγονη φοβία, μιαν απροσδιόριστη έλξη. Οι κύκνοι του Μάθιου Μπερν είναι όλα μαζί. Όμορφοι και άγριοι, άπιαστοι και ελκυστικοί. Οι κύκνοι του Μπερν δίνουν άλλη διάσταση στη «Λίμνη των Κύκνων», την κλασικότερη ιστορία χορού απ' όλες. Είναι άλλα πουλιά.

Η γνωστή ιστορία αλλάζει συθέμελα. Ένας Πρίγκιπας που βλέπει εφιάλτες, κύκνους να έρχονται και να τον αρπάζουν. Μια Βασίλισσα που αρνείται να του δώσει την παραμικρή ένδειξη αγάπης από την πλευρά της. Ένας Γραμματέας που κουμαντάρει τη Βασίλισσα. Κι ένας Κύκνος. Ο Κύκνος που μια στοιχειώνει τον Πρίγκιπα, και την άλλη του δίνει δύναμη. Ένας Κύκνος απρόσιτος, άγριος και ολότελα δικός του. Στη βάση της η ιστορία δεν αλλάζει. Στον χορό που θα διοργανωθεί στο παλάτι, ο Γραμματέας (Ρόθμπαρτ) θα φέρει τον γιο του να χορέψει, έναν πανέμορφο, ερωτικό άντρα που θα κερδίσει την καρδιά της Βασίλισσας, κάτι που δεν κατάφερε να κάνει ο γιος της. Ο Ξένος (Μαύρος Κύκνος) μοιάζει με τον Κύκνο του Πρίγκιπα και θα τον μπερδέψει, θα τον κάνει να αποζητήσει την παρουσία του, να ονειροπολεί, και ξυπνώντας να δει όλη την αυλή να τον κοροϊδεύει. Θα αρπάξει ένα πιστόλι και θα προσπαθήσει να σκοτώσει τη Βασίλισσα. Θα την προστατεύσει ο Γραμματέας και με τη σειρά του θα πυροβολήσει το Κορίτσι του Πρίγκιπα, την αγάπη που δεν χάρηκε γιατί δεν είχε την πάστα της αριστοκρατίας. Τρελός θα απομείνει ο Πρίγκιπας με τη Βασίλισσα και τον Γραμματέα να τον δηλητηριάζουν και να βλέπει ακόμη τους εφιάλτες του, εφιάλτες με κύκνους που δεν θα δεχτούν την αφοσίωση του Κύκνου στον Πρίγκιπα και θα τον σκοτώσουν. Τελικά, θα πεθάνουν και οι δύο.

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Η «Λίμνη των Κύκνων» του Μπερν δεν είναι μπαλέτο. Είναι κάτι πολύ παραπάνω. Είναι χορός. Είναι η πεμπτουσία του χορού αντανακλασμένη στα κορμιά του θιάσου του. [...] Δεν θα δει κανείς ανορεξικές μπαλαρίνες, αφύσικα χορογραφημένες, να προσπαθούν να νικήσουν τους νόμους της φύσης. Ούτε άντρες να ξεμεσιάζονται να τις σηκώσουν και μετά να μετράμε πιρουέτες και τουρ φουετέ για να αποδείξουν πόσο καλή τεχνική έχουν. Στα έργα του Μπερν η τεχνική δεν φαίνεται στις πιρουέτες και στις πουέντ. Φαίνεται στα γυμνά πέλματα των χορευτών και στα ανεπαίσθητα λάγνα λικνίσματα των χορευτριών του. Χωρίς υπερβολές. Χωρίς μία πιρουέτα.

Ο ήχος των πελμάτων, οι αναπνοές, ο απειλητικός τους σιγμός – θόρυβοι που δεν ταιριάζουν με τη ρομαντική εικόνα της κλασικής «Λίμνης των Κύκνων». Ο Μάθιου Μπερν χλευάζει το μπαλέτο και την κατ' επίφαση κουλτούρα που κρύβεται από πίσω στις περισσότερες των περιπτώσεων. Οι κλασικές παραστάσεις δεν γίνονται για την καταξίωση της μοναδικής αυτής τέχνης αλλά συνοδεύουν το κοινωνικό status και την παλαιών αρχών αντίληψη ότι ο χορός σημαίνει 200 χρόνια πίσω. Μάλιστα, σε μια σύντομη παρωδία που περιλαμβάνει στο έργο, ο εξευτελισμός είναι στον υπερθετικό βαθμό: κιτς νεραϊδούλες μ' ένα σωρό φτεράκια και στρασάκια χορεύουν για χάρη της Λευκής Νεράιδας που μοιάζει σαν να έχει έρθει κατευθείαν από κάποιο καρναβάλι, και η οποία, με τη σειρά της, γνωρίζει έναν φτωχό πλην τίμιο ξυλουργό, ένα σκελετωμένο ανθρωπάκι. Όμως, το κακό πνεύμα του Δάσους, με εκατοντάδες κέρατα και όρχεις, κυνηγά τη Λευκή Νεράιδα με καθόλου αθώες προθέσεις (και εδώ η χορογραφία του Μπερν είναι αυτή που μιλά περισσότερο). Στο τέλος, το κακό πνεύμα σκοτώνεται από τη Λευκή Νεράιδα γιατί επιτέθηκε στον αγαπημένο της. Στην εκδοχή αυτή του Μπερν, το μπαλέτο, όπως το ξέρουμε, πέθανε. Ζήτω ο χορός!

Ό,τι γράφτηκε πριν από 200 και 100 χρόνια γράφτηκε ακριβώς για την εποχή του και όχι για να γίνεται σημαία τον 21ο αιώνα. Οι πουέντ είναι άχρηστες. Η τέχνη δεν βρίσκεται εκεί. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτά τα παπούτσια που εισέβαλαν με το «έτσι θέλω» στην τέχνη του χορού, δεν ήταν τίποτ' άλλο παρά βοηθήματα σε μια κοντοστούπα μπαλαρίνα, για να μην μειονεκτεί μπροστά στις άλλες. Ο Μπερν, ακόμη και στο δεκάλεπτο αυτό και στη μία χορεύτριά του που της τις φόρεσε, αρνήθηκε να τις χρησιμοποιήσει παρά μόνο σε ένα pas de bourree. Μία κίνηση μερικών δευτερολέπτων σε μια παράσταση δυόμιση ωρών. [...]

Για όσους παρακολουθούν τα έργα του Μάθιου Μπερν, ο θίασος είναι γνωστός. Αναγνωρίζεις πρόσωπα και χορευτές από άλλους ρόλους, από άλλα έργα. Κι όσο κι αν σε εκπλήσσουν κάθε φορά με το ταλέντο τους, στο συγκεκριμένο έργο δεν μπορείς παρά να μείνεις με το στόμα ανοιχτό. Γιατί εδώ οι έννοιες είναι απλές, οι χορογραφίες πρωτόγνωρες, μοναδικές. Οι χορευτές είναι ενσαρκωτές ενός σύγχρονου θαύματος της κίνησης. [...]

Ο Μάθιου Μπερν λέει ότι η ιδέα του αρσενικού κύκνου ήταν απόλυτα λογική στο μυαλό του. Οι κύκνοι του είναι πρωτόγονοι, άγριοι, επιθετικοί. Αληθινά πουλιά. Από τις αρχαιότερες δοξασίες, τα πουλιά κάθε άλλο παρά γλυκά και χαριτωμένα ήταν. Είναι τυχαίο που οι Ερινύες είναι πουλιά; Που οι εφιάλτες του Πρίγκιπα είναι πουλιά; [...] Ο χορός των κύκνων αυτών μοιάζει σαν να έχει βγει από τα βάθη των χρόνων. Πόλεμος και φτερουγίσματα. Ωμοπλάτες που είσαι σίγουρος ότι δεν ανήκουν σε χορευτές αλλά σε αληθινούς κύκνους. Πόδια που τα ακούς να κάνουν θόρυβο, γιατί ο χορός κάνει θόρυβο, μιλά, φωνάζει. Δεν κρύβει τη φύση του. Δεν φοβάται μη κακολογηθεί από τη Βασίλισσα. Οι κύκνοι του Μάθιου Μπερν είναι όμορφοι. Από τον βασικό χορευτή μέχρι τον χορευτή που βρίσκεται στο βάθος του corps de ballet. Είναι όμορφοι γιατί χορεύουν την αλήθεια, τη φύση. Είναι κύκνοι. Δεν είναι χορευτές μεταμφιεσμένοι σε κύκνους. Δεν είναι καν μπαλαρίνες, ντυμένες κύκνοι, χορεύοντας σαν μπαλαρίνες. Δεν βλέπεις τον άνθρωπο, δεν βλέπεις τον ρόλο, βλέπεις μόνο τον κύκνο. Κι αν κάθεσαι αρκετά κοντά, ακούς τις αναπνοές τους, απόλυτα εναρμονισμένες με τη χορογραφία. Χάνεται λίγο η πραγματικότητα από το παραμύθι αλλά αυτός είναι και ο σκοπός.

Ο πιο δύσκολος χορός στην ιστορία του μπαλέτου θεωρείται ο χορός των μικρών κύκνων. Τέσσερεις μπαλαρίνες που κινούνται σαν μία. Ένα ντόμινο χορευτικό που το παραμικρό λάθος μπορεί να στερήσει όχι μόνο τη χορογραφία αυτή καθεαυτή αλλά και τη σωματική ακεραιότητα των χορευτριών. Ο Μάθιου Μπερν δεν το ξεχνά αυτό όταν χορογραφεί το δικό του κομμάτι. Τέσσερεις άντρες πραγματικά πουλιά. Υποκείμενα σπηλαιογραφίας, που αποδεικνύουν ότι αν υπάρχει κάτι στη φύση του ανθρώπου είναι ο χορός. Και οι συγκεκριμένοι τέσσερεις κύκνοι αποτελούν την έννοια του χορού. Η μουσική του Τσαϊκόφσκι συγκλονίζει.  Η μουσική του Τσαϊκόφσκι είναι η κινητήριος δύναμη της έμπνευσης και της χορογραφίας. Η μουσική δεν αλλάζει. Όπως δεν αλλάζουν τα θεμέλια σε ένα σπίτι. Οι χορογράφοι θα του δώσουν τη μορφή που θέλουν και οι χορευτές την ψυχή. [...]

Αν η λογική του Μάθιου Μπερν είναι παράλογη, αν η εικόνα του αρσενικού κύκνου δεν ταιριάζει με την παρωχημένη εικόνα που υπάρχει για το κλασικό παραμύθι, τότε, ίσως κάποιο κοινό να μην είναι ακόμη σε θέση να δεχτεί αυτή την αλλαγή. Όμως, αν ο Μάθιου Μπερν ήξερε ελληνικά, θα καταλάβαινε γιατί στο μυαλό του έβγαζε λογική η σκέψη που υλοποίησε: γιατί ο κύκνος είναι γένους αρσενικού.

Πηγή: Ελισάβετ Σπαντιδάκη (critique.gr)


Adam Cooper













Scott Ambler













Adam Cooper & Scott Ambler














See also / Δείτε επίσης

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Swan Lake – Richard Winsor, Dominic North, Nina Goldman – Matthew Bourne, Ross MacGibbon (2012, HD 1080p)

Matthew Bourne's Nutcracker! – Music by Pyotr Ilyich Tchaikovsky – Etta Murfitt, Alan Vincent, Saranne Curtin, Ewan Wardrop, Emily Piercy, Scott Ambler – Royal Philharmonic Concert Orchestra, Brett Morris – Matthew Bourne, Ross MacGibbon (HD 1080p)

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Swan Lake – Ekaterina Kondaurova, Timur Askerov, Andrei Yermakov – Mariinsky Ballet, Mariinsky Theatre Orchestra, Valery Gergiev, 2013 (Download the performance)

Adolphe Adam: Giselle – Ballet of the Opéra National de Bordeaux, Charles Jude, Ermanno Florio (2011)

Thursday, December 17, 2015

Ludwig van Beethoven: String Quartets Op.18 No.6 in B flat major | No.11 in F minor, Op.95 | No.16 in F major, Op.135 – Quartetto di Cremona

Ludwig Van Beethoven
(βαπτίστηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1770 - 26 Μαρτίου 1827 • baptized on December 17, 1770 - March 26, 1827)

245η επέτειος από τη γέννησή του – 245th anniversary of his birth

Joseph Karl Stieler, Portrait of Beethoven (1819)






















Το Κουαρτέτο εγχόρδων αρ. 6 σε Σι ύφεση μείζονα, το τελευταίο και το πιο δημοφιλές του έργου 18, γράφτηκε από τον Λούντβιχ βαν Μπετόβεν το 1800 και δημοσιεύτηκε το 1801.

Το Έργο 18 περιλαμβάνει τα πρώτα κουαρτέτα εγχόρδων που έγραψε ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, περί τα τέλη του 18ου αιώνα, πριν ακόμη συμπληρώσει τα τριάντα του χρόνια. Η δεκαετία του 1790 ήταν για τον συνθέτη μια περίοδος έντονης παραγωγικότητας στον τομέα της μουσικής δωματίου· κατά τη διάρκεια εκείνων των χρόνων έγραψε πάνω από είκοσι σημαντικά έργα για μικρά μουσικά σύνολα, συμπεριλαμβανομένων των πρώτων του τρίο για πιάνο, πέντε τρίο για έγχορδα, σονάτες για βιολί και σονάτες για βιολοντσέλο, καθώς και το δημοφιλές Σεπτέτο. Θα ήταν, ωστόσο, αδύνατον να μη συγκρίνει κανείς τα κουαρτέτα του Έργου 18 με τα τελευταία κουαρτέτα των Χάυντν και Μότσαρτ, κάτι που έκαναν άλλωστε αμέτρητοι μουσικοκριτικοί, μουσικολόγοι και ιστορικοί. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, ο Μπετόβεν μελετούσε αντίστιξη δίπλα στον Χάυντν, ο οποίος έγραψε τα σημαντικότερα κουαρτέτα του μόλις δύο χρόνια πριν τη σύνθεση του Έργου 18, και ο νεαρός συνθέτης σίγουρα γνώριζε καλά τα πιο έξοχα κουαρτέτα του Μότσαρτ.








To τελευταίο έργο της δεύτερης περιόδου* των Κουαρτέτων Εγχόρδων του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, το Κουαρτέτο αρ. 11 σε Φα ελάσσονα, έργο 95, φέρει την επονομασία "Quartetto Serioso" από την ιταλική λέξη serio (σοβαρό). Το κουαρτέτο αυτό είναι το πιο σύντομο σε διάρκεια σε σχέση με τα προηγούμενα. Γράφτηκε κατά τα έτη 1810-1811 και δημοσιεύθηκε το 1816. Είναι αφιερωμένο στον Nikolaus Zmeskall von Domanovecz, ο οποίος ήταν πιστός οπαδός του Μπετόβεν. Για το συγκεκριμένο κουαρτέτο αναφέρεται ότι ο Μπετόβεν είχε πει πως είναι γραμμένο για έναν μικρό κύκλο από γνώστες και δεν μπορεί ποτέ να εκτελεστεί δημόσια. Το χειρόγραφο του έργου φυλάσσεται στη βιβλιοθήκη της Βιένης.

*Τα Κουαρτέτα Εγχόρδων του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν αποτελούν ένα συνολικό έργο που περιλαμβάνει δεκαέξι κουαρτέτα χωρισμένα σε τρεις χρονικές περιόδους. Η πρώτη περίοδος, 1798-1800, αποτελείται από το έργο 18 (Κουαρτέτα 1-6). Στη δεύτερη περίοδο, 1806-1811, ανήκουν τα έργα 59 (Κουαρτέτα 1-3), 74 και 95. Η τρίτη περίοδος, 1825-1827, περιλαμβάνει τα έργα 127, 130, 133 (Μεγάλη Φούγκα), 131, 132 και 135.








Το Κουαρτέτο Εγχόρδων αρ. 16 σε Φα μείζονα, έργο 135, είναι το τελευταίο κουαρτέτο εγχόρδων του Μπετόβεν, καθώς και το τελευταίο ολοκληρωμένο έργο του. Το τελείωσε τον Οκτώβριο του 1826, λίγους μήνες πριν από την τελευταία του πνοή τον Μάρτιο του 1827. Με το κουαρτέτο αυτό ολοκληρώνεται ο σπουδαιότερος κύκλος με κουαρτέτα εγχόρδων στην ιστορία της Μουσικής.







Λεπτεπίλεπτος λυρισμός και εντυπωσιακή ωριμότητα χαρακτηρίζουν τον ήχο του διεθνούς φήμης ιταλικού κουαρτέτου εγχόρδων Quartetto di Cremona, τα νεαρά μέλη του οποίου κοσμούν με την παρουσία τους φημισμένες μουσικές σκηνές σε όλο τον κόσμο. Το Quartetto di Cremona ερμηνεύει το Κουαρτέτο αρ. 6 σε Σι ύφεση μείζονα, από το έργο 18, το Κουαρτέτο αρ. 11 σε Φα ελάσσονα, έργο 95, και το Κουαρτέτο αρ. 16 σε Φα μείζονα, έργο 135, του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν. Η συναυλία δόθηκε στη μεσαιωνική Εκκλησία Santa Maria Mater Domini, γνωστή επίσης και ως Εκκλησία του Αγίου Μάρκου, στην ιταλική πόλη Ponzano di Fermo, στις 31 Ιουλίου 2012.



Ludwig Van Beethoven (1770-1827)

♪ String Quartet Op.18 No.6 in B flat major (1800)


i. Allegro con brio

ii. Adagio, ma non troppo
iii. Scherzo: Allegro
iv. La Malinconia: Adagio — Allegretto quasi allegro


♪ String Quartet No.11 in F minor, Op.95 (1810)

i. Allegro con brio

ii. Allegretto ma non troppo
iii. Allegro assai vivace ma serioso – Più Allegro
iv. Larghetto espressivo – Allegretto agitato – Allegro


♪ String Quartet No.16 in F major, Op.135 (1826)

i. Allegretto
ii. Vivace
iii. Lento assai, cantante e tranquillo
iv. Grave ma non troppo tratto – Allegro


Quartetto di Cremona


Cristiano Gualco, violin Guarneri del Gesù 1737

Paolo Andreoli, violin G.B. Guadagnini 1757
Simone Gramaglia, viola Giordano 1995
Giovanni Scaglione, cello Capicchioni 1975

Chiesa di San Marco, 
Ponzano di Fermo, July 31, 2012 (Εκκλησία του Αγίου Μάρκου, Ponzano di Fermo, 31 Ιουλίου 2012)


(HD 720p)














Ο Μπετόβεν γεννήθηκε στη Βόννη το 1770. Η ακριβής ημερομηνία γέννησης του δεν είναι γνωστή, βαφτίστηκε όμως στις 17 Δεκεμβρίου. Καταγόταν από μουσική οικογένεια, αν και κανένας από τους προγόνους του δεν διακρίθηκε στη σύνθεση. Ο παππούς του ήταν φλαμανδικής καταγωγής και διευθυντής χορωδίας στην Αυλή του Πρίγκιπα Εκλέκτορα της Κολωνίας στη Βόννη. Ο πατέρας του, Johann van Beethoven, εργάστηκε ως επαγγελματίας τενόρος στην ίδια χορωδία ενώ παρέδιδε και μαθήματα πιάνου και τραγουδιού. Παράλληλα αποτέλεσε τον πρώτο δάσκαλο μουσικής του Λούντβιχ, ωστόσο η σχέση τους ήταν μάλλον κακή, καθώς ο πατέρας του τον καταπίεζε διαρκώς και προσπαθούσε να τον εκμεταλλευτεί παρουσιάζοντάς τον ως παιδί θαύμα, όπως ήταν ο Μότσαρτ. Αργότερα, ο Κρίστιαν Νέεφε (Christian Neefe) ανέλαβε το έργο της μουσικής του εκπαίδευσης.

Σε ηλικία 12 ετών δημοσιεύτηκε η πρώτη του σύνθεση και ο Νέεφε δήλωσε πως επρόκειτο για τον νέο Μότσαρτ. Ο Μπετόβεν συνέχισε να συνθέτει έργα ενώ συγχρόνως άρχισε να εργάζεται ως οργανίστας στην Αυλή. Το 1787 μια ξαφνική αρρώστια της μητέρας του, στερεί τη δυνατότητα από τον νεαρό Μπετόβεν να μεταβεί στη Βιένη προκειμένου να κάνει μαθήματα με τον Μότσαρτ. Λίγο αργότερα όμως, το 1792, ο Γιόζεφ Χάυντν κανόνισε να πάει τελικά στη Βιένη για να αναλάβει τη διδασκαλία του. Η εκπαίδευσή του στο πλευρό του Χάυντν διήρκεσε συνολικά δύο χρόνια. Επιπλέον σπούδασε αντίστιξη για ένα χρόνο με τον Γιόχαν Γκέοργκ Αλμπρεχτσμπέργκερ (Johann Georg Allbrehtsberger) και φωνητική σύνθεση με τον Αντόνιο Σαλιέρι (Antonio Salieri). Σταδιακά, άρχισε να αναγνωρίζεται η αξία του, αρχικά ως πιανίστας αλλά αργότερα και ως συνθέτης. Σε αντίθεση με την πλειοψηφία των συνθετών της εποχής, ο Μπετόβεν δεν ανήκε στην Αυλή ούτε εργάστηκε για την εκκλησία, αλλά διατήρησε την ανεξαρτησία του ως συνθέτης. Κατόρθωνε να συντηρείται είτε με έσοδα από τις δημόσιες συναυλίες του, είτε παράγοντας και έργα κατά παραγγελία. Την πρώτη δημιουργική του περίοδο κατάφερε να καθιερωθεί στη Βιένη χάρη στη σημαντική υποστήριξη του αριστοκρατικού κύκλου της Αυστρίας, της Βοημίας και της Ουγγαρίας.

Ένα από τα σημαντικότερα και το πιο τραγικό γεγονός της ζωής του Μπετόβεν αποτέλεσε η κώφωση του. Άρχισε να χάνει την ακοή του σταδιακά από την ηλικία των 26 ετών, το 1796 (κατά άλλους αρχίζει λίγα χρόνια αργότερα) και, περίπου το 1820, θεωρείται πως ήταν ολοκληρωτικά κωφός. Το γεγονός αυτό προκαλούσε μεγάλη θλίψη στον Μπετόβεν, η οποία αποτυπώνεται και σε γράμμα του προς τους αδελφούς του, το 1802, με την παράκληση να διαβαστεί μετά το θάνατό του, γνωστό και ως Διαθήκη του Heiligenstadt. Παρά την απώλεια της ακοής του, έγραψε μουσική μέχρι το τέλος της ζωής του. Η υγεία του Μπετόβεν ήταν γενικά κακή και το 1826 επιδεινώθηκε δραστικά, γεγονός που οδήγησε και στο θάνατο του τον επόμενο χρόνο (στις 26 Μαρτίου).

Στην κηδεία του Μπετόβεν, που έγινε στις 29 Μαρτίου, ο Φραντς Σούμπερτ ήταν ένας από τους 36 λαμπαδηφόρους.

el.wikipedia.org













Composer and pianist Ludwig Van Beethoven, widely considered the greatest composer of all time, was born on or about December 16, 1770 in the city of Bonn in the Electorate of Cologne, a principality of the Holy Roman Empire. Although his exact date of birth is uncertain, Beethoven was baptized on December 17, 1770.

Since as a matter of law and custom, babies were baptized within 24 hours of birth, December 16 is his most likely birthdate. However, Beethoven himself mistakenly believed that he was born two years later, in 1772, and he stubbornly insisted on the incorrect date even when presented with official papers that proved beyond any reasonable doubt that 1770 was his true birth year.


Read more














Quartetto di Cremona

Internationally renowned for their "extremely mature and lyrical sound" (Strad), the Quartetto di Cremona now graces the stages of the most prestigious venues. Their focus and intensity brings life to music from the "tight blend and immaculate voicing" of their Brahms to the "sleek and elegant" dynamic countouring of their Mozart (Strad). The Quartetto di Cremona's dedication to their work as a string quartet shows through their music.

The Quartetto di Cremona formed in 2000 at the Stauffer Academy in Cremona and continued their studies with Hatto Beyerle. In 2005 the Quartetto di Cremona received a Borletti-Buitoni Trust Fellowship.

Building on their early successes, the Quartetto di Cremona has played to critical acclaim at the most important venues and festivals in Europe including at the Beethoven Haus and BeethovenFest Bonn, Konzerthaus (Berlin), Klara Festival (Brussels), Mecklenberg Vorpommen Music Festival, Båstad Chamber Music Festival, Turku Music Festival, Handelsbeurs (Gent), Moving on Music Festival (Northern Ireland, recorded by BBC Radio 3), and numerous performances at the Wigmore Hall (London).

The Quartetto di Cremona has toured extensively in Australia and performed at the renowned Perth International Art Festival Australia. In the USA, they recently won the eleventh Web Concert Hall Competition and they will perform at Metropolitan Museum in March 2013.

In their homeland of Italy they have made their name performing at the Accademia di S. Cecilia in Rome and at the most renowned Italian music societies. The Quartet was nominated "Artist in Residence" at the Societa' del Quartetto of Milan and will be involved in various projects culminating in 2014 for the 150th anniversary of the Societa' del Quartetto – when they will perform the complete cycle of Beethoven quartets.

Recent and forthcoming tours include engagements in the USA, Japan, Mexico and China and in Europe the Quartetto di Cremona will tour the UK, Italy, Scandinavia, Germany, and make a debut tour of Austria.

Their extensive repertoire ranges from the early Haydn quartets to Wolfgang Rihm and Helmut Lachenmann, with particular interest in contemporary Italian music including the composers Fabio Vacchi, Luciano Berio and Luigi Nono.

Their debut recording for Decca encompassed the complete string quartets by Fabio Vacchi, released in April 2011. From July 2012 over the next two seasons the Quartetto di Cremona will record the complete Beethoven String Quartets for the German label Audite, which also issued Italian Journey, dedicated to Italian composers in November 2012.

An important part of the Quartetto di Cremona's activity is teaching master classes throughout Europe. Since Autumn 2011, the Quartet has taught at the Walter Stauffer Academy in Cremona.

The Quartetto di Cremona has been chosen as a testimonial of the International project "Friends of Stradivari".

quartettodicremona.com














Δείτε όλες τις δημοσιεύσεις για τον Μπετόβεν / See all the posts for Beethoven