Wolfgang Amadeus Mozart: Piano Concerto No.20 in D minor | Edward Elgar: Symphony No.2 in E flat major – Saleem Ashkar (photo), Detroit Symphony Orchestra, Nikolaj Znaider – Saturday, January 27, 2018, 08:00 PM EST (UTC-5) / Sunday, January 28, 2018, 03:00 AM EET (UTC+2) – Live on Livestream

Saturday, January 16, 2016

Joseph Haydn: Symphony No.91 in E flat major – Gothenburg Symphony Orchestra, Christian Zacharias

Στις αρχές της δεκαετίας του 1780, κι ενώ βρισκόταν ακόμη στις υπηρεσίες των Εστερχάζι, ο Γιόζεφ Χάυντν είχε γίνει αρκετά διάσημος ανάμεσα στους κύκλους των ξένων αριστοκρατών και βασιλικών επισκεπτών. Μολονότι ο συνθέτης ήταν αποκλεισμένος στο παλάτι των Εστερχάζι, οι συμφωνίες του είχαν μόλις εκδοθεί για πρώτη φορά στην Αγγλία και ο ίδιος λάμβανε αμέτρητες προσκλήσεις για να ταξιδέψει στην Ευρώπη. Το 1785, έπειτα από ανάθεση του πάμπλουτου Comte d' Ogny, ο Χάυντν συνέθεσε τις «Συμφωνίες του Παρισιού» αρ. 82-87, για την παριζιάνικη εταιρεία Les Concerts de la Loge Olympique. Το 1788, έλαβε ακόμα μία παραγγελία από τον Comte d' Ogny, αυτή τη φορά για τη σύνθεση τριών συμφωνιών. Την ίδια ακριβώς πρόταση δέχθηκε όμως και από τον Πρίγκιπα Krafft Ernst von Oettingen-Wallerstein. Ο συνθέτης, πράττοντας προς το συμφέρον του, αποδέχθηκε και τις δύο αναθέσεις. Στον Comte έστειλε τις παρτιτούρες, ενώ στον Πρίγκηπα έστειλε τα ορχηστρικά μέρη, με μια υποσημείωση ότι οι παρτιτούρες ήταν δυσανάγνωστες. Οι Συμφωνίες αρ. 90-92 ήταν ωστόσο οι τελευταίες του Χάυντν πριν εγκαταλείψει τους Εστερχάζι για το Λονδίνο, όπου και απογείωσε την τεχνοτροπία της συμφωνίας.

Η Συμφωνία αρ. 91 σε Μι ύφεση μείζονα, δεν είναι από τις πιο γνωστές συμφωνίες του Χάυντν, ωστόσο είναι ισάξια με τις δώδεκα μεγαλειώδεις «Συμφωνίες του Λονδίνου» που ακολούθησαν λίγα χρόνια αργότερα, ενώ ο ίδιος ο συνθέτης τη θεωρούσε ένα από τα καλύτερα έργα του. Η πρώτη κίνηση παρουσιάζει μια αργή εισαγωγή, Largo, πριν το συναρπαστικό και εξαιρετικά αντιστικτικό τμήμα Allegro assai. Προβάλλοντας μια διασκεδαστική και απρόβλεπτη σύμπραξη μεταξύ του φαγκότο, των πνευστών και των χαμηλών εγχόρδων, η δεύτερη κίνηση Andante αποτελείται από ένα θέμα και τρεις παραλλαγές. Σε ύφος βαλς, το Τρίο του Μινουέτου που ακολουθεί, είναι στην ουσία ένας κανόνας για φαγκότο, πρώτο βιολί και φλάουτο. Το ζωηρό φινάλε δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ανάπτυξη του πρώτου θέματος, και όπως και η εναρκτήρια κίνηση, οδηγεί τη μουσική σε μιαν εντυπωσιακή κατάληξη.

Πηγή: Yvonne Georgiadou (2009) 

Υπό τη διεύθυνση του διακεκριμένου Γερμανού αρχιμουσικού και πιανίστα Christian Zacharias, η Συμφωνική Ορχήστρα του Γκέτεμποργκ ερμηνεύει τη Συμφωνία αρ. 91 σε Μι ύφεση μείζονα του Γιόζεφ Χάυντν. Η συναυλία δόθηκε στο Μέγαρο Μουσικής του Γκέτεμποργκ στις 5 Μαρτίου 2015.

For decades, Haydn spent as many as ten months of each year sequestered at his patron's isolated countryside summer palace, Esterháza, but he did not let his distance from Vienna and other musical capitals prevent him from capitalizing on his increasing fame. A new contract he negotiated in 1779 freed him to sell and publish more music outside of the Esterházy court, and Paris soon became a Haydn hotspot. A young Frenchman, the Count d'Ogny, commissioned six symphonies for the handsome sum of 25 louis d'or each, plus additional fees for publication. (By comparison, Mozart earned only 5 louis d'or for his "Paris" Symphony from 1778.) Haydn's "Paris Symphonies", Nos.82-87, debuted in 1785 and 1786, performed by the massive Orchestra of the "Olympic" Lodge, a semi-professional group that dwarfed Haydn's private Esterházy ensemble. On the strength of those symphonies – which earned even Queen Marie Antoinette's admiration – the Count d'Ogny commissioned three more symphonies, Nos.90-92. Haydn dedicated the new works to the French count, but he also sold them to a Bavarian prince to generate some extra income.

Every Haydn symphony after No.91 includes trumpets and timpani, and five of the last six "London Symphonies" (written for the English capital) further expand the sonic palette with clarinets. Symphony No.91, in contrast, bolsters the strings with just a small wind section – one flute plus pairs of oboes, bassoons, and horns – and its musical material reflects the intimate scoring. The broad Largo introduction establishes a rounded, three-beat meter, and the Allegro assai body of the movement continues in the same smooth pulse. The new tempo enters with a slurred, chromatic motive that rises and falls throughout the remainder of the movement and returns in other guises later in the Symphony.

The Andante slow movement enters in the style of an old gavotte dance, tapping out two prominent upbeats. The bassoon takes a solo variation, encircled by active violins, and a minor-key variation adds a touch of drama. In the final variations, the running bass, dotted (short-long) rhythms, and trills play up the antique aspects of the music.

In the Menuet, chromatic figures recall the opening movement, while the contrasting trio section again features the bassoon, echoing the Andante. The finale builds up from the whisper-quiet texture of violins and violas, and the chromatic gamesmanship returns once more, reinforcing this mild-mannered Symphony's characteristic stamp.

Source: Aaron Grad (2011)

Joseph Haydn (1732-1809)

♪ Symphony No.91 in E flat major, Hob.I:91 (1788)

i. Largo – Allegro assai
ii. Andante
iii. Menuet. Un poco Allegretto – Trio
iv. Finale. Vivace

Gothenburg Symphony Orchestra
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Christian Zacharias

Gothenburg Concert Hall, March 5, 2015 (5 Μαρτίου 2015)

(HD 720p)

See also / Δείτε επίσης

Gothenburg Symphony Orchestra – All the posts

No comments:

Post a Comment