Christian Thielemann

Christian Thielemann

Wednesday, June 22, 2016

Mike Oldfield: Tubular Bells, 1973/2012 (Download 48kHz/24bit)






















Με το "Tubular Bells" ο Μάικ Όλντφιλντ κάνει το σόλο ντεμπούτο του το 1973. Στο άλμπουμ διακρίνει κανείς έντονα στοιχεία της ροκ, με προσμείξεις φολκλορικής μουσικής και τον δημιουργό να είναι κυριολεκτικά «άνθρωπος-ορχήστρα», αφού παίζει μόνος του περί τα τριάντα όργανα. Το αποτέλεσμα είναι προϊόν κοπιώδους ηχογράφησης, με τη μέθοδο του overdubbing.

Πολλές ήταν οι εταιρείες που αρνήθηκαν να βγάλουν τον εν λόγω δίσκο, ωστόσο το ρίσκο πήρε ο Ρίτσαρντ Μπράνσον, που τότε ξεκινούσε τη δισκογραφική εταιρεία Virgin. Ο σερ Μπράνσον τον έπεισε ότι η επιτυχία θα ερχόταν, αρκεί να γινόντουσαν κάποια βήματα. Κατάφερε να τον πείσει να κάνει μία εμφάνιση στο Κουίν Ελίζαμπεθ Χολ του Λονδίνου όχι μόνος του, αλλά με τη συνοδεία πολλών διάσημων μουσικών, ώστε να υπάρξει ενδιαφέρον από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Η συναυλία δόθηκε τον Ιούνιο του 1973 με τη συμμετοχή, μεταξύ άλλων, των Μικ Τέιλορ, από τους Ρόλινγκ Στόουνς, Ντέιβιντ Μπέντφορντ, Κέβιν Αγιερς, Στιβ Χιλέιτζ και Πιερ Μερλέν των Γκονγκ. Το αποτέλεσμα ήταν το κοινό να σηκωθεί όρθιο ζητώντας κι άλλο, όταν η συναυλία ολοκληρώθηκε. Επίσης, ο Όλντφιλντ έκανε μια εμφάνιση στην τηλεοπτική εκπομπή "Arena" του BBC.

Η τεράστια όμως επιτυχία ήρθε μετά τη χρήση αποσπασμάτων στο soundtrack της ταινίας «Ο Εξορκιστής». Μετά από αυτό, «έκαναν φτερά» δεκαέξι εκατομμύρια αντίτυπα του άλμπουμ. Η κορυφή και ένα βραβείο Γκράμι για την καλύτερη ορχηστρική σύνθεση ήταν επόμενο να κατακτηθούν. Ο Βρετανός καλλιτέχνης θα κερδίσει αμέσως μια θέση στα top 10 τόσο των ΗΠΑ όσο και της Αγγλίας, καταλαμβάνοντας την τρίτη και δεύτερη θέση, αντίστοιχα, όπου θα μείνει συνολικά 264 εβδομάδες και τελικά, ύστερα από σχεδόν ενάμιση χρόνο κυκλοφορίας, θα καταφέρει να φτάσει στο νούμερο ένα της Αγγλίας με τον επόμενο δίσκο του, το "Hergest Ridge". Κάτι τέτοιο έχουν καταφέρει μόνον οι Μπιτλς και ο Μπομπ Ντίλαν. Μετά από λίγο, κυκλοφορεί ξανά το "Tubular Bells", με ενορχήστρωση και διεύθυνση της Βασιλικής Φιλαρμονικής Ορχήστρας από τον Ντέιβιντ Μπέντφορντ, ενώ στην ηχογράφηση παίρνει μέρος και ο ίδιος ο Όλντφιλντ παίζοντας μόνο κλασική κιθάρα. Μια πιο άμεση και ροκ εκδοχή του "Tubular Bells" κυκλοφόρησε το 1979, από ζωντανή ηχογράφηση, στο δίσκο "Exposed".

Πηγή: espressonews.gr, 2008



Mike Oldfield's groundbreaking album "Tubular Bells" is arguably the finest conglomeration of off-centered instruments concerted together to form a single, unique piece. A variety of instruments are combined to create an excitable multitude of rhythms, tones, pitches, and harmonies that all fuse neatly into each other, resulting in an astounding plethora of music. Oldfield plays all the instruments himself, including such oddities as the Farfisa organ, the Lowrey organ, and the flageolet. The familiar eerie opening, made famous by its use in "The Exorcist", starts the album off slowly, as each instrument acoustically wriggles its way into the current noise that is heard, until there is a grand unison of eccentric sounds that wildly excites the ears. Throughout the album, the tempos range from soft to intense to utterly surprising, making for some excellent musical culminations. Mandolins and Spanish guitars are joined by grinding organs and keyboards, while oddball bells and cranking noises resound in the distance. In the middle of the album, guest Vivian Stanshall announces each instrument seconds before it is heard, ending with the ominous-sounding tubular bells, a truly powerful and dominating instrument. The most interesting and overwhelming aspect of this album is the fact that so many sounds are conjured up, yet none go unnoticed, allowing the listener a gradual submergence into each unique portion of the music. Tubular Bells is a divine excursion into the realm of new age music.

Source: Mike DeGagne (allmusic.com)



The opening sequence of "Tubular Bells" is most widely known as The Exorcist's foreboding theme, but many of this album's freakiest moments come much later. Recorded by 19-year-old English prodigy Mike Oldfield, two 20-minute-plus sections play out variations on almost every theme that could form in the head of a young LSD voyager. "We wouldn't have all those beautiful tracks like Lucy in the Sky With Diamonds, and we probably wouldn't have Tubular Bells – a lot of things, really – without drugs", Oldfield later told The Guardian. The first half employs ambient soundscapes, guitar riffage and a section where "master of ceremonies" Vivian Stanshall mock-pretentiously introduces an array of instruments – "glockenspiel!" and "two slightly... distorted guitars" – à la the Bonzo Dog Band. In part two, Oldfield totally loses his shit, as phlegmy, drunken grunts and howls over otherwise upbeat symphonic rock leads into "The Sailor's Hornpipe", better known as the seafaring song popularly used in Popeye cartoons.

Source: Reed Fischer, 2015 (rollingstone.com)



Mike Oldfield (b. 1953)

♪ Tubular Bells (1973/2012)

i. Tubular Bells – Part One (26:01)
ii. Tubular Bells – Part Two (23:20)
iii. Mike Oldfield's Single – Theme From Tubular Bells (3:54)
iv. Sailor's Hornpipe – Viv Stanshall Version (2:49)


Tubular Bells – Part One

Mike Oldfield plays Grand Piano, Glokenspeil, Farfisa Organ, Bass Guitar, Electric Guitar, Speed Guitar, Taped motor drive amplifier organ chord, Mandolin-like guitar, Fuzz Guitars, Assorted Percussion, Acoustic Guitar, Flageolet, Honky Tonk, Lowrey Organ, Tubular Bells

Master of Ceremonies: Viv Stanshall
Flutes: John Field
String Basses: Lindsay Cooper
Nasal Chorus: Nasal Choir
Girlie Chorus: Mundy Ellis, Sally Oldfield


Tubular Bells – Part Two

Mike Oldfield plays Electric Guitars, Farfisa Organ, Bass Guitar, Acoustic Guitars, Piano, Speed Electric Guitars, Lowrey Organ, Concert Timpani, Guitars sounding like Bagpipes, Piltdown Man, Hammond Organ, Spanish Guitar, "Moribund Chorus"

Girlie Chorus: Sally Oldfield, Mundy Ellis
Bootleg Chorus: Manor Choir
Drums: Steve Broughton

2012 Mike Oldfield, under exclusive licence to Mercury Records

Πρώτη δημοσίευση: 22 Ιουνίου 2016 – First publication: June 22, 2016
Τελευταία ενημέρωση: 1η Αυγούστου 2016 – Last update: August 1, 2016



Κατεβάστε το CD / Download the CD

(48kHz/24bit), Μέγεθος / Size: 587 MB

Studio Master, Official Digital Download, Source: B&W | Digital Booklet, Front cover

από / from
FileJoker
ή / or
DataFile
ή / or
Rapid Gator


Για την αποσυμπίεση του αρχείου, χρησιμοποιείστε το WinRAR (στα ελληνικά)

To decompress the file, use the WinRAR (in English)

ή / or 7-Zip

Για τη μετατροπή των αρχείων FLAC σε WAV (προτείνεται), Apple Lossless, M4A, AAC, WMA, MP3, χρησιμοποιείστε το Free Studio / Free Audio Converter ή το xrecode II ή κάποιο άλλο πρόγραμμα.

For converting FLAC files to WAV (recommended), Apple Lossless, M4A, AAC, WMA, MP3, use the Free Studio / Free Audio Converter or xrecode II or another program.


Mike Oldfield, 1973
Το ταλέντο του Μάικ Όλντφιλντ φάνηκε από την παιδική του κιόλας ηλικία. Γεννημένος στο Ρίντινγκ της Αγγλίας στις 15 Μαΐου του 1953, ο Μάικ Όλντφιλντ δημιούργησε το πρώτο του συγκρότημα σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών μαζί με την αδελφή του, Σάλι, κι άρχισε να πειραματίζεται στη φολκλορική μουσική. Ακολούθησαν διάφορα συγκροτήματα, μέχρι που το 1973 κάνει το σόλο ντεμπούτο του με το "Tubular Bells". Στο άλμπουμ διακρίνει κανείς έντονα στοιχεία της ροκ, με προσμείξεις φολκλορικής μουσικής και τον δημιουργό να είναι κυριολεκτικά «άνθρωπος-ορχήστρα», αφού παίζει μόνος του περί τα τριάντα όργανα. Το αποτέλεσμα είναι προϊόν κοπιώδους ηχογράφησης, με τη μέθοδο του overdubbing.

Πολλές ήταν οι εταιρείες που αρνήθηκαν να βγάλουν τον εν λόγω δίσκο, ωστόσο το ρίσκο πήρε ο Ρίτσαρντ Μπράνσον, που τότε ξεκινούσε τη δισκογραφική εταιρεία Virgin. Ο σερ Μπράνσον τον έπεισε ότι η επιτυχία θα ερχόταν, αρκεί να γινόντουσαν κάποια βήματα. Κατάφερε να τον πείσει να κάνει μία εμφάνιση στο Κουίν Ελίζαμπεθ Χολ του Λονδίνου όχι μόνος του, αλλά με τη συνοδεία πολλών διάσημων μουσικών, ώστε να υπάρξει ενδιαφέρον από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Η συναυλία δόθηκε τον Ιούνιο του 1973 με τη συμμετοχή, μεταξύ άλλων, των Μικ Τέιλορ, από τους Ρόλινγκ Στόουνς, Ντέιβιντ Μπέντφορντ, Κέβιν Αγιερς, Στιβ Χιλέιτζ και Πιερ Μερλέν των Γκονγκ. Το αποτέλεσμα ήταν το κοινό να σηκωθεί όρθιο ζητώντας κι άλλο, όταν η συναυλία ολοκληρώθηκε. Επίσης, ο Όλντφιλντ έκανε μια εμφάνιση στην τηλεοπτική εκπομπή "Arena" του BBC.

Η τεράστια όμως επιτυχία ήρθε μετά τη χρήση αποσπασμάτων στο soundtrack της ταινίας «Ο Εξορκιστής». Μετά από αυτό, «έκαναν φτερά» δεκαέξι εκατομμύρια αντίτυπα του άλμπουμ. Η κορυφή και ένα βραβείο Γκράμι για την καλύτερη ορχηστρική σύνθεση ήταν επόμενο να κατακτηθούν. Ο Βρετανός καλλιτέχνης θα κερδίσει αμέσως μια θέση στα top 10 τόσο των ΗΠΑ όσο και της Αγγλίας, καταλαμβάνοντας την τρίτη και δεύτερη θέση, αντίστοιχα, όπου θα μείνει συνολικά 264 εβδομάδες και τελικά, ύστερα από σχεδόν ενάμιση χρόνο κυκλοφορίας, θα καταφέρει να φτάσει στο νούμερο ένα της Αγγλίας με τον επόμενο δίσκο του, το "Hergest Ridge". Κάτι τέτοιο έχουν καταφέρει μόνον οι Μπιτλς και ο Μπομπ Ντίλαν. Μετά από λίγο, κυκλοφορεί ξανά το "Tubular Bells", με ενορχήστρωση και διεύθυνση της Βασιλικής Φιλαρμονικής Ορχήστρας από τον Ντέιβιντ Μπέντφορντ, ενώ στην ηχογράφηση παίρνει μέρος και ο ίδιος ο Όλντφιλντ παίζοντας μόνο κλασική κιθάρα. Μια πιο άμεση και ροκ εκδοχή του "Tubular Bells" κυκλοφόρησε το 1979, από ζωντανή ηχογράφηση, στο δίσκο "Exposed".

Είχε προηγηθεί το "Ommadawn", ενώ το 1980 ο δίσκος "QE 2" ήταν το έναυσμα του περάσματος στην επόμενη περίοδο δημιουργίας του καλλιτέχνη. Ο Όλντφιλντ άρχισε σιγά σιγά να μειώνει το μέγεθος των συνθέσεών του και «ανακάλυψε» την ποπ μουσική. Σημαντική στιγμή στη νέα του περίοδο είναι η διασκευή του "Arrival" των ABBA. Ακολούθησε το "Crisis" (1983) και από τότε ο ήχος του γίνεται ολοένα και πιο εμπορικός, διατηρώντας τον καλλιτέχνη στην επικαιρότητα.

Όσο για το νεανικότερο κοινό, τον γνώρισε με τις επαναλαμβανόμενες εκδόσεις του "Tubular Bells". Τεράστια επιτυχία είχαν επίσης πολλά πασίγνωστα πλέον τραγούδια του, όπως το "Guilty", το "Moonlight Shadow", το "Family Man", το "Shadow on the Wall" και το "France".

Το 1999 ο Όλντφιλντ κυκλοφορεί δύο δουλειές, το "Guitars" και το "The Millennium Bell", ενώ τρία χρόνια αργότερα κυκλοφορεί το "Tres Lunas". Ακολουθούν το "Tubular Bells 2003", το "Light & Shade", δύο χρόνια αργότερα, ενώ τελευταία του δουλειά είναι το "Music of the Spheres", που κυκλοφόρησε το 2008.

Πηγή: espressonews.gr, 2008

Mike Oldfield, 2016
















Michael Gordon Oldfield was born in Reading, England, one of three children of Dr. Raymond Oldfield and Maureen Oldfield, a nurse who suffered from mental illness before she died in 1974. Oldfield attended Presentation College in his hometown before the family moved to Hornchurch in 1966. Given a guitar at the age of ten, Oldfield retreated from family turmoil, practicing incessantly and obsessively. As a teenager, Oldfield performed folk music with his sister Sally in the Sallyangie. Later, Oldfield joined the Whole World band. In 1973 he recorded Tubular Bells, the best-selling album that launched Virgin Records, bringing the label's owner, Richard Branson, great success. Uncomfortable with the fame and fortune, Oldfield secluded himself to work on his studio compositions. In 1978 Oldfield underwent therapy, which gave him a more outgoing personality and allowed him to perform in public. He was married briefly to Diana Fuller in the late 1970's, and he had three children in the early 1980's by Sally Cooper. He had two children in the late 1980's by singer Anita Hegerland, and in the early 2000's he married Fanny Vanderkerckhove, with whom he has two sons. Oldfield, who lived at various times in Mallorca, Los Angeles, Ibiza, Spain, and in Switzerland, settled in Monaco.

The Music With his successful album Tubular Bells, Oldfield created a genre of music often described as New Age. In general, New Age, or ambient, music strives to balance relaxation and inspiration in the listener appropriate for a variety of activities, such as work, study, and meditation. Oldfield's music reflects many elements typically identified with New Age: long, repetitive compositions that create a mesmerizing effect; incorporation of both standard orchestral instruments and exotic instruments from other parts of theworld (including sitar, tabla, tamboura, bagpipes); mixing of acoustics, electronics, and sounds from nature; and frequent reliance on traditions from various cultures, such as American Indian ceremonies, Tibetan chants, and Celtic myth. Oldfield has continued to add to his repertoire – composing the sound tracks to the Academy Award-winning film The Killing Fields (1984) and to the television series Sutton Hoo, writing music for computer games, and producing short, danceoriented tracks – that make him increasingly difficult to classify.

Tubular Bells. Released in 1973 as Virgin Records' first album, Tubular Bells is the composition most identified with Oldfield. He has periodically borrowed themes from this seminal album for later work, and he has regularly expanded upon the original composition to create a series of albums: Tubular Bells II, Tubular Bells III, The Millennium Bell, and Tubular Bells 2003, which is a digital rerecording of and improvement upon the initial work. For the original album, Oldfield, rather than hire session musicians, played most of the instruments- everything from acoustic guitar and mandolin to flageolet and glockenspiel-layering tracks to create a dense, rich, and hypnotic sound. Aided by the use of the haunting opening theme in the movie The Exorcist (1973), the album became a best seller, dominating the number-one spot on the British charts for more than a year and remaining a hit for five years.

Tubular Bells became a certified gold record in the United States, and it won a Grammy Awardin 1975 for best instrumental composition. It has sold more than fifteen million copies worldwide. Hergest Ridge. The 1974 follow-up to Tubular Bells, Hergest Ridge, repeated many of the techniques that made the first release so successful. Once again, Oldfield contributed most of the instrumental work, and he added voices that sounded like another instrument to create a multilayered, plushly textured composition that establishes themes and builds upon them. Hergest Ridge immediately rose to the top of the British charts,where it remained for several weeks, until being replaced at number one by Tubular Bells, making Oldfield only the third group or musician (after the Beatles and Bob Dylan) to achieve such a feat. Incantations. A 1978 double album, Incantations reflects the effects of Oldfield's therapeutic assertiveness training.

This is one of his longer compositions, consisting of four movements (unlike his previous albums, which contained two movements). While Oldfield again played many instruments throughout, the album featured other musicians on flutes, African drums, vibraphones, and strings. There were choirs and vocals by MaddyPrior as well. Melodies are simpler than in prior works, and the layering of themes is less dense, producing a clean, well-structured sound. Musical Legacy Formore than thirty-five years, Oldfield has created a unique body of work that bridges the gap between popular and symphonic music. An innovative and experimental composer, Oldfield has attempted to blend many musical styles with varying degrees of success. His magnum opus, the Grammy Award-winning Tubular Bells, set the stage for his career, and his later efforts have introduced world music (Ommadawn), choral music (Incantations), shorter pop themes (Earth Moving), and modern mood music (Light and Shade), which gives listeners control by permitting them to manipulate tracks and produce a personal ambience. Always recognized for his superb instrumentation, and particularly his virtuoso guitar work, Oldfield creates music that simultaneously satisfies the mind, the body, and the soul.

Source: artcreationforever.com












No comments:

Post a Comment