Dmitry Masleev

Dmitry Masleev
Dmitry Masleev (b. 1988), pianist – First Prize (XV International Tchaikovsky Competition, 2015)

Friday, June 24, 2016

Yannick Nézet-Séguin is the next music director of the Metropolitan Opera

Yannick Nézet-Séguin ( Photo by Jonathan Tichler)
















Ο Γιανίκ Νεζέτ Σεγκέν είναι ο επόμενος μουσικός διευθυντής της Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης

Η αλλαγή μουσικού διευθυντή στη Μετροπόλιταν Οπερα της Νέας Υόρκης ύστερα από περισσότερα από 40 χρόνια, στρέφει την προσοχή στη νεότερη γενιά διευθυντών ορχήστρας, που καταλαμβάνουν τις πλέον επίζηλες μουσικές καρέκλες. Λαμπερές προσωπικότητες ή ηγέτες που επανακαθορίζουν το προφίλ των μεγάλων οργανισμών με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον;

Η προ ημερών ανακοίνωση του ονόματος του 41χρονου Γαλλοκαναδού Γιανίκ Νεζέτ Σεγκέν ως διαδόχου του βετεράνου Τζέιμς Λιβάιν στην επίζηλη θέση του μουσικού διευθυντή της Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης μάλλον δεν προκάλεσε ιδιαίτερη έκπληξη στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ. Αμέσως μετά την ανακοίνωση της αποδέσμευσης του 72χρονου Λιβάιν από την εν λόγω θέση, για να του αποδοθεί τελικά ο τίτλος του επίτιμου μουσικού διευθυντή παρότι ο ίδιος φέρεται να μην ήθελε μια τέτοιου είδους μεταβολή και πάλεψε να την αποτρέψει, ο Γιανίκ Νεζέτ Σεγκέν ήταν αυτός ο οποίος συγκέντρωνε τις περισσότερες πιθανότητες για να τον διαδεχθεί. Θα αναλάβει επισήμως τα καθήκοντά του το 2020, ωστόσο θα αρχίσει να συμμετέχει στην κατάρτιση του προγράμματος από τη σεζόν 2017-2018. Νυν μουσικός διευθυντής της Ορχήστρας της Φιλαδέλφειας, όπου θα παραμείνει ως το 2026, είναι γνωστός και αγαπητός στο κοινό της Μετροπόλιταν Όπερα. Έχει διευθύνει επανειλημμένως εκεί τα τελευταία χρόνια – πιο πρόσφατη εμφάνισή του η φετινή εναρκτήρια παραγωγή του «Οθέλλου» του Τζουζέπε Βέρντι – και οι πληροφορίες τον θέλουν να είναι δημοφιλής μεταξύ των μουσικών, των τραγουδιστών αλλά και των μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Ωστόσο η επιλογή δεν παύει να γεννά ερωτήματα: Ποιες είναι οι προτιμήσεις του στο ρεπερτόριο; Θα έχει συνολική άποψη και συμμετοχή στις παραγωγές και δη αναφορικά με το σκηνικό τους μέρος; Έχει, άραγε, κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο διεύρυνσης του κοινού; Πόσο αφοσιωμένος μπορεί να είναι, τέλος, στη Μετροπόλιταν, με δεδομένο ότι θα μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στη Νέα Υόρκη και στη Φιλαδέλφεια;

Έχουν περάσει 41 ολόκληρα χρόνια από την τελευταία αλλαγή μουσικού διευθυντή στο νεοϋορκέζικο θέατρο. Ο Λιβάιν ανέλαβε τη θέση τον Μάιο του 1975, σε ηλικία 31 ετών, και ενώ μετρούσε ήδη τρία χρόνια ως βασικός αρχιμουσικός της Ορχήστρας της Μετροπόλιταν. Επρόκειτο για  μια εξαιρετικά δύσκολη εποχή και ουδείς μπορούσε να προβλέψει πόσο καιρό θα παραμείνει στο πόστο του καθώς ο Τύπος διατύπωνε αμφιβολίες σχετικά με το αν ο νεαρός αρχιμουσικός θα μπορούσε να αντέξει τις διοικητικές και οικονομικές δυσχέρειες που αντιμετώπιζε τότε το θέατρο. Υπήρχε μια ζωηρή συζήτηση εκείνη την εποχή ως προς το ενδεχόμενο να περιστείλει δραματικά το θέατρο τις δραστηριότητές του ή ακόμη και να κλείσει. «Πραγματικά δεν φαίνεται ιδιαίτερο φως στο τέλος του μεγάλου και σκοτεινού τούνελ όπου βρισκόμαστε» δήλωνε χαρακτηριστικά ο τότε γενικός διευθυντής της Μετροπόλιταν, Άντονι Μπλις.

Τέσσερεις δεκαετίες αργότερα και παρά τις δυσκολίες των τελευταίων ετών, η κατάσταση είναι διαφορετική, με τον Λιβάιν να μετρά συνολικά 2.557 παραστάσεις. Τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο θρυλικός αρχιμουσικός εδώ και πολύ καιρό έδωσαν τη δυνατότητα στον γενικό διευθυντή του θεάτρου, Πίτερ Γκελμπ, να απευθύνει προσκλήσεις προκειμένου να διευθύνουν πολυαναμενόμενες παραγωγές  διάσημοι συνάδελφοί του οι οποίοι μέχρι τούδε είχαν εμφανιστεί ελάχιστα ή και καθόλου στη Μετροπόλιταν. Ανάμεσά τους ο Ρικάρντο Μούτι, ο Σάιμον Ρατλ και ο Έσα Πέκα Σάλονεν. Ωστόσο και παρά το γεγονός ότι οποιοσδήποτε διαδεχόταν τον Λιβάιν θα είχε εκ προοιμίου περιορισμένη εξουσία με δεδομένη την ισχυρή παρουσία του Γκελμπ – γεγονός που επισημάνθηκε επανειλημμένως στον Τύπο το τελευταίο διάστημα –, η θέση του μουσικού διευθυντή δεν παύει να είναι μία από τις πλέον επίζηλες στον κόσμο της όπερας. Θα καταφέρει ο νέος κάτοχός της να αντεπεξέλθει στις προκλήσεις;

Πηγή: Τουλάτου Ισμα Μ., 12 Ιουνίου 2016 (tovima.gr)

Yannick Nézet-Séguin (Photo by Hiroyuki Ito)
















The MET chooses Yannick Nézet-Séguin

The Metropolitan Opera last named a new music director in May of 1975. Gerald Ford had been President for less than a year; Saigon had fallen a few weeks earlier; Barack Obama was thirteen. "His name is James Levine", Donal Henahan wrote in the Times. "There were no gasps of surprise when the Met made the announcement the other day". Levine, then thirty-one years old, had been serving as the company's principal conductor for three years, and had already made himself indispensable. But no one knew what he could achieve or how long he would stay. Henahan wondered whether the young maestro would soon become fed up with the administrative and financial disarray that beset the Met at the time. There was talk in those years that the house might drastically curtail operations or even shut down. Anthony Bliss, the Met's executive director, was saying, "There doesn't seem to be much light at the end of a long, dark tunnel".

Four decades on, the Met still stands, eternally precarious. After a staggering total of two thousand five hundred and fifty-seven performances, Levine has finally stepped aside, and a new music director has been named: the forty-one-year-old Québécois conductor Yannick Nézet-Séguin. Peter Gelb, the Met's general manager, made the announcement this morning, saying that Nézet-Séguin will immediately take part in artistic planning but will not take up his full duties until 2020. (He will maintain his commitment to the Philadelphia Orchestra, where he has been the music director since 2012.) Again, no gasps were audible. For months, insiders have considered Nézet-Séguin the shoo-in candidate; Russell Platt reviewed his qualifications last fall. Nézet-Séguin has led fifty performances at the Met, of such standard fare as "Carmen", "Faust", "La Traviata", and "Otello". Extroverted and media-savvy, he is well liked by musicians and singers, and has established a warm relationship with the Met audience. In personal terms, he hardly resembles his secretive predecessor – it will be a novelty to have a music director who has been known to post shirtless selfies on his Facebook page – but his artistic profile is not unlike that of the young Levine: energetic, capable, a man for all musical seasons.

Early encounters with Nézet-Séguin’s conducting gave me the sense of a gifted musician who tended to glide over the surface of scores instead of digging deep. A "Carmen" I heard in 2010 had a stylish profile but left little emotional residue. Likewise, a "Rite of Spring", in Philadelphia, was a shade too glossy, lacking inner tension. But his "Don Carlo" showed a knack for stealthily accumulating drama, for epiphanic orchestral gestures that fixed emotional arcs without calling attention to themselves. And last fall, in Act IV of "Otello", he summoned an intangible atmosphere of beauty and dread as Sonya Yoncheva gave a devastating rendition of the Willow Song and Ave Maria. He has yet to lead German opera at the Met, although his idiomatic recordings of Bruckner and Strauss suggest that he will easily find his footing in Wagner. (He conducts "The Flying Dutchman" next season.)

Will Nézet-Séguin expand the repertory and become a forceful advocate for contemporary work? Here, the signs are more uncertain. He has led a fair amount of new music in Philadelphia, Montreal, Rotterdam, and other cities, but it's difficult to tie him to any particular group of composers, in the way that Levine became associated with the Second Viennese School and latter-day American modernists. Zachary Woolfe interviewed Nézet-Séguin a few weeks ago for the Times, and reported that the conductor "seemed slightly at a loss" when asked what fresh avenues he might explore at the Met. "If someone was someday to say, ‘Yannick has helped bring back this composer’, I'm not sure who it would be", he said. As Woolfe observed, it was a discouraging answer; it suggested an artist who believes the repertory to be more or less fine as it is.

In fact, the Met's repertory is archaic, overlooking vast swaths of operatic history. The list of major works that have yet to be done at the house runs from opulent early-twentieth-century scores like Schreker's "Die Gezeichneten" and Szymanowski's "King Roger" to postwar masterpieces on the order of Messiaen's "Saint François d'Assise" and Birtwistle's "Gawain". As I commented when Levine retired, the company's record of world premières in the past forty years is embarrassing: only five of them, together with the American première of Nico Muhly's "Two Boys". Opera at the Met remains, in essence, nineteenth-century grand opera, and as long as the repertory remains so tilted toward the past, Gelb will never achieve his avowed goal of making the company more contemporary in outlook.

Then again, it's hard to imagine who would have been the wiser choice. Vladimir Jurowski and Antonio Pappano have both shown a more expansive vision, but the one seems rooted in Europe and the other has little experience at the Met. Susanna Mälkki, a brilliant champion of modern opera, won’t make her début until next season, in Kaija Saariaho's "L'Amour de Loin". The Met is, above all, a vast machine – there will be two hundred twenty-five performances in the 2016-17 season – and no conductor can put a stamp on every aspect of the operation. Levine always tried to do too much, crowding out other voices, particularly those of fellow-conductors. One positive result of Levine's partial invisibility in recent seasons is that Gelb has been able to bring in illustrious international maestros to fill the gaps: Esa-Pekka Salonen and Simon Rattle, in particular, have made spellbinding contributions with "Elektra" and "Pelléas", respectively. Let's hope that such visits continue; there is no need for the music director to reserve the juiciest works to himself, and there is no reason to think that the collegial Nézet-Séguin will do so.

What is needed at the Met – as at many other big organizations, notably the New York Philharmonic – is not some magical charismatic personality who will pacify all parties but a fundamental rethinking of the institution. In April, the Times ran a story about the relationship between moma and the Met Museum, noting that the latter was struggling to match the allure of moma’s modernist and contemporary holdings. Imagine a parallel story about the Met trying to catch up with the Philharmonic's blockbuster offerings of avant-garde music theatre. That universe seems far away, yet, in 2010, Alan Gilbert succeeded in upstaging the Met – and selling out Avery Fisher Hall – with gleefully abrasive renditions of Ligeti's absurdist opera "Le Grand Macabre". Opening tonight at the NY Phil Biennial is Gerald Barry's helter-skelter adaptation of "The Importance of Being Earnest", with the visionary young conductor Ilan Volkov on the podium. If you want a glimpse of the future, go there – if you can still find a ticket.

Source: Alex Ross, June 2, 2016 (newyorker.com)
















Δείτε επίσης – See also

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Romeo and Juliet, Fantasy-Overture – Rotterdam Philharmonic Orchestra, Yannick Nézet-Séguin

Richard Wagner: Wesendonck Lieder – Anna Caterina Antonacci, Rotterdam Philharmonic Orchestra, Yannick Nézet-Séguin

Sergei Prokofiev: Symphony No.5 in B flat major – Rotterdam Philharmonic Orchestra, Yannick Nézet-Séguin

Jan Lisiecki at Carnegie Hall with Philadelphia Orchestra under Yannick Nézet-Séguin

No comments:

Post a Comment