Matthew Bourne

Matthew Bourne

Monday, November 07, 2016

George Frideric Handel: Alcina – McGill Baroque Orchestra, Early Music Area, Hank Knox, Patrick Hansen – Tuesday, November 8, 2016, 2:30 AM – Live on Livestream

Opera McGill marks 60 incredible years of training, mentoring, and nurturing young artists with a celebratory season featuring Handel's magical Alcina at Pollack Hall, a glittering Die Fledermaus at the Monument National, and an innovative Opera Binge Festival featuring no less than seven one-act operas in 24 hours at multiple venues. This season also marks the 10th anniversary of Patrick Hansen's tenure as Director of Opera McGill. Remarkably, Hansen is only the third director in the acclaimed program's 60-year history, following his predecessor Dixie Ross-Neill and founding directors Edith and Luciano Della Pergola.

"This season we delight in celebrating our past, present and future with Handel, Johann Strauss, and several modern operas, including a North America premiere", comments Patrick Hansen, continuing, "Opera McGill has much to be proud of after 60 years, with its impressive track record of helping to transform talented young singers into artists on the world's great stages".

Indeed, Opera McGill alumni may be found everywhere in the world of opera – from all of the major artist training programs in Canada, and many in the US – to the great opera stages of the world. Along with superstar singers like bass-baritone Gordon Bintner (Canadian Opera Company); soprano Tracy Cantin (Chicago Lyric Opera); and mezzo-soprano Rihab Chaieb (Metropolitan Opera), to name just a few, Opera McGill grads are forging their place in the worlds of musical direction, like Michael Shannon, a coach at San Francisco's Merola program; and Jordan de Souza, the new Head of Music at Berlin's Komische Oper.

The season opens with Handel's Alcina, continuing Opera McGill's annual tradition of presenting a Baroque opera in collaboration with the Schulich School of Music's Early Music Area. In celebration of his 10th anniversary, Patrick Hansen remounts his striking 2008 production, with sets by Vincent Lefèvre, costumes by Ginette Grenier, lighting by Serge Filiatrault, and makeup by Florence Cornet, who are the design team of Opera McGill. Set in a mystical world of knights and sorcerers, love and magic, Alcina, which premiered in 1735, features some of Handel's most magnificent writing. Hank Knox conducts the McGill Baroque Orchestra in performances on November 5, 6, 7 and 8, all at Pollack Hall. (Performances on November, Sunday 6 at 9:00 PM and Monday 7 at 7:30 PM will also be webcast.)



Εορτάζοντας τα 60 χρόνια από την ίδρυσή της, η Opera McGill του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Πανεπισημίου McGill στο Μόντρεαλ του Καναδά, παρουσιάζει το αριστούργημα του Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ, «Αλτσίνα». Τις Ορχήστρες McGill Baroque Orchestra και Early Music Area διευθύνει ο Καναδός τσεμπαλίστας και μαέστρος Hank Knox, ενώ τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Patrick Hansen. Η παράσταση, η οποία ανεβαίνει στη γνωστή αίθουσα συναυλιών Pollack Hall στο Μόντρεαλ, θα μεταδοθεί ζωντανά από το Livestream την Κυριακή 6 Νοεμβρίου στις 9:00 μμ και την Τρίτη 8 Νοεμβρίου στις 2:30 πμ (τοπική ώρα στην πόλη του Μόντρεαλ, Κυριακή 6 Νοεμβρίου στις 2:30 μμ και Δευτέρα 7 Νοεμβρίου στις 7:30 μμ).


George Frideric Handel (1685-1759)

♪ Alcina, HWV 34 (1735)


Opera in 3 Acts


McGill Baroque Orchestra in collaboration with the Early Music Area


Conductor: Hank Knox

Stage Director: Patrick Hansen
Principal Coach: Stephen Hargreaves
Director of Opera McGill & Opera Studies: Patrick Hansen

Live from Pollack Hall, Schulich School of Music of McGill University, Montreal, Quebec


Tuesday, November 8, 2:30 - 5:30 AM (EET, UTC+02:00)

Live on Livestream















Alcina is an opera seria by George Frideric Handel. Handel used the libretto of L'isola di Alcina, an opera that was set in 1728 in Rome by Riccardo Broschi, which he acquired the year after during his travels in Italy. Partly altered for better conformity, the story was originally taken from Ludovico Ariosto's Orlando furioso (like those of the Handel operas Orlando and Ariodante), an epic poem. The opera contains several musical sequences with opportunity for dance: these were composed for dancer Marie Sallé.

Alcina was composed for Handel's first season at the Theatre Royal, Covent Garden in London. It premiered on 16 April 1735. Like the composer's other works in the opera seria genre, Alcina fell into obscurity; after a revival in Brunswick in 1738 it was not performed again until a production in Leipzig in 1928.


The Australian soprano Joan Sutherland sang the role in a production by Franco Zeffirelli in which she made her debut at La Fenice in February 1960 and at the Dallas Opera in November of that year. She performed in the same production at the Royal Opera House, Covent Garden, in 1962. It was given as part of the Ledlanet Nights festival in Scotland in 1969. A major production was the one directed by Robert Carsen and originally staged for the Opéra de Paris in 1999 and repeated at the Lyric Opera of Chicago. Both stagings featured Renée Fleming in the title role.


The opera was given a concert performance on 10 October 2014 at the Barbican Centre in London. Joyce DiDonato sang the title role under Harry Bicket with The English Concert. Alice Coote, Christine Rice and Anna Christy sang other significant roles. The group toured to the European continent with performances in Pamplona, Madrid, Vienna, and Paris and then to Carnegie Hall in New York on 26 October.



Synopsis


Prologue


The background of the opera comes from the poem Orlando Furioso. The heroic knight Ruggiero is destined to a short but glorious life, and a benevolent magician is always whisking him away from the arms of his fiancée, Bradamante. Bradamante is not the type to put up with the constant disappearance of her lover, and she spends vast portions of the poem in full armor chasing after him. Just before the opera begins she has rescued him from an enchanted castle, only to have her flying horse (a hippogriff) take a fancy to Ruggiero and fly off with him. Ruggiero and the hippogriff land on an island in the middle of the ocean. As the hippogriff begins to eat the leaves of a myrtle bush, Ruggiero is startled to hear the bush begin to speak. The bush reveals that it was once a living soul named Sir Astolfo, and the island belongs to the sister sorceresses Alcina and Morgana. The beautiful Alcina seduces every knight that lands on her isle, but soon tires of her lovers and changes them into stones, animals, plants, or anything that strikes her fancy. Despite Astolfo's warning, Ruggiero strides off to meet this sorceress – and falls under her spell.



Act 1


Bradamante, again searching for her lover, arrives on Alcina's island with Ruggiero's former tutor, Melisso. Dressed in armor, Bradamante looks like a young man and goes by the name of her own brother, Ricciardo. She and Melisso possess a magic ring which enables the wearer to see through illusion, which they plan to use to break Alcina's spells and release her captives.


The first person they meet is the sorceress Morgana. Barely human and with no understanding of true love, she immediately abandons her own lover Oronte for the handsome "Ricciardo". Morgana conveys the visitors to Alcina's court, where Bradamante is dismayed to discover that Ruggiero is besotted with Alcina and in a state of complete amnesia about his previous life. Also at Alcina's court is a boy, Oberto, who is looking for his father, Astolfo, who was last seen heading toward this island. Bradamante guesses that Astolfo is now transformed into something, but she holds her peace and concerns herself with Ruggiero. Bradamante and Melisso rebuke Ruggiero for his desertion, but he can't think of anything except Alcina.


Meanwhile, Oronte discovers that Morgana has fallen in love with "Ricciardo", and challenges "him" to a duel. Morgana stops the fight, but Oronte is in a foul mood and takes it out on Ruggiero. He tells the young man exactly how Alcina treats her former lovers and adds that, as far as he can tell, Alcina has fallen in love with the newcomer, Ricciardo (Semplicetto! A donna credi?). Ruggiero is horrified and overwhelms Alcina with his jealous fury. Things get even worse when "Ricciardo" enters and pretends to admire Alcina. Alcina calms Ruggiero (Sì, son quella), but Bradamante is so upset at seeing her fiancé wooed before her very eyes that she reveals her true identity to Ruggiero (La bocca vaga, quell'occhio nero). Melisso hastily contradicts her and Ruggiero becomes very confused.


Alcina tells Morgana that she plans to turn Ricciardo into an animal, just to show Ruggiero how much she really loves him. Morgana begs Ricciardo to escape the island and Alcina's clutches, but "he" says he'd rather stay, as he loves another. Morgana believes that this other person is herself, and the act ends with Alcina's aria "Tornami a vagheggiar". (In some productions. this aria is sung by Morgana.)



Act 2


Melisso recalls Ruggiero to reason and duty by letting him wear the magic ring: under its influence, Ruggiero sees the island as it really is – a desert, peopled with monsters. Appalled, he realizes he must leave, and sings the famous aria "Verdi prati" ("Green meadows") where he admits that even though he knows the island and Alcina are mere illusion, their beauty will haunt him for the rest of his life.


Melisso warns Ruggiero that he cannot just leave; Alcina still wields immense power, and he should cover his escape by telling her that he wishes to go hunting. Ruggiero agrees, but, thoroughly bewildered by the magic and illusion surrounding him, he refuses to believe his eyes when he at last sees Bradamante as herself, believing that she may be another of Alcina's illusions. Bradamante is in despair, as is Alcina. Convinced of Ruggiero's indifference, she enters to turn Ricciardo into an animal, and Ruggiero has to pull himself together quickly and convince the sorceress that he does not need any proof of her love. It is at this point that the audience realises that Alcina genuinely loves Ruggiero; from now until the end of the opera, she is depicted sympathetically.


Oronte realizes that Ricciardo, Melisso and Ruggiero are in some sort of alliance, and Morgana and Alcina realise they are being deceived. But it is too late: Alcina's powers depend on illusion and, as true love enters her life, her magic powers slip away. As the act ends, Alcina tries to call up evil spirits to stop Ruggiero from leaving her, but her magic fails her.



Act 3


After this the opera finishes swiftly. Morgana and Oronte try to rebuild their relationship; she returns to him and he rebuffs her but (once she is offstage) admits he loves her still. Ruggiero returns to his proper heroic status and sings an aria accompanied by high horns; Oberto is introduced to a lion, to whom he feels strangely attached, and Alcina sings a desolate aria in which she longs for oblivion.


Bradamante and Ruggiero decide that they need to destroy the source of Alcina's magic, usually represented as an urn. Alcina pleads with them, but Ruggiero is deaf to her appeals and smashes the urn. As he does so, everything is both ruined and restored. Alcina's magic palace crumbles to dust and she and Morgana sink into the ground, but Alcina's lovers are returned to their proper selves. The lion turns into Oberto's father, Astolfo, and other people stumble on, "I was a rock", says one, "I a tree" says another, and "I a wave in the ocean..." All the humans sing of their relief and joy, and Alcina is forgotten.



Role, Voice type – Premiere cast (April 16, 1735. Conductor: George Frideric Handel)


• Alcina, a sorceress, soprano – Anna Maria Strada del Pò

• Morgana, her sister, soprano – Cecilia Young
• Oberto, a boy searching for his father, boy soprano – William Savage
• Ruggiero, a knight, mezzo-soprano – castrato Giovanni Carestini
• Bradamante, Ruggiero's betrothed, disguised as her own brother, the knight Ricciardo, contralto – Maria Caterina Negri
• Oronte, lover of Morgana, tenor – John Beard
• Melisso, former tutor of Ruggiero, bass – Gustavus Waltz

Source: en.wikipedia.org















Η Αλτσίνα είναι μια σοβαρή όπερα (οpera seria) του Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ. Ο συντάκτης του λιμπρέτου είναι άγνωστος, αλλά η πλοκή προέρχεται από το έπος Ορλάνδος μαινόμενος του Αριόστο, το οποίο διαδραματίζεται στα χρόνια των πολέμων του Καρλομάγνου εναντίον του Ισλάμ.


Η όπερα πρωτοπαρουσιάστηκε στο θέατρο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου στις 16 Απριλίου του 1735. Όπως και οι άλλες όπερες του Χαίντελ, παρά την αρχική επιτυχία του, η Αλτσίνα ξεχάστηκε γρήγορα και δεν παρουσιάστηκε ξανά από το 1738 μέχρι το 1928 όταν ανακαλύφθηκε ξανά στη Λειψία της Γερμανίας.



Σύνοψη


Η πλοκή της όπερας προέρχεται από το ποίημα Ορλάνδος μαινόμενος. Το πεπρωμένο του ηρωικού ιππότη Ρουτζέρο είναι μια σύντομη αλλά λαμπρή ζωή, αλλά ένας μάγος τον κρατάει πάντα μακριά από την αγαπημένη του την Μπρανταμάντη. Η Μπρανταμάντη δεν ανέχεται την αιώνια απουσία του αγαπημένου της, γι' αυτό και φοράει μια πανοπλία και ξεκινάει για να τον αναζητήσει παντού. Λίγο πριν αρχίσει η όπερα του έχει σώσει τη ζωή, βάζοντας τον Πήγασό της να πετάξει μακριά με τον Ρουτζέρο στην πλάτη του. Ο Ρουτζέρος και ο Πήγασος προσγειώνονται σε ένα νησί στη μέση του ωκεανού. Όταν ο Πήγασος τρώει από τα φύλλα μιας μυρτιάς, ο θάμνος αρχίζει να μιλάει με φωνή ανθρώπινη και εξιστορεί στον έκθαμβο Ρουτζέρο ότι είναι ο μαγεμένος ιππότης Αστόλφος και ότι το νησί ανήκει στη μάγισσα Αλτσίνα και στην αδερφή της Μοργκάνα. Η όμορφη Αλτσίνα παραπλανά κάθε ιππότη που φτάνει στο νησί της, για να τον μεταμορφώσει λίγο αργότερα σε πέτρα ή σε ζώο ή σε φυτό ή σε ό,τι άλλο... Παρά την προειδοποίηση του Αστόλφου, ο Ρουτζέρος επιθυμεί να συναντήσει τη μάγισσα.



Πράξη 1η


Η Μπρανταμάντη αναζητά τον αγαπημένο της. Συνοδευόμενη από τον Μελίσσο, πρώην δάσκαλο του Ρουτζέρου, φθάνει στο νησί της Αλτσίνας. Ντυμένη με πανοπλία, η Μπρανταμάντη μοιάζει με νεαρό ιππότη και γι' αυτό χρησιμοποιεί το όνομα του αδελφού της, του Ριτσάρντου. Η Μπρανταμάντη και ο Μελίσσος έχουν πάνω τους ένα μαγικό δαχτυλίδι που κάνει όποιον το φοράει να ανακαλύπτει κάθε απάτη. Με το δαχτυλίδι αυτό σχεδιάζουν να λύσουν τα μάγια της Αλτσίνας και να απελευθερώσουν τους μαγεμένους ιππότες.


Οι δύο τους, συναντούν τη μάγισσα Μοργκάνα, η οποία αμέσως ξεχνάει τον Ορόντη και ερωτεύεται τον Ριτσάρντο. Η Μοργκάνα οδηγεί τους επισκέπτες στην αυλή της αδερφής της, όπου η Μπρανταμάντη ανακαλύπτει με τρόμο ότι ο Ρουτζέρος έχει γίνει ερωμένος της Αλτσίνας, ενώ βρίσκεται και σε μια κατάσταση πλήρους αμνησίας περί της προηγούμενης ζωής του. Στο παλάτι της Αλτσίνας βρίσκεται και ένα μικρό παιδάκι, ο Ομπέρτος, που ψάχνει να βρει τον πατέρα του, τον Αλφόνσο, με τον οποίο πριν από καιρό είχε ναυαγήσει στο νησί αυτό.


Εν τω μεταξύ, ο Ορόντης ανακαλύπτει ότι η Μοργκάνα έχει ερωτευτεί τον Ριτσάρντο, και τον προκαλεί σε μια μονομαχία. Η Μοργκάνα σταματά τη διαμάχη, αλλά ο Ορόντης είναι σε κακή διάθεση και ξεσπάει πάνω στον Ρουτζέρο. Του λέει τι έκανε η Αλτσίνα με τους προηγούμενους εραστές της και προσθέτει ότι η Αλτσίνα έχει ερωτευτεί το νεόφερτο Ριτσάρντο. Ο Ρουτζέρος εξάπτεται και τα βάζει με την Αλτσίνα όλο ζήλια και θυμό. Τα πράγματα παίρνουν ακόμη χειρότερη τροπή όταν παρουσιάζεται ο Ριτσάρντο και προσποιείται ότι αγαπάει την Αλτσίνα.


Η Αλτσίνα λέει στη Μοργκάνα ότι προγραμματίζει να μεταμορφώσει τον Ριτσάρντο σε ζώο, για να αποδείξει στον Ρουτζέρο πόσο τον αγαπάει πραγματικά. Η Μοργκάνα ικετεύει τον Ριτσάρντο να δραπετεύσει από το νησί της Αλτσίνας, αλλά αυτός της λέει ότι δεν μπορεί να φύγει και να εγκαταλείψει «την αγάπη του». Η Μοργκάνα που ακόμα νομίζει ότι ο Ριτσάρντο είναι άντρας, πιστεύει ότι με τα λόγια αυτά της εκμυστηρεύτηκε την αγάπη του γι' αυτήν και είναι γεμάτη χαρά. Στην πραγματικότητα όμως, η Μπρανταμάντη εννοούσε τον Ρουτζέρο.



Πράξη 2η


Ο Μελίσσσος εκμυστηρεύεται στον Ρουτζέρο τον λόγο που βρίσκονται εκεί και το καθήκον που έχουν αναβάλει και τον αφήνει να φορέσει το μαγικό δαχτυλίδι. Κάτω από την επιρροή του, ο Ρουτζέρος βλέπει το νησί όπως είναι πραγματικά – μια έρημος που κατοικείται από τέρατα. Ο Ρουτζέρος γίνεται καλά, καταλαβαίνει ότι πρέπει να φύγει από το νησί, αλλά ακόμη και τώρα που συνειδητοποίησε ότι το μαγευτικό νησί και η γοητευτική Αλτσίνα ήταν απλώς παραισθήσεις, δεν μπορεί να ξεχάσει την ομορφιά τους που θα τον συνοδεύουν για το υπόλοιπο της ζωής του.


Ο Μελίσσος προειδοποιεί τον Ρουτζέρο ότι δεν μπορεί να εγκαταλείψει το νησί, γιατί η Αλτσίνα έχει απέραντες μαγικές δυνάμεις, και πρέπει να καλύψει τη φυγή του με την πρόφαση ότι επιθυμεί να πάει για κυνήγι. Ο Ρουτζέρος συμφωνεί, αλλά είναι πολύ μπερδεμένος από τα μαγικά και τις παραισθήσεις, έτσι ώστε όταν βλέπει επιτέλους την Μπρανταμάντη νομίζει ότι είναι άλλη μια από τις παραισθήσεις της Αλτσίνας. Η Μρανταμάντη είναι απελπισμένη. Το ίδιο και η Αλτσίνα. Πεπεισμένη για την αδιαφορία του Ρουτζέρου, σκοπεύει να μεταμορφώσει τον Ριτσάρντο σε ζώο. Ο Ρουτζέρο πρέπει να βιαστεί και να πείσει τη μάγισσα ότι δεν χρειάζεται οποιαδήποτε απόδειξη της αγάπης της.


Ο Ορόντης συνειδητοποιεί ότι ο Ριτσάρντο, ο Μελίσσος και ο Ρουτζέρος έχουν κάποιος είδος συμμαχίας, ενώ η Μοργκάνα και η Αλτσίνα υποπτεύονται ότι εξυφαίνεται κάποια απάτη. Αλλά είναι πάρα πολύ αργά: Οι δυνάμεις της Αλτσίνας τρέφονται από τις παραισθήσεις που χρησιμοποιεί και, καθώς η αληθινή αγάπη μπαίνει στη ζωή της, οι μαγικές δυνάμεις της φθίνουν. Στο τέλος της δεύτερης πράξης, η Αλτσίνα προσπαθεί να επικαλεστεί τα κακά πνεύματα για να αποτρέψει τη φυγή του Ρουτζέρου, αλλά τα μαγικά της αποτυγχάνουν. Η ορχήστρα σωπαίνει ενώ η Αλτσίνα συνεχίζει την επίκλησή της.



Πράξη 3η


Μετά από αυτό, η όπερα θα τελειώσει γρήγορα. Η Μοργκάνα και ο Ορόντης προσπαθούν να ξαναφτιάξουν τη σχέση τους. Η Μοργκάνα θα επιστρέψει στον Ορόντη, αλλά αυτός την αποδιώχνει. Μόλις όμως εκείνη φύγει, αυτός θα αναγνωρίσει ότι την αγαπάει ακόμη. Ο Ρουτζέρος θα επιστρέψει στο δρόμο της αρετής και του ηρωισμού. Ο Ομπέρτος θα γνωρίσει ένα λιοντάρι (ο πατέρας του;) που θα τον ακολουθήσει.


Η Μρανταμάντη και ο Ρουτζέρος θα αποφασίσουν ότι πρέπει να καταστρέψουν τη μαγική δύναμη της Αλτσίνας. Η Αλτσίνα τους εκλιπαρεί, αλλά ο Ρουτζέρο δεν την ακούει. Το παλάτι της Αλτσίνας καταρρέει, ενώ οι δύο αδελφές μάγισσες λιποθυμούν. Όλοι οι πρώην εραστές ιππότες που είχαν μεταμορφωθεί, ξαναβρίσκουν την ανθρώπινη μορφή τους. Το λιοντάρι του Ομπέρτου ξαναγίνεται ο πατέρας του Αλφόνσος. Όλο και περισσότεροι ιππότες εμφανίζονται στο νησί. «Ήμουν ένας βράχος» λέει ο ένας, «εγώ ένα δέντρο» λέει άλλος, και "εγώ ένα κύμα στον ωκεανό» ένας τρίτος. Οι ιππότες γιορτάζουν τη σωτηρία τους με τραγούδια και χαρές και ξεχνούν την Αλτσίνα.


Πηγή: el.wikipedia.org
























No comments:

Post a Comment