DSOLive

DSOLive

Saturday, January 30, 2016

Ludwig van Beethoven: "Egmont" Overture – Gewandhausorchester, Kurt Masur (HD 1080p)

In Memoriam Kurt Masur (18/07/1927 - 19/12/2015)















Η δυναμική και εκφραστική εισαγωγή «Έγκμοντ» είναι ένα από τα τελευταία έργα της δεύτερης περιόδου του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν. Είναι διάσημη όσο και η εισαγωγή «Κοριολανός» και παρόμοιου ύφους με την Πέμπτη Συμφωνία την οποία ο συνθέτης είχε ολοκληρώσει δύο χρόνια νωρίτερα.

Πρόκειται για την ουβερτούρα μιας δεκαμερούς σύνθεσης προγραμματικού χαρακτήρα, εμπνευσμένης από το θεατρικό έργο «Έγκμοντ» του Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε. Ο Μπετόβεν έγραψε την παρτιτούρα κατά τη διετία 1809-1810, δηλαδή κατά την περίοδο των Ναπολεόντειων Πολέμων, όταν η γαλλική κυριαρχία είχε εξαπλωθεί σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη. Με το έργο του αυτό, που αναφέρεται στη ζωή και τον ηρωισμό του Ολλανδού κόμη του Έγκμοντ (16ος αι.), ο συνθέτης εκφράζει τις προσωπικές πολιτικές του ανησυχίες εξυμνώντας την αυτοθυσία του Έγκμοντ, ο οποίος καταδικάζεται σε θάνατο επειδή όρθωσε το ανάστημά του στην καταπίεση της εξουσίας. Μάλιστα, λέγεται ότι, όταν ο Γκαίτε άκουσε τη μουσική του Μπετόβεν για το θεατρικό του έργο, δήλωσε ενθουσιασμένος ότι ο συνθέτης είχε εκφράσει τις δραματουργικές προθέσεις του με «αξιοσημείωτη ιδιοφυΐα».



Lamoral, Count Egmont (1522-1568), was a historical figure immortalized in Goethe's tragedy of 1788, the play for which Beethoven later provided incidental music. Egmont, a Dutch nobleman, was on the one hand a loyal subject of Philip II of Spain – he pled Philip's troth before Mary I of England – and on the other a fervent opponent of the repressive measures visited on the Netherlands by the Spanish regime.

He could neither support the governor-general nor bring himself to join a military insurrection against the Duke of Alba, and was at length captured and beheaded as a traitor for having entertained such high moral scruples.

Beethoven's overture is altogether appropriate to the swashbuckling tale. It begins with a terrifying unison F and then a fateful, sinister progression in F minor. The melodic undulations in woodwinds and first violins are picked up by the cellos, which work the material into the restless theme of the Allegro, still in minor. The second theme is a major-mode version of the mysterious chords heard in the opening bars. A taut sonata makes its way routinely on through to recapitulation, at which point the insistent chords of the second theme are interrupted by a delicate modulation in the woodwinds. From these there breaks forth a coda in F major of rousing military triumph, with piccolos and heroic brass – quite the equal of the memorable coda that concludes the Fifth Symphony.

Source: arts.ucdavis.edu



Ludwig van Beethoven (1770-1827)

♪ "Egmont" Overture, Op.84 (1810)

Gewandhausorchester
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Kurt Masur

Directed by Bob Coles

Kurt Masur and the Gewandhausorchester celebrate Germany's "Peaceful Revolution" | Church of St. Nicolai, Leipzig, Germany, October 9, 2009 (Εκκλησία του Αγίου Νικολάου στη Λειψία, 9 Οκτωβρίου 2009).

Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου
High definition video with high quality audio

(HD 1080p)






















































































Δείτε επίσης – See also

Johannes Brahms: Symphony No.2 in D major – Gewandhausorchester, Kurt Masur (HD 1080p)

Ludwig van Beethoven: Romances for Violin and Orchestra No.1 in G major & No.2 in F major – Renaud Capuçon, Gewandhausorchester, Kurt Masur (HD 1080p)

Johann Sebastian Bach: "Fürchte dich nicht", BWV 228 | Felix Mendelssohn: "Denn er hat seinen Engeln befohlen über dir" – Thomanerchor Leipzig, Georg Christoph Biller (HD 1080p)

Kurt Masur (1927-2015) – In Memoriam


Οδυνηρές απουσίες στον κόσμο της Μουσικής / Painful absences in the world of Music


Ludwig van Beethoven: "Egmont" Overture – Christian Thielemann (Full HD 1080p)

Friday, January 29, 2016

Franz Schubert: String Quartet No.14 in D minor "Death and the Maiden" – Meridian Ensemble String Quartet (HD 1080p)

Το Κουαρτέτο Εγχόρδων αρ. 14 σε Ρε ελάσσονα, του Φραντς Σούμπερτ – γνωστό ως «Ο Θάνατος και η Κόρη» ("Der Tod und das Mädchen"), επειδή το Αντάντε του δεύτερου μέρους αποτελεί διασκευή του ομώνυμου λιντ του μεγάλου Αυστριακού συνθέτη του πρώιμου Ρομαντισμού –, θεωρείται ένα από τα κορυφαία δείγματα της μουσικής δωματίου.

Το Κουαρτέτο γράφτηκε τον Μάρτιο του 1824, λίγο  καιρό αφότου ο Σούμπερτ έμαθε ότι πάσχει από σύφιλη και η υγεία του άρχισε να χειροτερεύει. Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1826 στη Βιένη, στην οικία των Καρλ και Φραντς Χάκερ, που ήταν ερασιτέχνες βιολονίστες. Σε αυτήν την πρώτη παρουσίαση του έργου, πιθανώς να συμμετείχε στο κουαρτέτο και ο ίδιος ο Σούμπερτ, παίζοντας βιόλα.

Το Κουαρτέτο Εγχόρδων αρ. 14 σε Ρε ελάσσονα, του Φραντς Σούμπερτ, ερμηνεύει το αμερικανικό Κουαρτέτο Meridian.



As morbid as it may seem today, preoccupation with death was quite fashionable in the nineteenth century. The Romantic movement in music, drama, art, and literature embraced the idea of death as transcendent and fulfilling rather than fearsome. Medical science was still in its infancy, and the only real cure for many illnesses was the end of life. Death was gentle. Death was peace. Death was an end to suffering.

In this light, Franz Schubert's own fascination with death was neither unusual nor inexplicable. In March 1824, having endured the symptoms of syphilis for nearly two years, he wrote, "Each night when I go to sleep, I hope never to wake again, and each morning serves only to recall the misery of the previous day".

Since the still-youthful composer was not yet consigned to the grave, he continued to develop his musical genius, and in this same month he completed the original version of the String Quartet in D minor, "Der Tod und das Mädchen" (Death and the Maiden). Based on the opening theme from his song of the same name (1817), this quartet clearly illustrates Schubert's sympathy, even longing, for death. By appropriating the music of the song, Schubert also imbues the quartet with the sentiments of the original text, in which Death urges a frightened maiden to trust him: he means her no harm, and she will sleep soundly in his arms.

This work is significant for several reasons. It is considered one of Schubert's finest chamber works, and it has always occupied a favored spot in the string quartet repertory. Its frankly programmatic content connects it with later nineteenth century works, in which structural concerns yielded to extramusical and dramatic influences. Finally, the quartet is a striking reminder to those who like to pigeonhole Schubert as a miniaturist or as a "song composer": it stands alongside the "Unfinished" Symphony and the Wanderer-Fantasie as a testament to his sense of large-scale organization and to the promise unfulfilled as a result of his early death.

Source: Rovi Staff (allmusic.com)



Franz Schubert (1797-1828)

♪ String Quartet No.14 in D minor "Death and the Maiden", D.810 (1824)

i. Allegro
ii. Andante con moto
iii. Scherzo Allegro molto
iv. Presto

Meridian Ensemble String Quartet:
Dominika Dancewicz, violin I
Johnny Chang, violin II
Whitney Bullock, viola
Olive Chen, cello

2012

(HD 1080p)














Δείτε επίσης – Watch also

Franz Schubert: String Quartet No.14 in D minor "Death and the Maiden" – Quatuor Ébène (HD 1080p)

Franz Schubert: Symphony No.9 in C major – Gothenburg Symphony Orchestra, David Afkham

Franz Schubert: Winterreise – Ian Bostridge, Julius Drake


Franz Schubert: Winterreise – Thomas Oliemans, Malcolm Martineau

Franz Schubert: Gretchen am Spinnrade – Marina Rebeka, Giulio Zappa


Tuesday, January 26, 2016

Gustav Mahler: Symphony No.5 in C sharp minor – Lucerne Festival Orchestra, Claudio Abbado

In Memoriam Claudio Abbado (26/06/1933 - 20/01/2014)














At the Lucerne Festival, Abbado conducts a memorable performance of Mahler's Fifth Symphony. It was Luchino Visconti who, with Death In Venice adapted from the short story by Thomas Mann, made the Fifth Symphony by Mahler famous by choosing the Adagietto to express the moods of the hero, Gustav von Alchenbach. And it is the same agonising, deathly climate that pervades in both works written ten years apart, just before the upheaval of the First World War (the Fifth Symphony was composed between 1901 and 1903, Death in Venice was written in 1913), as if the artists had intuited the disaster.

The background weighs heavily on the shoulders of the conductor who is preparing to conduct this work charged with grief. But although Claudio Abbado's shoulders are slender they are solid: this very Italian conductor, born in Milan in 1933, who was for fifteen years the director of the Scala and trained in Vienna with Hans Swarowsky, is extremely familiar with the culture of Central Europe, with its literature and its fine arts. It is with the Second Symphony by Mahler that he chooses to make his debut, at thirty-two, at the head of the Philharmonic Orchestra of Vienna and he gives the name of Gustav Mahler to the youth orchestra he founds in 1986.

Ever since, Abbado has continued to exhale the complex beauty of the Viennese composers' symphonies in all the concert halls of the world with the greatest orchestras. That evening in 2004 in Lucerne, in the concert hall designed by Jean Nouvel, it is the Fifth Symphony, the poisonous bloom in Mahler's bouquet, that the Italian conductor exposes to us with the Lucerne Festival Orchestra. This orchestra holds within its ranks brilliant international soloists (among these are clarinettist Sabine Meyer, cellist Natalia Gutman, harpist Marie-Pierre Langamet and the members of the Hagen Quartet) united under Abbado's baton for a memorable performance of the Fifth Symphony.


Ο Γκούσταβ Μάλερ ολοκλήρωσε τη Συμφωνία αρ. 5 σε Ντο δίεση ελάσσονα το 1902, ενώ στη συνέχεια την αναθεώρησε δύο φορές, το 1904 και το 1911. Το έργο έχει αποκληθεί «το Έβερεστ της Μουσικής» και αποτελεί ένα μνημειώδες πένθιμο εμβατήριο. Ο Χέρμπερτ φον Κάραγιαν είχε πει: «Μια μεγάλη εκτέλεση της Πέμπτης είναι μια εμπειρία που σε μεταμορφώνει. Το εκπληκτικό φινάλε σχεδόν σε αναγκάζει να κρατήσεις την ανάσα σου».

Οι Συμφωνίες του Μάλερ αποτελούν μνημεία καλλιτεχνικής αρτιότητας που βρίθουν έντασης και μεγαλείου. Οι φιλοσοφικές αναζητήσεις και οι υπαρξιακές αγωνίες του συνθέτη, σε συνδυασμό με την ασυνήθιστη πυκνότητα των ενορχηστρώσεών του, είχαν ως αποτέλεσμα να κατηγορηθεί στην αρχή ως εκκεντρικός, αλλά σταδιακά τέτοιες απόψεις παραμερίστηκαν. Η Πέμπτη Συμφωνία του χαρακτηρίζεται από το πλήθος αντικρουόμενων συναισθημάτων που πραγματεύεται. Την τραγωδία διαδέχεται η χαρά, τον πόνο η απόλαυση και την απελπισία η ελπίδα. Αυτό οφείλεται στο ότι γράφτηκε σε δύο διαδοχικά καλοκαίρια που ο συνθέτης είχε εντελώς διαφορετική ψυχική διάθεση. Το καλοκαίρι του 1901 ανάρρωνε από σοβαρή αρρώστια στη νεόχτιστη βίλα του στη νότια Αυστρία, έχοντας φτάσει πολύ κοντά στο θάνατο. Το επόμενο καλοκαίρι συνέχισε τη σύνθεση στο ίδιο μέρος, όμως αυτή τη φορά παντρεμένος και περιμένοντας το πρώτο παιδί του.

Η φανφάρα που ξεκινάει τη Συμφωνία είναι στο ίδιο στυλ με την αρχική φανφάρα της Πέμπτης Συμφωνίας του Μπετόβεν. Ο θάνατος που καταδιώκει τον συνθέτη εμφανίζεται στο πένθιμο εμβατήριο που ακολουθεί και γεμίζει τον ακροατή με απελπισία. Ακολουθούν δύο μέρη όπου το σκοτάδι του θανάτου και το φως της ζωής αντιπαλεύουν. Το τέταρτο μέρος, Adagietto, με τις άρπες και τα έγχορδα, ακούγεται σαν μια όαση μέσα στο υπόλοιπο έργο. Το μέρος αυτό (αφιερωμένο από τον Μάλερ στη γυναίκα του, Άλμα Σίντλερ) έγινε ιδιαίτερα γνωστό όταν ο Λουκίνο Βισκόντι το χρησιμοποίησε στην κινηματογραφική μεταφορά του «Θανάτου στη Βενετία» του Τόμας Μαν. Στο τέλος, το φινάλε ακούγεται σαν μια κατάφαση στη ζωή και στη δύναμη του έρωτα.

Την Ορχήστρα του Φεστιβάλ της Λουκέρνης διευθύνει ο Κλαούντιο Αμπάντο. Η συναυλία δόθηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ της Λουκέρνης το 2004, στο Πολιτιστικό και Συνεδριακό Κέντρο της πανέμορφης ελβετικής πόλης.



Gustav Mahler (1860-1911)

♪ Symphony No.5 in C sharp minor (1901-1902, 1904, 1911)

Part I
i. Trauermarsch. In gemessenem Schritt. Streng. Wie ein Kondukt
ii. Stürmisch bewegt, mit größter Vehemenz
Part II
iii. Scherzo. Kräftig, nicht zu schnell
Part III
iv. Adagietto. Sehr langsam
v. Rondo – Finale. Allegro

Lucerne Festival Orchestra
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Claudio Abbado

Lucerne Culture and Congress Center (KKL), Lucerne Festival 2004


Directed by Michael Beyer

(HD 720p)







































Δείτε επίσης – Watch also

Hector Berlioz: Grande Messe des morts (Requiem) – Gustavo Dudamel (Notre-Dame de Paris 22-01-2014, HD 1080p)


A Russian Night: Tchaikovsky, Rachmaninov & Stravinsky – Hélène Grimaud, Claudio Abbado (Full HD 1080p)


Hélène Grimaud talks about Claudio Abbado


Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Lucerne Festival Orchestra, Claudio Abbado (HD 1080p)

Gustav Mahler: Symphony No.4 in G major – Magdalena Kožená, Claudio Abbado


Gustav Mahler: Symphony No.7 in E minor – Lucerne Festival Orchestra, Claudio Abbado (HD 1080p)


Johann Sebastian Bach: Brandenburg Concertos, BWV 1046-1051 – Giuliano Carmignola, Claudio Abbado (Audio video)


Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Symphony No.6 in B minor – Claudio Abbado (HD 1080p)


Sergei Prokofiev: Piano Concerto No.3 in C major – Yuja Wang, Claudio Abbado


Wolfgang Amadeus Mozart: Ach, ich fühl's (Pamina's Aria from The Magic Flute) – Anna Prohaska, Claudio Abbado

Johannes Brahms: Hungarian Dances – Wiener Philharmoniker, Claudio Abbado (Audio video)


Claudio Abbado – Hearing the Silence: Sketches for a portrait (2003) / The silence that follows the music (1996) – Two films by Paul Smaczny


Ludwig van Beethoven: Symphony No.3 in E flat major, ii. Adagio assai – Daniel Barenboim (Concert in memory of Claudio Abbado)


Wednesday, January 20, 2016

Hector Berlioz: Grande Messe des morts (Requiem) – Gustavo Dudamel (Notre-Dame de Paris 22-01-2014, HD 1080p)

In Memoriam Claudio Abbado (26/06/1933 - 20/01/2014)












Υπό τη διεύθυνση του διάσημου Βενεζουελανού αρχιμουσικού Γκουστάβο Ντουνταμέλ, η Φιλαρμονική Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Γαλλίας, η Συμφωνική Ορχήστρα Σιμόν Μπολιβάρ, η Χορωδία της Ραδιοφωνίας της Γαλλίας και η Χορωδία της Παναγίας των Παρισίων, με τη σύμπραξη του Άγγλου τενόρου Andrew Staples, ερμηνεύουν τη «Μεγάλη Λειτουργία για τους νεκρούς (Ρέκβιεμ)» του Εκτόρ Μπερλιόζ. Η θρυλική αυτή συναυλία δόθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2014, στον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων, στη μνήμη του μεγάλου μαέστρου Κλαούντιο Αμπάντο, δύο ημέρες μετά το θάνατό του.



Under the lead of the famous Venezuelan conductor Gustavo Dudamel, the Orchestre Philharmonique de Radio France, the Simón Bolívar Symphony Orchestra, the Radio France Chorus and the Maîtrise Notre-Dame de Paris, with the collaboration of the English tenor Andrew Staples, presenting the "Grande Messe des morts (Requiem)" by Hector Berlioz. This legendary concert was given on January 22nd 2014 at Notre-Dame de Paris, in memory of the great maestro Claudio Abbado, two days after his death.




Hector Berlioz (1803-1869)

♪ Grande Messe des morts (Requiem), Op.5 (1837)

In Memoriam Claudio Abbado (1933-2014)

Introit
i. Requiem aeternam & Kyrie: Introitus
Sequence
ii. Dies irae: Prosa, Tuba mirum
iii. Quid sum miser
iv. Rex tremendae
v. Quaerens me
vi. Lacrymosa
Offertory
vii. Domine Jesu Christe
viii. Hostias
ix. Sanctus
x. Agnus Dei

Andrew Staples, tenor

Radio France Chorus (Celso Antunes, chorus master)
Maîtrise Notre Dame de Paris (Lionel Sow, chorus master)

Orchestre Philharmonique de Radio France 
Simón Bolívar Symphony Orchestra of Venezuela

Μουσική διεύθυνση (Conductor): Gustavo Dudamel

A film directed by Isabelle Soulard

Notre-Dame de Paris, January 22, 2014 (22 Ιανουαρίου 2014)

Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου
High definition video with high quality audio

(HD 1080p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog «Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής»
Uploaded on Youtube for the Blog "Faces of Classical Music"














"If I were threatened by the destruction of my entire works save one, I should crave mercy for the Messe des morts."

Berlioz's fondness for his own Requiem has never been a great secret. No one else could have fostered such a project, so excessive in every way. In spite of being a huge masterpiece with tremendous orchestration, this "Grande Messe des morts" was composed in only four weeks in 1836, in response to Adrien de Gasparin's request, the French Secretary of State at the time. Its success in 1837 was as resounding as its orchestral structure, with no less than 10 movements for a 90-minute long-piece and 400 musicians gathered together for the occasion. Berlioz had actually scribbled on the score that "The number indicated is only relative. If space allows it, the chorus may be doubled or tripled and the orchestra may be proportionally increased".

On January 22nd 2014, 1200 people entered the holy cathedral of Notre-Dame, ready to bear witness to a gigantic musical undertaking, live broadcasted on France Musique and ArteLive web channels, as well as on nouvOson in the brand new binaural format – allowing for spatialized sound.

The piece itself easily overcame the acoustic hostility of the large cathedral, especially with the four offstage brass bands placed throughout the hall. This was reinforced by the Choeur de Radio France and the Maîtrise de Notre-Dame which encompassed more than 160 singers and an impressive orchestra of 220 musicians from the Orchestre Philharmonique de Radio France and the Orchestra Simón Bolívar. The instruments represented were more numerous than usual: 8 bassoons (versus 3 in most of the other performances of this Requiem), 12 horns, 8 pairs of timpani (versus 2), 88 string instruments (equivalent to a complete symphonic orchestra), etc.

Under the lead of conductor Gustavo Dudamel whose brilliant career has already received a lot of media coverage, the interpretation could have easily fell into the pitfall of "over-performing". He strived throughout the concert, however, to give music lovers a solemn and uncluttered version of this masterpiece, instead of a bright and triumphant interpretation often wrongly held as Berlioz's intentions.

The musicians came on stage with a grave air, expressing both reverence and concentration. They were about to pay tribute to the piece itself, to the architectural and acoustic immensity of Notre-Dame, and to Claudio Abbado, deceased two days before, who had been a mentor for Dudamel and his Venezuelian orchestra.

From the Introit, the meticulously-proportioned gigantic ensemble was but one body. The timbres of the English horns and the hoboes were right on pitch, proving Olivier Messiaen right in his belief that "Berlioz, the first, had understood the roles of the timbre and of the specific timbre".

Dudamel, who had set his baton aside only to conduct with his slightly trembling hands, mastered the holy place and its forever-resounding vault. All along the Dies Irae, the choruses succeeded in respecting the demands of the composer and his era, with a flexibility in the voice and a "French" pronunciation of the Latin. The sound of the brass coming from all over the hall during the Tuba mirum filled every inch of space, and the audience was more than appreciative. All the singers and musicians ended the Sequence with a fast-paced but raging Lacrimosa. Yet, this last dramatic expression of the piece remained full of reserve. Dudamel maintained a similar mood in the Offertoire where he perfectly balanced the psalmody of the voices and the orchestral fugue, in a risky but successful vertical interpretation.

Tenor Andrej Dunaev's unavailability was barely noticed. He was replaced by the young British soloist Andrew Staples who was measured and showed great restraint during the Sanctus. Singing from the head as Berlioz wanted; he perfectly combined accuracy and evanescence in the high-pitched notes. The bright female choir echoed the lyric atmosphere and gave a unique moment of emotion.

After the last notes of the Communion were played by the strings and the winds, an elegiac silence froze the audience. The solemn conductor Dudamel seemed to seize it and made it last a few seconds more. Under his slightly trembling hands the whole Requiem was ringing out in an infinite echo to this majestic tribute.

Source: Martin Arnaud, 27 March 2014 (bachtrack.com)














Η ιστορία της δημιουργίας της περίφημης «Μεγάλης Λειτουργίας για τους νεκρούς (Ρέκβιεμ)» του Εκτόρ Μπερλιόζ ξεκινά τον Μάρτιο του 1837, όταν ο Υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας, κόμης Adrien de Gasparin, ανέθεσε στον συνθέτη την ετοιμασία ενός μεγαλειώδους έργου προς τιμήν των θυμάτων της παρισινής επανάστασης του 1830. Η ιδέα άρεσε ιδιαίτερα στον Μπερλιόζ, γιατί του έδινε τη δυνατότητα να αξιοποιήσει έναν πολύ μεγάλο αριθμό ενόργανων και φωνητικών δυνάμεων, προκειμένου να δημιουργήσει σε επιλεγμένα σημεία του έργου φαντασμαγορικές ηχητικές εντυπώσεις: έτσι, μέσα σε τρεις μόλις μήνες είχε ολοκληρώσει τη δική του προσωπική «ανάγνωση» και μελοποίηση του κειμένου της λατινικής νεκρώσιμης λειτουργίας για μιαν ογκώδη – τρίφωνη κατά βάση – μεικτή χορωδία (οι σοπράνο και οι άλτο κινούνται ως επί το πλείστον σε ταυτοφωνία), μία σολιστική φωνή τενόρου και μια τεραστίων διαστάσεων ορχήστρα, η οποία περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό ξύλινων και χάλκινων πνευστών, πάρα πολλά κρουστά (16 τύμπανα, 10 κύμβαλα, 4 ταμ-ταμ και 2 γκρανκάσες!) και επιπροσθέτως τέσσερα σύνολα χάλκινων πνευστών, που τοποθετούνται ανεξάρτητα από το υπόλοιπο ορχηστρικό σώμα, στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Παρ' όλα αυτά, οι τιμητικές εκδηλώσεις που είχαν προγραμματιστεί για τον Ιούλιο του 1837 ματαιώθηκαν εξαιτίας της αντικατάστασης του Γάλλου Υπουργού Εσωτερικών αλλά και των έντονων παρασκηνιακών ενεργειών του ζηλόφθονου Λουίτζι Κερουμπίνι που, εκμεταλλευόμενος τη θέση του διευθυντή του Ωδείου του Παρισιού, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του, ώστε να μη δοθεί ευκαιρία στον «εκκεντρικό» Μπερλιόζ να παρουσιάσει το νέο φιλόδοξο έργο του. Ο τελευταίος βρέθηκε τότε σε πολύ δυσχερή θέση, αφού η διόλου καλή οικονομική του κατάσταση καθιστούσε τελείως ανέφικτη την εκτέλεση της «Μεγάλης Λειτουργίας» του δίχως κρατική επιχορήγηση και μάλιστα γενναία. Ευτυχώς γι' αυτόν, όμως, ένα άλλο περιστατικό – ο θάνατος του Γάλλου στρατηγού Charles-Marie Denys de Damrémont στις 23 Οκτωβρίου 1837, κατά την επιτυχή κατάληψη της πόλης Κωνσταντίνης στην Αλγερία από γαλλικά στρατεύματα  ήρθε να αναπτερώσει τις ελπίδες του: η γαλλική κυβέρνηση έκανε γνωστή την πρόθεσή της να τιμήσει τους Γάλλους πεσόντες σε αυτήν την έφοδο και ο Μπερλιόζ κατόρθωσε, έπειτα από πολλές διαβουλεύσεις, να αποσπάσει από τον Υπουργό Πολέμου, τον στρατηγό Simon Bernard, την επιθυμητή συγκατάθεση για την πρώτη εκτέλεση του ήδη αποπερατωμένου «Ρέκβιεμ» στο πλαίσιο των επικείμενων τιμητικών εκδηλώσεων.

Πράγματι, στις 5 Δεκεμβρίου του 1837, η «Μεγάλη Λειτουργία για τους νεκρούς» ευτύχησε να παρουσιαστεί στο Παρίσι με τεράστια επιτυχία, παρά το γεγονός ότι ο αρχιμουσικός François-Antoine Habeneck δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και χρειάστηκε η έγκαιρη παρέμβαση του ίδιου του Μπερλιόζ, προκειμένου η εκτέλεση του έργου του να μην οδηγηθεί σε φιάσκο! Προβλήματα υπήρξαν επίσης και με την καταβολή της υπεσχημένης χρηματικής αποζημίωσης στον συνθέτη, για την οποία απαιτήθηκε η παρέλευση αρκετών μηνών αλλά και η άσκηση σημαντικών πιέσεων εκ μέρους του Μπερλιόζ προς τον Γάλλο Υπουργό Πολέμου. Από την άλλη πλευρά, βεβαίως, η παρτιτούρα του έργου τυπώθηκε μόλις τον επόμενο χρόνο (1838), υπό τον αριθμό έργου 5 και με αφιέρωση στον κόμη de Gasparin. Η μνημειώδης αυτή σύνθεση γνώρισε έκτοτε σημαντική διάδοση καθώς και δύο αναθεωρήσεις κατά τα έτη 1852 και 1867, και έχει εδώ και πολύ καιρό καταστεί έργο αναφοράς στο είδος του Ρέκβιεμ  παρά τον εξόχως κοσμικό και ιδιαίτερο χαρακτήρα που του προσδίδουν τόσο ο ελεύθερος χειρισμός όσο και οι αυθαίρετες τροποποιήσεις και περικοπές του τυπικού λατινικού κειμένου, που γίνονται πάντοτε με γνώμονα την εξυπηρέτηση των δραματικών αναγκών της μουσικής πλοκής. Όντας μάλιστα υπερήφανος για το «Ρέκβιεμ» του, ο Μπερλιόζ έγραφε προς το τέλος της ζωής του σε έναν φίλο του ότι, σε περίπτωση που θα έπρεπε να περισωθεί από τον αφανισμό ένα μονάχα από τα έργα του, ο ίδιος θα εκλιπαρούσε αυτό να είναι η «Μεγάλη Λειτουργία για τους νεκρούς».

Πηγή: Ιωάννης Φούλιας, 23.08.2008






















































































































































































Περισσότερες φωτογραφίες / More photos


Δείτε επίσης – Watch also


Gustav Mahler: Symphony No.2 in C minor, "Resurrection" – Miah Persson, Anna Larsson, Gustavo Dudamel (Full HD 1080p)

Maurice Ravel: Boléro – Wiener Philharmoniker, Gustavo Dudamel

A Russian Night: Tchaikovsky, Rachmaninov & Stravinsky – Hélène Grimaud, Claudio Abbado (Full HD 1080p)

Hélène Grimaud talks about Claudio Abbado


Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Lucerne Festival Orchestra, Claudio Abbado (HD 1080p)

Gustav Mahler: Symphony No.4 in G major – Magdalena Kožená, Claudio Abbado


Gustav Mahler: Symphony No.5 in C Sharp minor – Lucerne Festival Orchestra, Claudio Abbado

Gustav Mahler: Symphony No.7 in E minor – Lucerne Festival Orchestra, Claudio Abbado (HD 1080p)


Johann Sebastian Bach: Brandenburg Concertos, BWV 1046-1051 – Giuliano Carmignola, Claudio Abbado (Audio video)


Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Symphony No.6 in B minor – Claudio Abbado (HD 1080p)


Sergei Prokofiev: Piano Concerto No.3 in C major – Yuja Wang, Claudio Abbado


Wolfgang Amadeus Mozart: Ach, ich fühl's (Pamina's Aria from The Magic Flute) – Anna Prohaska, Claudio Abbado

Johannes Brahms: Hungarian Dances – Wiener Philharmoniker, Claudio Abbado (Audio video)


Claudio Abbado – Hearing the Silence: Sketches for a portrait (2003) / The silence that follows the music (1996) – Two films by Paul Smaczny


Ludwig van Beethoven: Symphony No.3 in E flat major, ii. Adagio assai – Daniel Barenboim (Concert in memory of Claudio Abbado)


Monday, January 18, 2016

Tribute to Claudio Abbado on the second anniversary of his death (20–27 January 2016)






















20–27 Ιανουαρίου 2016 / 20–27 January 2016

Αφιέρωμα στον Κλαούντιο Αμπάντο, με αφορμή τη δεύτερη επέτειο από το θάνατό του / Tribute to Claudio Abbado on the second anniversary of his death


Δημοσιεύσεις / Posts

20 Ιανουαρίου 2016 / January 20, 2016
Hector Berlioz: Grande Messe des morts (Requiem) – Gustavo Dudamel (Notre-Dame de Paris 22-01-2014, HD 1080p)

21 Ιανουαρίου 2016 / January 21, 2016
Johannes Brahms: Hungarian Dances – Wiener Philharmoniker, Claudio Abbado (Audio video)

22 Ιανουαρίου 2016 / January 22, 2016
A Russian Night: Tchaikovsky, Rachmaninov & Stravinsky – Hélène Grimaud, Claudio Abbado (Full HD 1080p)

23 Ιανουαρίου 2016 / January 23, 2016
Hélène Grimaud talks about Claudio Abbado

23 Ιανουαρίου 2016 / January 23, 2016
Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Lucerne Festival Orchestra, Claudio Abbado (HD 1080p)

25 Ιανουαρίου 2016 / January 25, 2016
Gustav Mahler: Symphony No.7 in E minor – Lucerne Festival Orchestra, Claudio Abbado (HD 1080p)

26 Ιανουαρίου 2016 / January 26, 2016
Gustav Mahler: Symphony No.5 in C Sharp minor – Lucerne Festival Orchestra, Claudio Abbado

27 Ιανουαρίου 2016 / January 27, 2016
Claudio Abbado – Hearing the Silence: Sketches for a portrait (2003) | The silence that follows the music (1996) – Two films by Paul Smaczny

27 Ιανουαρίου 2016 / January 27, 2016
Ludwig van Beethoven: Symphony No.3 in E flat major, ii. Adagio assai – Daniel Barenboim (Concert in memory of Claudio Abbado)

Sunday, January 17, 2016

Christmas in Vienna 2015 – Valentina Naforniţa, Angelika Kirchschlager, Piotr Beczala, Artur Ruciński, ORF Radio-Symphonieorchester Wien, Erwin Ortner (HD 1080p)














A classic Christmassy repertoire and popular Christmas music from around the world also determine in the program this year this wonderful Christmas concert, which is transmitted by the ORF. The Vienna Radio Symphony Orchestra, conducted by Erwin Ortner, the Vienna Boys Choir and the Vienna Singing Academy are left in the festively decorated Vienna Konzerthaus, together with the four unique soloists (Valentina Naforniţa, Angelika Kirchschlager, Piotr Beczala, Artur Ruciński) and an unforgettable impression and put the audience as every year in the Christmas spirit. 



Η εορταστική συναυλία των Χριστουγέννων του 2015 στη Βιένη, πραγματοποιήθηκε όπως κάθε χρόνο στο Κοντσέρτχαους, παρουσιάζοντας ένα πλούσιο πρόγραμμα με παραδοσιακά κάλαντα από όλο τον κόσμο και τραγούδια και άριες των Τζον Λένον και Γιόκο Όνο, Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, Ρίχαρντ Βάγκνερ, Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ, Τζουζέπε Βέρντι, Ζυλ Μασνέ, Άντον Ρέιντιγκερ, Ίρβινγκ Μπερλίν, και Φραντς Ξάβερ Γκρούμπερ. Υπό τη διεύθυνση του διακεκριμένου Αυστριακού μαέστρου Erwin Ortner, ενώνουν τις δυνάμεις τους η Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Βιένης, η Ακαδημία Τραγουδιού της Βιένης και η Χορωδία Αγοριών της Βιένης. Συμπράττουν οι σολίστες: η Μολδαβή υψίφωνος Valentina Naforniţa, η Αυστριακή μεσόφωνος Angelika Kirchschlager, ο Πολωνός τενόρος Piotr Beczala και ο επίσης Πολωνός βαρύτονος Artur Ruciński.



Christmas in Vienna 2015

1. John Lennon / Yoko Ono: Happy Xmas (War is Over)
2. Wolfgang Amadeus Mozart: Laudate Dominum, "Vesperae solennes de confessore" KV 339
3. Richard Wagner: O du, mein holder Abendstern (from the opera "Tannhäuser")
4. George Frideric Handel: Oh Lonely Peace (from the oratorio "Judas Maccabaeus")
5. Giuseppe Verdi: Dio, che nell'alma infondere (from the opera "Don Carlo")
6. Jules Massenet: Méditation (from the opera "Thaïs")
7. Maria durch ein Dornwald ging
8. O du fröhliche
9. Anton Reidinger: Es wird scho glei dumpa
10. George Frideric Handel: O Daughter of Zion (from the oratorio "Messiah")
11. Irving Berlin: Dreaming of a White Christmas
12. Joy to the World
13. Corramos, Corramos
14. George Frideric Handel: Hallelujah (from the oratorio "Messiah")
15. Franz Xaver Gruber: Stille Nacht, heilige Nacht

Valentina Naforniţa, soprano
Angelika Kirchschlager, mezzo-soprano
Piotr Beczala, tenor
Artur Ruciński, baritone

Wiener Singakademie (Vienna Singing Academy)
Wiener Sängerknaben (Vienna Boys Choir)

ORF Radio-Symphonieorchester Wien (ORF Radio Symphony Orchestra Vienna)
Conductor: Erwin Ortner

Wiener Konzerthaus, December 19, 2015

High definition video with high quality audio
Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου

(HD 1080p)

Uploaded on Youtube for the Blog "Faces of Classical Music"
Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog "Faces of Classical Music"

First publication: January 17, 2016 / Πρώτη δημοσίευση: 17 Ιανουαρίου 2016
Last update: December 11, 2016 / Τελευταία ενημέρωση: 11 Δεκεμβρίου 2016










































































































































































More photos / Περισσότερες φωτογραφίες


See also / Δείτε επίσης

Christmas in Vienna 2014 – Natalia Ushakova, Vesselina Kasarova, Dmitry Korchak, Artur Ruciński, ORF Radio-Symphonieorchester Wien, Sascha Goetzel

Christmas in Vienna 2008 – Elīna Garanča, Juan Diego Flórez, Genia Kühmeier, Paul Armin Edelmann, Wiener Symphoniker, Karel Mark Chichon

Saturday, January 16, 2016

Joseph Haydn: Symphony No.91 in E flat major – Gothenburg Symphony Orchestra, Christian Zacharias

Στις αρχές της δεκαετίας του 1780, κι ενώ βρισκόταν ακόμη στις υπηρεσίες των Εστερχάζι, ο Γιόζεφ Χάυντν είχε γίνει αρκετά διάσημος ανάμεσα στους κύκλους των ξένων αριστοκρατών και βασιλικών επισκεπτών. Μολονότι ο συνθέτης ήταν αποκλεισμένος στο παλάτι των Εστερχάζι, οι συμφωνίες του είχαν μόλις εκδοθεί για πρώτη φορά στην Αγγλία και ο ίδιος λάμβανε αμέτρητες προσκλήσεις για να ταξιδέψει στην Ευρώπη. Το 1785, έπειτα από ανάθεση του πάμπλουτου Comte d' Ogny, ο Χάυντν συνέθεσε τις «Συμφωνίες του Παρισιού» αρ. 82-87, για την παριζιάνικη εταιρεία Les Concerts de la Loge Olympique. Το 1788, έλαβε ακόμα μία παραγγελία από τον Comte d' Ogny, αυτή τη φορά για τη σύνθεση τριών συμφωνιών. Την ίδια ακριβώς πρόταση δέχθηκε όμως και από τον Πρίγκιπα Krafft Ernst von Oettingen-Wallerstein. Ο συνθέτης, πράττοντας προς το συμφέρον του, αποδέχθηκε και τις δύο αναθέσεις. Στον Comte έστειλε τις παρτιτούρες, ενώ στον Πρίγκηπα έστειλε τα ορχηστρικά μέρη, με μια υποσημείωση ότι οι παρτιτούρες ήταν δυσανάγνωστες. Οι Συμφωνίες αρ. 90-92 ήταν ωστόσο οι τελευταίες του Χάυντν πριν εγκαταλείψει τους Εστερχάζι για το Λονδίνο, όπου και απογείωσε την τεχνοτροπία της συμφωνίας.

Η Συμφωνία αρ. 91 σε Μι ύφεση μείζονα, δεν είναι από τις πιο γνωστές συμφωνίες του Χάυντν, ωστόσο είναι ισάξια με τις δώδεκα μεγαλειώδεις «Συμφωνίες του Λονδίνου» που ακολούθησαν λίγα χρόνια αργότερα, ενώ ο ίδιος ο συνθέτης τη θεωρούσε ένα από τα καλύτερα έργα του. Η πρώτη κίνηση παρουσιάζει μια αργή εισαγωγή, Largo, πριν το συναρπαστικό και εξαιρετικά αντιστικτικό τμήμα Allegro assai. Προβάλλοντας μια διασκεδαστική και απρόβλεπτη σύμπραξη μεταξύ του φαγκότο, των πνευστών και των χαμηλών εγχόρδων, η δεύτερη κίνηση Andante αποτελείται από ένα θέμα και τρεις παραλλαγές. Σε ύφος βαλς, το Τρίο του Μινουέτου που ακολουθεί, είναι στην ουσία ένας κανόνας για φαγκότο, πρώτο βιολί και φλάουτο. Το ζωηρό φινάλε δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ανάπτυξη του πρώτου θέματος, και όπως και η εναρκτήρια κίνηση, οδηγεί τη μουσική σε μιαν εντυπωσιακή κατάληξη.

Πηγή: Yvonne Georgiadou (2009) 



Υπό τη διεύθυνση του διακεκριμένου Γερμανού αρχιμουσικού και πιανίστα Christian Zacharias, η Συμφωνική Ορχήστρα του Γκέτεμποργκ ερμηνεύει τη Συμφωνία αρ. 91 σε Μι ύφεση μείζονα του Γιόζεφ Χάυντν. Η συναυλία δόθηκε στο Μέγαρο Μουσικής του Γκέτεμποργκ στις 5 Μαρτίου 2015.















For decades, Haydn spent as many as ten months of each year sequestered at his patron's isolated countryside summer palace, Esterháza, but he did not let his distance from Vienna and other musical capitals prevent him from capitalizing on his increasing fame. A new contract he negotiated in 1779 freed him to sell and publish more music outside of the Esterházy court, and Paris soon became a Haydn hotspot. A young Frenchman, the Count d'Ogny, commissioned six symphonies for the handsome sum of 25 louis d'or each, plus additional fees for publication. (By comparison, Mozart earned only 5 louis d'or for his "Paris" Symphony from 1778.) Haydn's "Paris Symphonies", Nos.82-87, debuted in 1785 and 1786, performed by the massive Orchestra of the "Olympic" Lodge, a semi-professional group that dwarfed Haydn's private Esterházy ensemble. On the strength of those symphonies – which earned even Queen Marie Antoinette's admiration – the Count d'Ogny commissioned three more symphonies, Nos.90-92. Haydn dedicated the new works to the French count, but he also sold them to a Bavarian prince to generate some extra income.

Every Haydn symphony after No.91 includes trumpets and timpani, and five of the last six "London Symphonies" (written for the English capital) further expand the sonic palette with clarinets. Symphony No.91, in contrast, bolsters the strings with just a small wind section – one flute plus pairs of oboes, bassoons, and horns – and its musical material reflects the intimate scoring. The broad Largo introduction establishes a rounded, three-beat meter, and the Allegro assai body of the movement continues in the same smooth pulse. The new tempo enters with a slurred, chromatic motive that rises and falls throughout the remainder of the movement and returns in other guises later in the Symphony.

The Andante slow movement enters in the style of an old gavotte dance, tapping out two prominent upbeats. The bassoon takes a solo variation, encircled by active violins, and a minor-key variation adds a touch of drama. In the final variations, the running bass, dotted (short-long) rhythms, and trills play up the antique aspects of the music.

In the Menuet, chromatic figures recall the opening movement, while the contrasting trio section again features the bassoon, echoing the Andante. The finale builds up from the whisper-quiet texture of violins and violas, and the chromatic gamesmanship returns once more, reinforcing this mild-mannered Symphony's characteristic stamp.

Source: Aaron Grad (2011)



Joseph Haydn (1732-1809)

♪ Symphony No.91 in E flat major, Hob.I:91 (1788)

i. Largo – Allegro assai
ii. Andante
iii. Menuet. Un poco Allegretto – Trio
iv. Finale. Vivace

Gothenburg Symphony Orchestra
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Christian Zacharias

Gothenburg Concert Hall, March 5, 2015 (5 Μαρτίου 2015)

(HD 720p)






























































See also / Δείτε επίσης

Gothenburg Symphony Orchestra – All the posts