DSO Live

DSO Live

Thursday, March 31, 2016

Joseph Haydn: Die Jahreszeiten / The Seasons – Wiener Philharmoniker, Nikolaus Harnoncourt (Salzburg Festival 2013, HD 1080p)

Joseph Haydn
(31 Μαρτίου 1732 - 31 Μαΐου 1809 • March 31, 1732 - May 31, 1809)

284η επέτειος από τη γέννησή του – 284th anniversary of his birth

In Memoriam Nikolaus Harnoncourt (06/12/1929 - 05/03/2016)














Μετά τη μεγάλη επιτυχία της «Δημιουργίας», ο Γιόζεφ Χάυντν αποφάσισε να γράψει ακόμη ένα ορατόριο, τις «Εποχές», που βασίστηκε στο ομώνυμο ποίημα του Σκοτσέζου Τζέιμς Τόμσον. Το λιμπρέτο, το οποίο αναφέρεται στην καθημερινότητα στη διάρκεια του χρόνου, επεξεργάστηκε στα γερμανικά ο βαρώνος Γκότφριντ φαν Σβίτεν. Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε στη Βιένη στις 24 Απριλίου 1801, με επιτυχία όχι ανάλογη της «Δημιουργίας». Ο Χάυντν παραπονιόταν για τις αδυναμίες του λιμπρέτου, γεγονός που οδήγησε σε ρήξη τις σχέσεις του με τον Σβίτεν. Οι κριτικοί επισήμαναν ότι ένα ορατόριο πρέπει να έχει «βαρύ» θέμα – από την κλασική μυθολογία ή τη θρησκευτική ζωή – και όχι ένα καθημερινό θέμα, όπως οι «Εποχές».

Υπό τη διεύθυνση του Νικολάους Αρνονκούρ, το ορατόριο «Εποχές» του Γιόζεφ Χάυντν ερμηνεύουν η Φιλαρμονική της Βιένης και η Χορωδία της Κρατικής Όπερας της Βιένης. Συμπράττουν η Γερμανίδα υψίφωνος Dorothea Röschmann, ο Καναδός τενόρος Michael Schade και ο Αυστριακός βαρύτονος Michael Schade. Η συναυλία δόθηκε το 2013, στο Μεγάλο Θέατρο Τελετών του Σάλτσμπουργκ, στο πλαίσιο του ετήσιου μουσικού Φεστιβάλ της πόλης.



It was certainly no surprise for Haydn to be asked to write another oratorio after the overwhelming success of "The Creation". Pressured by Baron von Swieten, the composer immediately started to work on a translation of the poem "The Seasons" written by Scottish writer James Thomson.

One might assume that Handel found composition easy to come by, but van Swieten's attempts to influence the work's style added to the fact that Haydn was nearly 70, led the composer to utter the famous remark "The Seasons has finished me off, I should not have composed it". But thankfully he did and although the piece does not enjoy the popularity of its predecessor, performances are not infrequent.

The oratorio is in four parts corresponding to the four Seasons, and in a series of inspired arias, recitatives and choruses Haydn describes the course of nature during the year from the view of country people, their joys and fears of the weather, their farming activities along with their lives in a village community.

Like "The Creation", "The Seasons" had a dual premiere, first for the aristocracy whose members had financed the work (Schwarzenberg palace, Vienna, 24 April 1801), then for the public (Redoutensaal, Vienna, 19 May). The oratorio was considered a clear success, but not a success comparable to that of "The Creation". In the years that followed, Haydn continued to lead oratorio performances for charitable causes, but it was usually "The Creation" that he led, not "The Seasons".

Source: Gerald Fenech, 2009 (classical.net)



Joseph Haydn (1732-1809)

♪ Die Jahreszeiten / The Seasons, Hob. XXI:3 (1799-1801)

Ορατόριο σε τέσσερα μέρη / Oratorio in four parts
Κείμενο / Text: Gottfried van Swieten

I. Der Frühling
1. Einleitung und Recitativ: Seht, wie der strenge Winter flieht! (Simon)
2. Chor des Landvolks: Komm, holder Lenz!
3. Rezitativ: Vom Widder strahlet (Simon)
4. Arie: Schon eilet froh der Akkermann (Simon)
5. Rezitativ: Der Landmann hat sein Werk vollbracht (Lukas)
6. Terzett und Chor: Bittgesang: Sei nun gnädig, milder Himmel! (Lukas, Simon, Hanne)
7. Rezitativ: Erhört ist unser Fleh'n (Hanne)
8. Freudenlied: O wie lieblich ist der Anblick (Hanne, Lukas, Simon)
II. Der Sommer
9. Einleitung und Rezitativ: In grauem Schleier (Lukas, Simon)
10. Arie: Der muntre Hirt (Simon)
11. Terzett und Chor: Sie steigt herauf die Sonne (Hanne, Lukas, Simon)
12. Rezitativ: Nun regt und bewegt sich alles umher (Simon, Lukas)
13. Cavatine: Dem Druck erlieget die Natur (Lukas)
14. Rezitativ: Willkommen jetzt (Hanne)
15. Aria: Welche Labung für die Sinne (Hanne)
16. Rezitativ: O seht! Es steiget in der schwülen Luft
17. Chor: Ach! das Ungewitter naht
18. Terzett mit Chor: Die düst'ren Wolken trennen sich (Lukas, Hanne, Simon)
III. Der Herbst
19. Einleitung und Rezitativ: Was durch seine Blüte der Lenz (Hanne, Lukas, Simon)
20. Terzett mit Chor: So Lohnet die Natur den Fleiß (Simon, Hanne, Lukas)
21. Recitativ: Seht, wie zum Haselbusche dort (Hanne, Simon, Lukas)
22. Duett: Ihr Schönen aus der Stadt (Lukas, Hanne)
23. Rezitativ: Nun zeiget das entblößte Feld (Simon)
24. Arie: Steht auf die breiten Wiesen hin! (Simon)
25. Rezitativ: Hier treibt ein dichter Kreis (Lukas)
26. Chor: Hört! hört das laute Getön
27. Rezitativ: Am Rebenstocke blinket jetzt (Hanne)
28. Chor: Juhe, juhe! der Wein ist da
IV. Der Winter
29. Einleitung und Rezitativ: Nun senket sich das blasse Jahr (Simon)
30. Cavatine: Licht und Leben sind geschwächet (Hanne)
31. Rezitativ: Gefesselt steht der breite See (Lukas)
32. Arie: Hier steht der Wandrer nun (Lukas)
33. Rezitativ: Sowie er naht (Lukas, Hanne, Simon)
34. Spinnerlied: Knurre, schnurre, knurre (Hanne, Chor)
35. Rezitativ: Abgesponnen ist der Flachs (Lukas)
36. Lied mit Chor: Ein Mädchen, das auf Ehre hielt (Hanne, Chor)
37. Rezitativ: Von dürrem Oste (Simon)
38. Arie: Erblikke hier, betörter Mensch (Simon)
39. Terzett und Doppelchor: Dann bricht der grösse Morgen an (Simon, Lukas, Hanne)

Hanne.......Dorothea Röschmann, soprano
Lukas........Michael Schade, tenor
Simon........Florian Boesch, baritone

Konzertvereinigung Wiener Staatsopernchor
Ernst Raffelsberger, chorus master

Wiener Philharmoniker
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Nikolaus Harnoncourt

Σκηνοθεσία βίντεο / Video Director: Michael Beyer

Großes Festspielhaus, Salzburg Festival 2013

Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου
High definition video with high quality audio

(HD 1080p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog «Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής»
Uploaded on Youtube for the Blog "Faces of Classical Music"


"Jubilation!" (Kronen Zeitung) in the Great Festival Hall in Salzburg for Joseph Haydn's oratorio "The Seasons" with Nikolaus Harnoncourt conducting the Vienna Philharmonic. The conductor tunes his "Wiener" to peak performance and shows as few others can how "to coax the tenderest expressive pianissimo shiver from the violins and violas into the almost inaudible", enthuses the Frankfurter Allgemeine Zeitung.

"The Seasons", a late work of Haydn's and the last oratorio he wrote, is a work that well expresses Haydn's musical wit. Imitatively and selfmockingly "Papa Haydn" presents spring, summer, autumn and winter in four sections. A ploughman whistles the well known theme from Haydn's "Surprise" Symphony, another passage depicts a hunting scene with positively brutal musical effects: a shot bird plummets from heaven with a percussion-enhanced fortissimo chord. The musical manifesto addressed to nature and the countryfolk, represented by the three soloists, breaks ground with its hitherto unexplored subjectmatter as it heralds the dawning Romantic era in music, thus occupying a special place in Haydn's oeuvre.

Nikolaus Harnoncourt brings out the simplicity of the work, "creating one sonic miracle after another" (Drehpunktkultur). The autumn hunting scenes are suitably jolly, the summer thunder ominously threatening. He is ably supported by Dorothea Röschmann as Hanne, admirable with her "soprano free of sharpness" (Salzburger Volkszeitung) and "superbe déclamation lyrique" (Diapason), Michael Schade as an expressive Lukas who puts "so much mellowness, so much warmth, so much colour" (Drehpuktkultur) into the realization of his part and finally Florian Boesch as Simon, who "...uses his songful baritone voice, his legato finesse, his mere breaths of piano to fling out a great narrative arch" (Salzburger Volkszeitung). Enhanced by the well-rehearsed choir of the Vienna State Opera, the performance proves a "stroke of luck, when the grandezza of this music is brought home to one like this, without airs and graces!", concludes the Salzburger Nachrichten.

Source: Back cover of the DVD





































Dorothea Röschmann













Michael Schade













Florian Boesch














































































































Περισσότερες φωτογραφίες / More photos


Δείτε επίσης – See also

Nikolaus Harnoncourt – Part I | All the posts

&

Joseph Haydn: Symphony No.91 in E flat major – Gothenburg Symphony Orchestra, Christian Zacharias

Joseph Haydn: Cello Concerto No.1 in C major – Marie-Elisabeth Hecker, Philippe Herreweghe

Tuesday, March 29, 2016

Béla Bartók: Violin Concertos No.1 & No.2, Viola Concerto – James Ehnes, BBC Philharmonic, Gianandrea Noseda (Audio video)

Με την ευκαιρία της παρουσίασης στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στις 3 και 4 Απριλίου 2016, των Κοντσέρτων για βιολί αρ. 1 και αρ. 2 του Μπέλα Μπάρτοκ, από τον κορυφαίο βιολονίστα Φρανκ Πέτερ Τσίμμερμαν και την καλύτερη ορχήστρα νέων του κόσμου, την Ορχήστρα Νέων Γκούσταβ Μάλερ, υπό τη διεύθυνση του Ντάβιντ Άφκχαμ, βασικού μαέστρου της Εθνικής Ορχήστρας και Χορωδίας της Ισπανίας και ενός από τους πλέον καταξιωμένους Γερμανούς αρχιμουσικούς της νέας γενιάς.

CD cover: James Ehnes. Photo by Benjamin Ealovega
Στην εποχή μας, οι δημιουργίες του Μπάρτοκ έρχονται ξανά στο προσκήνιο, ίσως γιατί το ουμανιστικό μήνυμα της μουσικής του είναι επίκαιρο όσο ποτέ ή ίσως πάλι επειδή το νεωτεριστικό πνεύμα του άνοιξε δρόμους ελευθερίας στην τέχνη της σύνθεσης. Στα έργα του, η λαϊκή μουσική συνυπάρχει με την έντεχνη αλλά και με τον Μοντερνισμό. Ο Μπάρτοκ γεννήθηκε στη Ρουμανία, σπούδασε στη Σλοβακία, έζησε τα νεανικά του χρόνια στη Ρουμανία και την Ουκρανία και αυτοεξορίστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες λόγω της πολιτικής του σύγκρουσης με το αυταρχικό καθεστώς της πατρίδας του αλλά και με τον εθνικοσοσιαλισμό του Χίτλερ.

Ο Μπέλα Μπάρτοκ έγραψε το Πρώτο Κοντσέρτο για βιολί μεταξύ των ετών 1907 και 1908. Το έργο δημοσιεύτηκε το 1959, μετά το θάνατο του συνθέτη, ενώ για πρώτη φορά παρουσιάστηκε στις 30 Μαΐου του 1958 στη Βασιλεία της Ελβετίας. Ο Μπάρτοκ είχε αφιερώσει το Κοντσέρτο στη διάσημη Ουγγαρέζα βιολονίστρια Στέφι Γκέγερ.

Το Δεύτερο Κοντσέρτο για βιολί του Μπέλα Μπάρτοκ γράφτηκε τριάντα χρόνια μετά το Πρώτο, κατόπιν παραγγελίας του Ούγγρου βιολονίστα και συνθέτη και φίλου του Μπάρτοκ, Ζόλταν Σέικεϊ, στον οποίο και αφιερώθηκε. Ο Μπάρτοκ συνέθεσε το Κοντσέρτο αυτό σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής του κατά την οποία ανησυχούσε πολύ για την αυξανόμενη δύναμη του φασισμού. Η πρεμιέρα του έργου έγινε στο Άμστερνταμ, στις 23 Μαρτίου 1939, από την ορχήστρα Κοντσερτγκεμπάου υπό τη διεύθυνση του φημισμένου Ολλανδού μαέστρου Willem Mengelberg, και σολίστα τον Ζόλταν Σέικεϊ.

Το Κοντσέρτο για βιόλα είναι ένα από τα τελευταία έργα του Μπάρτοκ. Άρχισε να γράφεται τον Ιούλιο του 1945, όταν ο συνθέτης ζούσε στη Σάρανακ Λέικ, στη Νέα Υόρκη, κατόπιν παραγγελίας του σπουδαίου Σκοτσέζου βιολίστα William Primrose (1904-1982), ο οποίος γνώριζε ότι ο Μπάρτοκ μπορούσε να του προσφέρει ένα προκλητικά δύσκολο έργο για να το ερμηνεύσει. Υπάρχουν πολλές επιστολές μεταξύ του Μπάρτοκ και του Primrose, στις οποίες οι δύο άνδρες ανταλλάσσουν σκέψεις για το έργο. Σε μιαν επιστολή του, της 8ης Σεπτεμβρίου 1945, ο Μπάρτοκ ισχυρίζεται ότι έχει σχεδόν τελειώσει το Κοντσέρτο, καθώς το μόνο που είχε απομείνει ήταν η ενορχήστρωση. Η πραγματικότητα, ωστόσο, την οποία αποκάλυψαν τα σχέδια που βρέθηκαν μετά το θάνατο του Μπάρτοκ, στις 26 Σεπτεμβρίου 1945, δεν ήταν αυτή. Το έργο ολοκληρώθηκε το 1949, από τον Ούγγρο συνθέτη, βιολίστα και βιολονίστα, και στενό φίλο του Μπάρτοκ, Tibor Serly (1901-1978). Μια πρώτη αναθεώρηση έγινε το 1995, από τον γιο του Μπάρτοκ, Peter, και τον Αμερικανό βιολίστα Paul Neubauer. Το έργο αναθεωρήθηκε μιαν ακόμη φορά, το 2001, από τον διάσημο Ούγγρο βιολίστα και σπουδαίο δάσκαλο μουσικής, Csaba Erdélyi. Το Κοντσέρτο για βιόλα, του Μπέλα Μπάρτοκ, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 2 Δεκεμβρίου 1949, από τη Συμφωνική Ορχήστρα της Μινεάπολης υπό τη διεύθυνση του μεγάλου Ούγγρου μαέστρου Antal Doráti και με σολίστα τον William Primrose.



Τα Κοντσέρτα για βιολί αρ. 1 και αρ. 2, καθώς και το Κοντσέρτο για βιόλα, του Μπέλα Μπάρτοκ, ερμηνεύει ο διεθνούς φήμης Καναδός βιολονίστας James Ehnes (γενν. 1976). Τη Φιλαρμονική του BBC διευθύνει ο διακεκριμένος Ιταλός αρχιμουσικός Gianandrea Noseda. Η ηχογράφηση έγινε στο Στούντιο 7 του Νέου Ραδιομεγάρου* στο Μάντσεστερ, στις 8 Νοεμβρίου 2009 (Κοντσέρτο για βιολί αρ. 1), 1η Νοεμβρίου 2010 (Κοντσέρτο για βιολί αρ. 2) και 27 Φεβρουαρίου 2011 (Κοντσέρτο για βιόλα), και κυκλοφόρησε σε ψηφιακό δίσκο το 2011 από τη δισκογραφική εταιρεία Chandos Records.

* Το Νέο Ραδιομέγαρο ήταν κτήριο του BBC στη Βορειοδυτική Αγγλία, στην οδό Oxford Road στο κέντρο του Μάντσεστερ, όπου στεγάζονταν το BBC Μάντσεστερ, το BBC Βόρεια, το BBC Βορειοδυτικά και η Φιλαρμονική ορχήστρα του BBC. Το Νέο Ραδιομέγαρο εκκενώθηκε το Φθινόπωρο του 2011, όταν οι υπηρεσίες του BBC μεταφέρθηκαν στην περιοχή MediaCityUK, σε μία έκταση 200 στρεμμάτων στις όχθες του ποταμού Manchester Ship Canal στο Σάλφορντ και στο Τράφορντ. Το κτήριο του Νέου Ραδιομεγάρου έχει πλέον κατεδαφιστεί.



James Ehnes. Photo by Benjamin Ealovega
Béla Bartók's Violin Concerto No.1, Sz. 36, BB 48a, was written in the years 1907-1908, but only published in 1959, after the composer's death. It was premiered on 30 May 1958 in Basel, Switzerland.

Bartók composed the Violin Concerto No.2, Sz. 112, BB 117, thirty years after the Violin Concerto No.1, in a difficult stage of his life, when he was filled with serious concerns about the growing strength of fascism. He was of firm anti-fascist opinions, and therefore became the target of various attacks in pre-war Hungary. The work was premiered at the Concertgebouw, Amsterdam, on March 23, 1939, with Zoltán Székely on violin and Willem Mengelberg conducting the Concertgebouw Orchestra.

The Viola Concerto, Sz. 120, BB 128, was one of the last pieces written by Béla Bartók. He began composing the work while living in Saranac Lake, New York, in July 1945. The piece was commissioned by William Primrose, a respected violist who knew that Bartók could provide a challenging piece for him to perform. Primrose asked Bartók to write the concerto in the winter of 1944. There are several letters between them regarding the piece. In one, from September 8, 1945, Bartók claims that he is nearly done with it and only has the orchestration to complete. The sketches however show that this was not truly the case. When Bartók died, the piece was finished by his close friend Tibor Serly in 1949. A first revision was made by Bartók's son Peter and Paul Neubauer in 1995, and it was revised once more by Csaba Erdélyi. The concerto was premiered on December 2, 1949, by the Minneapolis Symphony Orchestra with Antal Doráti conducting and Primrose as violist.



Bartók wrote throughout his life for his own instrument, the piano, but he also composed repeatedly for string instruments, especially the violin, to which he could respond as one drawn out by the fascinating other. A violin sonata came near the beginning of his creative maturity, in 1903, and a viola concerto was his last project, more than four decades later. In between came other sonatas, two rhapsodies for violin and two concertos, not to mention his six string quartets. He also enjoyed giving recitals with violinists, especially with Hungarian artists of the spectacular generation a little younger than himself: Jelly d'Aranyi, Joseph Szigeti, Zoltán Székely.



Making this recording of Bartók's violin and viola concertos was a very special experience. Working with the BBC Philharmonic and my dear friend Gianandrea Noseda is always a great pleasure, and this is music that has been very close to my heart since childhood. These three concertos are among the most striking examples of Bartók's early, middle and late periods, each with its own unique beauties and challenges, and are among my very favourite pieces to perform. They are tremendously difficult, both musically and technically, but incredibly rewarding, each showing a very different side of one of the great musical voices of all time. I am extremely proud of this CD, and grateful to have had the opportunity to record these works with such fantastic collaborators. — James Ehnes, 2011



Béla Bartók (1881-1945)

1. Violin Concerto No.1, Sz. 36, BB 48a (1907-1908)

i. Andante sostenuto. Poco meno sostenuto – Tempo I
ii. Allegro giocoso. Meno allegro e rubato – Poco più sostenuto – Sostenuto molto – Tempo I – Vivo – Molto sostenuto – Sostenuto – Tempo I – Poco più agitato – Lento – Tempo I


2. Violin Concerto No.2, Sz. 112, BB 117 (1937-1938)

i. Allegro non troppo. Quasi tempo I – Tranquillo – Risoluto – Calmo – Sempre più lento – Vivace – Risoluto – Tempo I – Molto tranquillo – Tempo I – Molto tranquillo – Vivace – Meno vivo (quasi subito) – Più mosso – Tempo I – Mosso – Risoluto – Calmo – Risoluto – Calmo – Risoluto – Calmo – Più lento – Vivace – Più mosso – Tempo I – Vivace – Tempo I – Vivace
ii. Andante tranquillo. Un poco più andante – Un poco più tranquillo – Più mosso – Lento – Allegro scherzando – Comodo – Tempo I
iii. Allegro molto. Risoluto - Un poco meno mosso – Un poco sostenuto – Slentando – Meno mosso – Quasi lento – Ancora più lento – Risoluto – Più mosso – Meno mosso – Rubato – Assai lento, Mosso agitato – Molto tranquillo – Lento, allarg. – Tempo I – Risoluto – Tempo I – Mosso – Rubato – Tempo I – Risoluto


3. Viola Concerto, Sz 120, BB 128 (1945)

i. Moderato. Un poco meno mosso – Tempo I – Poco meno mosso – Tempo I – Un poco meno mosso – Tempo I – Più lento – Poco più mosso – Tempo I – Lento parlando – Moderato
ii. Adagio religioso. Tempo I – Allegretto
iii. Allegro vivace. Poco meno mosso – Tempo I


James Ehnes, violin & viola

BBC Philharmonic
Conductor: Gianandrea Noseda

Recording: Studio 7, New Broadcasting House, Manchester, 8 November 2009 (Violin Concerto No.2), 1 November 2010 (Violin Concerto No.1) and 27 February 2011 (Viola Concerto)

Chandos Records 2011

Cover: Photograph of James Ehnes by Benjamin Ealovega

(HD 1080p – Audio video)


James Ehnes. Photo by Benjamin Ealovega


















Gianandrea Noseda. Photo by Sussie Ahlburg


















BBC Philharmonic with Gianandrea Noseda. Photo by Jan Chlebik













Δείτε επίσης – See also

Béla Bartók: Violin Concerto No.2 – Elena Revich, MusicAeterna, Teodor Currentzis

Béla Bartók: Piano Concerto No.3 in E major – Annie Fischer, Laszlo Somogyi (Audio video) 

Sunday, March 27, 2016

Gustav Mahler: Symphony No.2 in C minor, "Resurrection" – Münchner Philharmoniker, Valery Gergiev

Υπό τη διεύθυνση του διάσημου Ρώσου αρχιμουσικού Βαλέρι Γκεργκίεφ, η Φιλαρμονική του Μονάχου και η Φιλαρμονική Χορωδία του Μονάχου ερμηνεύουν τη μνημειωδών διαστάσεων Συμφωνία αρ. 2 σε Ντο ελάσσονα – την επονομαζόμενη «Συμφωνία της Ανάστασης» – του Γκούσταβ Μάλερ. Συμπράττουν η Γερμανίδα υψίφωνος Anne Schwanewilms και η Ρωσίδα μεσόφωνος Olga Borodina. Η συναυλία δόθηκε στο Πολιτιστικό Κέντρο Γκάσταϊγκ του Μονάχου, στις 17 Σεπτεμβρίου 2015.

Από τις πιο δημοφιλείς Συμφωνίες του Γκούσταβ Μάλερ, η Δεύτερη αποτελεί τη φυσική αλλά και μεταφυσική συνέχεια της Πρώτης Συμφωνίας. Όπως σχολίαζε και ο Αυστριακός συνθέτης, ο νεκρός ήρωας της Πρώτης Συμφωνίας μεταφέρεται στον τάφο του υπό τους ήχους της πένθιμης μουσικής από τη Δεύτερη. Η λύτρωση και η ανάσταση έρχονται στο φωνητικό φινάλε.

Ο Μάλερ άρχισε να συνθέτει τη Δεύτερη Συμφωνία το 1888, αμέσως μετά την ολοκλήρωση της Πρώτης. Ωστόσο, ο διορισμός του ως διευθυντή ορχήστρας, πρώτα στη Βουδαπέστη και κατόπιν στο Αμβούργο, δεν του άφησε χρόνο να ασχοληθεί με το έργο. Μόλις το 1893 ολοκλήρωσε το δεύτερο και τρίτο μέρος της Συμφωνίας. Το 1894, ολοκλήρωσε το έργο, ουσιαστικά κατά την περίοδο των διακοπών του, διορθώνοντας στο τέλος το πρώτο μέρος ως προς την ενορχήστρωση. Η πρώτη παρουσίαση της Δεύτερης Συμφωνίας έγινε στο Βερολίνο, στις 13 Δεκεμβρίου 1895.














Gustav Mahler, not long after completing the Symphony No.2, said, "The term 'symphony' means creating a world with all the technical means available". The Resurrection Symphony is an all-embracing work, the first of the Austrian composer's symphonies to make use of voices and words as well as the orchestra, and the piece that set him decisively on the path toward the grandly scaled, high individualist and confessional style of symphony that was to become his legacy. It was also the composition that brought Mahler his first fame, and its premiere in Berlin on the night of December 13, 1895 (staged with the help of Richard Strauss), marked the real beginning of Mahler's career as a composer.

Symphony No.2 is the work with which Mahler answered the metaphysical challenge of Beethoven's Ninth. There are a lot of similarities along the way – the turbulent beginning, the vast exploration of musical territory in the middle of the work and the triumphant conclusion. In the final movement, all 38 and a half minutes of it, the ramparts are being climbed and the noise and confusion of battle surround you. Using off-stage instruments to explode the musical space was one of Mahler's favorite devices, and trumpets sound from different sides of the stage in this movement. He engulfs the listener in something beyond the reaches of the concert hall.

Source: Ted Libbey (npr.org)



Gustav Mahler (1860-1911)

♪ Symphony No.2 in C minor, "Resurrection" (1888-1894)


i. Allegro maestoso

ii. Andante moderato
iii. In ruhig fliessender Bewegung
iv. Urlicht
v. In Tempo des Scherzos

Anne Schwanewilms, soprano
Olga Borodina, mezzo-soprano

Philharmonischer Chor München
Münchner Philharmoniker

Μουσική διεύθυνση (Conductor): Valery Gergiev

Σκηνοθεσία βίντεο / Video Director: Michael Beyer

Gasteig, Munich, September 17, 2015 (Γκάσταϊγκ, Μόναχο, 17 Σεπτεμβρίου 2015)

Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου
High definition video with high quality audio

(HD 720p)









































































Olga Borodina













Anne Schwanewilms


















































Περισσότερες φωτογραφίες / More photos


Δείτε επίσης – Watch also

Gustav Mahler: Symphony No.2 in C minor, "Resurrection" – Gothenburg Symphony Orchestra, Jukka-Pekka Saraste (HD 1080p)

Gustav Mahler: Symphony No.2 in C minor, "Resurrection" – Miah Persson, Anna Larsson, Gustavo Dudamel (Full HD 1080p)

Sergei Prokofiev: Violin Concerto No.2 in G minor – Leonidas Kavakos, Mariinsky Theatre Orchestra, Valery Gergiev (HD 1080p)

Sergei Prokofiev: Violin Concerto No.1 in D major – Leonidas Kavakos, Mariinsky Theatre Orchestra, Valery Gergiev (HD 1080p)

Sergei Prokofiev: Piano Concerto No.3 in C major – Denis Matsuev, Mariinsky Theatre Orchestra, Valery Gergiev (HD 1080p)

Friday, March 25, 2016

Johann Sebastian Bach: St Matthew Passion, BWV 244 – Orquesta Sinfónica de Galicia, Ton Koopman (2015, HD 1080p)

Υπό τη διεύθυνση του διακεκριμένου Ολλανδού οργανίστα, τσεμπαλίστα, σπουδαίου μελετητή της μπαρόκ μουσικής, ιδίως του Μπαχ, ιδρυτή του διάσημου μουσικού συνόλου Amsterdam Baroque Orchestra & Choir, και ηγετικής μορφής του «κινήματος» της ιστορικά τεκμηριωμένης μουσικής εκτέλεσης, Ton Koopman, η Συμφωνική Ορχήστρα, η Χορωδία και η Παιδική Χορωδία της Γαλικίας ερμηνεύουν τα «Κατά Ματθαίον Πάθη» του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Συμπράττουν η Κουβανή υψίφωνος Yetzabel Arias Fernández, ο Ολλανδός κόντρα-τενόρος Maarten Engeltjes, ο Γερμανός τενόρος Tilman Lichdi και ο Ολλανδός βαρύτονος Jasper Schweppe. Η συναυλία δόθηκε στο Palacio de la Ópera, στην πόλη Α Κορούνια της Ισπανίας, στις 8 Μαΐου 2015.

Τα «Κατά Ματθαίον Πάθη» του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, είναι αναμφισβήτητα ένα από τα σπουδαιότερα και μεγαλοπρεπέστερα έργα της δυτικής ευρωπαϊκής μουσικής. Ο ακριβής τίτλος του έργου είναι "Passio D. N. J. C. secundum Matthaeum". Το κείμενο είναι γραμμένο σε γερμανική γλώσσα και περιέχει τα κείμενα από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, που αφορούν στο Θείο Πάθος (κεφάλαια 26 και 27), χορικά (choral) της προτεσταντικής εκκλησίας (ορισμένα από τα οποία χρονολογούνται ήδη από τον 16ο αι.), καθώς και ποιητικά κείμενα του Christian Friedrich Henrichi, επονομαζόμενου Piccander. Το έργο γράφτηκε στη Λειψία όταν ο Μπαχ ζούσε και εργαζόταν εκεί έχοντας τη θέση του κάντορα στην εκκλησία του Αγίου Θωμά. Η πρώτη γραφή του έργου χρονολογείται από το 1727, υπάρχουν όμως αλλαγές και βελτιώσεις που έγιναν τα έτη 1736, 1739 και 1745. Αρκετοί από τους μελετητές του έργου του Μπαχ διατυπώνουν την άποψη ότι τα «Κατά Ματθαίον Πάθη» και η «Λειτουργία σε Σι ελάσσονα» αποτελούν τα κορυφαία έργα του συνθέτη.

Η πρώτη παρουσίαση του έργου έγινε τη Μεγάλη Παρασκευή, 11 Απριλίου του 1727, στην εκκλησία του Αγίου Θωμά στη Λειψία. Θεωρείται πολύ πιθανόν το έργο να παρουσιάστηκε ξανά ενόσω ζούσε ο συνθέτης. Μετά το θάνατό του, όμως, λησμονήθηκε από κοινό και μουσικούς, μέχρι την αναβίωσή του έναν αιώνα αργότερα από τον μόλις 21 ετών Φέλιξ Μέντελσον-Μπαρτόλντυ. Ο Μέντελσον ανακάλυψε το χειρόγραφο του έργου σε βιβλιοθήκη του Βερολίνου και το παρουσίασε με τη Χορωδία και την Ορχήστρα της Singakademie, στις 11 Μαρτίου του 1829. Η επιτυχία ήταν τεράστια και σηματοδότησε την αναβίωση και αναγνώριση του έργου του Μπαχ.

Ton Koopman














The St Matthew Passion is one of hundreds of sacred pieces Bach wrote during his long tenure as director of church music and cantor of the school at Thomaskirche. The story for the work was taken mostly from the Gospel According to Matthew, but the actual verses that Bach set to music were provided by several contemporary poets. His principal contributor was Christian Friedrich Henrici, a poet who wrote under the name of Picander and also supplied the text for Bach's secular Peasant Cantata (1742).

The St Matthew Passion is divided into two parts, and its performance takes somewhat less than three hours. The first part concerns Jesus Christ's betrayal, the Last Supper, and his prayers and arrest in Gethsemane. The second part presents the rest of the biblical story, including the Crucifixion, death, and burial of Christ. Throughout the work, there is more music for the four soloists – soprano, alto, tenor, and bass – than for the chorus. Often the chorus is called upon to present Bach's new settings of existing chorales. Most prominent of those is the chorus "O Haupt voll Blut und Wunden" ("O Sacred Head Now Wounded"), which stands as 54th of the 68 sections.

The soloist's parts are less solos than duets – not with each other but rather with performers drawn from the orchestra. The alto air "Buss und Reu" ("Guilt and Pain"; section 6) opens with a gently flowing flute line, and, even after the alto joins in, the flute remains prominent. That same effect happens in several other airs, sometimes with the singers receiving woodwind partners and sometimes viola da gamba and always further support from continuo parts. The soprano air "Ich will dir mein Herze schenken" ("I Will Thee My Heart Now Offer"; section 13) is distinct not only in that it matches the soprano with two oboes, rather than just one, but also in that it is the only genuinely cheerful section in the entire work.

The St Matthew Passion was performed several times during the composer's life, and a copy of its original manuscript exists in Bach's own handwriting. However, at his death in 1750, the St Matthew Passion, along with most Bach compositions, was forgotten. Nearly eight decades later the 20-year-old Felix Mendelssohn reintroduced the work when he conducted a 400-member chorus and a full orchestra in a 19th-century premiere at the Berlin Sing-Akadamie on March 11, 1829.

Source: Betsy Schwarm (britannica.com)



Johann Sebastian Bach (1685-1750)

♪ St Matthew Passion / Matthäus-Passion, BWV 244 (1727)

Yetzabel Arias Fernández, soprano
Maarten Engeltjes, countertenor
Tilman Lichdi, tenor
Jasper Schweppe, baritone

Coro de la OSG / Choir of the OSG
Niños Cantores de la OSG / Singing Children of the OSG
Orquesta Sinfónica de Galicia / Symphony Orchestra of Galicia

Όργανο & Μουσική διεύθυνση (Organ & Conductor): Ton Koopman

Palacio de la Ópera, A Coruña, May 8, 2015 (8 Μαΐου 2015)

(HD 1080p)

Yetzabel Arias Fernández













Maarten Engeltjes













Tilman Lichdi













Jasper Schweppe













Niños Cantores de la OSG













Coro de la OSG






































Περισσότερες φωτογραφίες / More photos


Δείτε επίσης – Watch also

Johann Sebastian Bach: St Matthew Passion, BWV 244 – Cappella Breda Boys, Amsterdam Baroque Orchestra & Choir, Ton Koopman (HD 1080p)

Johann Sebastian Bach – A conversation on the "St Matthew Passion"

Wednesday, March 23, 2016

Johann Sebastian Bach: Cantatas BWV 26, 36 & 140 – Concentus Musicus Wien, Nikolaus Harnoncourt (Audio video)

In Memoriam Nikolaus Harnoncourt (06/12/1929 - 05/03/2016)

Photo by Marco Borggreve
















Υπό τη διεύθυνση του Νικολάους Αρνονκούρ, το σύνολο παλαιάς μουσικής Concentuns Musicus Wien, η Χορωδία Arnold Schoenberg Choir και οι σολίστες Julia Kleiter (υψίφωνος), Elisabeth von Magnus (μεσόφωνος), Kurt Streit (τενόρος) και Anton Scharinger (μπασοβαρύτονος), ερμηνεύουν τις εκκλησιαστικές καντάτες "Ach wie flüchtig, ach wie nichtig", BWV 26, "Schwingt freudig euch empor", BWV 36, και "Wachet auf, ruft uns die Stimme", BWV 140, του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Η συναυλία δόθηκε στο Béla Bartók National Concert Hall της Βουδαπέστης, στις 7 Δεκεμβρίου 2007.



Under Nikolaus Harnoncourt's baton, the baroque music ensemble Concentus Musicus Wien, the Arnold Schoenberg Choir, and the soloists Julia Kleiter (soprano), Elisabeth von Magnus (mezzo-soprano), Kurt Streit (tenor) and Anton Scharinger (bass-baritone) perform the church cantatas of Johann Sebastian Bach: "Ach wie flüchtig, ach wie nichtig", BWV 26, "Schwingt freudig euch empor", BWV 36, and "Wachet auf, ruft uns die Stimme", BWV 140. Live recording from Béla Bartók National Concert Hall in Budapest, on December 7, 2007.



Johann Sebastian Bach (1685-1750)


Cantatas


♪ Ach wie flüchtig, ach wie nichtig, BWV 26 (1724)


♪ Schwingt freudig euch empor, BWV 36 (1731)


♪ Wachet auf, ruft uns die Stimme, BWV 140 (1731)


Julia Kleiter, soprano

Elisabeth von Magnus, mezzo-soprano
Kurt Streit, tenor
Anton Scharinger, bass-baritone

Arnold Schoenberg Choir

Concentus Musicus Wien

Μουσική διεύθυνση (Conductor): Nikolaus Harnoncourt


Budapest, Béla Bartók National Concert Hall, December 17, 2007 (7 Δεκεμβρίου 2007)


Ζωντανή ηχογράφηση / Live recording


(HD 1080p – Audio video)

















Δείτε επίσης – See also

Nikolaus Harnoncourt – Part I | All the posts

Monday, March 21, 2016

Wolfgang Amadeus Mozart: The Last Three Symphonies – Concentus Musicus Wien, Nikolaus Harnoncourt (Styriarte Festival 2014)

In Memoriam Nikolaus Harnoncourt (06/12/1929 - 05/03/2016)






















Οι τρεις τελευταίες Συμφωνίες του Μότσαρτ – η Συμφωνία αρ. 39 σε Μι ύφεση μείζονα, η Συμφωνία αρ. 40 σε Σολ ελάσσονα και η Συμφωνία αρ. 41 σε Ντο μείζονα – δεν είναι ξεχωριστά έργα, αλλά θα πρέπει να θεωρούνται ως ένα ενιαίο «συμφωνικό ορατόριο"! Αυτή είναι η άποψη του Νικολάους Αρνονκούρ, ενός ειδικού στη μουσική του Μότσαρτ, που με το βιβλίο του «Η μουσική ως ομιλία των ήχων» θεμελίωσε και θεωρητικά, το 1982, τις θέσεις του για την «ιστορικά τεκμηριωμένη μουσική εκτέλεση».

Σύμφωνα με τον Αρνονκούρ, ο οποίος επί εξήντα και περισσότερα χρόνια μελέτησε τη μουσική του Μότσαρτ και διηύθυνε τα περισσότερα έργα του, υπάρχουν επαρκή στοιχεία, που δεν περιορίζονται στις παρτιτούρες, για ένα τέτοιο συμπέρασμα. Επισημαίνει το απλό γεγονός ότι ο Μότσαρτ έγραψε τις τρεις Συμφωνίες στο διάστημα δύο μόνο μηνών, το καλοκαίρι του 1788, και υποστηρίζει ότι η πρώτη από τις τρεις Συμφωνίες είναι η μόνη με μια «σωστή» εισαγωγή, και η τελευταία Συμφωνία η μόνη με ένα «πραγματικό» φινάλε. Αναφέροντας διεξοδικά τις πολλές ομοιότητες μεταξύ των τριών Συμφωνιών, καταλήγει στην άποψη ότι οι τρεις αυτές Συμφωνίες πρέπει να παρουσιάζονται ως ενιαίο σύνολο, χωρίς διακοπή.

Διευθύνοντας και πάλι το σύνολο παλαιάς μουσικής Concentuns Musicus Wien, το οποίο ίδρυσε ο ίδιος το 1953 και διηύθυνε έως το 1987, ο Νικολάους Αρνονκούρ παρουσιάζει έτσι ακριβώς, με τον τρόπο που θεωρεί ότι είναι ο σωστός, τις τρεις τελευταίες Συμφωνίες του Μότσαρτ, στη φημισμένη αίθουσα Stefaniensaal με τη μοναδική ακουστική, στην πόλη Γκρατς της Αυστρίας, στις 5 Ιουλίου 2014, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Styriarte.



Mozart's three last symphonies are not separate works, but are to be perceived as a single "instrumental oratorio"! That is the view of "Mozart expert and original-sound past master" (Der Spiegel) Nikolaus Harnoncourt, after more than 60 years of study and conducting, and he hails it as the discovery of his life.

According to Harnoncourt there are ample grounds for such a conclusion, and not only in the score. The simple fact that Mozart wrote all three symphonies within two months in the summer of 1788 backs up his case. Harnoncourt also points out that the first of the three symphonies is the only one with a proper introduction and the last symphony the only one with a true finale. Apart from that, there are numerous tonal and dynamic similarities and many harmonic and motivic developments that pervade all three works, further supporting the conductor's thesis. In practice this means presenting the three symphonies as an integral whole, without a break.

At the rostrum of his period-sound orchestra Concentus Musicus "which played thrillingly well" (The Guardian), Harnoncourt thrills the audience of his long awaited concert in the Stefaniensaal in Graz during the Styriarte Festival with his innovative reading of the symphonies in E flat major, G minor and C major (the "Jupiter").

Harnoncourt astounds the audience with his exposure and emphasis of parts in the score that have never come across before, setting accents, bringing out contrasts and once again proving his deep affinity with Mozart's oeuvre: "Harnoncourt is no lover of easy-listening saccharine Mozart, replacing the sugary icing with brusque harshness and rough-edged contrasts" (Kleine Zeitung).

"Standing ovation for ultimate Mozart" (Austria).



Der bald 85-jährige Nikolaus Harnoncourt dirigiert die drei letzten Sinfonien Wolfgang Amadeus Mozarts. Für ihn sind sie mehr als herausragende Orchesterwerke, sie sind ein «Oratorium ohne Worte».

Mozarts Sinfonien in Es-Dur KV 543, in g-Moll KV 550 und in C-Dur KV 551 (die «Jupiter-Sinfonie») sind Eins, sagt der Dirigent Nikolaus Harnoncourt, «wie ein Möbiusstreifen». Harnoncourt erkennt durch die Sinfonien hindurch eine zyklische Einheit, nach seiner jahrzehntelangen Beschäftigung mit dieser Sinfonien-Trias.

So wie die Erste in Es-Dur kein richtiges Finale hat, hat die Zweite in g-Moll keinen richtigen Beginn die beiden Sinfonien lassen sich im Konzert quasi miteinander verflechten. Und das Hauptmotiv der dritten Sinfonie hat Mozart schon im langsamen Satz der zweiten Sinfonie verwendet. Auch hier findet eine Verknüpfung statt.

Harnoncourt hat solche und weitere Bezüge erforscht und für sich schliesslich eine eigene Charakterisierung für diese Trias gefunden: Die drei Sinfonien sind ein «Instrumental-Oratorium, das viel sprachmächtiger ist als ein echtes, gesungenes Oratorium».

Textquelle: srf.ch

[The video was removed for "copyright reasons"  – Το βίντεο αφαιρέθηκε για λόγους «πνευματικών δικαιωμάτων»]

Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791)

The Last Three Symphonies (1788)

♪ Symphony No.39 in E flat major, K.543 [00:01:14]*

i. Adagio – Allegro
ii. Andante con moto
iii. Menuetto & Trio: Allegretto
iv. Allegro

♪ Symphony No.40 in G minor, K.550 [00:32:33]

i. Molto Allegro
ii. Andante
iii. Menuetto & Trio: Allegretto
iv. Allegro assai

♪ Symphony No.41 in C major ("Jupiter"), K.551 [01:07:44]

i. Allegro vivace
ii. Andante cantabile
iii. Menuetto & Trio: Allegretto
iv. Molto Allegro

Concentus Musicus Wien
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Nikolaus Harnoncourt

Σκηνοθεσία βίντεο / Video Director: Volker Grohskopf

Austria, Stefaniensaal in Graz, Styriarte Festival 2014 (July 5, 2014 / 5 Ιουλίου 2014)

(HD 720p)

* Χρόνος έναρξης της κάθε Συμφωνίας / Start time of each Symphony














Δείτε επίσης – See also

Nikolaus Harnoncourt – Part I | All the posts

Sunday, March 20, 2016

Gustav Mahler Jugendorchester, Frank Peter Zimmermann, David Afkham – Μέγαρο Μουσικής Αθηνών | The Athens Concert Hall, 03 & 04/04/2016

David Afkham leads the Gustav Mahler Jugendorchester on its Easter Tour 2016.
Photo by Marcia Lessa

















Ταλέντο και επαγγελματισμός, ασύγκριτη μουσικότητα, αφοσίωση και ενθουσιασμός, είναι τα κύρια χαρακτηριστικά των μελών της Ορχήστρας Νέων Γκούσταβ Μάλερ, που ίδρυσε το 1986 ο Κλαούντιο Αμπάντο. Οι δύο συναυλίες στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών εντάσσονται στο πλαίσιο της ετήσιας πασχαλινής περιοδείας του συνόλου, η οποία φέτος είναι αφιερωμένη στον Πιέρ Μπουλέζ. Διευθύνει ο ανερχόμενος αστέρας του πόντιουμ, Ντάβιντ Άφκχαμ, ενώ σολίστ στο βιολί είναι ο Φρανκ Πέτερ Τσίμερμαν, ένας από τους μεγαλύτερους βιρτουόζους των ημερών μας.

3 Απριλίου 2016:
– Henri Dutilleux: Métaboles
– Μπέλα Μπάρτοκ: Κοντσέρτο για βιολί αρ. 1
– Λούντβιχ βαν Μπετόβεν: Συμφωνία αρ. 5 σε Ντο ελάσσονα

4 Απριλίου 2016:
– Γκιέργκι Λίγκετι: Lontano
– Μπέλα Μπάρτοκ: Κοντσέρτο για βιολί αρ. 2
– Μπέλα Μπάρτοκ: Μουσική για έγχορδα, κρουστά και τσελέστα

Φρανκ Πέτερ Τσίμερμαν, βιολί

Ορχήστρα Νέων Γκούσταβ Μάλερ
Μουσική διεύθυνση: Ντάβιντ Άφκχαμ

Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 3 & 4 Απριλίου 2016, 20:30
Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης

Αγορά Εισιτηρίων Online / Περισσότερες πληροφορίες

Frank Peter Zimmermann. Photo by Gregor Khuen Belasi
















David Afkham leads the Gustav Mahler Jugendorchester on its Easter Tour 2016. The German shooting star has served three years as Assistant Conductor of the GMJO from 2009 until 2012, like his famous colleagues Franz Welser-Möst and Manfred Honeck before him. This is his third tour with the GMJO, and he is joined by one of the great violin virtuosos of our time, Frank Peter Zimmermann who has already been on tour with the Gustav Mahler Jugendorchester in 1996 and 2012.

April 3, 2016:
– Henri Dutilleux: Métaboles
– Béla Bartók: Violin Concerto No.1
– Ludwig van Beethoven: Symphony No.5 in C minor

April 4, 2016:
– György Ligeti: Lontano
– Béla Bartók: Violin Concerto No.2
– Béla Bartók: Music for Strings, Percussion and Celesta

Frank Peter Zimmermann, violin

Gustav Mahler Jugendorchester
Conductor: David Afkham

Megaron – The Athens Concert Hall, 3 & 4 April 2016, 20:30
Christos Lambrakis Hall

Buy your ticket Online / More information

David Afkham
















Δείτε επίσης – See also

Jean Sibelius / Einojuhani Rautavaara: In the Stream of Life – Olle Persson, Gothenburg Symphony Orchestra, David Afkham

Mats Larsson Gothe: Ur en anteckningsbok. Magnificat – Anna Larsson, Gothenburg Symphony Orchestra, David Afkham

Ingvar Lidholm: Kontakion – Paul Spjuth, Gothenburg Symphony Orchestra, David Afkham

Magnus Lindberg: Chorale – Gothenburg Symphony Orchestra, David Afkham

Johannes Brahms: Symphony No.2 in D major – Gothenburg Symphony Orchestra, David Afkham

Richard Wagner: Parsifal, Act III, Prelude and Good Friday Music – Gothenburg Symphony Orchestra, David Afkham

Wolfgang Amadeus Mozart: Flute Concerto No.1 in G major – Anders Jonhäll, Gothenburg Symphony Orchestra, David Afkham

Anton Bruckner: Symphony No.4 in E flat major "Romantic" – Gothenburg Symphony Orchestra, David Afkham

Dmitri Shostakovich: Symphony No.4 in C minor – Gothenburg Symphony Orchestra, David Afkham

Alban Berg: Violin Concerto – Alina Pogostkina, Gothenburg Symphony Orchestra, David Afkham

Franz Schubert: Symphony No.9 in C major – Gothenburg Symphony Orchestra, David Afkham