Livestream

Livestream
Sunday, November 19, 2017, 03:00 PM EST (UTC-5) / 10:00 PM EET (UTC+2) – Richard Strauss: Don Juan, & Burleske in D minor for piano and orchestra | Johannes Brahms: Symphony No.2 in D major – Bertrand Chamayou, Detroit Symphony Orchestra, Fabien Gabel – Live on Livestream

Sunday, July 31, 2016

Franz Liszt: Piano Concerto No.2 in A major – Nikolai Demidenko, Orquesta Sinfónica de Galicia, Otto Tausk (HD 1080p)

Franz Liszt (22/10/1811 - 31/07/1886)

130ή επέτειος από το θάνατό του / 130th anniversary of his death



Το Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 2 σε Λα μείζονα, S.125, του Φραντς Λιστ, ερμηνεύει ο μεγάλος, πολυβραβευμένος και περιζήτητος Ρώσος πιανίστας Νικολάι Ντεμιντένκο. Τη Συμφωνική Ορχήστρα της Γαλικίας διευθύνει ο διακεκριμένος Ολλανδός αρχιμουσικός Otto Tausk. Η συναυλία δόθηκε στο Palacio de la Ópera, στην πόλη Α Κορούνια της Ισπανίας, στις 15 Απριλίου 2016.

Ο Φραντς Λιστ άρχισε να γράφει το Δεύτερο Κοντσέρτο για πιάνο κατά την περίοδο 1839-1840. Στη συνέχεια εγκατέλειψε το χειρόγραφο για μια δεκαετία. Όταν επέστρεψε σε αυτό, το αναθεώρησε κατ' επανάληψη. Η τέταρτη και τελευταία αναθεώρηση του έργου ολοκληρώθηκε το 1861. Ο Λιστ αφιέρωσε το Κοντσέρτο στον μαθητή του, Hans von Bronsart (1830-1913), ο οποίος το ερμήνευσε πρώτος, υπό τη διεύθυνση του συνθέτη, στη Βαϊμάρη στις 7 Ιανουαρίου 1857.



Τα δύο κοντσέρτα για πιάνο του Φραντς Λιστ αποτελούν δημοφιλέστατα σημεία αναφοράς στη ρομαντική εργογραφία. Ο Λιστ ήταν ενήμερος για τις υφολογικές εξελίξεις πάνω στο είδος του κοντσέρτου καθώς γνώριζε προσωπικά τους περισσότερους από τους συνθέτες της εποχής, ενώ είχε ερμηνεύσει πάρα πολλά από τα έργα για πιάνο που είχαν γραφεί από σύγχρονούς του δημιουργούς. Κατά την περίοδο 1839-1846 πραγματοποίησε πάνω από χίλιες εμφανίσεις. Υπήρξε ο θεμελιωτής του ρεσιτάλ, ο πρώτος που ενσωμάτωσε έργα διαφορετικής αισθητικής σε ένα ενιαίο πρόγραμμα και αυτό επηρέασε και τις αισθητικές καταβολές του ως συνθέτη.

Το Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 2 σε Λα μείζονα, S.125, ακολουθεί τη μορφολογική διάρθρωση του Κοντσέρτου για πιάνο αρ. 1. Είναι γραμμένο ως ένα ενιαίο μέρος, το οποίο υποδιαιρείται σε πέντε υποενότητες. Εκτείνεται σε 600 μουσικά μέτρα και διέπεται από συνεχείς εναλλαγές σε τονικότητες, θεματολογικό υλικό, υφολογικά και μορφολογικά στοιχεία. Το βασικό ρυθμομελωδικό κύτταρο πάνω στο οποίο δομούνται όλα τα προαναφερόμενα συστατικά είναι το βασικό θέμα (τα τέσσερα πρώτα μέτρα του έργου), το οποίο στη συνέχεια παραλλάσσεται διαρκώς, ανάλογα με τις εκάστοτε ιδιαιτερότητες. Εκτός από το βασικό θέμα, κατά τη διάρκεια του Κοντσέρτου παρουσιάζονται άλλα τέσσερα θέματα. Συνολικά τα πέντε θέματα του έργου παρουσιάζονται ως εξής: Το πρώτο και το δεύτερο παρουσιάζονται στην πρώτη υποενότητα, το τρίτο και το τέταρτο στη δεύτερη υποενότητα και το πέμπτο στην τρίτη υποενότητα.

Πηγή: Σπύρος Δεληγιαννόπουλος (Συνθέτης, μουσικολόγος, πιανίστας)














Liszt composed the Piano Concerto No.2 in A major in 1839 and revised it often, beginning in 1849. It was first performed on January 7, 1857, in Weimar, by Hans von Bronsart, with the composer conducting. The first American performance was given in Boston on October 5, 1870, by Anna Mehlig, with Theodore Thomas. The orchestra consists of three flutes and piccolo, two oboes, two clarinets, two bassoons, two horns, two trumpets, three trombones and tuba, timpani, cymbals, and strings. Performance time is approximately twenty-two minutes.

Liszt is music's misunderstood genius. The greatest pianist of his time, he often has been caricatured as a mad, intemperate virtuoso and as a shameless and tawdry showman. (Early in his career, he tried, with uncanny success, to emulate both the theatrical extravagance and technical brilliance of the superstar violinist Paganini.) But when Robert Schumann heard Liszt play, he was struck most of all by the young musician's "tenderness and boldness of emotion". Clara Schumann, an important pianist herself, told her husband, "When I heard Liszt for the first time in Vienna, I just couldn't control myself, I sobbed freely with emotion". Although his popularity as a pianist was nearly unrivaled in the nineteenth century, his ultimate importance to music history is as a serious, boldly original, and even revolutionary composer.

By the time he gave up his public career in 1847, a month before his thirty-sixth birthday, to devote time to composition and conducting, Liszt had not only written dozens of solo display pieces to take on the road, but he also had begun experimenting with large-scale works for piano and orchestra. His father Adam remembered two piano concertos from the 1820s; they haven't survived. There's a Grande fantaisie symphonique on themes by Berlioz and a fantasia on Beethoven's Ruins of Athens, both dating from the 1830s. During that decade, Liszt also sketched the two familiar piano concertos and drafted a third he ultimately set aside. (The autograph was discovered in 1988; Janina Fialkowska gave the world premiere, with Kenneth Jean conducting the Chicago Symphony Orchestra, on May 3, 1990.)

Liszt never met Franz Schubert, the composer whose influence on his concept of instrumental form was the most profound, even though they lived near each other in Vienna for more than a year. Liszt admired Schubert's music throughout his life, and he made piano transcriptions of many of the great songs so that he could play them in recital. Of all Schubert's compositions, it was the Wanderer Fantasy, a large and demanding work for piano solo, that he loved most, and it was practically the only one of Schubert's piano pieces that he played publicly. (In the early 1850s, after he had retired from the concert stage, Liszt arranged Schubert's Wanderer Fantasy for piano and orchestra and also for two pianos.) Liszt was attracted not only by the fantasy's wild virtuosity (so unexpected from Schubert, normally the most selfeffacing of composers), but also by its extraordinary form – four movements linked in a continuous structure and further unified by a single theme.

Liszt was decades ahead of his time in his appreciation of Schubert, and the music he ultimately wrote in the spirit of the Wanderer Fantasy – bold experiments with questions of organization and formal structure – are the works of a pioneer, not a mimic. Liszt's masterpiece in this quest is his own single greatest work for piano solo, the Sonata in B minor. Both piano concertos are indebted to Schubert's idea of individual movements bound together as one, though it’s the first that more closely follows the path of the Wanderer Fantasy. Both benefit from Liszt's evolving concept of an entire full-length piece that works like a single movement in sonata form, with material introduced, developed, and later recapitulated. And both demonstrate Liszt's extraordinary skill at thematic camouflage and transformation – the ability to manufacture themes of remarkably diverse character from the same melody. Liszt originally called his Second Piano Concerto a Concerto symphonique, after the works of the same name by Henry Litolff, a pianist and composer who normally followed Liszt's lead in artistic matters, just as his name now follows Liszt's in music dictionaries. Liszt was interested in Litolff's concertos because they explored unconventional designs for large pieces combining piano and orchestra. But Liszt ultimately dispensed with the borrowed title, recognizing that, whatever its hybrid qualities, his score was more concerto than symphony. (He and Litolff were long-time friends, and Liszt dedicated his First Piano Concerto to him; today we frequently encounter Litolff's name only through the publishing house he acquired with his second marriage.)

The second concerto continues to explore the ideas of joining sections and thematic variation found in the first, although it’s more subtle in its melodic sleight of hand and freer and more mysterious in its progression of linked movements. It's also less overtly virtuosic, as if Liszt had taken to heart Litolff's idea of solo and orchestra as two closely integrated entities. Where Liszt introduced the soloist in a dazzling display of octaves and filigree in the first concerto, here the piano slips in with gentle arpeggios beneath the quiet wind music that opens the work. (It's remarkable how often in this concerto the piano appears to accompany the orchestra.) Soon the piano asserts itself, and eventually there is even a cadenza, though it's short and to the point, which is to introduce a new section. Throughout this concerto, the pianist often helps Liszt move from section to section – from the gentle nocturne to a dazzling scherzo and the martial finale – without breaking the continuity.

The success of Liszt's continuous form depends on his command of thematic metamorphosis. It's a technique learned not only from Schubert, but also from the finale of Beethoven's Ninth Symphony, where the "Ode to Joy" becomes a Turkish march, with cymbals and drums, and from Berlioz's Symphonie fantastique, with its superb and classic idée fixe eventually converted into one of the most grotesque melodies in music. Better than either of these composers, Liszt understood the full potential of the concept – disguise so complete as to be unrecognizable – and the A major concerto is one of his most masterful demonstrations. The lyrical opening melody, to take the most obvious example, arrives at the finale dressed for a great march – a makeover that's hardly undetectable, but complete nonetheless, with its pace, character, time signature, key, and dynamics all dramatically altered. Although this brilliant and noisy march often has been criticized as a vulgar betrayal of Liszt's original theme, it succeeds admirably, both as a rousing finale and as a demonstration of the art of camouflage.

Source: Phillip Huscher, program annotator for the Chicago Symphony Orchestra (cso.org)



Franz Liszt (1811-1886)

♪ Piano Concerto No.2 in A major, S.125 (1839, 1848-1861)

Adagio sostenuto assai – Allegro agitato assai – Allegro moderato – Allegro deciso – Marziale un poco meno allegro – Allegro animato

Nikolai Demidenko, piano

Orquesta Sinfónica de Galicia
Conductor: Otto Tausk

Palacio de la Ópera, A Coruña, April 15, 2016

(HD 1080p)


Photo by Damil Kalogjera
Ο Νικολάι Ντεμιντένκο γεννήθηκε το 1955 στη ρωσική πόλη Aniskino, η οποία βρίσκεται σε απόσταση εκατό χιλιομέτρων από τη Μόσχα. Διεθνώς περιζήτητος ως πιανίστας, έχει ένα ευρύτατο ρεπερτόριο που περιλαμβάνει έργα συνθετών όπως ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, ο Μούτσιο Κλεμέντι, ο Φέλιξ Μέντελσον, ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, ο Μοντέστ Μουσόργκσκι και ο Ντομένικο Σκαρλάτι. Είναι διάσημος κυρίως για τις μεγαλειώδεις ερμηνείες του στα κοντσέρτα των Σεργκέι Προκόφιεφ, Σεργκέι Ραχμάνινοφ και Πιότρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι. Υπήρξε μαθητής του Ντμίτρι Μπασκίροφ. Από τους πιο βραβευμένους πιανίστες της γενιάς του, έχει συμπράξει με πολλές από τις μεγαλύτερες ορχήστρες του κόσμου, διατηρώντας μια γόνιμη συνεργασία με τη Φιλαρμονική της Αγίας Πετρούπολης και τον σπουδαίο μαέστρο Γιούρι Τεμιρκάνοφ. Συνεργάζεται επίσης με αρκετούς από τους Ρώσους καλλιτέχνες που ζουν – όπως και ο ίδιος – μόνιμα στο Λονδίνο, όπως με τον βιολοντσελίστα Λεονίντ Γκορόχοφ, τον πιανίστα Ντμίτρι Αλεξέεφ, και το Τρίο Εγχόρδων Ερμιτάζ.



The Russian-born British pianist Nikolai Demidenko (b. 1955) is a celebrated piano virtuoso, considered a leading exponent of the Russian school of playing. His blend of technical brilliance and musical vision have earned him consistent raves since he first emerged on the international scene in the mid-1980s, and he has become a musical fixture in his adopted home of Great Britain, where he gained citizenship in 1995.

Demidenko began playing before the age of five, learning on his grandfather's old, beaten-up piano. By the age of six, he was a student of Anna Kantor (Evgeny Kissin's teacher) at the Gnessin School of Music. An obstinate student who disliked scales and technique, Demidenko still made swift progress, and he eventually entered the Moscow Conservatory. There, he studied with Dmitri Bashkirov, whom Demidenko credits with fostering his more individual qualities as a player, as well as ironing out the remaining wrinkles in his technique. Reaching the finals of both the 1976 Montreal competition and the 1978 Tchaikovsky competition in Moscow (where he played through an acute case of the flu) served as a final springboard to professional recognition.

A 1985 tour with the Moscow Radio Symphony Orchestra introduced Demidenko to the West, and in particular Great Britain, where he would become a resident in 1990. While teaching piano at the University of Surrey, Demidenko has steadily built an international career of the highest caliber, playing concertos with many of Europe's greatest orchestras and conductors, and playing a landmark series of recitals in London's Wigmore Hall. His recordings of Medtner, Mussorgsky, and Busoni have been particularly well-received, and he has established himself as a leading interpreter of Liszt and Chopin. Demidenko has also ventured into earlier composers, such as Bach, Mozart, and Scarlatti, playing with a degree of rhythmic freedom (rubato) that cuts against the grain of studied performance practice; Demidenko feels that it is an essential ingredient of their music.

Source: Allen Schrott (allmusic.com)






























































More photos / Περισσότερες φωτογραφίες


See also / Δείτε επίσης

Franz Liszt: Piano Concerto No.1 in E flat major – Lang Lang, BBC Symphony Orchestra, Edward Gardner

Aldo Ciccolini plays Liszt & Wagner (Audio video)

Franz Liszt: Songs – Markella Hatziano, Steven Larson (Audio video)

Franz Liszt: Piano Sonata in B minor – Van Cliburn

Thursday, July 28, 2016

Edvard Grieg: Piano concerto in A minor – Håvard Gimse, Gothenburg Symphony Orchestra, Johannes Gustavsson (HD 1080p)

Το Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα σε Λα ελάσσονα, έργο 16, του Έντβαρντ Γκρηγκ, ερμηνεύει ο βραβευμένος Νορβηγός πιανίστας Håvard Gimse. Τη Συμφωνική Ορχήστρα του Γκέτεμποργκ διευθύνει ο πολύ δημοφιλής Σουηδός μαέστρος Johannes Gustavsson. Εξάρχων, ο Per Enoksson. Η συναυλία δόθηκε στο Μέγαρο Μουσικής του Γκέτεμποργκ στις 4 Φεβρουαρίου 2016.

Ο Έντβαρντ Γκρηγκ έγραψε το δημοφιλές Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα το 1868, σε ηλικία 25 ετών, την περίοδο που ο ίδιος και η σύζυγός του, Νίνα, έκαναν διακοπές στη Δανία, μετά τη γέννηση του πρώτου παιδιού τους, της Αλεξάνδρας. Ωστόσο, το έργο εκδόθηκε τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1872, και παρόλο που χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό από το κοινό, ο Γκρηγκ δεν έμεινε ικανοποιημένος και το αναθεώρησε πολλές φορές.



The Piano Concerto in A minor, Op.16, composed by Edvard Grieg in 1868, was the only concerto Grieg completed. It is one of his most popular works and among the most popular of all piano concertos. It is often compared to Schumman's Concerto, being in the same key and displaying similar features.



Edvard Grieg (1843-1907)

♪ Piano concerto in A minor, Op.16 (1868)

i. Allegro molto moderato
ii. Adagio
iii. Allegro moderato molto e marcato

Håvard Gimse, piano

Concert master: Per Enoksson

Gothenburg Symphony Orchestra
Conductor: Johannes Gustavsson

Gothenburg Concert Hall, February 4, 2016 (4 Φεβρουαρίου 2016)

(HD 1080p)











































































More photos


See also

Edvard Grieg: Piano concerto in A minor – Hannes Minnaar, Limburgs Symfonie Orkest, Otto Tausk

Gothenburg Symphony Orchestra – All the posts

Tuesday, July 26, 2016

Τα κωλόπαιδα της Πλατείας Συντάγματος

Φωτογραφία: iefimerida.gr
















Πολλά γράφτηκαν και ειπώθηκαν τις τελευταίες ημέρες για τα «παιδιά», άτομα κυρίως από 15 έως 25 χρόνων, τα οποία, «εξαιτίας της ελλιπούς αγωγής και μόρφωσης, που λαμβάνουν από το οικογενειακό τους περιβάλλον και το σχολείο τους, και της κρίσης αξιών και ιδανικών, όπως και της έλλειψης ενός κοινού οράματος, που μαστίζουν την εποχή μας», πλημμυρίζουν καθημερινά – περισσότερο μετά το απόγευμα – την Πλατεία Συντάγματος, προκειμένου να συμμετάσχουν μέσω του κινητού τηλεφώνου τους στο παιχνίδι Pokémon Go που σημειώνει τεράστια επιτυχία σε όλες τις χώρες όπου έχει κυκλοφορήσει.


Φωτογραφία: iefimerida.gr
Τι είναι το Pokémon Go

Το Pokémon Go δεν είναι παρά μία εφαρμογή επαυξημένης πραγματικότητας για έξυπνες συσκευές, που χρησιμοποιεί την τοποθεσία των παικτών. Η ιδέα του παιχνιδιού συνελήφθη το 2014 από τον Satoru Iwata της Nintendo και του Tsunekazu Ishihara της The Pokémon Company, ως ένα πρωταπριλιάτικο αστείο σε συνεργασία με την Google, και το οποίο ονομάστηκε Pokémon Challenge. Αναπτύχθηκε από την Niantic, ενώ εκδόθηκε από την εταιρεία The Pokémon Company ως μέρος της σειράς Pokémon. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2016 για συσκευές iOS και Android. Το παιχνίδι δίνει τη δυνατότητα στους παίκτες να πιάνουν, να μονομαχούν και να προπονούν εικονικά πλάσματα, τα οποία ονομάζονται Pokémon, και τα οποία εμφανίζονται μέσω ενός ειδικού λογισμικού στην οθόνη, η οποία αποτυπώνει μέσω κάμερας τον πραγματικό κόσμο. Η εφαρμογή χρησιμοποιεί το GPS και την κάμερα της συμβατής συσκευής. Οι παίκτες έχουν επίσης τη δυνατότητα να τραβήξουν φωτογραφίες του Pokémon που αντιμετωπίζουν είτε με τη λειτουργία επαυξημένης πραγματικότητας είτε χωρίς αυτή, χρησιμοποιώντας την κάμερα της συσκευής τους. Το τελευταίο θέτει ευθέως ζήτημα συνταγματικής νομιμότητας για τη συγκεκριμένη εφαρμογή, καθώς δίνει τη δυνατότητα σε όλους να φωτογραφίζουν ή να βιντεοσκοπούν τον οποιονδήποτε, μη γνωρίζοντας κανείς πού μπορεί να καταλήξουν όλες αυτές οι φωτογραφίες και τα βίντεο. Ύβρις απέναντι στην ιστορία της ανθρωπότητας, έχει χαρακτηριστεί επίσης το συγκεκριμένο παιχνίδι, εξαιτίας του γεγονότος ότι η εμφάνιση των πλασμάτων του Pokémon Go είναι αυξημένη σε τόπους όπως το Άουσβιτς (στα κρεματόρια πιο συγκεκριμένα) και στα Μουσεία του Ολοκαυτώματος. Αξίζει ακόμη να αναφερθεί ότι, λόγω της προσήλωσης που η εφαρμογή απαιτεί από τους παίκτες, από τις πρώτες κιόλας ώρες κυκλοφορίας του παιχνιδιού έχουν αναφερθεί αμέτρητα ατυχήματα στους δρόμους, βουτιές στο κενό, ληστείες, μέχρι απαγωγές και δολοφονίες (η πιο πρόσφατη στη Γουατεμάλα).

Φωτογραφία: iefimerida.gr














Πίσω στην Πλατεία Συντάγματος

Σε μια χώρα που καταρρέει, με ποσοστά ανεργίας και φτώχειας τα οποία προκαλούν ίλιγγο, με την κοινωνία ρημαγμένη, τη δημοκρατία καταρρακωμένη και τους δημοκρατικούς θεσμούς πιο απαξιωμένους από ποτέ, σε μια χώρα-φάρσα όπως η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, η εικόνα εκατοντάδων νέων που κοιτάζουν μόνο τα κινητά τους τηλέφωνα, με έκδηλη την αγωνία στο βλέμμα τους, που συνεννοούνται με κοφτές κωδικοποιημένες φράσεις, εντελώς χαμένοι στον «κόσμο τους» που κάθε άλλο παρά είναι στην πραγματικότητα ο δικός τους κόσμος, η εικόνα αυτή δεν είναι απλώς αποκαλυπτική για τη σημερινή κατάντια της ελληνικής νεολαίας· κυρίως είναι απελπιστικά απογοητευτική για το μέλλον αυτού του τόπου.

Το να κυνηγάς ψηφιακά ζωάκια σε πραγματικούς δημόσιους χώρους, θέτοντας σε κίνδυνο όχι μόνο τη δική σου σωματική ακεραιότητα αλλά και των άλλων, τι διαφορετικό μαρτυρά εκτός από βλακεία και πλήρη ανευθυνότητα; Το να προσπαθείς να πιάσεις το Πόκεμον που ξεπηδά πίσω από τον άστεγο που κείτεται στο πεζοδρόμιο ή τον φουκαρά που βρίσκεται χωμένος μέσα στον κάδο απορριμάτων ψάχνοντας για οτιδήποτε χρήσιμο στον ίδιο, αποτελεί αλητεία και αδιαντροπιά. Κι αυτά δεν σε κάνουν ξεχωριστό ούτε πιο μάγκα από τους άλλους: σε κάνουν, απλώς, κωλόπαιδο.

Σε κάνουν, επίσης, άξιο συνεχιστή των γονιών σου που στήριξαν, τις τελευταίες δεκαετίες και πιθανότατα να στηρίζουν ακόμη, το άθλιο πολιτικό σύστημα που κατέστρεψε τη χώρα και, παρόλο που ψυχορραγεί πλέον, συνεχίζει να την καταστρέφει.

Σε αυτήν εδώ τη χώρα, η οποία το μόνο που παράγει σε αφθονία είναι άτομα χωρίς παιδεία, ατάλαντα, παχύσαρκα και νωθρά, έχεις αρχίσει ήδη να θέτεις τις βάσεις για μιαν εξασφαλισμένη σταδιοδρομία.

Ως κωλόπαιδο, έναν μόνο κίνδυνο διατρέχεις: να διαβάσεις κάποτε στην οθόνη του πανάκριβου κινητού τηλεφώνου σου, τη φράση "The Game is Over".

Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής

Φωτογραφία: altsantiri.gr
















Δείτε επίσης – See also

Βρίζοντας αποχωρούν οι θεατές από το Φεστιβάλ Αθηνών 2016

Τι επιλέγουμε και τι αποφεύγουμε αυτό το καλοκαίρι

Britain is again an independent state

Η κλασική μουσική βελτιώνει τη νοητική ανάπλαση των παιδιών

Saturday, July 23, 2016

Lucas Debargue plays Scarlatti, Chopin, Liszt, Ravel, Grieg & Schubert (Download 44.1kHz/16bit)






















Few would argue that the international competition circuit has significantly raised the level of piano-playing worldwide. Yet the high stakes of these musical Olympiads can generate media coverage closer to avid partisanship than cool-headed reporting. Some of the more memorable competitions owe their notoriety to an outlier contestant who captivated the public and press but failed to win support of the jury. Think of Youri Egorov at the 1977 Cliburn or Ivo Pogorelich at the 1980 Chopin. Last summer something similar happened at the Tchaikovsky Competition in Moscow, when media attention focused less on Dmitry Masleev, the gold medalist, than on the fourth-place winner, Lucas Debargue. Sony's release of Debargue's debut recording, recorded live last November at the Salle Cortot in Paris, now provides the opportunity for a calmer assessment.

The recital's centrepiece is Gaspard de la nuit in a remarkable reading that exudes drama, colour and atmosphere. Pacing in "Ondine" is apt, building to the nymph's feigned tears and bitter laughter as she disappears into the lake. The sheer desolation conjured in "Le gibet" is all the more palpable for its understatement, the barely audible but incessant bell suggesting incipient madness. Debargue deploys his pianistic arsenal with relative abandon in the mercurial "Scarbo", but it is the cohesion of the triptych that is most striking.

Debargue lavishes great care on the intricate polyphony of Chopin's F minor Ballade, enveloping the piece with a searchingly poetic quality that is quite appealing. Despite his seductively beautiful sound, one is occasionally brought up short by the odd interpretative choice. I'd be willing to put money on the probability that Chopin didn't intend the left-hand trills at 6'00" to signal transition into a mincing menuet l'antique. Fortunately such details are rare enough, at least in the Ballade, not to mar the overall impression.

The Mephisto Waltz, that piece of Liszt perhaps most deserving of two decades' quiet sabbatical, is also colourful, with vivid contrasts and admirable clarity. However, an almost measure-by-measure overlay of Chopinesque rubato, risky in Liszt, impairs structural integrity and impedes narrative thrust. The exaggerated, accelerating returns to the dance at 8'25" and 12'08" sound contrived, while the counterintuitive coda comes off as glib. Two cosseted miniatures, Grieg's Melody, Op.47 No.3, and Schubert's third Moment musical seem freighted with emotional cargo beyond their formal capacities. The Scarlatti group, distant from contemporary consensus about Iberian Baroque style, fails to make much of an impression.

Obviously Lucas Debargue is an intelligent, gifted, imaginative young musician, whose special sense of expressive urgency bodes well for the future. When he indulges a tendency of ferreting out minor details to foreground, his interpretations can sound mannered and arch. That said, his continued growth and achievement will be things to watch. Meanwhile, it’s tempting to quote one of Laurie Anderson's admonishing lyrics: "Just talk normal".

Source: Patrick Rucker (gramophone.co.uk)



Το 2015 ο Γάλλος πιανίστας Lucas Debargue υπήρξε ο πιο πολυσυζητημένος καλλιτέχνης του 15ου Διεθνούς Διαγωνισμού Τσαϊκόφσκι στη Μόσχα. Παρόλο που έλαβε την τέταρτη θέση, εντυπωσίασε ιδιαίτερα τόσο τους κριτικούς όσο και το κοινό. Κέρδισε, μάλιστα, το πολυπόθητο Βραβείο των Κριτικών Μουσικής της Μόσχας. Λίγο μετά τον διαγωνισμό, ο Debargue υπέγραψε συμβόλαιο με τη Sony Classical, από την οποία πολύ σύντομα κυκλοφόρησε και την πρώτη δισκογραφική του δουλειά, με έργα των Ντομένικο Σκαρλάτι, Φρεντερίκ Σοπέν, Φραντς Λιστ, Μωρίς Ραβέλ, Έντβαρντ Γκρηγκ και Φραντς Σούμπερτ.

Ο Lucas Debargue γεννήθηκε το 1990 από γονείς που δεν είχαν σχέση με τη μουσική. Το 1999 εγκαταστάθηκε στην Κομπιέν, περίπου 90 χιλιόμετρα βόρεια του Παρισιού, όπου στην ηλικία των έντεκα άρχισε να σπουδάζει πιάνο στο τοπικό μουσικό σχολείο. Είναι εντυπωσιακό ότι ο Debargue ξεκίνησε την πρακτική του άσκηση στο πιάνο στην ηλικία των είκοσι.

















LUCAS DEBARGUE plays SCARLATTI, CHOPIN, LISZT, RAVEL, GRIEG & SCHUBERT

Domenico Scarlatti (1685-1757)

1. Sonata in A major, K.208, L.238
2. Sonata in A major, K.24, L.495
3. Sonata in C major, K.132, L.457
4. Sonata in D minor,  K.141, L.422


Frédéric Chopin (1810-1849)

5. Ballade No.4 in F minor, Op.52


Franz Liszt (1811-1886)

6. Mephisto Waltz No.1, S.514 "The Dance in the Village Inn"


Maurice Ravel (1875-1937)

7. Gaspard de la nuit, M.55 i. Ondine
8. Gaspard de la nuit, M.55 ii. Le Gibet
9. Gaspard de la nuit, M.55 iii. Scarbo


Edvard Grieg (1843-1907)

10. Lyric Pieces, Op.47 (Book III) 3. Melody


Franz Schubert (1797-1828)

11. Moments musicaux, D.780, Op.94 No.3 in F minor


Domenico Scarlatti

12. Variation I on Sonata in A major K.208, L.238


Lucas Debargue, piano

Sony Classical 2016


Watch the trailer




Κατεβάστε το CD / Download the CD

(44.1kHz/16bit, Size: 227.3 MB)

from Embed Upload or Mega

Password: 0473

Source: Works for piano



To decompress the file, use the WinRAR or 7-Zip

For converting FLAC files to WAV (recommended), Apple Lossless, M4A, AAC, WMA, MP3, use the Free Studio / Free Audio Converter or xrecode II or another program.

If the links are dead,  please let us know


Photo by Felix Broede
In 2015 the French pianist Lucas Debargue became the most talked-about artist of the 15th International Tchaikovsky Competition.

Despite being placed 4th, his muscular and intellectual playing, combined with an intensely poetic and lyrical gift for phrasing, earned him the coveted Moscow Music Critics' Award as "the pianist whose incredible gift, artistic vision and creative freedom have impressed the critics as well as the audience". He was the only musician across all disciplines to do so. Soon after the competition Debargue was signed by Sony Classical, and recorded a live recital for his debut release with music by Ravel, Liszt, Chopin and Scarlatti in his native city of Paris.

Debargue was born in 1990 in a non-musical family. In 1999 he settled in Compiègne, about 90km north of Paris and began his initial piano studies at the local music school at the age of 11.

At 15 Debargue ceased piano studies having found no musical mentor to help him share his passion with others and having become frustrated at playing solely for himself. He began to work, successfully for his Baccalaureate at a local college and joined a rock band. At 17 he relocated to the capital to study for a degree in Arts and Literature at Paris Diderot University and, remarkably, ceased playing the piano altogether for three years.

In 2010 he was asked to play at the Fête de la Musique festival in Compiègne, and this marked his return to the keyboard. Shortly after he was put in touch with his current mentor and guide, the celebrated Russian professor Rena Shereshevskaya, who is based at both the Rueil-Malmaison Conservatory and the École Normale de Musique de Paris "Alfred Cortot". Seeing in Debargue a future as a great interpreter, Professor Shereshevskaya admitted him into her class at the Cortot School to prepare him for grand international competitions. It was at the age of 20 when Debargue started formal piano training.

Only four years later he entered the Tchaikovsky Competition in 2015, and the world instantly took note of a startling and original new talent. "There hasn't been a foreign pianist who has caused such a stir since Glenn Gould's arrival in Moscow, or Van Cliburn's victory at the Tchaikovsky Competition", said The Huffington Post.

A performer of fierce integrity and dazzling communicative power, Debargue draws inspiration for his playing from many disciplines, including literature, painting, cinema and jazz. The core piano repertoire is central to his career, but he is also keen to present works by lesser-known composers such as Nikolai Medtner, Samuel Maykapar and Nikolai Roslavets.

Source: lucas-debargue.com

















See also

Lucas Debargue – All the posts

The winners of the XV International Tchaikovsky Competition, 2015

Friday, July 22, 2016

Maria Callas | Vissi D'Arte: The Puccini Love Songs, Vol. II/II (Audio video)















EMI have marked the Puccini anniversary with a re-release of Callas's complete Puccini studio recordings. For those who don't want to go that far we have this two-disc set of highlights which should be enough to keep most people happy. It's in mono sound throughout, and it shows both the best and worst of Callas in full flow. There is very little here in the way of vocal beauty, but plenty of dramatic truth.

Most of the recordings are taken from the complete sets she recorded with La Scala in the 1950s, and these are supplemented with extracts from a studio recital she did with Serafin and the Philharmonia, so with Turandot we hear her as both the ice princess and as Liu. These recordings have long been classics and it is good to get bite-size chunks from them in this manageable form. Generally speaking the earlier the recording the better we find Callas's voice, so the classic 1953 Tosca shines as brightly as ever. Callas remains a mass of contradictions throughout: her entry in Act 1 and the subsequent love duet show her as the jealous harpy and the affectionate lover who melts at Cavaradossi's tender words. Vissi d'arte is tender and moving, while at the same time revealing Tosca's coiled tension. Di Stefano is also on his best form here, the voice exhibiting lyrical warmth and even a willingness to shade down his timbre. Gobbi's assumption of Scarpia remains the most rounded on record. This was long before he embodied the role for Zeffirelli in 1964, but we can see him clearly in our minds' eye: it is a shame that all we hear of him is the brief scene with Tosca in the church in Act 1.

Callas is also wonderful as Cio-Cio San. She makes the young girl's innocence remarkably believable in Act 1, even if it is a little difficult to imagine her as a 15-year old. She is full of rapt wonder at her entrance, while the love duet is full of tingling erotic anticipation. Gedda is also a superb Pinkerton here, his tone matching Callas' at every turn. Callas matures into the self-deluding but strong young woman of Act 2 with a poignant Un bel di, and a defiant Che tuo madre dovra. Her extraordinary acting is evident in the suicide scene, and she is helped here as elsewhere by Karajan's masterful control of the orchestra and his shaping of the scene to convey a horrible inevitability to the whole story.

Callas is somewhat less convincing as Mimi. She cannot really sum up the innocence and naivety of the character, with a somewhat steely Mi chiamano Mimi, though her death scene is tremendously moving, even if di Stefano mars it with his stentorian weeping. Her tone was beginning to lose its shine by 1958 and we can detect the beginnings of a wobble in her higher notes. Unfortunately these are all too prominent in Manon Lescaut, especially in the Act 2 duet which can be somewhat taxing to listen to at times. In quelle trine morbide sounds shrill and somewhat strained, though to her credit she uses exactly these qualities to make the death scene all the more compelling.

Her imperious nature works very well indeed as Turandot, and her vocal difficulties seem not to have bothered her for the complete studio recording. She commands every scene in which she appears: In questa reggia holds no terrors for this princess and she dominates Eugenio Fernandi's Calaf in the riddle scene. Going from this to her studio portrayal of Liu is a bit of a jolt, but she even manages some pianissimo tenderness for Signore ascolta. From her recital, Senza mamma is beautifully moving though O mio babbino caro isn't alluring enough.

Callas was undoubtedly an exceptional artist, probably one of the best Puccini interpreters of the 20th century, but this set is probably more for those who know that already rather than those new to Puccini looking for somewhere to start. In spite of its re-mastering the mono sound still feels limited, and Callas's dominating character isn't well suited to all the roles here. Nevertheless, it's a fitting tribute to a great artist, and, with reservation, it'll do nicely as a souvenir of Puccini too.

Source: Simon Thompson (musicweb-international.com)


Το 2008, στο πλαίσιο του εορτασμού των 150 χρόνων από τη γέννηση του Τζάκομο Πουτσίνι, η δισκογραφική εταιρεία EMI επανακυκλοφόρησε τον πλήρη κατάλογο με τα έργα του συνθέτη, σε ηχογραφήσεις με τη Μαρία Κάλλας.

Στον δεύτερο από τους δύο δίσκους με επιλογές από αυτήν τη μοναδική επετειακή επανέκδοση, η Μαρία Κάλλας – ίσως η καλύτερη ερμηνεύτρια ηρωίδων του Πουτσίνι, τον εικοστό αιώνα – ερμηνεύει άριες και άλλα μέρη από τις όπερες «Μαντάμα Μπατερφλάι», «Τζάννι Σκίκκι» και «Τουραντό». Τη συνοδεύουν οι κορυφαίοι σολίστες Λουτσία Ντανιέλι (μεσόφωνος), Νικολάι Γκέντα (τενόρος), Μάριο Μποριέλο (βαρύτονος), Ευγκένιο Φερνάντι (τενόρος), Ελίζαμπεθ Σβάρτσκοπφ (υψίφωνος) και Τζουζέπε Νέζι (τενόρος). Τη Χορωδία και την Ορχήστρα της Σκάλας του Μιλάνου και την Ορχήστρα Φιλαρμόνια του Λονδίνου διευθύνουν οι θρυλικοί μαέστροι Χέρμπερτ φον Κάραγιαν και Τούλιο Σεραφίν.



Maria Callas (1923-1977)

Giacomo Puccini (1858-1924)


Vissi D'Arte: The Puccini Love Songs


Vol. II/II



♪ Madama Butterfly (1904)

1. Quanto cielo!...Ancora un passo or via (Act I - Chorus, Butterfly, Sharpless)
2. Vieni la sera (Act I - Pinkerton, Butterfly, Suzuki)
3. Un bel dì vedremo (Act II - Butterfly)
4. E questo? e questo? (Act II - Butterfly, Sharpless)
5. Una nave da guerra... Scuoti quella fronda (Act II - Suzuki, Butterfly)
6. Con onor muore (Act II - Butterfly, Pinkerton)

Madama Butterfly: Maria Callas
Suzuki: Lucia Danieli
Lieutenant B. F. Pinkerton: Nicolai Gedda
Sharpless: Mario Borriello
Coro e Orchestra del Teatro alla Scala, Milano / Herbert von Karajan (1955)


♪ Gianni Schicchi (1918)

7. O mio babbino caro

Lauretta: Maria Callas
Philharmonia Orchestra / Tullio Serafin (1954)


♪ Turandot (1924)

8. Signore, ascolta (Act I - Liù)
9. In questa reggia (Act II - Turandot, Calaf)
10. Straniero, ascolta! (Act II - Turandot, Calaf, Chorus, Liù, Emperor)
11. Tu, che di gel sei cinta (Act III - Liù)
12. Del primo pianto (Act III - Turandot, Calaf, Chorus)

Princess Turandot: Maria Callas
Prince Calaf: Eugenio Fernandi
Liù (10): Elisabeth Schwarzkopf
Liù (8 & 11): Maria Callas
The Emperor Altoum: Giuseppe Nessi

Coro e Orchestra del Teatro alla Scala, Milano (9, 10 & 12)
Philharmonia Orchestra (8 & 11)*
Tullio Serafin (1958, 1954*)


Maria Callas, soprano

Lucia Danieli, mezzo-soprano
Nicolai Gedda, tenor
Mario Borriello, baritone
Eugenio Fernandi, tenor
Elisabeth Schwarzkopf, soprano
Giuseppe Nessi, tenor

Coro e Orchestra del Teatro alla Scala, Milano
Philharmonia Orchestra

Conductors:
Herbert von Karajan (1908-1989)
Tulio Serafin (1878-1968)

EMI Classics 2008

(HD 1080p – Audio video)
























See also

Maria Callas | Vissi D'Arte: The Puccini Love Songs, Vol. I/II (Audio video)

Maria Callas – 38th anniversary of her death

Giacomo Puccini: Tosca, Act II – Maria Callas, Renato Cioni, Tito Gobbi, Georges Prêtre, Franco Zeffirelli

Maria Callas Sings Operatic Arias, 1955 – Digital remastering 2014 – Philharmonia Orchestra, Tullio Serafin (Audio video)

Wednesday, July 20, 2016

Maria Callas | Vissi D'Arte: The Puccini Love Songs, Vol. I/II (Audio video)















EMI have marked the Puccini anniversary with a re-release of Callas's complete Puccini studio recordings. For those who don't want to go that far we have this two-disc set of highlights which should be enough to keep most people happy. It's in mono sound throughout, and it shows both the best and worst of Callas in full flow. There is very little here in the way of vocal beauty, but plenty of dramatic truth.

Most of the recordings are taken from the complete sets she recorded with La Scala in the 1950s, and these are supplemented with extracts from a studio recital she did with Serafin and the Philharmonia, so with Turandot we hear her as both the ice princess and as Liu. These recordings have long been classics and it is good to get bite-size chunks from them in this manageable form. Generally speaking the earlier the recording the better we find Callas's voice, so the classic 1953 Tosca shines as brightly as ever. Callas remains a mass of contradictions throughout: her entry in Act 1 and the subsequent love duet show her as the jealous harpy and the affectionate lover who melts at Cavaradossi's tender words. Vissi d'arte is tender and moving, while at the same time revealing Tosca's coiled tension. Di Stefano is also on his best form here, the voice exhibiting lyrical warmth and even a willingness to shade down his timbre. Gobbi's assumption of Scarpia remains the most rounded on record. This was long before he embodied the role for Zeffirelli in 1964, but we can see him clearly in our minds' eye: it is a shame that all we hear of him is the brief scene with Tosca in the church in Act 1.

Callas is also wonderful as Cio-Cio San. She makes the young girl's innocence remarkably believable in Act 1, even if it is a little difficult to imagine her as a 15-year old. She is full of rapt wonder at her entrance, while the love duet is full of tingling erotic anticipation. Gedda is also a superb Pinkerton here, his tone matching Callas' at every turn. Callas matures into the self-deluding but strong young woman of Act 2 with a poignant Un bel di, and a defiant Che tuo madre dovra. Her extraordinary acting is evident in the suicide scene, and she is helped here as elsewhere by Karajan's masterful control of the orchestra and his shaping of the scene to convey a horrible inevitability to the whole story.

Callas is somewhat less convincing as Mimi. She cannot really sum up the innocence and naivety of the character, with a somewhat steely Mi chiamano Mimi, though her death scene is tremendously moving, even if di Stefano mars it with his stentorian weeping. Her tone was beginning to lose its shine by 1958 and we can detect the beginnings of a wobble in her higher notes. Unfortunately these are all too prominent in Manon Lescaut, especially in the Act 2 duet which can be somewhat taxing to listen to at times. In quelle trine morbide sounds shrill and somewhat strained, though to her credit she uses exactly these qualities to make the death scene all the more compelling.

Her imperious nature works very well indeed as Turandot, and her vocal difficulties seem not to have bothered her for the complete studio recording. She commands every scene in which she appears: In questa reggia holds no terrors for this princess and she dominates Eugenio Fernandi's Calaf in the riddle scene. Going from this to her studio portrayal of Liu is a bit of a jolt, but she even manages some pianissimo tenderness for Signore ascolta. From her recital, Senza mamma is beautifully moving though O mio babbino caro isn't alluring enough.

Callas was undoubtedly an exceptional artist, probably one of the best Puccini interpreters of the 20th century, but this set is probably more for those who know that already rather than those new to Puccini looking for somewhere to start. In spite of its re-mastering the mono sound still feels limited, and Callas's dominating character isn't well suited to all the roles here. Nevertheless, it's a fitting tribute to a great artist, and, with reservation, it'll do nicely as a souvenir of Puccini too.

Source: Simon Thompson (musicweb-international.com)


Το 2008, στο πλαίσιο του εορτασμού των 150 χρόνων από τη γέννηση του Τζάκομο Πουτσίνι, η δισκογραφική εταιρεία EMI επανακυκλοφόρησε τον πλήρη κατάλογο με τα έργα του συνθέτη, σε ηχογραφήσεις με τη Μαρία Κάλλας.

Στον πρώτο από τους δύο δίσκους με επιλογές από αυτήν τη μοναδική επετειακή επανέκδοση, η Μαρία Κάλλας – ίσως η καλύτερη ερμηνεύτρια ηρωίδων του Πουτσίνι, τον εικοστό αιώνα – ερμηνεύει άριες και άλλα μέρη από τις όπερες «Μανόν Λεσκώ», «Λα Μποέμ», «Τόσκα» και «Αδελφή Αγγελική». Τη συνοδεύουν οι κορυφαίοι σολίστες Τζουζέπε ντι Στέφανο (τενόρος), Άννα Μόφο (υψίφωνος), Ρολάντο Πανεράι (βαρύτονος), Μανουέλ Σπαταφόρα (βαρύτονος), Νίκος Ζαχαρίου (μπάσος), Τίτο Γκόμπι (βαρύτονος) και Μελχιόρ Λουίζε (μπάσος). Την Ορχήστρα της Σκάλας του Μιλάνου και την Ορχήστρα Φιλαρμόνια του Λονδίνου διευθύνουν οι θρυλικοί μαέστροι Τούλιο Σεραφίν, Αντονίνο Βότο και Βίκτορ ντε Σάμπατα.



Maria Callas (1923-1977)

Giacomo Puccini (1858-1924)

Vissi D'Arte: The Puccini Love Songs

Vol. I/II


♪ Manon Lescaut (1893)

1. In quelle trine morbide (Act II - Manon)
2. Oh, saro la piu bella (Act II - Manon, Des Grieux)
3. Sola, perduta, abbandonata (Act IV - Manon)

Manon Lescaut: Maria Callas
Chevalier Des Grieux: Giuseppe di Stefano
Orchestra del Teatro alla Scala, Milano / Tullio Serafin (1959)


♪ La Bohème (1896)

4. Si. Mi chiamano Mimi (Act I - Mimì)
5. Ehi! Rodolfo!... O soave fanciulla (Act I - Schaunard, Colline, Marcello, Rodolfo, Mimì)
6. Donde lieta usci (Act III - Mimì)
7. Dunque e proprio finita? (Act III - Rodolfo, Mimì, Marcello, Musetta)
8. Sono andati? (Act IV - Mimì, Rodolfo, Schaunard, Musetta, Marcello, Colline)

Mimì: Maria Callas
Musetta: Anna Moffo
Rodolfo: Giuseppe di Stefano
Marcello: Rolando Panerai
Schaunard: Manuel Spatafora
Colline: Nicola Zaccaria
Orchestra del Teatro alla Scala, Milano / Antonino Votto (1958)


♪ Tosca (1900)

9. Mario! Mario! Mario!... Son qui (Act I - Tosca, Cavaradossi)
10. Mario! Mario! (Act I - Tosca, Scarpia)
11. Vissi d'arte (Act II - Tosca)
12. Senti, l'ora e vicina (Act III - Tosca, Cavaradossi)

Floria Tosca: Maria Callas
Mario Cavaradossi: Giuseppe di Stefano
Baron Scarpia: Tito Gobbi
The Sacristan: Melchiorre Luise
Orchestra del Teatro alla Scala, Milano / Victor de Sabata (1953)


♪ Suor Angelica (1918)

13. Senza mamma

Sister Angelica: Maria Callas
Philharmonia Orchestra / Tullio Serafin (1954)


Maria Callas, soprano

Giuseppe di Stefano, tenor
Anna Moffo, soprano
Rolando Panerai, baritone
Manuel Spatafora, baritone
Nicola Zaccaria, bass
Tito Gobbi, baritone
Melchiorre Luise, bass

Orchestra del Teatro alla Scala, Milano
Philharmonia Orchestra

Conductors:
Tulio Serafin (1878-1968)
Antonino Votto (1896-1985)
Victor de Sabata (1892-1967)

EMI Classics 2008

(HD 1080p – Audio video)
























See also

Maria Callas | Vissi D'Arte: The Puccini Love Songs, Vol. II/II (Audio video)

Maria Callas – 38th anniversary of her death

Giacomo Puccini: Tosca, Act II – Maria Callas, Renato Cioni, Tito Gobbi, Georges Prêtre, Franco Zeffirelli

Maria Callas Sings Operatic Arias, 1955 – Digital remastering 2014 – Philharmonia Orchestra, Tullio Serafin (Audio video)

Monday, July 18, 2016

Yannick Nézet-Séguin achieves his life-long dream / Ένα όνειρο ζωής για τον Γιανίκ Νεζέτ Σεγκέν έγινε πραγματικότητα













Ένα όνειρο ζωής για τον Γιανίκ Νεζέτ Σεγκέν έγινε πραγματικότητα

Η Ενάτη του Μπρούκνερ, το ημιτελές αριστούργημα της αυστριακής μουσικής ιδιοφυΐας, παρουσιάστηκε, για μιαν ακόμη φορά, στη Musikverein, τη μεγάλη «χρυσοποίκιλτη» αίθουσα του Μεγάρου των Φίλων της Μουσικής στη Βιένη.

Τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βιένης διηύθυνε ο Γαλλοκαναδός Γιανίκ Νεζέτ Σεγκέν, ένας από τους πιο ταλαντούχους μαέστρους της νεότερης γενιάς.

«Για μένα, η εκτέλεση αυτού του έργου, με αυτή την ορχήστρα, σε αυτή την αίθουσα, είναι ίσως το μεγαλύτερο όνειρο της ζωής μου που έγινε πραγματικότητα! Τις προηγούμενες μέρες, προσπαθούσα να μην το σκέφτομαι, για να μην αυξάνω το αβάσταχτο άγχος! Για μένα αποτελεί την πραγματοποίηση ενός ονείρου!» δήλωσε στην κάμερα του euronews ο Γιανίκ Νεζέτ Σεγκέν.

«Ο Μπρούκνερ αποτίει φόρο τιμής σε μεγάλους δημιουργούς, είτε πρόκειται για τον Μπετόβεν είτε για τον Βάγκνερ. Όμως, πάλεψε σκληρά για να βρει τη δική του γλώσσα. Νομίζω, πως αποτελεί μιαν εντελώς μοναδική περίπτωση στην ιστορία της μουσικής. Νιώθω πως εκεί βρίσκεται και η ομορφιά της μουσικής του Μπρούκνερ. Η διαχρονικότητα του, η πολυμορφία του, η πρωτοτυπία του, ίσως μας δυσκολεύουν να τον κατανοήσουμε σε σχέση με άλλους συνθέτες, όμως αυτό τον κάνει ακόμη πιο μοναδικό και ιδιαίτερο», υποστηρίζει ο Γιανίκ Νεζέτ Σεγκέν.

«Η ενδοσκόπηση είναι προφανής και αναπόφευκτη, για κάποιον σαν εμένα που έχει την τύχη να βρίσκεται στη μουσική για τόσο πολύ καιρό, από την ηλικία των πέντε ετών. Επίσης, έχω ενέργεια και αυτό μου δίνει τη δυνατότητα να εμπλακώ τόσο σωματικά, όσο και ψυχικά σε κάθε έργο. Ποτέ όμως δεν σταματώ να ερευνώ, να αναζητώ τις μουσικές μου προθέσεις: “Ποιο μήνυμα θέλω να περάσω για κάθε κομμάτι;” και αυτό χωρίς να αφήνω να με ταράζουν όσα συμβαίνουν γύρω μου», δήλωσε ο Γιανίκ Νεζέτ Σεγκέν.

«Αυτή είναι η αποστολή μου, που τελικά είναι και αποστολή όλων των νέων καλλιτεχνών: Να προσφέρω ομορφιά στον κόσμο. Ειδικά, ως μαέστρος, είμαι άνθρωπος που πρέπει να προσφέρω ομορφιά και ευτυχία στους ανθρώπους. Αυτή είναι η “ουσία της τέχνης”. Όταν μιλάμε για ομορφιά και ευτυχία, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα χαρά, διασκέδαση και πάρτι. Αν και κάθε συναυλία θα πρέπει να γίνεται με χαρά και μάλιστα με Χ κεφαλαίο», δήλωσε ο Γιανίκ Νεζέτ Σεγκέν.

Πηγή: gr.euronews.com (7 Ιουλίου 2016)

Βίντεο στα ελληνικά / Video in Greek




"Volcanic Yannick" achieves his life-long dream

Yannick Nézet-Séguin's conducting has been described as "fierce" – but he has been praised for being collaborative – or he is regarded as calm and controlled – but his work is "muscular".

In truth "Volcanic Yannick" is breathing a bit of fire into a very un-rock milieu and right now he is the conductor every concert hall wants to hire.

Recently appointed to succeed James Levine as music director of the Metropolitan Opera in House in New York, Yannick Nézet-Séguin's career is, if you’ll forgive me here, quite simply erupting.

In June the 41-year-old fulfilled a life-long goal by conducting the Ninth Symphony of Bruckner, the unfinished work of the famous Austrian composer at the end of a triumphant tour with the Vienna Philharmonic in the city's hallowed Musikverein concert hall.

"For me conducting this piece, with this orchestra, in this Hall, is possibly the greatest dream in my life come true", he told Euronews.

Nézet-Séguin's said the tricky composer broke new ground in his work. "Bruckner paid homage to his models, be it Beethoven or Wagner, and he fought hard to find a language of his own, which turned out to be totally unique in the history of music."

With digital innovation abounding in other arts, it's tempting for neophytes to conclude that classical music repertoires urgently need new life breathing into them – and now, luckily for them and younger followers too, Yannick may be just the right resuscitator on hand to do it.

"We are people who must bring beauty and happiness to the public, this is the ‘raison d'être’ of our art. And when we talk about beauty and happiness it doesn't necessarily mean joy, and fun, and partying... although every concert should be performed with joy, and joy with a capital ‘J’!"

Source: euronews.com (July 7, 2016)

Video in English / Βίντεο στα αγγλικά




Δείτε επίσης – See also

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Romeo and Juliet, Fantasy-Overture – Rotterdam Philharmonic Orchestra, Yannick Nézet-Séguin

Richard Wagner: Wesendonck Lieder – Anna Caterina Antonacci, Rotterdam Philharmonic Orchestra, Yannick Nézet-Séguin

Sergei Prokofiev: Symphony No.5 in B flat major – Rotterdam Philharmonic Orchestra, Yannick Nézet-Séguin

Yannick Nézet-Séguin is the next music director of the Metropolitan Opera

Jan Lisiecki at Carnegie Hall with Philadelphia Orchestra under Yannick Nézet-Séguin

Friday, July 15, 2016

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Romeo and Juliet, Fantasy-Overture – Rotterdam Philharmonic Orchestra, Yannick Nézet-Séguin

Ο Τσαϊκόφσκι συνέθεσε το συμφωνικό έργο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» στο ξεκίνημα της λαμπρής καριέρας του. Η πρώτη έκδοση του έργου παρουσιάστηκε υπό τη διεύθυνση του Νικολάι Ρουμπινστάιν στις 4 Μαρτίου 1870 στη Μόσχα, η δεύτερη στην Αγία Πετρούπολη, υπό τη διεύθυνση του Έντουαρντ Ναπράβνικ, δύο χρόνια αργότερα, και, τέλος, το 1886 στην Τιφλίδα παρουσιάστηκε το ολοκληρωμένο έργο υπό την μπαγκέτα του Ιπολιτόφ-Ιβανόφ.

Ο Μπαλακίρεφ, μουσικός της Ομάδας των Πέντε, ενθάρρυνε τον Τσαϊκόφσκι να συνθέσει το σαιξπηρικό ειδύλλιο, λέγοντάς του για να τον πείσει, πως και εκείνος έγραψε μουσική για τον Βασιλιά Ληρ. Αλλά η μεγαλοφυΐα του Τσαϊκόφσκι αποδείχτηκε μεγαλύτερη και οικουμενικότερη από αυτήν του Μπαλακίρεφ και τα θέματα αυτής της Εισαγωγής-Φαντασίας βρίσκονται ανάμεσα στα καλύτερα που έχουν γραφτεί από την πένα του συνθέτη.

Μια χορωδία ξεδιπλώνεται στα πρώτα μέτρα ανάμεσα στο δυτικό και στο ορθόδοξο ρωσικό στυλ: είναι το θέμα του Αδερφού Λαυρέντιου, που το ακολουθούν οι σύντομες φράσεις μίσους των Καπουλέτων και των Μοντέγων. Τότε εμφανίζονται οι εύθραυστοι και λεπτοί ήχοι των βιολιών, που εκφράζουν την αγάπη ανάμεσα στον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα, προτού φτάσει το τραγικό τέλος των δύο ερωτευμένων. Σε είκοσι λεπτά όλα έχουν ειπωθεί και βιωθεί με τη βοήθεια εξαιρετικών μέσων, λαμβάνοντας υπόψη τη μικρή πείρα του συνθέτη. Βεβαίως, στα επόμενα 25 χρόνια θα ακολουθήσουν πολλά σημαντικά έργα από τον ίδιο.

Το έργο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα, Εισαγωγή-Φαντασία» του μεγάλου Ρώσου συνθέτη Πιότρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι, ερμηνεύει η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ρότερνταμ υπό τη διεύθυνση του ταχύτατα ανερχόμενου Γαλλοκαναδού αρχιμουσικού Γιανίκ Νεζέτ Σεγκέν, ο οποίος, όπως ανακοινώθηκε πρόσφατα, πρόκειται να είναι ο επόμενος μουσικός διευθυντής της Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης. Η συναυλία δόθηκε στο Ρόιαλ Άλμπερτ Χολ του Λονδίνου στις 22 Αυγούστου 2013.













"Romeo and Juliet, Fantasy-Overture" by Pyotr Ilyich Tchaikovsky, continues to be much loved as a concert piece. Further, its central love theme is frequently quoted today in romantic scenes for film and television. The work was premiered in Moscow on March 4 (March 16, New Style), 1870, and twice revised, reaching its final form in 1880 (third version first performed 1886).

The idea for a piece using the story of William Shakespeare's Romeo and Juliet was suggested by Tchaikovsky's older, more-experienced colleague, the composer Mily Balakirev, who proposed the subject matter, possible themes, and a general outline for the work. Balakirev was somewhat critical of the results – as Tchaikovsky had in places followed his own instincts rather than Balakirev's suggestions – yet he expressed cautious approval of the piece as a whole.

Rather than portraying the play's events in the order in which they occur, Tchaikovsky presents a variety of characters and moods whose melodies offer effective musical contrast. The work opens with a serene clarinet-and-bassoon melody that represents the lovers' ally, the sombre and reflective Friar Laurence. The music then shifts to suggest violence, with a chaotic theme for the feuding Montague and Capulet families. Soon Tchaikovsky introduces a new melody: the soaring love theme of Romeo and Juliet themselves. As the piece progresses, love and violence share the stage with a sense of growing urgency until the love theme is reprised in a minor key, suggesting their tragic deaths. The work concludes with a hint of Friar Laurences melancholy theme (in the play he arrives on the scene too late to prevent the two suicides).

Betsy Schwarm, 2016 (britannica.com)

[At present, this video is unavailable]

Pyotr Ilyich Tchaikovsky (1840-1893)

♪ Romeo and Juliet, Fantasy-Overture (1880)

Rotterdam Philharmonic Orchestra
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Yannick Nézet-Séguin

London, Royal Albert Hall, Proms, August 22, 2013 (22 Αυγούστου 2013)

(HD 720p)














See also

Richard Wagner: Wesendonck Lieder – Anna Caterina Antonacci, Rotterdam Philharmonic Orchestra, Yannick Nézet-Séguin

Sergei Prokofiev: Symphony No.5 in B flat major – Rotterdam Philharmonic Orchestra, Yannick Nézet-Séguin

Yannick Nézet-Séguin is the next music director of the Metropolitan Opera

Jan Lisiecki at Carnegie Hall with Philadelphia Orchestra under Yannick Nézet-Séguin