Christian Thielemann

Christian Thielemann

Wednesday, June 07, 2017

Ludwig van Beethoven: Symphony No.3 in E flat major "Eroica" – Wiener Philharmoniker, Christian Thielemann (HD 1080p)
















Christian Thielemann, one of the most recognized conductors of our time, joins forces with the prestigious Wiener Philharmoniker and Unitel Classica, the world's leading audiovisual production company for classical music, in a monumental project: BEETHOVEN 9, the recording of all nine symphonies by Ludwig van Beethoven for TV, DVD and New Media: the "Beethoven cycle of the 21st century"!

Using the newest technology of our century, Unitel Classica and Austrian Television (ORF) produce this "super-cycle" in the Golden Hall of Vienna's Musikverein in HD and 5.0 Surround Sound. BEETHOVEN 9 kicked off in December 2008 with the recording of the First and Second Symphonies.

BEETHOVEN 9 brings to a new climax the longstanding collaboration between Thielemann, who enjoys a sterling reputation as an interpreter of Beethoven and the German Romantics, and the Wiener Philharmoniker, which has been cultivating the music of Beethoven since its founding nearly 170 years ago and is one of the few great orchestras to have preserved its unique sound. Unitel Classica can look back on more than 40 years of collaboration with the Wiener Philharmoniker and on its pioneering cycles of Beethoven's symphonic works with Herbert von Karajan and Leonard Bernstein.



Ο Κρίστιαν Τίλεμαν, ένας μαέστρος που δεν φοβάται να χαρακτηριστεί παραδοσιακός ή και ρομαντικός, καταθέτει το προσωπικό του όραμα για τον Μπετόβεν, σεβόμενος παράλληλα την ερμηνευτική παράδοση που καλλιεργείται στη Βιένη τα τελευταία 160 χρόνια και την οποία η γενιά της λεγόμενης «ιστορικής ερμηνείας» έχει θέσει υπό αμφισβήτηση.

Η Τρίτη Συμφωνία του Μπετόβεν, σε Μι ύφεση μείζονα, έργο 55, που ο συνθέτης άρχισε να τη γράφει το 1803 και την αποπεράτωσε την άνοιξη του 1804, είναι μία από τις μεγαλύτερες αποκαλύψεις στην ιστορία του ανθρώπινου πνεύματος. Η επινόηση, η μορφοποίηση των θεμάτων, η τέχνη της προπαρασκευής και των μεταβάσεων είναι μόνο σύμβολα μιας εσωτερικής ιδέας.

Όταν η Συμφωνία παρουσιάστηκε πρώτη φορά, στο αρχοντικό του Λόμπκοβιτς, ο Μπετόβεν την είχε συνδυασμένη με τη μορφή του Μεγάλου Ναπολέοντα που τον θεωρούσε όχι μόνο κληρονόμο της Γαλλικής Επανάστασης, αλλά μια πολιτική διάνοια που μπορούσε να διαδραματίσει μεγάλο ρόλο στις πολιτικές και κοινωνικές ανακατατάξεις οι οποίες είχαν θεμελιωθεί στα ιδανικά της γαλλικής Révolution: Liberté, Egalité, Fraternité (Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη). Αυτές οι τρεις ενάρετες ιδέες συνδυασμένες με τα χρώματα της γαλλικής σημαίας, είχαν αποτελέσει το έναυσμα του οργισμένου πλήθους που ξεσηκώθηκε διψασμένο για ελευθερία, κερδίζοντάς την όμως στο τέλος με αίμα και πολλές θυσίες.

O Άντον Σίντλερ, μαθητής, φίλος και γραμματέας του Μπετόβεν διηγείται ότι είχε ακούσει τον συνθέτη να εκφράζει την επιθυμία να γράψει ένα έργο «αφιερωμένο στη δόξα του Βοναπάρτη, υποστηρικτή των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της Ελευθερίας». Όταν τελείωσε λοιπόν αυτό το μεγαλειώδες έργο, σημείωσε στο εξώφυλλο τον τίτλο «Βοναπάρτης» και συμπλήρωσε στα ιταλικά: "Sinfonia grande intitolata Bonaparte" («Μεγάλη συμφωνία με τίτλο Bonaparte»).

Όταν όμως, όπως διηγείται ο μαθητής του Φέρντιναντ Ρις που του έφερε τα νέα, ο Μπετόβεν έμαθε πως ο Ναπολέων στέφθηκε αυτοκράτορας, ξέσπασε με οργή λέγοντας: «Ώστε δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Τώρα κι αυτός θα ποδοπατήσει όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα, υποκύπτοντας μόνο στις φιλοδοξίες του. Θα τοποθετήσει τον εαυτό του πάνω από κάθε άλλον και θα γίνει τύραννος». Στη συνέχεια, έξυσε το όνομα του Ναπολέοντα από την πρώτη σελίδα με τον τίτλο της συμφωνίας του, τόσο βίαια, που έκανε μια τρύπα στο χαρτί.

Αργότερα σημείωσε σ' αυτή την πρώτη σελίδα τον τίτλο "Sinfonia Eroica" και από κάτω στα ιταλικά και πάλι "Per festeggiar il sovennire d’un grand uomo" («Για να εγκωμιαστεί η μνήμη ενός μεγάλου ανδρός»). Η σελίδα σώζεται στο Beethoven Eroicahaus της Βιένης.

Πηγές: Κωστής Γαϊτάνος (Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος), Blog Th A P, Φώτης Καλιαμπάκος (Ελευθεροτυπία)



CHRISTIAN THIELEMANN CONDUCTS LUDWIG VAN BEETHOVEN

Ludwig van Beethoven (1770-1827)

♪ Symphony No.3 in E flat major, Op.55 "Eroica" (1804)

i. Allegro con brio
ii. Marcia funebre: Adagio assai in C minor
iii. Scherzo: Allegro vivace
iv. Finale: Allegro molto

Wiener Philharmoniker
Conductor: Christian Thielemann

Wiener Musikverein, March 2009

(HD 1080p)

Uploaded on Youtube for the Blog "Faces of Classical Music"


Beethoven completed this work in 1804; it was introduced privately in Vienna, chez Prince Lobkowitz, to whom it is dedicated. Beethoven also conducted the public premiere on April 7, 1805, in the Theater-an-der-Wien. Despite everything written to the contrary, the Sinfonia eroica was never a "portrait" of Napoleon Bonaparte, although Beethoven did plan to dedicate it to the charismatic Corsican "First Consul of France". He went into a rage, however, when a pupil, Ferdinand Ries, brought news in May 1804 that Napoleon had crowned himself Emperor. According to Ries, Beethoven shouted that the General was only "an ordinary human being, [and] went to the table, took hold of the title page, tore it in two, and threw it on the floor".

A different story posits that Beethoven erased the Napoleonic dedication from a copy made in August 1804 and entitled Sinfonia grande. In fact, Sinfonia eroica did not appear as the work's title until publication in 1806.

What Beethoven never told Ries was that Prince Lobkowitz, before May 1804, had proffered a handsome fee in exchange for the dedication, which Napoleon's subsequent arrogance made possible. Or that Beethoven realized the advantage in bringing with him a Sinfonia Bonaparte when a Parisian trip was proposed later on (but never materialized). It was conductor Arturo Toscanini who put everything into perspective 50-odd years ago: "Some say Napoleon, some say Hitler, some say Mussolini; for me it is Allegro con brio".

The sheer length of the Eroica's first movement was revolutionary – an opening movement of 691 measures, plus an exposition repeat of 151 measures. No less revolutionary was Beethoven's jarring C sharp at the end of a main theme in E flat major – indeed it is an E flat arpeggio. Not until the recapitulation does that C sharp become D flat enharmonically. It is in this movement that the long-range harmonic connections explored over the course of the Romantic era have their real start; the movement is heroic mainly in the vastness of its reach.

A "Funeral March" slow movement was hardly revolutionary, but the span of his C minor slow movement, in rondo form, was unprecedented, and so was its range of emotions from outright grief to C major solace. Although "hunt" music in the third-movement Trio may have startled the Eroica's first audience after funerary tragedy on an unprecedented scale, hunting music in Beethoven's time was even more modish than funeral marches. However, he used it for more than mere surprise in the midst of an onrushing and sometimes raucous scherzo (thereby banishing minuets and Ländlers until the symphonies of Bruckner and Mahler). Psychologically he needed sunshine after so much weighty, solemn music.

He was also setting up a racy finale – a set of variations including a fugue that detractors ever since have called a falling-off of inspiration. This kind of argument ignores, however, not only what preceded the Eroica historically – Bach's Goldberg Variations for example – but also Beethoven's own ennoblement of the form. He had already used the legato second theme of his Eroica finale in The Creatures of Prometheus (ballet music of 1800), in an 1802 Contredanse, and as the subject of 15 keyboard variations that same year (Op.35), subtitled Eroica once the symphony had been published. A never-ending wonder is the viability of this subject after so much use. Beethoven's range of invention in the symphonic finale of 1804 – from hymnody to humor, from fugue to dance, culminating in a Presto coda – successfully freed the listener from the gripping, even shocking drama that has stalked his first and second movements.

Source: Roger Dettmer (allmusic.com)













See also

Ludwig van Beethoven: Symphony No.7 in A major – Wiener Philharmoniker, Christian Thielemann (HD 1080p)

Ludwig van Beethoven: Symphony No.6 in F major "Pastoral" – Wiener Philharmoniker, Christian Thielemann (HD 1080p)

Ludwig van Beethoven: Symphony No.5 in C minor – Wiener Philharmoniker, Christian Thielemann (HD 1080p)

Ludwig van Beethoven: Symphony No.4 in B flat major – Wiener Philharmoniker, Christian Thielemann (HD 1080p)

Ludwig van Beethoven: Symphony No.2 in D major – Wiener Philharmoniker, Christian Thielemann (HD 1080p)

Ludwig van Beethoven: Symphony No.1 in C major – Wiener Philharmoniker, Christian Thielemann (HD 1080p)


Staatskapelle Dresden. New Year's Eve Concert 2015 – Lang Lang, Rinat Shaham, Lucas Meachem, Christian Thielemann (HD 1080p)


Richard Strauss: Four Last Songs & Alpine Symphony – Anja Harteros, Staatskapelle Dresden, Christian Thielemann


Wagner Birthday Gala – Jonas Kaufmann, Staatskapelle Dresden, Christian Thielemann (HD 1080p)


No comments:

Post a Comment