Ilya Rashkovskiy

Ilya Rashkovskiy
Ilya Rashkovskiy (b. 1984), pianist

Saturday, December 21, 2013

Wolfgang Amadeus Mozart: The Magic Flute (2006) – A Film by Kenneth Branagh

Το ώριμο πια παιδί-θαύμα της έβδομης τέχνης, λάτρης του Σαίξπηρ και σεναριογράφος, σκηνοθέτης και ηθοποιός Κένεθ Μπράνα μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το κύκνειο άσμα του Μότσαρτ και ίσως τη δημοφιλέστερη όπερα όλων των εποχών, τον «Μαγικό Αυλό». Η αιώνια σύγκρουση του καλού με το κακό, διαχρονικές αξίες και ανθρώπινα δικαιώματα, τυλιγμένα σε ατμόσφαιρα παραμυθιού, από έναν δημιουργό που έχει ήδη καταθέσει στη μεγάλη οθόνη τις εξαιρετικές του ικανότητες. Το αριστούργημα του μεγαλοφυούς Μότσαρτ σε μία μεθυστική κινηματογραφική εμπειρία.

Την παραμονή του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ένα μαγικό δράμα αρχίζει να εκτυλίσσεται όταν ο Ταμίνο ξεκινά ένα επικίνδυνο ταξίδι αναζητώντας την αγάπη, το φως και την ειρήνη σε έναν κόσμο μολυσμένο από το σκοτάδι, τον θάνατο και την καταστροφή. Μία ανατριχιαστική ησυχία κατεβαίνει από ένα τοπίο που ακόμα δεν έχει αγγίξει ο πόλεμος, καθώς ο Ταμίνο και οι συμπολεμιστές του περιμένουν ανήσυχοι το σύνθημα για να ριχτούν στη μάχη. Στο χάος που ακολουθεί, ο Ταμίνο μεταφέρεται σε έναν κόσμο από λυκόφως, μεταξύ ονείρου και εφιάλτη, όπου και διασώζεται από βέβαιο θάνατο με τη βοήθεια τριών νοσοκόμων. Όταν ο Παπατζένο εμφανίζεται στο προσκήνιο και προσπαθεί να κερδίσει αυτός την τιμή της διάσωσης του Ταμίνο, οι Αδερφές στέλνουν τους δύο στρατιώτες σε μία θανάσιμη αποστολή. Πρέπει να σώσουν την Παμίνα, την αξιολάτρευτη κόρη της Βασίλισσας της Νύχτας, που την έχει απαγάγει ο Σκοτεινός Λόρδος Ζαράστρο. Ακολουθεί μία θεαματική μουσική περιπέτεια, όπου το πεπρωμένο ενός αγαπημένου ζευγαριού μπορεί να καθορίσει τη μοίρα των εθνών και τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων.

ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΟΨΕΙΣ ► ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791)

The Magic Flute

A Film by Kenneth Branagh

Ελληνικοί υπότιτλοι — Greek subtitles

Το βίντεο αυτό δεν είναι πλέον διαθέσιμο λόγω υποβολής αξίωσης πνευματικών δικαιωμάτων από το χρήστη Revolver Entertainment 
This video is no longer available due to a copyright claim submission by the user Revolver Entertainment


Χωρίς υπότιτλους — No subtitles

Το βίντεο αυτό δεν είναι πλέον διαθέσιμο λόγω υποβολής αξίωσης πνευματικών δικαιωμάτων από το χρήστη Revolver Entertainment 
This video is no longer available due to a copyright claim submission by the user Revolver Entertainment


Joseph Kaiser, Tamino
Benjamin Jay Davis, Papageno
Amy Carson, Pamina
René Pape, Sarastro
Lyubov Petrova, Queen of the Night
Tom Randle, Monostatos
Silvia Moi, Papagena
Liz Smith, Old Papagena
Teuta Koco & Louise Callinan & Kim-Marie Woodhouse, The Three Ladies
William Dutton & Luke Lampard & Jamie Manton, The Three Boys

Chamber Orchestra or Europe
Μουσική διεύθυνση: James Conlon

Libretto: Emanuel Schikaneder (1751-1812)
Διασκευή για την οθόνη: Kenneth Branagh
Αγγλικό λιμπρέτο και διάλογοι: Stephen Fry
Σενάριο: Kenneth Branagh & Stephen Fry

Πρεμιέρα: Σεπτέμβριος 2006 (Toronto International Film Festival)
Διάρκεια 133 λεπτά
Γλώσσα: Αγγλικά (Language: English)

Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου
High definition video with high quality audio

(HD 1080p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog: Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής (Faces of Classical Music)


Ήταν η φιλοδοξία του Σερ Πίτερ Μουρ να βγάλει την όπερα από το σπίτι της όπερας και να την κάνει να φτάσει σ' ένα ευρύτερο κοινό, που οδήγησε σε αυτήν τη νέα κινηματογραφική εκδοχή του «Μαγικού Αυλού», στην αγγλική γλώσσα. Το αριστούργημα του Μότσαρτ έχει συγκεντρώσει τεράστια απήχηση και έχει συγκινήσει κάθε είδους κοινό, νέους και μεγαλύτερους, από τότε που ανέβηκε για πρώτη φορά στη σκηνή, το 1791. Η ρομαντική και περιπετειώδης ιστορία της συγκεκριμένης όπερας σε συνδυασμό με τα θέματα της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης που θίγει, μαζί με την παγκόσμια δημοτικότητα του Μότσαρτ, έχουν κάνει την όπερα να είναι μία από τις σημαντικότερες και πιο αγαπημένες όλων των εποχών. Αν και οι χρηματοδότες της ταινίας – το ίδρυμα Πίτερ Μουρς – είχαν υπόψη τους έναν αριθμό από ενδεχόμενους σκηνοθέτες για να αναλάβουν την ταινία, ήταν η καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία του Κένεθ Μπράνα με τις κινηματογραφικές διασκευές των έργων του Σαίξπηρ ("Henry V", "Much Ado About Nothing", "Hamlet") που τους έπεισε ότι αυτός ήταν ο σκηνοθέτης που θα μπορούσε να δώσει ζωή στο συγκεκριμένο έργο.

Όπως εξηγεί ο παραγωγός Πιερ-Ολιβιέ Μπάρντετα: «Απευθύνθηκα στον Κένεθ Μπράνα για τον προφανή λόγο ότι είναι εξαιρετικά δημιουργικός στο να διασκευάζει θεατρικά έργα σε επιτυχημένες κινηματογραφικές ταινίες όπως έκανε με αυτά του Σαίξπηρ. Έπρεπε να κάνουμε ακριβώς το ίδιο με αυτήν την όπερα, μία μεταγραφή από το ένα μέσο στο άλλο, γιατί ο κινηματογράφος και η όπερα απέχουν πολύ μεταξύ τους.» Η ενέργεια και το πάθος του Μπράνα αποτελούσαν εγγύηση ότι αυτή η καινούρια εκδοχή του «Μαγικού Αυλού» θα είχε τη δυναμική να μεταμορφωθεί σε μία θαυμάσια κινηματογραφική εμπειρία, που να κόβει την ανάσα με το καλλιτεχνικό της μέγεθος και που σε επίπεδο θεματολογίας να κερδίζει με τον συνδυασμό αυθεντικής συγκίνησης αλλά και στοιχείων κωμωδίας. Κι όλα αυτά, με βάση τους πιο απίστευτους χαρακτήρες.

Ο Μπράνα προσέγγισε τον φίλο και συνεργάτη του Στίβεν Φράι για να τον βοηθήσει στη δημιουργία ενός νέου, αγγλικού λιμπρέτου. Η πρόκληση για τον Φράι ήταν μεγάλη. Έπρεπε να προσαρμόσει το λιμπρέτο στο σήμερα, αποκαλύπτοντας παράλληλα την εγγενή κωμική φύση της όπερας. Και μάλιστα, έπρεπε να βρει στίχους με το πιο κατάλληλο μέτρο και ρυθμό για ένα κείμενο που αρχικά είχε γραφτεί στα γερμανικά.


Ο Μπράνα έφερε στο πρότζεκτ ένα αξιόλογο επιτελείο συντελεστών με τους οποίους είχε συνεργαστεί και στο παρελθόν με αξιώσεις αλλά και καστ εξοικειωμένο με την όπερα και τις αρχές της. Η Λιούμποβ Πέτροβα, που υποδύεται τη Βασίλισσα της Νύχτας, παρατηρεί: «Το να δουλεύεις με τον Κένεθ Μπράνα είναι μία μοναδική εμπειρία. Το ότι είμαι τραγουδίστρια όπερας δεν μου επιτρέπει να σκάψω τόσο βαθιά στον χαρακτήρα και να αναλύσω την κάθε του λέξη, το κάθε του συναίσθημα και να συζητώ όλη την εξέλιξή του με τον σκηνοθέτη. Με τον Κένεθ Μπράνα είχα όλες αυτές τις ευκαιρίες...» Ο ίδιος ο σκηνοθέτης θυμάται: «Οι προκλήσεις που αντιμετώπισα είχαν πολλά κοινά με αυτές των έργων του Σαίξπηρ: το να μεταφέρεις σπουδαία τέχνη σε ένα άλλο μέσο χωρίς να χάσεις την ουσία και τη μαγεία της. Ο «Μαγικός Αυλός» έχει ανέβει στη σκηνή με τόσο διαφορετικά σκηνικά σαν κι αυτά του «Άμλετ». Τον έχουμε δει στο φεγγάρι, στο τσίρκο, στο Στόουνχετζ, στην παραλία. Ένα κλειδί για μένα, ανεξαρτήτως σκηνικού ή προσέγγισης, είναι η αλήθεια στην ερμηνεία – ανεξάρτητα από τις τεχνικές δυσκολίες που σου δημιουργεί η πρώτη ύλη, είτε είναι Μότσαρτ είτε είναι Σαίξπηρ...»

Επιλέγοντας να μπερδέψει τους λάτρεις της παράδοσης, ο Μπράνα έστησε τη δική του εκδοχή της όπερας, στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, σε μία εποχή που η πρώτη παγκόσμια σύγκρουση του βιομηχανοποιημένου κόσμου κατακτούσε τον κόσμο, δείχνοντας την ανυπολόγιστη δύναμη, αποφασιστικότητα και φονική διάθεση των μοντέρνων κοινωνιών. Εξηγώντας αυτήν του την απόφαση ο Μπράνα ανέφερε σχετικά: «Στην καρδιά του Μαγικού Αυλού διερευνάται μία σύγκρουση. Αυτό έχει ενσωματωθεί μουσικά και καθώς εκτυλίσσεται η όπερα ασχολείται με την επίλυση των αντιθέτων που το ένα αντιμάχεται το άλλο: το σκοτάδι πολεμά το φως, η αγάπη πολεμά το μίσος και, στη δική μας περίπτωση, πιο άμεσα, η ειρήνη πολεμά τον πόλεμο. Η προφανής σύγκρουση είναι μεταξύ του Ζαράστρο και της Βασίλισσας της Νύχτας. Δίνοντας στον καθένα ένα οπλοστάσιο και παρουσιάζοντας οπτικά το τοπίο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, δημιουργείται μία ιεράρχηση της δράσης αυτών των χαρακτήρων. Ο μεγάλος πόλεμος παρέχει μία περιοχή κυριολεκτική και μεταφορική που είναι τόσο φορτισμένη και τόσο σύνθετη όσο και η ίδια η όπερα. Είναι επίσης αλήθεια ότι σε αυτή την αποκρουστική περίοδο της ιστορίας μας, η μουσική, το λαϊκό τραγούδι, η ποίηση και το γέλιο ήταν μέρη του μηχανισμού επιβίωσης. Το σκηνικό, επομένως, δίνει τη δυνατότητα στο ρομαντικό στοιχείο αλλά και στο χιούμορ – την κωμική πλευρά της όπερας – να αναπτυχθούν το ίδιο δυναμικά. Τέλος, από την πλευρά της πλοκής, παρέχει τα μέσα για την ανάπτυξη μιας επικής περιπέτειας με μία σίγουρα αγωνιώδη αλλά μαζί και συνεκτική κινηματογραφική αφήγηση.»


Μέχρι τον Μάρτιο του 2005, το καστ των τραγουδιστών όπερας που είχε συγκεντρώσει ο Μπράνα ήταν στη θέση του. Περιλάμβανε ένα διεθνές καστ από ανερχόμενα αστέρια της όπερας όπως τους Τζόζεφ Κάιζερ (Ταμίνο), Μπεν Ντέιβις (Παπατζένο), Σίλβια Μόι (Παπατζένα), Έιμι Κάρσον (Παμίνα), μαζί με τους πιο καταξιωμένους τραγουδιστές Ρενέ Πάπε (Ζαράστρο), Λιούμποβ Πέτροβα (Βασίλισσα της Νύχτας) και Τομ Ραντλ (Μονόστατος). Όλοι μαζί συνέθεσαν μία ομάδα που κάτω από την ιδιαίτερη καθοδήγηση του Μπράνα θα έφερνε τις συνδυασμένες ικανότητές της, ταλέντο και ενθουσιασμό σε αυτή τη φρέσκια αντιμετώπιση του «Μαγικού Αυλού». Σχολιάζοντας τους πρωταγωνιστές του ο Μπράνα, επισημαίνει: «Αν και η εμπειρία τους – με κάποιες εξαιρέσεις – ήταν περιορισμένη, ο ενθουσιασμός και η διαθεσιμότητα σε καινούργιους τρόπους έκφρασης ήταν απεριόριστος. Κατά τη διαδικασία της πρόβας, περάσαμε πολύ χρόνο διαβάζοντας το λιμπρέτο και αναλύοντας την ψυχολογία των χαρακτήρων και των σχέσεών τους πριν αρχίσουμε να το τραγουδάμε. Δουλέψαμε πολύ για να δημιουργήσουμε μία ατμόσφαιρα εμπιστοσύνης. Οι περισσότεροι δεν είχαν δουλέψει ποτέ πριν σε ταινία. Κι εγώ δεν είχα δουλέψει σε όπερα. Ήμασταν όλοι ξένοι, σε ξένη γη. Αυτό σε κάνει ευάλωτο και πρόθυμο να ακούσεις και να μάθεις. Κάναμε πολλά από αυτά...»


Για την Όπερα

«Μόλις επέστρεψα από την όπερα, που ήταν πιο γεμάτη από ποτέ... Αυτό που μου δίνει πάντα τη μεγαλύτερη ικανοποίηση είναι η σιωπηλή επιδοκιμασία. Βλέπεις πια πως αυτή η όπερα γίνεται όλο και πιο δημοφιλής...» Ο Μότσαρτ γράφει στη γυναίκα του Κονστάνς, 7-8 Οκτωβρίου 1791.

Όταν πρωτοπαρουσιάστηκε το 1791, η όπερα του Μότσαρτ «Μαγικός Αυλός» ήταν μία αποκάλυψη μουσικής πρωτοτυπίας και ποικιλίας σε ένα ανυποψίαστο βιενέζικο κοινό. Ανακάλυψαν μία νέα μορφή γερμανικού μουσικού θεάτρου, που ήταν ένας εμπνευσμένος γάμος της μαζικής λαϊκής διασκέδασης με το υψηλό δράμα κύρους που μέχρι τότε απευθυνόταν μονάχα στα λεπτά γούστα των ευγενών και των αυλικών. Το πρώτο κοινό του Μότσαρτ ήταν καταγοητευμένο και μερικές φορές μπερδεμένο από την αφήγηση, τη στιλιστική πολυφωνία και τις εγγενείς αντιφάσεις των ιστοριών της όπερας. Είναι όμως αυτά τα ίδια στοιχεία που εξακολουθούν να συναρπάζουν το σύγχρονο κοινό για περισσότερο από δύο αιώνες μετά.


Ο Κένεθ Μπράνα

Γεννημένος το 1960 στη Βόρεια Ιρλανδία ο Κένεθ Μπράνα κατείχε για πολλά χρόνια τον τίτλο του παιδιού-θαύματος, ενώ σήμερα θεωρείται ολοκληρωμένος δημιουργός από τους λίγους του είδους. Είκοσι τριών χρόνων μπήκε στην ομάδα του Royal Shakespeare Company, όπου και πήρε πρωταγωνιστικούς ρόλους στα έργα "Henry V" και "Romeo and Juliet". Γρήγορα όμως βρήκε τη R.S.C μεγάλη και απρόσωπη και ίδρυσε τη δική του θεατρική εταιρεία με το όνομα Renaissance Theater Company. 29 χρόνων σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στην ταινία "Henry V" με συμπρωταγωνίστρια την τότε σύζυγό του Έμα Τόμσον. Η ταινία τού χάρισε υποψηφιότητες για Όσκαρ Καλύτερου Α΄ Ανδρικού Ρόλου και Καλύτερου Σκηνοθέτη. Το 1993, έφερε και πάλι τον Σαίξπηρ στο προσκήνιο ενός ευρύτερου κοινού με τη μεταφορά τους έργου του "Much Ado About Nothing" στον κινηματογράφο, με ένα all-star πρωταγωνιστικό καστ, περιλαμβανομένων των Ντένζελ Ουάσινγκτον και Κιανού Ριβς. 30 χρόνων εξέδωσε την αυτοβιογραφία του και σκηνοθέτησε – και πρωταγωνίστησε σαν Βίκτορ Φρανκενστάιν – στη μεγάλη παραγωγή "Frankenstein", της Μέρι Σέλεϊ, με τον Ρόμπερτ ντε Νίρο στον ρόλο του τέρατος. Το 1996 ο Μπράνα έγραψε, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε σε μία πολυτελή κινηματογραφική μεταφορά του θρυλικού "Amlet". Τα τελευταία χρόνια έχει πρωταγωνιστήσει σε ταινίες όπως οι "Celebrity", "Wild Wild West", "Alien Love Triangle", "Harry Potter and the Chamber of Secrets", κ.ά.

Πηγή: myfilm.gr


W. A. Mozart:
Die Zauberflöte, K.620 (1791)

The Magic Flute

A Film by Kenneth Branagh

No comments:

Post a Comment