Livestream

Livestream
WATCH LIVE NOW – Richard Strauss: Don Juan, & Burleske in D minor for piano and orchestra | Johannes Brahms: Symphony No.2 in D major – Bertrand Chamayou, Detroit Symphony Orchestra, Fabien Gabel – Live on Livestream

Tuesday, January 07, 2014

Francis Poulenc: Concerto for Organ, Timpani and Strings in G minor – Jelena Bazova, Paul De Meyer

Francis Poulenc (7 Ιανουαρίου 1899 - 30 Ιανουαρίου 1963)

115η επέτειος από τη γέννησή του • 115th anniversary of his birth


Ο Φρανσίς Πουλένκ, με πολλές αναφορές στον Μπαχ, επιλέγει εδώ μια σύνθεση χωρίς παρεμβολές, δημιουργώντας μια διαδοχή από πολλά αντιτιθέμενα επεισόδια, αλλά ωστόσο αλληλοσυνδεόμενα. Για τον μουσικολόγο Ενρί Χελ, αυτό το κοντσέρτο «με μιαν ιδιότροπη ελευθερία και μια μυστική σοβαρότητα, χαράσσει ηχητικές γραμμές που λάμπουν, τρέχουν, μαλακώνουν, για να χαθούν τελικά σε μιαν ατμόσφαιρα άυλης ειρήνης». Ο μουσικολόγος καταλήγει, όσον αφορά στη σολιστική γραφή: «Όλες οι πηγές του οργάνου αξιοποιούνται, όλη η έκταση των ήχων του επιτρέπει στον μουσικό να επιδείξει τη δεξιοτεχνία του με δύναμη ή με εξαιρετική λεπτότητα.»




♪ Concerto for Organ, Timpani and Strings in G minor (1938)

i. Andante
ii. Allegro giocoso
iii. Subito andante moderato
iv. Tempo allegro - Molto agitato
v. Très calme - Lent
vi. Tempo de l'allegro initial
vii. Tempo introduction - Largo

Jelena Bazova, organ

Camera Musicorum Bredana
Διευθύνει ο Paul De Meyer

Ολλανδία, Sacramentskerk Breda, 3 Μαρτίου 2011

(HD 720p)


Ο Φρανσίς Πουλένκ γεννήθηκε στο Παρίσι, όπου ο πατέρας του Emil ήταν διευθυντής της γνωστής φαρμακευτικής εταιρείας Rhône-Poulenc. Η μητέρα του Jenny Royer, ερασιτέχνις πιανίστα, του έδωσε τα πρώτα μαθήματα μουσικής και το ταλέντο του για τη σύνθεση δεν άργησε να φανεί. Κατ' απαίτηση του πατέρα του δεν σπούδασε μουσική, αλλά έλαβε μια γενική εκπαίδευση. Ωστόσο, το 1914 γνωρίζει τον Ricardo Viñes, Καταλανό καθηγητή, ο οποίος τον μυεί στη μουσική της εποχής του. Με την καθοδήγησή του εκτίθεται στη μουσική του Ντεμπυσσύ, του Στραβίνσκι και του Ερίκ Σατί· παράλληλα του γνωρίζει τον Ζαν Κοκτώ, την Μαρσέλ Μεγιέ, τον Ερίκ Σατί, αλλά και τον Νταριούς Μιγιώ.

Το 1915 πεθαίνει η μητέρα του και δύο χρόνια αργότερα ο πατέρας του. Αναγκάζεται να μετακομίσει στο σπίτι της αδερφής του, ενώ χάρη στον παιδικό του φίλο Raymonde Linossier ανακαλύπτει τους λογοτεχνικούς και καλλιτεχνικούς κύκλους του Παρισιού. Γνωρίζεται με τον Λουί Αραγκόν, τον Αντρέ Μπρετόν, τον Πωλ Ελυάρ και τον Γκιγιώμ Απολλιναίρ, από τους οποίους επηρεάζεται βαθιά και το 1917 γράφει το πρώτο του έργο, τη «Μαύρη Ραψωδία», για βαρύτονο και οργανικό σύνολο.


Francis Poulenc, New York 1960
Με τη λήξη του πολέμου γνωρίζεται με τον Μανουέλ ντε Φάλια και με τη βοήθεια του Στραβίνσκι εκδίδει τα πρώτα του έργα. Γράφει κύκλους τραγουδιών σε ποίηση του Απολλιναίρ και του Κοκτώ, οι οποίοι παρουσιάζονται με επιτυχία σε αίθουσες του Παρισιού. Το 1920 σχηματίζεται η Ομάδα των Έξι, στην οποία γίνεται μέλος· την ομάδα απαρτίζουν και οι Λουί Ντυρέ, Ζωρζ Ωρίκ, Αρτούρ Χόνεγκερ, Νταριούς Μιγιώ, Ζερμέν Ταϊγεφέρ, οι οποίοι θεωρούνται ότι πρεσβεύουν ένα είδος αντίδρασης απέναντι στη μουσική του Ρίχαρντ Βάγκνερ και τον Ιμπρεσιονισμό. Τον επόμενο χρόνο γνωρίζεται με τον Σερζ Ντιαγκίλεβ, διευθυντή των περίφημων Ρωσικών Μπαλέτων. Το πιο σημαντικό γεγονός ωστόσο είναι η έναρξη σπουδών πιάνου με τον Σαρλ Κέχλιν· τα μαθήματα θα κρατήσουν τέσσερα χρόνια και ο Πουλένκ θα μάθει αντίστιξη και αρμονία, κάτι που θα του χρησιμεύσει αργότερα, όταν ασχοληθεί με τη σύνθεση χορωδιακών έργων. Από την ίδια περίοδο προέρχονται το μπαλέτο "Les Biches", η Σονάτα για κλαρινέτο και φαγκότο και η Σονάτα για κόρνο, τρομπέτα και τρομπόνι. Συναντά επίσης τους δωδεκαφθογγιστές Άλμπαν Μπεργκ, Άντον Βέμπερν και Άρνολντ Σένμπεργκ, ενώ η διάσημη τσεμπαλίστα Βάντα Λάντοβσκα του παραγγέλνει ένα κοντσέρτο για τσέμπαλο.

Ήδη μέχρι το 1927 έχει χάσει αρκετούς ανθρώπους από το κοντινό του περιβάλλον· ο χαμός τους αποδεικνύεται μεγάλο πλήγμα για τον ίδιο και συχνά πέφτει σε κατάθλιψη. Αποφασίζει να μετακομίσει σ' ένα εξοχικό σπίτι, κοντά στο Νουαζαί, όπου μπορεί να συνθέτει ανενόχλητος. Λίγα χρόνια αργότερα χάνει την επιστήθια φίλη του Raymonde Linossier, άλλο ένα πλήγμα που τον βυθίζει στο ψυχικό σκοτάδι. Η σχέση του μαζί της είναι ακαθόριστη, καθώς ο Πουλένκ διατηρεί σχέσεις και με τα δύο φύλα· ο μεγάλος του έρωτας είναι ο ζωγράφος Richard Chanlaire, στον οποίο και αφιερώνει το «Αγροτικό Κοντσέρτο» (Concert champêtre). Ο Πουλένκ σε όλη τη διάρκεια της ζωής του βιώνει μια εσωτερική πάλη, προσπαθώντας να συμβιβάσει την έλξη του για το ίδιο φύλο και τις επιταγές της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, της οποίας είναι πιστός από μικρή ηλικία.


Francis Poulenc
Η αντιδιαστολή ανάμεσα στα δύο είναι κάτι που διαφαίνεται στην εξέλιξη του έργου του, καθώς σταδιακά η μουσική του προσλαμβάνει ένα πιο αυστηρό και θλιμμένο ύφος. Το 1936 σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα ο φίλος και συνάδελφος Pierre-Octave Ferroud, γεγονός που τον συντρίβει· το σοκ είναι τόσο μεγάλο που αλλάζει όλο του το είναι και λειτουργεί ως ένα είδος θρησκευτικής αποκάλυψης. Επισκέπτεται το μνήμα της Μαύρης Παρθένου στη Ροκαμαδούρ και έκτοτε αφιερώνεται αποκλειστικά σχεδόν στη σύνθεση θρησκευτικής μουσικής. Μέχρι το 1947, οπότε και επιστρέφει στο Παρίσι, γράφει συστηματικά χορωδιακά κομμάτια, αλλά και άλλα έργα που παρουσιάζονται στο Παρίσι και το Λονδίνο. Ορισμένα μάλιστα διευθύνονται από τη μουσικοπαιδαγωγό Νάντια Μπουλανζέ, ενώ το Κοντσέρτο για δύο πιάνα εκτελείται από τον ίδιο και τον πιανίστα Pierre Bernac. Αρχίζει επίσης περιοδείες στην Αμερική, όπου παίζει και διευθύνει έργα του. Η περιοδεία συνεχίζεται το 1954 στην Αίγυπτο και την υπόλοιπη Ευρώπη, ενώ τον επόμενο χρόνο δέχεται άλλο ένα πλήγμα. Πεθαίνουν οι Αντριέν Μονιέ, Λυσιέν Ρουμπέρ και ο συνθέτης Αρτούρ Χόνεγκερ και μέσα σ' ένα κλίμα βαθιάς θλίψης ολοκληρώνει την όπερα «Διάλογοι των Καρμελιτών».

Το 1963 πεθαίνει από καρδιακή ανακοπή στο σπίτι του στο Παρίσι. Σύμφωνα με τη θέλησή του, η κηδεία είναι απλή, με μουσική υπόκρουση Μπαχ και ενταφιάζεται στο κοιμητήριο Περ Λασαίζ, στον οικογενειακό του τάφο.

Πηγή: Benjamin Ivry, Francis Poulenc, London, Phaidon Press Limited, 1996



Δείτε επίσης – See also

Francis Poulenc: Pièces pour piano – Alexandre Tharaud (Audio video)

No comments:

Post a Comment