Jakub Józef Orliński

Jakub Józef Orliński
Jakub Józef Orliński, countertenor. Photo by M. Sharkey

Friday, March 28, 2014

Copying Beethoven (Trailer)

Την Κυριακή 30 Μαρτίου – On Sunday, March 30

ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΜΠΕΤΟΒΕΝ
COPYING BEETHOVEN
(2006)



Μια ταινία της Ανιέσκα Χόλαντ – A film by Agnieszka Holland

Παίζουν: Εντ Χάρις, Ντιάνε Κρούγκερ, Μάθιου Γκούντι, Φιλίντα Λο, Τζο Άντερσον

Starring: Ed Harris, Diane Kruger, Matthew Goode, Phyllida Law, Joe Anderson

Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου
High definition video with high quality audio

(HD 1080p)


1824. Η Ανν Χολτζ (Νταϊάν Κρούγκερ) καταφθάνει στη Βιένη και προσλαμβάνεται από τον συνθέτη Λούντβιχ βαν Μπετόβεν (Εντ Χάρις) ως γραμματέας του, προκειμένου να καθαρογράψει τις παρτιτούρες της Ένατης Συμφωνίας του. Η Ανν έχει τη δική της φιλοδοξία να γίνει και η ίδια συνθέτρια, κάτι που ο κωφός και δύστροπος Μπετόβεν λοιδορεί. Όμως, η χάρη και οι ικανότητες της Ανν τελικά «κερδίζουν» τον συνθέτη και μαζί ολοκληρώνουν την περίφημη Συμφωνία του. Πολύ όμορφη ταινία ως προς την αναπαράσταση της εποχής και επαρκής αναφορικά με τις ερμηνείες. Κορυφαία η δεκάλεπτη σεκάνς της εισαγωγής της Ενάτης. (monopoli.gr)

A fictionalised exploration of Beethoven's life in his final days working on his Ninth Symphony. It is 1824. Beethoven is racing to finish his new symphony. However, it has been years since his last success and he is plagued by deafness, loneliness and personal trauma. A copyist is urgently needed to help the composer. A fictional character is introduced in the form of a young conservatory student and aspiring composer named Anna Holtz. The mercurial Beethoven is skeptical that a woman might become involved in his masterpiece but slowly comes to trust in Anna's assistance and in the end becomes quite fond of her. By the time the piece is performed, her presence in his life is an absolute necessity. Her deep understanding of his work is such that she even corrects mistakes he has made, while her passionate personality opens a door into his private world.

Friday, March 21, 2014

The Phantom of the Opera at the Albert Hall (2011) – Andrew Lloyd Webber

Στην Όπερα του Παρισιού, ένα μυστηριώδες φάντασμα απειλεί τη νέα διεύθυνση με ό,τι πιο καταστροφικό θα μπορούσε αυτή να φανταστεί: απαιτεί να δοθεί ο πρωταγωνιστικός γυναικείος ρόλος στην άσημη τραγουδίστρια Κριστίν, η οποία είναι η αντικαταστάτρια της ντίβας Καρλότας. Όταν το φάντασμα, κρατώντας το λόγο του, θα απαγάγει την Κριστίν, φέρνοντάς την στο καταφύγιό του, τις υπόγειες κατακόμβες ακριβώς κάτω από τη σκηνή της Όπερας, ο υποκόμης Ραούλ ντε Σανί, ο οποίος είναι παράφορα ερωτευμένος μαζί της, θα προσπαθήσει να τη σώσει…

Το «Φάντασμα της Όπερας» είναι ένα μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Γκαστόν Λερού, το οποίο αφηγείται τη ζωή του περιφρονημένου Έρικ, την εμμονή του με την νεαρή τραγουδίστρια της όπερας Κριστίν Ντααέ, καθώς και τις περιπέτειες του υποκόμη Ραούλ ντε Σανί για να σώσει την αγαπημένη του Κριστίν από τα νύχια του μυστηριώδους άντρα που βρίσκεται κρυμμένος στα υπόγεια της Όπερας του Παρισιού. Τόσα χρόνια μετά την έκδοση του, το κλασικό πλέον κείμενο διαβάζεται με αμείωτο ενδιαφέρον. Μια από τις μεγαλύτερες εκδοτικές επιτυχίες όλων των εποχών, μεταφέρθηκε επανειλημμένως στον κινηματογράφο ενώ το 1986 έγινε μιούζικαλ από τον Andrew Lloyd Webber.

Γιορτάζοντας την 25η συνεχή χρονιά παραστάσεων του θρυλικού πλέον μιούζικαλ στο Λονδίνο, ο παραγωγός Κάμερον Μάκιντος δημιούργησε μια μοναδική, θεαματική παράσταση ειδικά για το Royal Albert Hall και παρουσιάζει το «Φάντασμα της Όπερας» όπως δεν το έχετε ξαναδεί! Εμπνευσμένο από το αρχικό αυθεντικό ανέβασμα του έργου το 1986 και βασισμένο στην κλασική ιστορία της μυστηριώδους, τρομακτικής φιγούρας που κατοικεί στην Όπερα του Παρισιού, το μεγαλειώδες αυτό πλούσιο υπερθέαμα φτιάχτηκε ειδικά για να ζωντανέψει στη σκηνή του φημισμένου Royal Albert Hall που το φιλοξενεί. Για πρώτη φορά με ορχήστρα που αριθμεί πάνω από 200 άτομα κι ένα πλήθος εκλεκτών special guest star, μια επετειακή μουσικο-θεατρική υπερπαραγωγή που δεν πρέπει να χάσετε!

In English, without subtitles



The Phantom of the Opera at the Albert Hall (2011)

Μουσική • Music by Andrew Lloyd Webber

Σκηνοθεσία 
• Directed: Nick Morris
Θεατρική σκηνοθεσία • Stage direction: Laurence Connor

Παραγωγή 
• Produced: Cameron Mackintosh

Πρωταγωνιστούν • Cast
Ramin Karimloo  The Phantom
Sierra Boggess  Christine Daaé
Hadley Fraser – Raoul, Vicomte de Chagny
Wendy Ferguson – Carlotta Giudicelli
Liz Robertson – Madame Giry
Daisy Maywood – Meg Giry
Barry James – Monsieur Richard Firmin
Gareth Snook – Monsieur Gilles André
Wynne Evans – Ubaldo Piangi
Nick Holder – Joseph Buquet
Earl Carpenter – Auctioneer

Royal Albert Hall, 2011

(HD 720p)

Ramin Karimloo, Sierra Boggess













Sierra Boggess, Ramin Karimloo











Ramin Karimloo, Sierra Boggess











Ramin Karimloo, Sierra Boggess











Wendy Ferguson, Barry James (Monsier Firmin)
and Sierra Boggess












Wendy Ferguson (right) plays Carlotta











Wynne Evans (Ubaldo), Wendy Ferguson (Carlotta)
and Gareth Snook (Monsieur Andre)












The Phantom appears at the Masquerade ball













Sierra Boggess











Hadley Fraser













Hadley Fraser and Sierra Boggess.













Ramin Karimloo





















Thursday, March 20, 2014

Sviatoslav Richter: L' Insoumis, Part 2 – A film by Bruno Monsaingeon (HD 1080p)

Σβιατοσλάβ Ρίχτερ (20 Μαρτίου 1915 – 1 Αυγούστου 1997)

99η επέτειος από τη γέννησή του



Sviatoslav Richter (March 20, 1915 – August 1, 1997)

99th anniversary of his birth


«Η ζωή ξετυλίγεται μπροστά μου σαν ένα θέατρο που παρουσιάζει μια σειρά κάπως εξωπραγματικών συναισθημάτων, ενώ τα αντικείμενα της τέχνης είναι πραγματικά για μένα και πάνε κατευθείαν στην καρδιά μου.»

Μέσα από τις αφηγήσεις του ίδιου του Ρίχτερ, η ταινία αποκαλύπτει σημαντικά γεγονότα της ζωής του μεγάλου πιανίστα, τα οποία διαμόρφωσαν την τέχνη και την καριέρα του. Αδημοσίευτο μέχρι σήμερα αρχειακό υλικό, σπάνια βίντεο με τον Ρίχτερ να ερμηνεύει σπουδαία έργα στο πιάνο και μια συνέντευξη με τη «σύντροφό» του, τραγουδίστρια Νίνα Ντόρλιακ, κάνουν αυτή την ταινία ένα μοναδικό ντοκουμέντο για έναν από τους σημαντικότερους πιανίστες του εικοστού αιώνα, την τέχνη του και την εποχή του.

Ο Bruno Monsaingeon έγραψε και σκηνοθέτησε αυτό το γαλλικής παραγωγής ντοκιμαντέρ, διάρκειας 144 λεπτών, για τον Σβιατοσλάβ Ρίχτερ ο οποίος πέθανε την 1η Αυγούστου του 1997. Η ταινία – σε δύο μέρη – αποτελείται από ασπρόμαυρα κινηματογραφικά στιγμιότυπα από τη δεκαετία του 1930, σε συνδυασμό με μεταγενέστερα έγχρωμα βίντεο παραγωγής της Mosfilm. Οι προσωπικές αφηγήσεις από τον Ρίχτερ αποδίδονται σε ψηφιακό βίντεο το οποίο γυρίστηκε δύο χρόνια πριν από το θάνατό του.


Εκτός από τη συμμετοχή της στο Φεστιβάλ κινηματογράφου του Βανκούβερ το 1998, η ταινία έχει αποσπάει πολλά τηλεοπτικά βραβεία.


Οι γλώσσες που ακούγονται στην ταινία είναι ρωσικά, γερμανικά, αγγλικά και γαλλικά. Οι υπότιτλοι στα αγγλικά είναι εξαιρετικά εύληπτοι και δεν απαιτούν ιδιαίτερη γνώση της γλώσσας.


[Το βίντεο αφαιρέθηκε για λόγους «πνευματικών δικαιωμάτων» – The video was removed for "copyright reasons"]

Sviatoslav Richter: L' Insoumis, Part 2

English title: The Enigma, Russian title: Richter niepokorionnyi, German title: Richter der Unbeugsame

A film by Bruno Monsaingeon


Γαλλική παραγωγή, 1998 • French production, 1998

(Νέα έκδοση: 2011 • New edition: 2011)

English subtitles

(HD 1080p)


Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog: Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής (Faces of Classical Music)



Σβιατοσλάβ Ρίχτερ (Δεύτερο Μέρος)

Σύμφωνα με τον ίδιο τον Ρίχτερ το ρεπερτόριο του μπορούσε να συμπληρώσει ογδόντα διαφορετικά προγράμματα, χωρίς να υπολογίζεται η μουσική δωματίου. Και όντως το ρεπερτόριό του είχε εύρος από τον Μπαχ και τον Χαίντελ έως τους Κάρολ Σιμανόβσκι, Άλμπαν Μπεργκ, Άντον Βέμπερν, Ιγκόρ Στραβίνσκι, Μπέλα Μπάρτοκ, Πάουλ Χίντεμιτ, Μπέντζαμιν Μπρίτεν και Τζορτζ Γκέρσουιν, παρόλο που παρέλειπε αρκετά έργα όπως τις «Παραλλαγές Γκόλντμπεργκ» του Μπαχ, τις Σονάτες Νο.21 και Νο.14 καθώς και το Τέταρτο και Πέμπτο Κοντσέρτο για πιάνο του Μπετόβεν, τη Σονάτα για πιάνο σε Λα μείζονα D.959 του Σούμπερτ, το Τρίτο Κοντσέρτο για πιάνο του Προκόφιεφ και το Τρίτο Κοντσέρτο για πιάνο του Ραχμάνινοφ.


Ο Ρίχτερ δούλευε ακούραστα σε νέα κομμάτια. Για παράδειγμα, στα τέλη της δεκαετίας του 1980 έμαθε τις «Παραλλαγές Παγκανίνι και Χαίντελ» του Μπραμς, και τη δεκαετία του 1990 έμαθε μερικές από τις Σπουδές του Κλωντ Ντεμπυσσύ, κάποια από τα Κοντσέρτα για πιάνο του Καμίγ Σαιν-Σανς, κάποια έργα του Τζορτζ Γκέρσουιν, καθώς και Σονάτες του Μπαχ και του Μότσαρτ που προηγουμένως δεν συμπεριελάμβανε στο πρόγραμμά του. Κεντρική θέση στο ρεπερτόριό του είχαν τα έργα του Σούμπερτ, του Ρόμπερτ Σούμαν, του Μπετόβεν, του Μπαχ, του Σοπέν, του Λιστ, του Προκόφιεφ, του Ντεμπυσσύ και πολλών άλλων. Λέγεται ότι είχε αποστηθίσει το Δεύτερο Βιβλίο του «Καλώς Συγκερασμένου Κλειδοκύμβαλου» του Μπαχ σε ένα μήνα. Έπαιξε την πρεμιέρα της Έβδομης Σονάτας για πιάνο του Προκόφιεφ, την οποία έμαθε σε τέσσερεις μέρες, όπως και της Ένατης του ιδίου, η οποία ήταν αφιερωμένη στον Ρίχτερ. Εκτός από τη σόλο καριέρα του, έπαιζε και μουσική δωματίου μαζί με μουσικούς όπως ο Μστισλάβ Ροστροπόβιτς, ο Ρούντολφ Μπαρσάι, ο Νταβίντ Όιστραχ, ο Ολέγκ Κόγκαν, η Ναταλία Γκούτμαν, ο Ζόλταν Κόκσιτς, η Ελίζαμπεθ Λεόνσκαγια, ο Μπέντζαμιν Μπρίτεν και μέλη του Κουαρτέτου Εγχόρδων Μποροντίν. Συνόδευε ακόμα στο πιάνο τραγουδιστές όπως ο Ντίντριχ Φίσερ-Ντισκάου, ο Πέτερ Σράιερ, η Γκαλίνα Πισαρένκο και η σύντροφός του Νίνα Ντόρλιακ.


Ο Ρίχτερ διηύθυνε την πρεμιέρα της Συμφωνίας-Κοντσέρτο για βιολοντσέλο και ορχήστρα του Σεργκέι Προκόφιεφ. Αυτή ήταν και η μοναδική του εμφάνιση ως διευθυντής ορχήστρας. Σολίστ ήταν ο Ροστροπόβιτς, στον οποίο ήταν αφιερωμένο το έργο. Ο Προκόφιεφ αφιέρωσε και τη Σονάτα για τσέλο σε Ντο μείζονα που έγραψε το 1949 στον Ροστροπόβιτς, η πρεμιέρα της οποίας έγινε μαζί με τον Ρίχτερ το 1950. Ο Ρίχτερ ήταν υποφερτός τσελίστας και ο Ροστροπόβιτς καλός πιανίστας και έτσι σε μία συναυλία στη Μόσχα, στην οποία ο Ρίχτερ στο πιάνο συνόδευε τον Ροστροπόβιτς, αντάλλαξαν όργανα για ένα μέρος του προγράμματος.

Ο Ρίχτερ εξηγούσε τον τρόπο με τον οποίο έπαιζε πιάνο ως εξής: «Ο ερμηνευτής στην πραγματικότητα είναι απλώς εκτελεστής, μεταφέρει κατά γράμμα τις προθέσεις του συνθέτη. Δεν προσθέτει κάτι που δεν υπάρχει ήδη. Αν είναι ταλαντούχος, μας επιτρέπει να ρίξουμε μια φευγαλέα ματιά στην αλήθεια του έργου». Ή, παρομοίως: «Δεν είμαι εντελώς ηλίθιος, αλλά είτε από αδυναμία είτε από τεμπελιά δεν έχω ταλέντο στη σκέψη. Ξέρω μόνο πως να αντικατοπτρίζω, είμαι καθρέφτης... Αιωρούμαι στα κύματα της τέχνης και της ζωής και ποτέ δεν ξέρω πώς ακριβώς να διαχωρίσω τι ανήκει στο καθένα και τι είναι κοινό και στα δύο. Η ζωή ξετυλίγεται μπροστά μου σαν ένα θέατρο που παρουσιάζει μια σειρά κάπως εξωπραγματικών συναισθημάτων, ενώ τα αντικείμενα της τέχνης είναι πραγματικά για μένα και πάνε κατευθείαν στην καρδιά μου».


Η θέση του Ρίχτερ ότι οι μουσικοί θα έπρεπε να «αποδίδουν τις προθέσεις του συνθέτη κατά γράμμα», τον οδήγησε στο να είναι κριτικός απέναντι στους άλλους και ιδίως στον εαυτό του. Μετά από ένα ρεσιτάλ του Murray Perahia, όπου ο Perahia ερμήνευσε την Τρίτη Σονάτα για πιάνο του Σοπέν χωρίς να τηρήσει την επανάληψη του πρώτου μέρους, ο Ρίχτερ του ζήτησε στα παρασκήνια να του εξηγήσει αυτή την παράλειψη. Παρομοίως, όταν συνειδητοποίησε ότι για δεκαετίες έπαιζε μία νότα λάθος στο Ιταλικό Κοντσέρτο του Μπαχ, επέμεινε ώστε η ακόλουθη αποποίηση-απολογία να τυπώνεται έκτοτε στο CD που περιείχε την ερμηνεία: «Μόλις τώρα, και με μεγάλη του λύπη, ο Σβιατοσλάβ Ρίχτερ συνειδητοποίησε ότι πάντα έκανε λάθος στο τρίτο μέτρο από το τέλος του δευτέρου μέρους του Ιταλικού Κοντσέρτου. Στην πραγματικότητα και για σαράντα χρόνια – και κανείς μουσικός ή τεχνικός δεν του το υπέδειξε ποτέ – έπαιζε Φα δίεση αντί για Φα. Το ίδιο λάθος υπάρχει και σε προηγούμενη ηχογράφηση του Ρίχτερ της δεκαετίας του 1950».

Παρά το μεγάλο εύρος της δισκογραφίας του, ο Ρίχτερ απεχθανόταν τη διαδικασία της ηχογράφησης, και έτσι το μεγαλύτερο μέρος της προέρχεται από ζωντανές ηχογραφήσεις. Οι ηχογραφήσεις από τα ρεσιτάλ του της Μόσχας (1948), της Βαρσοβίας (1954), της Σόφιας (1958), της Νέας Υόρκης (1960), της Λειψίας (1963), του Άλντεμπουρ (διάφορες χρονιές), της Πράγας (διάφορες χρονιές), του Σάλτσμπουργκ (1977) και του Άμστερνταμ (1986), θεωρούνται μερικά από τα καλύτερα τεκμήρια των ερμηνειών του, καθώς και πολλές άλλες ζωντανές ηχογραφήσεις που εκδόθηκαν πριν και μετά τον θάνατό του, από εταιρείες όπως η Music & Arts, η BBC Legends, η Philips, η Russian Revelation, και πιο πρόσφατα η Ankh productions. Εντούτοις, παρά την απέχθειά του για το στούντιο, ο Ρίχτερ έπαιρνε τη διαδικασία της ηχογράφησης αρκετά σοβαρά. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια μιας ηχογράφησης της Φαντασίας σε Ντο μείζονα, έργο 15, του Σούμπερτ, για την οποία χρησιμοποιούσε ένα πιάνο Bösendorfer, αφού άκουσε τις ταινίες, μην έχοντας μείνει καθόλου ικανοποιημένος από την εκτέλεσή του, είπε «Νομίζω ότι θα το ξανακάνουμε σε Steinway».


Σύμφωνα με το άρθρο "Sviatoslav Richter, A Discography" του 1983, των Falk Schwartz και John Berrie, ο Ρίχτερ είχε ανακοινώσει το 1970 την πρόθεσή του να ηχογραφήσει το σύνολο του ρεπερτορίου του «σε 50 περίπου δίσκους». Αυτό το εγχείρημα των «απάντων» του Ρίχτερ δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, εντούτοις κυκλοφόρησαν δώδεκα LP μεταξύ 1970 και 1973 τα οποία εν συνεχεία επανακυκλοφόρησαν από την Olympia (10 CD, διάφοροι συνθέτες) και την RCA («Καλώς Συγκερασμένο Κλειδοκύμβαλο» του Μπαχ). Το 1961, η ηχογράφηση του Δεύτερου Κοντσέρτου για πιάνο του Μπραμς με σολίστ τον Ρίχτερ και τη Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγου υπό τη διεύθυνση του Έριχ Λάινσντορφ κέρδισε το Βραβείο Γκράμι για την Καλύτερη Κλασική Ερμηνεία. Αυτή η εκτέλεση θεωρείται ακόμη ορόσημο (παρόλο που ο ίδιος ο Ρίχτερ ισχυρίστηκε ότι δεν ήταν ικανοποιημένος) όπως άλλωστε και οι ηχογραφήσεις (σε στούντιο) της Φαντασίας σε Ντο μείζονα, έργο 15, του Σούμπερτ, των δύο Κοντσέρτων για πιάνο του Φραντς Λιστ, του Δεύτερου Κοντσέρτου για πιάνο του Σεργκέι Ραχμάνινοφ, και της Τοκάτας του Ρόμπερτ Σούμαν, ανάμεσα σε πολλά άλλα.


Mstislav Rostropovich, Dmitri Shostakovich
& Sviatoslav Richter (1968)














Sviatoslav Richter & Leonard Bernstein




























Sviatoslav Richter: L' Insoumis, Part 1

Wednesday, March 19, 2014

Sviatoslav Richter: L' Insoumis, Part 1 – A film by Bruno Monsaingeon (HD 1080p)

Σβιατοσλάβ Ρίχτερ (20 Μαρτίου 1915 – 1 Αυγούστου 1997)

99η επέτειος από τη γέννησή του



Sviatoslav Richter (March 20, 1915 – August 1, 1997)

99th anniversary of his birth


ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΟΨΕΙΣ ► ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

Μέσα από τις αφηγήσεις του ίδιου του Ρίχτερ, η ταινία αποκαλύπτει σημαντικά γεγονότα της ζωής του μεγάλου πιανίστα, τα οποία διαμόρφωσαν την τέχνη και την καριέρα του. Αδημοσίευτο μέχρι σήμερα αρχειακό υλικό, σπάνια βίντεο με τον Ρίχτερ να ερμηνεύει σπουδαία έργα στο πιάνο και μια συνέντευξη με τη «σύντροφό» του, τραγουδίστρια Νίνα Ντόρλιακ, κάνουν αυτή την ταινία ένα μοναδικό ντοκουμέντο για έναν από τους σημαντικότερους πιανίστες του εικοστού αιώνα, την τέχνη του και την εποχή του.

Ο Bruno Monsaingeon έγραψε και σκηνοθέτησε αυτό το γαλλικής παραγωγής ντοκιμαντέρ, διάρκειας 144 λεπτών, για τον Σβιατοσλάβ Ρίχτερ ο οποίος πέθανε την 1η Αυγούστου του 1997. Η ταινία – σε δύο μέρη – αποτελείται από ασπρόμαυρα κινηματογραφικά στιγμιότυπα από τη δεκαετία του 1930, σε συνδυασμό με μεταγενέστερα έγχρωμα βίντεο παραγωγής της Mosfilm. Οι προσωπικές αφηγήσεις από τον Ρίχτερ αποδίδονται σε ψηφιακό βίντεο το οποίο γυρίστηκε δύο χρόνια πριν από το θάνατό του.


Εκτός από τη συμμετοχή της στο Φεστιβάλ κινηματογράφου του Βανκούβερ το 1998, η ταινία έχει αποσπάει πολλά τηλεοπτικά βραβεία.


Οι γλώσσες που ακούγονται στην ταινία είναι ρωσικά, γερμανικά, αγγλικά και γαλλικά. Οι υπότιτλοι στα αγγλικά είναι εξαιρετικά εύληπτοι και δεν απαιτούν ιδιαίτερη γνώση της γλώσσας.


[Το βίντεο αφαιρέθηκε για λόγους «πνευματικών δικαιωμάτων» – The video was removed for "copyright reasons"]

Sviatoslav Richter: L' Insoumis, Part 1

English title: The Enigma, Russian title: Richter niepokorionnyi, German title: Richter der Unbeugsame

A film by Bruno Monsaingeon


Γαλλική παραγωγή, 1998 • French production, 1998
(Νέα έκδοση: 2011 • New edition: 2011)

English subtitles

(HD 1080p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog: Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής (Faces of Classical Music)


Σβιατοσλάβ Ρίχτερ (Πρώτο Μέρος)

Ο Ρίχτερ γεννήθηκε στο Ζίτομιρ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σήμερα στην Ουκρανία) από Γερμανό πατέρα και Ρωσίδα μητέρα. Μεγάλωσε στην Οδησσό, και παρόλο που ο πατέρας του, που ήταν πιανίστας και οργανίστας, και ένας Τσέχος αρπίστας μαθητής του, του παρείχαν τη βασική του εκπαίδευση, ήταν εν γένει αυτοδίδακτος. Ακόμα και σε πρόωρη ηλικία ήταν εξαιρετικός στο παίξιμο πρίμα βίστα και συχνά εξασκούνταν με τοπικούς θιάσους όπερας και μπαλέτου. Σε ηλικία 15 ετών ξεκίνησε να δουλεύει στο Θέατρο Όπερας και Μπαλέτου της Οδησσού συνοδεύοντας στο πιάνο τις πρόβες.

Στις 19 Μαρτίου 1934 ο Ρίχτερ έδωσε το πρώτο του ρεσιτάλ στη Λέσχη Μηχανικών της Οδησσού. Τρία χρόνια αργότερα αποφάσισε να ξεκινήσει κανονικές σπουδές στο πιάνο στον διάσημο πιανίστα και δάσκαλο πιάνου, Χάινριχ Νόιχαους, στο Ωδείο της Μόσχας. Κατά τη διάρκεια της ακρόασης του Ρίχτερ από τον Νόιχαους, ο τελευταίος φέρεται να ψιθύρισε σε έναν μαθητή του: «ο άνθρωπος είναι ιδιοφυΐα». Παρόλο που ο Νόιχαους δίδαξε πολλούς μεγάλους πιανίστες, όπως ο Εμίλ Γκίλελς και ο Ράντου Λούπου, λέγεται ότι θεωρούσε τον Ρίχτερ ως «τον ιδιοφυή μαθητή, τον οποίο περίμενε όλη του την ζωή», ενώ παράλληλα παραδεχόταν ότι δεν του δίδαξε «σχεδόν τίποτα».

Νωρίς στην καριέρα του, ο Ρίχτερ, προσπάθησε να επιδοθεί στη σύνθεση, και φαίνεται ότι έπαιξε και μερικές συνθέσεις του στην ακρόαση για τον Νόιχαους. Τα παράτησε όμως λίγο μετά την άφιξή του στη Μόσχα. Αρκετά χρόνια αργότερα, εξήγησε αυτή του την απόφαση λέγοντας ότι «ίσως ο καλύτερος τρόπος που μπορώ να το εξηγήσω είναι ότι δεν έβλεπα κάποιο σκοπό στο να προσθέσω όλη αυτή την κακή μουσική στον κόσμο».

Ο Ρίχτερ ήταν ομοφυλόφιλος και, ενώ ο σεξουαλικός του προσανατολισμός ήταν κοινό μυστικό στον σοβιετικό μουσικό κόσμο, αυτή του η συμπεριφορά ήταν παράνομη και ποινικά κολάσιμη βάσει του σοβιετικού νόμου. Αυτό συνετέλεσε στην τάση του Ρίχτερ για απομόνωση. Δεν έδινε ποτέ συνεντεύξεις και ποτέ δεν συζητούσε δημοσίως την προσωπική του ζωή. Το 1945, ο Ρίχτερ γνώρισε και συνόδευσε σε ένα ρεσιτάλ τη σοπράνο Νίνα Ντόρλιακ, η οποία ήταν δέκα χρόνια μεγαλύτερή του. Από τότε παρέμειναν ζευγάρι μέχρι το θάνατο, παρόλο που δεν παντρεύτηκαν ποτέ.

Το 1949 έλαβε το Βραβείο Στάλιν, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα εκτεταμένες περιοδείες στη Ρωσία, την Ανατολική Ευρώπη και την Κίνα. Οι πρώτες συναυλίες του Ρίχτερ εκτός Σοβιετικής Ένωσης έγιναν στην Τσεχοσλοβακία το 1950. Το 1952 προσκλήθηκε να υποδυθεί τον Φραντς Λιστ στο ριμέικ της ταινίας για τη ζωή του Μιχαήλ Γκλίνκα, «Ο συνθέτης Γκλίνκα». Τον ομώνυμο ρόλο έπαιξε ο Μπορίς Σμιρνόφ. Το 1960, παρόλο που είχε την φήμη ότι ήταν αδιάφορος για τα πολιτικά, αψήφισε τις αρχές και έπαιξε στην κηδεία του Μπορίς Παστερνάκ. (Είχε παίξει την πρώτη σονάτα για βιολί του Σεργκέι Προκόφιεφ, μαζί με τον Νταβίντ Όιστραχ, στην κηδεία του Στάλιν το 1953).

Ο Ρίχτερ έκανε την πρώτη του περιοδεία στις ΗΠΑ το 1960 και στην Αγγλία και τη Γαλλία το 1961. Έγινε αρχικά γνωστός στη Δύση από ηχογραφήσεις της δεκαετίας του 1950. Ένας από τους πρώτους υποστηρικτές του Ρίχτερ στη Δύση ήταν ο Εμίλ Γκίλελς, ο οποίος κατά την πρώτη του περιοδεία στις ΗΠΑ, όπου έλαβε πολύ εγκωμιαστικές κριτικές, δήλωσε: «Περιμένετε μέχρι να ακούσετε και τον Ρίχτερ». Οι πρώτες συναυλίες του Ρίχτερ στη Δύση έγιναν το Μάιο του 1960, που του επετράπη να παίξει στη Φινλανδία, και στις 15 Οκτωβρίου του 1960, που έπαιξε το Δεύτερο κοντσέρτο για πιάνο του Γιοχάνες Μπραμς συνοδευόμενος από τη Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγου υπό την διεύθυνση του Έριχ Λάινσντορφ με μεγάλη επιτυχία. Στην κριτική της, η διάσημη μουσικοκριτικός της Chicago Tribune, Κλώντια Κάσιντι, η οποία ήταν γνωστή για τις σκληρές κριτικές σε καθιερωμένους καλλιτέχνες, θυμόταν ότι ο Ρίχτερ ανέβηκε στη σκηνή δείχνοντας διστακτικός και ευάλωτος (σαν να επρόκειτο να τον καταβροχθίσουν), αλλά μετά κάθισε στο πιάνο εκτελώντας την «παράσταση της ζωής του». Η περιοδεία του στις Ηνωμένες Πολιτείες τέλειωσε με μία σειρά συναυλιών στο Κάρνεγκι Χολ. Εντούτοις ο Ρίχτερ ισχυρίστηκε ότι δεν του άρεσε να παίζει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά από ένα περιστατικό το 1970 στο Alice Tully Hall της Νέας Υόρκης, όπου η συναυλία του με τον Νταβίντ Όιστραχ διακόπηκε από αντισοβιετικές διαμαρτυρίες, ορκίστηκε να μην επιστρέψει στις ΗΠΑ ξανά. Εμφανίστηκαν φήμες για σχεδιαζόμενη εμφάνισή του στο Κάρνεγκι Χολ προς το τέλος της ζωής του, αλλά δεν είναι σίγουρο αν είχαν κάποια βάση. Το 1961 ο Ρίχτερ έπαιξε για πρώτη φορά στο Λονδίνο. Το πρώτο του ρεσιτάλ με έργα του Χάυντν και του Προκόφιεφ δέχτηκε εχθρικές κριτικές από τους Βρετανούς κριτικούς. Αξιοσημείωτη είναι η κριτική του Νέβιλ Κάρντους, ο οποίος έκρινε ότι το παίξιμο του Ρίχτερ ήταν επαρχιακό, και απόρησε για ποιο λόγο τον είχαν καλέσει στο Λονδίνο, καθώς το Λονδίνο διέθετε αρκετούς πιανίστες δεύτερης κλάσης. Μετά τη συναυλία του στις 18 Ιουλίου 1961, όπου έπαιξε και τα δύο Κοντσέρτα για πιάνο του Φραντς Λιστ, οι κριτικές αντιστράφηκαν.

Παρόλο που στον Ρίχτερ άρεσε να παίζει για το κοινό, απεχθανόταν να προγραμματίζει τις συναυλίες της χρονιάς εξαρχής, και έτσι τα τελευταία χρόνια του έπαιζε σε μικρές, συχνά σκοτεινές αίθουσες, με μόνο μία μικρή λάμπα για να φωτίζεται η παρτιτούρα, ενώ η εμφάνιση ανακοινωνόταν λίγο διάστημα πριν. Ισχυριζόταν ότι αυτός ο τρόπος βοηθούσε το κοινό να επικεντρωθεί στη μουσική και όχι σε άσχετα θέματα όπως οι γκριμάτσες και οι χειρονομίες του πιανίστα.

Το 1986 ξεκίνησε μια εξάμηνη περιοδεία στη Σιβηρία, δίνοντας πιθανώς πάνω από 150 συναυλίες, ακόμα και σε μικρές πόλεις που δεν είχαν αίθουσα συναυλιών. Λέγεται ότι μετά από μια τέτοια συναυλία, μέρος του κοινού που δεν είχε ξανακούσει ποτέ κλασική μουσική μαζεύτηκαν στο κέντρο της αίθουσας και άρχισαν να λικνίζονται για να τον τιμήσουν. Ένα ανέκδοτο δείχνει τον τρόπο με τον οποίο προσέγγιζε ο Ρίχτερ τις εμφανίσεις του την τελευταία δεκαετία της ζωής του. Αφού διάβασε μια βιογραφία του Καρλομάγνου (ο Ρίχτερ ήταν μανιώδης αναγνώστης), έβαλε τη γραμματέα του να στείλει τηλεγράφημα στον διευθυντή του θεάτρου του Άαχεν που θεωρείται η γενέτειρα του Καρλομάγνου, δηλώνοντας «ο Μαέστρος διάβασε μια βιογραφία του Καρλομάγνου και θα επιθυμούσε να παίξει στο Ακυίσγρανο». Λίγο μετά, έπαιξε στην πόλη. Ακόμα και το 1995, ο Ρίχτερ εξακολουθούσε να παίζει κάποια από τα πιο απαιτητικά κομμάτια του πιανιστικού ρεπερτορίου, όπως τον κύκλο "Miroirs" του Μωρίς Ραβέλ, τη δεύτερη σονάτα για πιάνο του Σεργκέι Προκόφιεφ, καθώς και τις σπουδές και την τέταρτη μπαλάντα του Σοπέν. Το τελευταίο ρεσιτάλ του Ρίχτερ έγινε σε μία ιδιωτική συγκέντρωση στο Λίμπεκ της Γερμανίας στις 30 Μαρτίου 1995. Το πρόγραμμα αποτελούνταν από δύο σονάτες του Γιόζεφ Χάυντν και τις «Παραλλαγές και φούγκα σε ένα θέμα του Μπετόβεν» του Μαξ Ρέγκερ, κομμάτι για δύο πιάνα, που το έπαιξε μαζί με τον Αντρέας Λούτσεβιτς (Andreas Lucewicz).

Ο Ρίχτερ πέθανε στο Κεντρικό Νοσοκομείο της Μόσχας από ανακοπή καρδιάς, μετά από κατάθλιψη λόγω του ότι δεν μπορούσε να παίξει πλέον δημοσίως. Τον καιρό που πέθανε μελετούσε τη Σονάτα για πιάνο σε Μι μείζονα, D.459, του Φραντς Σούμπερτ.

Από τα γυρίσματα της ταινίας, Αντίμπ 1997














Από τα γυρίσματα της ταινίας, Αντίμπ 1997













Sviatoslav Richter
Portrait by Gabor Winkler Nemes




















Sviatoslav Richter: L' Insoumis, Part 2

Monday, March 17, 2014

Tribute to Sviatoslav Richter (March 20, 1915 – August 1, 1997). 99th anniversary of his birth

Τετάρτη 19 και Πέμπτη 20 Μαρτίου

Αφιέρωμα στον Σβιατοσλάβ Ρίχτερ (20 Μαρτίου 1915 – 1 Αυγούστου 1997). Τιμώντας την 99η επέτειο από τη γέννηση του μεγάλου Ρώσου πιανίστα, η Σελίδα στο Facebook Φίλοι της Κλασικής Μουσικής και το Blog Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής παρουσιάζουν το βραβευμένο ντοκιμαντέρ

Sviatoslav Richter: L' Insoumis (Σε δύο μέρη)

Μια ταινία του Bruno Monsaingeon

Γαλλική παραγωγή, 1998 (Νέα έκδοση: 2011)

Με αγγλικούς υπότιτλους

(HD 1080p)



Wednesday, March 19 and Thursday, March 20

Tribute to Sviatoslav Richter (March 20, 1915 – August 1, 1997)

99th anniversary of his birth

Sviatoslav Richter: L' Insoumis (In two parts)

English title: The Enigma

A film by Bruno Monsaingeon

French production, 1998 (New edition: 2011)

English subtitles

(HD 1080p)




«Μοναδικός στο είδος του»: με αυτή την αρκούντως εύλογη φράση υποδέχθηκε ένας Αμερικανός κριτικός το ντεμπούτο του Σβιατοσλάβ Ρίχτερ στις ΗΠΑ το 1960. Ένας από τους μεγαλύτερους, αναντίρρητα, πιανίστες του 20ού αιώνα, δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να «υποτάξει» το διεθνές ακροατήριο από τα πρώτα του κιόλας βήματα έξω από το πάλαι ποτέ ανατολικό μπλοκ. Από κοινού με τους συμπατριώτες του, τον βιολοντσελίστα Μστισλάβ Ροστροπόβιτς και τον βιολονίστα Νταβίντ Όιστραχ, αποτέλεσε την «επιθετική αρμάδα» της αμερικανοσοβιετικής πολιτιστικής ανταλλαγής που εγκαινιάστηκε τη δεκαετία του '70.

Ο Σβιατοσλάβ Ρίχτερ γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου κοντά στο Κίεβο της Ουκρανίας από οικογένεια με γερμανικές ρίζες. Ο πατέρας του ήταν πιανίστας – αυτός άλλωστε υπήρξε και ο πρώτος του δάσκαλος – και η μητέρα του ερασιτέχνις μουσικός, από τις πρώτες θαυμάστριες του Κλωντ Ντεμπυσσύ και του Αλεξάντρ Σκριάμπιν. Στα παιδικά του χρόνια η οικογένεια μετακόμισε στην Οδησσό και έτσι ο Ρίχτερ συνέχισε τις σπουδές του στο ωδείο της πόλης. Στην εφηβεία του στράφηκε προσωρινά στη διεύθυνση ορχήστρας. Στα 19 του χρόνια ωστόσο έδωσε το πρώτο του ρεσιτάλ πιάνου. Εκτιμώντας το εξαιρετικό ταλέντο του οι δάσκαλοί του τον ώθησαν να συνεχίσει τις σπουδές του στη Μόσχα, πράγμα το οποίο έκανε μελετώντας δίπλα στον περίφημο δάσκαλο της εποχής, Χάινριχ Νόιχαους. Λίγα χρόνια αργότερα ο τελευταίος παραδεχόταν ότι στην πραγματικότητα δεν είχε τίποτε παραπάνω να διδάξει στον Ρίχτερ. Σύντομα ολόκληρος ο κόσμος γινόταν κοινωνός της συγκίνησης που μετέδιδε η τέχνη του. Η εκπληκτική δεξιοτεχνία του και η δύναμη της έκφρασής του, σε συνδυασμό με ένα ρεπερτόριο που αγκάλιαζε όλα τα στυλ, από τον Μπαχ ως τον Σοστακόβιτς, του προσέδωσαν μια πραγματικά χαρισματική σκηνική παρουσία. Όταν έπαιζε, το κοινό κυριολεκτικά κρατούσε την αναπνοή του προσηλωμένο στον άνθρωπο που έκανε το θαύμα της μουσικής πραγματικότητα.


Ο Σβιατοσλάβ Ρίχτερ τιμήθηκε με τις υψηλότερες διακρίσεις τόσο στη γενέτειρά του Ρωσία όσο και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Λίγα μόλις λεπτά μετά την ανακοίνωση του θανάτου του, τον Αύγουστο του 1997, τόσο η ρωσική όσο και η γαλλική τηλεόραση φιλοξένησαν μεγάλα αφιερώματα στον θρυλικό καλλιτέχνη. Η γαλλική πρωτεύουσα άλλωστε είχε σταθεί η δεύτερη πατρίδα του Ρίχτερ στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Παρ' όλα αυτά, η φλόγα της επιστροφής στη γενέτειρά του έκαιγε πάντοτε άσβεστη. Η επίσκεψή του εκεί στις 5 Ιουλίου 1997 έμελλε να είναι και η τελευταία, αφού οι πόνοι που ένιωσε στο στήθος κατέληξαν στη μοιραία καρδιακή προσβολή. Ετάφη στο νεκροταφείο Novodevichy της Μόσχας, που στάθηκε η τελευταία κατοικία για πολλά μουσικά είδωλα της χώρας: τον Σκριάμπιν, τον Σοστακόβιτς και τον Προκόφιεφ.

Ο θρύλος του πιάνου μπορεί να έφυγε, το πλούσιο έργο του σε ηχογραφήσεις ωστόσο δίνει την ευκαιρία στις νεότερες γενιές να γνωρίσουν τη μεγαλοφυΐα του.

Τουλάτου Ισμα Μ. (tovima.gr)

Friday, March 14, 2014

The Phantom of the Opera at the Albert Hall (2011) – Trailer

Γιορτάζοντας την 25η συνεχή χρονιά παραστάσεων του θρυλικού πλέον μιούζικαλ στο Λονδίνο, ο παραγωγός Κάμερον Μάκιντος δημιούργησε μια μοναδική, θεαματική παράσταση ειδικά για το Royal Albert Hall και παρουσιάζει το «Φάντασμα της Όπερας» όπως δεν το έχετε ξαναδεί! Εμπνευσμένο από το αρχικό αυθεντικό ανέβασμα του έργου το 1986 και βασισμένο στην κλασική ιστορία της μυστηριώδους, τρομακτικής φιγούρας που κατοικεί στην Όπερα του Παρισιού, το μεγαλειώδες αυτό πλούσιο υπερθέαμα φτιάχτηκε ειδικά για να ζωντανέψει στη σκηνή του φημισμένου Royal Albert Hall που το φιλοξενεί. Για πρώτη φορά με ορχήστρα που αριθμεί πάνω από 200 άτομα κι ένα πλήθος εκλεκτών special guest star, μια επετειακή μουσικο-θεατρική υπερπαραγωγή που δεν πρέπει να χάσετε!

Με ελληνικούς υπότιτλους



The Phantom of the Opera at the Albert Hall (2011)

Trailer

Music by Andrew Lloyd Webber

Directed by Nick Morris

Stage direction by Laurence Connor

Produced by Cameron Mackintosh


Cast

Ramin Karimloo as The Phantom
Sierra Boggess as Christine Daaé
Hadley Fraser as Raoul, Vicomte de Chagny
Wendy Ferguson as Carlotta Giudicelli
Liz Robertson as Madame Giry
Daisy Maywood as Meg Giry
Barry James as Monsieur Richard Firmin
Gareth Snook as Monsieur Gilles André
Wynne Evans as Ubaldo Piangi
Nick Holder as Joseph Buquet
Earl Carpenter as Auctioneer

Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου
High definition video with high quality audio

(Full HD 1080p)

Το βίντεο της παράστασης δεν είναι πλέον διαθέσιμο λόγω υποβολής αξίωσης πνευματικών δικαιωμάτων από το χρήστη officialrug. Λυπούμαστε γι'αυτό.



Sunday, March 09, 2014

Ludwig van Beethoven: Choral Fantasy in C minor – Kim Tae-Hyeong, Hahm Shin-Ik

Η Φαντασία για πιάνο, χορωδία και ορχήστρα συνετέθη από τον Μπετόβεν σε διάστημα λίγων μόνο ημερών, το Δεκέμβριο του 1808, για μια συναυλία η οποία θα περιελάμβανε μεταξύ άλλων τις Συμφωνίες αρ. 5 και αρ. 6, μέρος της Λειτουργίας σε Ντο μείζονα και το Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 4. Ουκ ολίγα δηλαδή. Ο Beethoven ήθελε ως επιστέγασμα της συναυλίας ένα εντυπωσιακό κομμάτι και αφού θα υπήρχαν για τα υπόλοιπα έργα πιανίστας, ορχήστρα και χορωδία, αποφάσισε να συνθέσει ένα έργο το οποίο θα χρησιμοποιούσε όλους αυτούς τους εκτελεστές. Κάπως έτσι γεννήθηκε η Χορωδιακή Φαντασία. Ως συνήθως όμως με τα πράγματα της τελευταίας στιγμής, οι πρόβες που έγιναν δεν ήταν αρκετές, με αποτέλεσμα να γίνουν λάθη στην εκτέλεση και το έργο να τύχει μιας καταστροφικής υποδοχής.

Ο συνδυασμός πιάνου, ορχήστρας και χορωδίας δεν είχε προηγούμενο μέχρι τότε αλλά και μέχρι σήμερα παραμένει σπάνιος (μιά άλλη περίπτωση είναι το Κοντσέρτο για πιάνο του Φερούτσιο Μπουσόνι). Οι σολίστες οι οποίοι απαιτούνται είναι: δύο σοπράνο, μία μέτζο-σοπράνο, δύο τενόροι και ένας μπάσος. Η διάρκεια του έργου είναι περί τα 20 λεπτά.


Το πρώτο μέρος, Adagio, παίζεται από το πιάνο, ήρεμα και μεγαλόπρεπα αρχικά αλλά με μεγαλύτερη ενεργητικότητα στη συνέχεια. Την ημέρα της πρεμιέρας, ο Μπετόβεν, ως σολίστας ο ίδιος, το είχε αυτοσχεδιάσει και δεν το έγραψε σε χαρτί παρά έναν σχεδόν χρόνο μετά. Το δεύτερο μέρος, Finale, αρχίζει με την είσοδο της ορχήστρας με τα κοντραμπάσα να παίζουν χαμηλά και με διακριτικό διάλογο πιάνου - ορχήστρας. Σε κάποιους θα έρθει στο μυαλό το δεύτερο μέρος του Κοντσέρτου για Πιάνο αρ. 4. Στη συνέχεια και μετά από τρία καλέσματα από τα κόρνα και τις αντηχήσεις τους από τα όμποε, θα ακολουθήσει το θέμα, από το πιάνο, και στη συνέχεια κάποιες παραλλαγές του με συνδυασμούς φλάουτου - πιάνου, όμποε - πιάνου, κλαρινέτων και φαγκότου. Στη συνέχεια αναλαμβάνουν τα έγχορδα μόνα τους και μετά από ένα tutti θα ακολουθήσουν κι άλλοι διάλογοι πιάνου και ορχήστρας.


Οι τόνοι πέφτουν με τους διαλόγους πιάνου και ορχήστρας να συνεχίζονται μέχρι να ανέβουν ξανά, σε στυλ μαρς, με όλη την ορχήστρα, για να ακολουθήσει μια σύντομη cadenza της οποίας οι αρπισμοί σε συνδυασμό με την ορχήστρα θα μας θυμίσουν το «Αυτοκρατορικό» Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 5. Είναι πλέον η σειρά των φωνών. Πρώτα οι γυναίκες σολίστες με το πιάνο και μετά οι άνδρες σολίστες επίσης με το πιάνο, για να ακολουθήσει αμέσως μετά η χορωδία με όλη την ορχήστρα και η χορωδία με το πιάνο. Έπειτα από μερικούς ακόμη διαλόγους από τους σολίστ, τη χορωδία, την ορχήστρα και το πιάνο, το έργο οδηγείται στην κορύφωση και το εντυπωσιακό κλείσιμο.


Είναι σχεδόν αδύνατον για όποιον γνωρίζει τη Συμφωνία αρ. 9 του συνθέτη, να μη βρει ομοιότητες ανάμεσα στη «Φαντασία» και την «Ωδή στη Χαρά». Αναφερόμαστε, φυσικά, σε έργα διαφορετικής κλίμακας και με τη «Φαντασία» να μην είναι τόσο ραφιναρισμένη όσο η Ένατη Συμφωνία, όμως ίσως μπορούμε να θεωρήσουμε τη «Φαντασία» σαν μια προάσκηση, κάτι που ο Μπετόβεν είχε πιθανότατα στο μυαλό του και την υλοποίησή του θα ξεκινούσε δέκα χρόνια μετά, το 1818, για να το ολοκληρώσει το 1824.


Ένας από τους σπουδαιότερους νέους πιανίστες της Νότιας Κορέας, ο 25χρονος Kim Tae-Hyeong, η χορωδία της Όπερας της Incheon, ταλαντούχοι σολίστες και η Συμφωνική Ορχήστρα KBS υπό τη διεύθυνση του Hahm Shin-Ik, ερμηνεύουν τη Χορωδιακή Φαντασία για πιάνο, χορωδία και ορχήστρα σε Ντο ελάσσονα, έργο 80, του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν




Ludwig Van Beethoven (1770-1827)

♪ Choral Fantasy in C minor for Piano, Chorus and Orchestra, Op.80 (1808)

i. Adagio
ii. Finale. Allegro — Meno allegro (Allegretto) — Allegro molto — Adagio ma non troppo — Marcia, assai vivace — Allegro — Allegretto ma non troppo quasi andante con moto — Presto

Kim Tae-Hyeong, piano

Kang Hye-Jung, soprano
Jo Eun-Ah, soprano
Seo Eun-Jin, mezzo-soprano
Na Sung-Suh, tenor
Park Min, tenor
Im Sung-Gyu, baritone

Incheon Municipal Opera Chorus


KBS Symphony Orchestra

Διευθύνει ο Hahm Shin-Ik

South Korea, Seoul, KBS Music Hall, 1η Ιανουαρίου 2011


Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου

High definition video with high quality audio

(HD 1080p)


Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog: Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής (Faces of Classical Music)


Πηγή για την εισαγωγή: Skakinen (avclub.gr)














Kim Tae-Hyeong












Hahm Shin-Ik












Kim Tae-Hyeong























Tuesday, March 04, 2014

Ludwig van Beethoven: Symphony No.3 in E flat major, ii. Adagio assai – Daniel Barenboim (Concert in memory of Claudio Abbado)

In Memoriam Claudio Abbado (26/06/1933 - 20/01/2014)

Claudio Abbado (Milan, 1979. Photo by Giorgio Lotti)
















Με το Teatro alla Scala άδειο, τον κόσμο έξω από αυτό και την πόρτα του θεάτρου ανοιχτή, στις 27 Ιανουαρίου 2014 δόθηκε μια ξεχωριστή συναυλία, αφιερωμένη στη μνήμη του μεγάλου μαέστρου Κλαούντιο Αμπάντο, ο οποίος είχε «φύγει» λίγες ημέρες πριν. Υπό την μπαγκέτα του Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ, η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Θεάτρου Σκάλα του Μιλάνου ερμήνευσε το δεύτερο μέρος (Adagio assai) από την Τρίτη Συμφωνία του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν.



Exactly a week after Claudio Abbado’s death, the Teatro alla Scala paid a moving tribute to the theatre's former music director. Daniel Barenboim, the current music director of La Scala, has lead the Milan opera house's orchestra in a tribute to former La Scala director Claudio Abbado.

The tribute has seen the orchestra perform Beethoven's funeral march from his Symphony No. 3 to an empty house, a tradition dating back to the death of Arturo Toscanini in 1957.

The performance was relayed live outside the opera house here it was watched by thousands of people, gathered in the piazza della Scala. 

Barenboim was a close friend of Claudio Abbado and joined him on stage at La Scala when Abbado made his comeback in 2012 after a bout of ill health. 

In a heartfelt tribute to Abbado written earlier this week, Barenboim said: "We have lost one of the great musicians of the last half-century and one of the few musicians who had a particularly close relation with the spirit of the music, and one that went beyond the boundaries of musical genres. He sent signal to the world that young and inexperienced musicians can, with the right mindset and commitment play music at the very highest level. For this we must thank him".



Ludwig van Beethoven (1770-1827)

♪ Symphony No.3 in E flat major, Op.55 "Eroica" (1804)


ii. Marcia funebre: Adagio assai in C minor


Philharmonic Orchestra of the Teatro alla Scala

Μουσική διεύθυνση (Conductor): Daniel Barenboim

Teatro alla Scala in Milan, January 27, 2014 (27 Ιανουαρίου 2014)

(HD 1080p)


Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog: Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής (Faces of Classical Music)


Πρώτη δημοσίευση: 4 Μαρτίου 2014 – First publication: March 4, 2014

Τελευταία ενημέρωση: 27 Ιανουαρίου 2016 – Last update: January 27, 2016

Photo by Graham 'Gramilano' Spicer
















Thousands gather at Milan's La Scala to remember Claudio Abbado
(January 27, 2014)








































Daniel Barenboim













Daniel Barenboim & Claudio Abbado




























Δείτε επίσης – Watch also

Hector Berlioz: Grande Messe des morts (Requiem) – Gustavo Dudamel (Notre-Dame de Paris 22-01-2014, HD 1080p)

A Russian Night: Tchaikovsky, Rachmaninov & Stravinsky – Hélène Grimaud, Claudio Abbado (Full HD 1080p)

Hélène Grimaud talks about Claudio Abbado


Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Lucerne Festival Orchestra, Claudio Abbado (HD 1080p)

Gustav Mahler: Symphony No.4 in G major – Magdalena Kožená, Claudio Abbado


Gustav Mahler: Symphony No.5 in C Sharp minor – Lucerne Festival Orchestra, Claudio Abbado

Gustav Mahler: Symphony No.7 in E minor – Lucerne Festival Orchestra, Claudio Abbado (HD 1080p)


Johann Sebastian Bach: Brandenburg Concertos, BWV 1046-1051 – Giuliano Carmignola, Claudio Abbado (Audio video)


Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Symphony No.6 in B minor – Claudio Abbado (HD 1080p)


Sergei Prokofiev: Piano Concerto No.3 in C major – Yuja Wang, Claudio Abbado


Wolfgang Amadeus Mozart: Ach, ich fühl's (Pamina's Aria from The Magic Flute) – Anna Prohaska, Claudio Abbado

Johannes Brahms: Hungarian Dances – Wiener Philharmoniker, Claudio Abbado (Audio video)


Claudio Abbado – Hearing the Silence: Sketches for a portrait (2003) / The silence that follows the music (1996) – Two films by Paul Smaczny


Sunday, March 02, 2014

Eroica (The Movie, BBC 2003) by Simon Cellan Jones – Ian Hart, Leo Bill, Claire Skinner, Frank Finlay – John Eliot Gardiner (HD 1080p)

Μια εντυπωσιακή αναπαράσταση της πρώτης παρουσίασης της Ηρωικής (Συμφωνίας αρ. 3) του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν στις 9 Ιουνίου 1804. Η ταινία γυρίστηκε στις αυθεντικές τοποθεσίες και περιλαμβάνει ολόκληρη τη Συμφωνία. Ερμηνεύει η Ορχήστρα Revolutionnaire et Romantique υπό τη διεύθυνση του Τζον Έλιοτ Γκάρντινερ. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Simon Cellan Jones και το σενάριο ο Nick Dear. Πρωταγωνιστούν οι Ian Hart, Leo Bill, Claire Skinner, Frank Finlay, Fenella Woolgar, Tim Pigott-Smith και Lucy Akhurst.

Δείτε στο video 1 ολόκληρη την κινηματογραφική ταινία, ενώ στο video 2 μπορείτε να δείτε (ή να ξαναδείτε) μόνο το τμήμα της ταινίας, στο οποίο παρουσιάζεται η Συμφωνία.

Αγγλικοί υπότιτλοι – English subtitles

Video 1. Η Ταινία – The Movie




Video 2. Η Συμφωνία – The Symphony



Eroica
(The Movie, BBC 2003)

Σκηνοθεσία / Directed by Simon Cellan Jones
Παραγωγή / Produced by Liza Marshall
Σενάριο / Written by Nick Dear

Πρωταγωνιστούν / Starring:
Ian Hart (Ludwig van Beethoven)
Leo Bill (Ferdinand Ries)
Tim Pigott-Smith (Count Dietrichstein)
Jack Davenport (Prince Franz Lobkowitz)
Fenella Woolgar (Princess Marie Lobkowitz)
Claire Skinner (Countess Josephine von Deym)
Lucy Akhurst (Countess Teresa von Brunswick, Josephine's sister)
Frank Finlay (Joseph Haydn)

Μουσική / Music by Ludwig van Beethoven
Orchestre Revolutionnaire et Romantique, conducted by Sir John Eliot Gardiner

BBC 2003
Διάρκεια / Running time: 83'
Γλώσσα / Language: Αγγλικά / English

Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου
High definition video with high quality audio

(HD 1080p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog «Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής»
Uploaded on Youtube for the Blog "Faces of Classical Music"

Μία από τις καλύτερες δημοσιεύσεις του 2014  –  One of the best posts of 2014

Πρώτη δημοσίευση: 2 Μαρτίου 2014 – First publication: March 2, 2014
Τελευταία ενημέρωση: 5 Αυγούστου 2016 – Last update: August 5, 2016















Όταν η Συμφωνία αρ. 3 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά, στο αρχοντικό του Λόμπκοβιτς, ο Μπετόβεν την είχε συνδυασμένη με τη μορφή του Μεγάλου Ναπολέοντα που τον θεωρούσε όχι μόνο κληρονόμο της Γαλλικής Επανάστασης, αλλά μια πολιτική διάνοια που μπορούσε να διαδραματίσει μεγάλο ρόλο στις πολιτικές και κοινωνικές ανακατατάξεις οι οποίες είχαν θεμελιωθεί στα ιδανικά της γαλλικής Révolution: Liberté, Egalité, Fraternité (Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη). Αυτές οι τρεις ενάρετες ιδέες συνδυασμένες με τα χρώματα της γαλλικής σημαίας, είχαν αποτελέσει το έναυσμα του οργισμένου πλήθους που ξεσηκώθηκε διψασμένο για ελευθερία, κερδίζοντάς την όμως στο τέλος με αίμα και πολλές θυσίες.

O Άντον Σίντλερ, μαθητής, φίλος και γραμματέας του Μπετόβεν διηγείται ότι είχε ακούσει τον συνθέτη να εκφράζει την επιθυμία να γράψει ένα έργο «αφιερωμένο στη δόξα του Βοναπάρτη, υποστηρικτή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της Ελευθερίας». Όταν τελείωσε λοιπόν αυτό το μεγαλειώδες έργο, σημείωσε στο εξώφυλλο τον τίτλο «Βοναπάρτης» και συμπλήρωσε στα ιταλικά: "Sinfonia grande intitolata Bonaparte" («Μεγάλη Συμφωνία με τίτλο Bonaparte»).

Όταν όμως, όπως διηγείται ο μαθητής του Φέρντιναντ Ρις που του έφερε τα νέα, ο Μπετόβεν έμαθε πως ο Ναπολέων στέφθηκε αυτοκράτορας, ξέσπασε με οργή λέγοντας: «Ώστε δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Τώρα κι αυτός θα ποδοπατήσει όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα, υποκύπτοντας μόνο στις φιλοδοξίες του. Θα τοποθετήσει τον εαυτό του πάνω από κάθε άλλον και θα γίνει τύραννος». Στη συνέχεια, έξυσε το όνομα του Ναπολέοντα από την πρώτη σελίδα με τον τίτλο της συμφωνίας του, τόσο βίαια, που έκανε μια τρύπα στο χαρτί.

Αργότερα σημείωσε σ' αυτή την πρώτη σελίδα τον τίτλο "Sinfonia Eroica" και από κάτω στα ιταλικά και πάλι "Per festeggiar il sovennire d’un grand uomo" («Για να εγκωμιαστεί η μνήμη ενός μεγάλου ανδρός»). Η σελίδα σώζεται στο Beethoven Eroicahaus της Βιένης.















Eroica is a BBC television film that dramatises the first performance of Beethoven's third symphony, the Eroica. It carries the tagline "The day that changed music forever".

The film was directed by Simon Cellan Jones, written by Nick Dear and starred Ian Hart, Tim Pigott-Smith, Anton Lesser and Frank Finlay. The music was played by Orchestre Révolutionnaire et Romantique and conducted by Sir John Eliot Gardiner. It won the Prix Italia for Performing Arts in 2004. The film is set in Vienna on 9 June 1804, the date of the private, first performance of Beethoven's third Symphony, later to be known as the "Eroica". The performance, and most of the action in the film, takes place at the palace of one of Beethoven's patrons, Prince Franz Lobkowitz. Midway during the performance, Beethoven tries to get his lover, a widow named Josephine von Deym, to marry him, but she refuses because of the unfair laws regarding child custody – she is a member of the nobility, and cannot marry a commoner without losing custody of her children. Later, composer Joseph Haydn, now old and feeble, arrives just in time to hear the last movement of the Symphony.

During the last few minutes of the Symphony, the film flashes forward, and we see Beethoven going to dinner with his pupil, Ferdinand Ries, where he is told that Napoleon has just declared himself Emperor of France, thereby completely betraying Beethoven's faith in him. In a rage, he crumples up the title page of his symphony, which he originally intended to call the "Bonaparte". As he leaves the performance, Haydn is asked his opinion of the symphony, which he describes as "quite new", and then utters his now-famous and prophetic comment, "From this day forward, everything [in music] is changed". The film ends on a grim note; as the performance of the Eroica ends, Beethoven looks at his audience and is momentarily unable to hear any natural sounds – an ominous sign of his approaching deafness.

Source: en.wikipedia.org






































See also

Johann Sebastian Bach: Ascension Oratorio, BWV 11 – Hannah Morrison, Meg Bragle, Nicholas Mulroy, Peter Harvey, Monteverdi Choir, English Baroque Soloists, John Eliot Gardiner (HD 1080p)

Johann Sebastian Bach: Easter Oratorio, BWV 249 – Hannah Morrison, Meg Bragle, Nicholas Mulroy, Peter Harvey, Monteverdi Choir, English Baroque Soloists, John Eliot Gardiner (HD 1080p)

&

Die Wand / The Wall (2012) – A film by Julian Roman Pölsler – Starring Martina Gedeck (Download the movie)

Mr. Gaga: A True Story of Love and Dance (2015) – A film by Tomer Heymann – Ohad Naharin and the Batsheva Dance Company (Download the movie)

Out in the Dark (2012) – A film by Michael Mayer – Nicholas Jacob, Michael Aloni, Jamil Khoury, Alon Pdut, Loai Nofi, Khawlah Hag-Debsy, Maysa Daw, Shimon Mimran (Download the movie)

Call Me by Your Name (2017) – A film by Luca Guadagnino – Timothée Chalamet, Armie Hammer, Michael Stuhlbarg, Amira Casar, Esther Garrel, Victoire Du Bois – James Ivory, Sayombhu Mukdeeprom (Download the movie)

Seashore (Beira-Mar), 2015 – A film by Filipe Matzembacher and Marcio Reolon – Mateus Almada, Maurício Barcellos, Elisa Brittes, Fernando Hart, Ariel Artur, Francisco Gick (Download the movie)

mother! (2017) – A film by Darren Aronofsky – Jennifer Lawrence, Javier Bardem, Ed Harris, Michelle Pfeiffer (Download the movie)

Okja (2017) – A film by Bong Joon-ho – Ahn Seo-hyun, Tilda Swinton, Paul Dano, Steven Yeun, Jake Gyllenhaal, Giancarlo Esposito, Lily Collins, Shirley Henderson (Download the movie)

Im Keller / In the Basement (2014) – A film by Ulrich Seidl (Download the movie)

Maurice (1987) – A film by James Ivory – James Wilby, Hugh Grant, Rupert Graves (HD 1080p)

Shostakovich Against Stalin: The War Symphonies – A Documentary by Larry Weinstein – Netherland Radio Philharmonic, Kirov Orchestra, Valery Gergiev (HD 1080p)


Florence Foster Jenkins (2016) – A film by Stephen Frears – Meryl Streep, Hugh Grant, Simon Helberg (Download the movie)


Son of Saul (2015) – A film by László Nemes – Géza Röhrig, Levente Molnár, Urs Rechn (Download the movie)


Amour (2012) – A film by Michael Haneke – Emmanuelle Riva, Jean-Louis Trintignant, Isabelle Huppert, Alexandre Tharaud (Download the movie)


Dmitri Shostakovich: Katerina Izmailova (Lady Macbeth of Mtsensk), 1966 – A film by Mikhail Shapiro – Galina Vishnevskaya, Konstantin Simeonov


The New Babylon (Novyy Vavilon), 1929 – A film by Grigori Kozintsev & Leonid Trauberg – Music by Dmitri Shostakovich (HD 1080p)


Farinelli (1994) – A film by Gérard Corbiau – Stefano Dionisi, Enrico Lo Verso, Elsa Zylberstein (Download the movie)


Tous les Matins du Monde / All the Mornings of the World / Όλα τα Πρωινά του Κόσμου (1991) – A film by Alain Corneau (Download the movie)

Death in Venice (1971) – A film by Luchino Visconti – Dirk Bogarde, Björn Andrésen, Silvana Mangano – Music by Gustav Mahler (Download the movie)