Jakub Józef Orliński

Jakub Józef Orliński
Jakub Józef Orliński, countertenor. Photo by M. Sharkey

Tuesday, July 29, 2014

Sir John Barbirolli – 44th anniversary of his death


















Sir John Barbirolli
(2 Δεκεμβρίου 1899 - 29 Ιουλίου 1970 • December 2, 1899 - July 29, 1970)

44η επέτειος από το θάνατό του – 44th anniversary of his death



Ένας από τους μεγαλύτερους διευθυντές ορχήστρας, ο Άγγλος Τζον Μπαρμπιρόλι διακρίθηκε αρχικά ως βιολοντσελίστας στο Λονδίνο στις ορχήστρες του Queen's Theatre και του Covent Garden. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως διευθυντής ορχήστρας το 1924 με ένα ορχηστρικό συγκρότημα μουσικής δωματίου, που ίδρυσε ο ίδιος. Στη συνέχεια ήρθε σε επαφή με το λυρικό θέατρο, όπου αναδείχτηκε κυρίως στο ιταλικό μελοδραματικό ρεπερτόριο. Μεταξύ του 1937 και του 1942 διετέλεσε διευθυντής της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Νέας Υόρκης, αντικαθιστώντας τον Αρτούρο Τοσκανίνι. Μετά την επιστροφή του στην Αγγλία, το 1943, ο Τζον Μπαρμπιρόλι διηύθυνε την ορχήστρα του Χαλ και στη συνέχεια τη Συμφωνική Ορχήστρα του Μάντσεστερ, της οποίας υπήρξε μόνιμος διευθυντής. Διακρίθηκε, ακόμη, ως συνθέτης και ως μεταγραφέας παλαιάς αγγλικής μουσικής.

John Barbirolli (From Wikipedia, in English)

Cellist Jacqueline Du Pre records Elgar's Cello Concerto
with conductor John Barbirolli at Kingsway Hall in London, 1965













Sunday, July 27, 2014

Albert Franz Doppler: Hungarian Pastorale Fantasy for flute and piano, Op.26 – Aleksandr Haskin, Louis Schwizgebel-Wang

Albert Franz Doppler
(16 Οκτωβρίου 1821 - 27 Ιουλίου 1883 • 16 October 1821 - 27 July 1883)

131η επέτειος από το θάνατό του – 131st anniversary of his death

Albert Franz Doppler
by Ágost Elek Canzi, 1853
Ο Albert Franz Doppler υπήρξε βιρτουόζος φλαουτίστας και επιτυχημένος συνθέτης, περισσότερο γνωστός για τη μουσική που έγραψε για φλάουτο. Έχει γράψει επίσης μία γερμανική και πολλές ουγγρικές όπερες, καθώς και μουσική για μπαλέτο.

Ο Doppler γεννήθηκε στο Lemberg στην Πολωνία, τότε Αυστριακή Αυτοκρατορία και τώρα Lviv (Ουκρανία). Ως ντουέτο-φλάουτο με τον κατά τέσσερα χρόνια νεότερο αδελφό του Karl, είχαν προκαλέσει εξαιρετική εντύπωση σε όλη την Ευρώπη. Στην ηλικία των δεκαοκτώ ο Albert Franz ήταν ο πρώτος φλαουτίστας στην Όπερα της Βουδαπέστης και δεν άργησε να γίνει επικεφαλής της ορχήστρας. Επίσης, ήταν καθηγητής φλάουτου στο Ωδείο της Βιένης από το 1864 μέχρι το 1867. Πέθανε στο Baden της Αυστρίας.



Albert Franz Doppler (1821-1883)

♪ Hungarian Pastorale Fantasy for flute and piano, Op.26 (1870)

Aleksandr Haskin, flute
Louis Schwizgebel-Wang, piano

Forbidden City Concert Hall, Πεκίνο, Κίνα
Young Concert Artists Chamber Music Festival, 20 Ιουνίου 2012 (June 20, 2012)

(HD 1080p)











Carlo Bergonzi – In Memoriam















Carlo Bergonzi
(13 Ιουλίου 1924 - 25 Ιουλίου 2014 • 13 July 1924 - 25 July 2014)

In Memoriam



Κάρλο Μπεργκόντζι – Αφιέρωμα • Carlo Bergonzi  Tribute

Carlo Bergonzi was an Italian operatic tenor. Although he performed and recorded some bel canto and verismo roles, he was above all associated with the operas of Giuseppe Verdi, including a large number of the composer's lesser-known works that he helped revive. Essentially a lyric tenor with spinto capabilities, Bergonzi was greatly admired during the peak of his career for his beautiful diction, smooth legato, warm timbre and elegant phrasing. Above all he was acclaimed for his attention to the style required in Verdi's operas.

(480p)

Thursday, July 24, 2014

Richard Strauss: Le bourgeois gentilhomme – Lorin Maazel (Audio video)

Ο Λόριν Μάαζελ διευθύνει Ρίχαρντ Στράους
Lorin Maazel conducts Richard Strauss

Η ορχηστρική σουίτα του Ρίχαρντ Στράους "Le bourgeois gentilhomme" («Ο Αρχοντοχωριάτης») είναι εμπνευσμένη από το ομώνυμο έργο του Μολιέρου.



Richard Strauss (1864-1949)

♪ Le bourgeois gentilhomme (Der Bürger als Edelmann), suite, Op.60 (1911-1917)

i. Ouverture
ii. Menuett (Minuet)
iii. Der Fechtmeister (The Fencing Master)
iv. Auftritt und Tanz der Schneider (Entry and Dance of the Tailors)
v. Das Menuett des Lully (Lully's Minuet)
vi. Courante
vii. Auftritt des Cléonte (Entry of Cléonte) (after Lully)
viii. Vorspiel (Intermezzo)
ix. Das Diner (The Dinner)

Royal Concertgebouw Orchestra
Διευθύνει ο Lorin Maazel

Amsterdam, Concertgebouw, 14 Οκτωβρίου 2000 (October 14, 2000)

Radio Orpheus

(HD 1080p - Audio video)












Δείτε επίσης – See also

Richard Strauss: Symphonia Domestica – Lorin Maazel (Audio video)

Richard Strauss: Also sprach Zarathustra – Lorin Maazel (Audio video)

Richard Strauss: An Alpine Symphony – Lorin Maazel (Audio video)

Wolfgang Amadeus Mozart: Symphony No.41 "Jupiter" in C major – Lorin Maazel

Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Lorin Maazel

Wednesday, July 23, 2014

Richard Strauss: Symphonia Domestica – Lorin Maazel (Audio video)

Ο Λόριν Μάαζελ διευθύνει Ρίχαρντ Στράους
Lorin Maazel conducts Richard Strauss



Richard Strauss (1864-1949)

♪ Symphonia Domestica, Op.53 (1902-1903)

Royal Concertgebouw Orchestra
Διευθύνει ο Lorin Maazel

Amsterdam, Concertgebouw, 14 Οκτωβρίου 2000 (October 14, 2000)

Radio Orpheus

(HD 1080p - Audio video)













Δείτε επίσης – See also

Richard Strauss: Le bourgeois gentilhomme – Lorin Maazel (Audio video)

Richard Strauss: Also sprach Zarathustra – Lorin Maazel (Audio video)

Richard Strauss: An Alpine Symphony – Lorin Maazel (Audio video)

Wolfgang Amadeus Mozart: Symphony No.41 "Jupiter" in C major – Lorin Maazel

Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Lorin Maazel

Tuesday, July 22, 2014

Richard Strauss: Also sprach Zarathustra – Lorin Maazel (Audio video)

Ο Λόριν Μάαζελ διευθύνει Ρίχαρντ Στράους
Lorin Maazel conducts Richard Strauss

Το πιο γνωστό συμφωνικό έργο του Ρίχαρντ Στράους, το «Τάδε έφη Ζαρατούστρα» είναι βασισμένο στο ομώνυμο έργο του Φρίντριχ Νίτσε. Ο «Ζαρατούστρα» του Νίτσε είναι ένας ύμνος στην ιδέα του Υπεράνθρωπου, στην ενέργεια του ανθρώπου και στη θέληση για δύναμη. Ο Στράους δεν ήταν ο μόνος που έγραψε επηρεασμένος από το βιβλίο του Νίτσε. Το ίδιο έκανε ο Γκούσταβ Μάλερ στην «Τρίτη Συμφωνία» του και ο Φρέντερικ Ντίλιους στη «Λειτουργία της Ζωής ("A Mass of Life")».

Ο ίδιος ο Στράους δήλωνε: «Δεν ήθελα να γράψω φιλοσοφική μουσική η να ζωγραφίσω το μεγάλο έργο του Νίτσε. Ήθελα να μεταφέρω με τα μέσα της μουσικής την ανάπτυξη της ανθρώπινης φυλής από τις απαρχές της, μέσα από τη θρησκεία και την επιστήμη μέχρι την ιδέα του νιτσεϊκού Υπεράνθρωπου. Το όλο συμφωνικό ποίημα είναι ένας φόρος τιμής στην ιδιοφυΐα του Νίτσε, που βρήκε τη μεγαλύτερή του έκφραση στο Τάδε Έφη Ζαρατούστρα». Ο Στράους είχε δηλώσει επίσης: «Ο Ζαρατούστρα ανήκει στις Συμφωνίες, είναι η δική μου Συμφωνία».

Το πιο διάσημο μέρος του έργου είναι το «Χάραμα», βασισμένο στον «Πρόλογο» του Ζαρατούστρα και που το 1969, ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ το χρησιμοποίησε στην αριστουργηματική του ταινία «2001: Η Οδύσσεια του διαστήματος».



Richard Strauss (1864-1949)

♪ Also sprach Zarathustra, Op.30 (1896)

Philharmonia Orchestra
Διευθύνει ο Lorin Maazel

Live from the Royal Festival Hall, London – 20 Μαρτίου 2014 (March 20, 2014)

BBC radio 3

(HD 1080p - Audio video)

Πηγή για την εισαγωγή (με διορθώσεις): e-grammes.gr















Δείτε επίσης – See also

Richard Strauss: Le bourgeois gentilhomme – Lorin Maazel (Audio video)

Richard Strauss: Symphonia Domestica – Lorin Maazel (Audio video)

Richard Strauss: An Alpine Symphony – Lorin Maazel (Audio video)

Wolfgang Amadeus Mozart: Symphony No.41 "Jupiter" in C major – Lorin Maazel

Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Lorin Maazel

Sunday, July 20, 2014

Richard Strauss: An Alpine Symphony – Lorin Maazel (Audio video)

Με το αφιέρωμα «Ο Λόριν Μάαζελ διευθύνει Ρίχαρντ Στράους», η Σελίδα «Φίλοι της Κλασικής Μουσικής» και το Blog «Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής» εγκαινιάζουν μια σειρά από δημοσιεύσεις μοναδικών ηχητικών βίντεο, με σπάνιες ηχογραφήσεις σημαντικών έργων από μεγάλες ορχήστρες και σπουδαίους μαέστρους και σολίστες.

Ο Λόριν Μάαζελ διευθύνει Ρίχαρντ Στράους
Lorin Maazel conducts Richard Strauss

Έργο που απαιτεί μία κολοσσιαίων διαστάσεων ορχήστρα, η «Συμφωνία των Άλπεων» γράφτηκε για να αποτελέσει μία φλογερή εξύμνηση της Φύσης και της προσπάθειας του ανθρώπου να της επιβληθεί. Ο Στράους «αφηγείται» σε 22 μικρά επεισόδια μία ημέρα (από την ανατολή έως τη δύση του ήλιου) ανάβασης στο βουνό κατά την οποία οι ορειβάτες έρχονται σε επαφή με φυσικές ομορφιές (δάσος, λιβάδια, βοσκοτόπια), αντιμετωπίζουν κινδύνους και δυσκολίες (καταιγίδα) αλλά βιώνουν και τη χαρά κατάκτησης της κορυφής. Ο Ρίχαρντ Στράους δούλευε πάνω στη «Συμφωνία των Άλπεων» όταν πληροφορήθηκε το θάνατο του Γκούσταβ Μάλερ το 1911. Στο ημερολόγιο του, τότε, έγραψε: «Εξαγνισμός μέσα από τη δύναμη του εαυτού, χειραφέτηση μέσα από τη δουλειά, θαυμασμός της αιώνιας δοξασμένης φύσης». Αυτές οι σκέψεις αποτυπώνονται στη «Συμφωνία των Άλπεων», όπου ο ακροατής, μέσα από την ιστορία μιας ανάβασης στο βουνό, παρακολουθεί την πορεία για την αναζήτηση του ίδιου του εαυτού, των δυνάμεων του και της σχέσης του με τη Φύση.


Richard Strauss (1864-1949)

♪ An Alpine Symphony (Eine Alpensinfonie), Op.64 (1911-1915)

Philharmonia Orchestra
Διευθύνει ο Lorin Maazel

Live from the Royal Festival Hall, London – 20 Μαρτίου 2014 (March 20, 2014)

BBC radio 3

(HD 1080p - Audio video)

Saturday, July 19, 2014

Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Lorin Maazel

Lorin Maazel
(6 Μαρτίου 1930 - 13 Ιουλίου 2014 • March 6, 1930 - July 13, 2014)

In Memoriam
















Αυτό που συνήθως λέγεται για έναν διευθυντή ορχήστρας είναι ότι η ωρίμανση είναι πολύ πιο αργή από ό,τι για έναν μουσικό. Ο Λόριν Μάαζελ αποτελεί την πιο χτυπητή εξαίρεση αυτού του κανόνα: αυτός τον οποίο αποκαλούσαν "Little Lorin" ήταν ήδη βιρτουόζος του βιολιού όταν διηύθυνε την πρώτη του επαγγελματική ορχήστρα σε ηλικία 9 ετών, και ήταν μόλις 11 ετών, με κοντό παντελονάκι, όταν ο Τοσκανίνι τον κάλεσε να πάρει την μπαγκέτα στη Νέα Υόρκη.

Γεννημένος στη Γαλλία από Αμερικανοεβραίους γονείς, υπήρξε μία ιδιοφυΐα στην οποία τίποτα δεν μπορούσε να αντισταθεί. Όταν όλες οι μεγάλες ορχήστρες του κόσμου τον ζητούσαν, ο «Μαέστρο Μάαζελ» έβρισκε το χρόνο να σπουδάσει παράλληλα μαθηματικά, φιλοσοφία, μία πλειάδα γλωσσών, κλπ.

Όλα αυτά τα λαμπρά ταλέντα συγκεντρώνονταν στη διεύθυνση της ορχήστρας: οι μουσικοί ορχήστρας σε ολόκληρο τον κόσμο θα το επιβεβαιώσουν, ότι ο Μάαζελ ήταν ο μεγαλύτερος βιρτουόζος στην μπαγκέτα και είχε το πιο αλάνθαστο αυτί. Ο Λόριν Μάαζελ διηύθυνε περισσότερες από 150 ορχήστρες σε 5.000 παραστάσεις και συμμετείχε σε περισσότερες από 300 ηχογραφήσεις έργων (από τον Μπετόβεν μέχρι τον Τσαϊκόφσκι και από τον Ντεμπυσσύ και τον Ραβέλ μέχρι τον Ραχμάνινοφ, τον Στράους και τον Μάλερ).

Παντρεμένος και πατέρας τεσσάρων παιδιών, ο Λόριν Μάαζελ συνέθεσε το «1984», την πρώτη του όπερα εμπνευσμένη από το ομώνυμο βιβλίο του Τζορτζ Όργουελ, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου στο Κόβεντ Γκάρντεν και ανέβηκε, με όλα τα εισιτήρια προπωλημένα, στη Σκάλα του Μιλάνου.

«Τεράστια καλλιτεχνική και ανθρώπινη απώλεια», χαρακτήρισε το θάνατο του Λόριν Μάαζελ ο σημερινός διευθυντής της Κρατικής Όπερας της Βιένης, Ντομινίκ Μέγιερ, εκφράζοντας ευγνωμοσύνη για τα πολλά «ίχνη» που αφήνει πίσω του ο μεγάλος εκλιπών και που θα μείνουν ανεξίτηλα για πάντα. Ο Ντομινίκ Μέγιερ μίλησε για τον μεγάλο προσωπικό θαυμασμό που έτρεφε απέναντι στον «πολυσχιδή καλλιτέχνη, καταπληκτικό αρχιμουσικό και εξαιρετικό άνθρωπο με παγκόσμια ενδιαφέροντα», τον οποίο μόλις πριν από ένα χρόνο η Κρατική Όπερα της Βιένης σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για τις υπηρεσίες του, είχε τιμήσει με την ανώτατη διάκριση ανακηρύσσοντάς τον σε επίτιμο μέλος της, ενώ η προτομή του κοσμεί από τότε την είσοδό της. Όπως σημείωσε ο ίδιος, με τον τρόπο αυτόν έκλεισε και μία «πληγή», καθώς ο Λόριν Μάαζελ είχε επικριθεί εν μέρει, την εποχή που υπήρξε διευθυντής της Όπερας, τη δεκαετία του 1980 (σ.σ. και η κριτική αυτή τον είχε οδηγήσει αργότερα σε παραίτηση), ωστόσο, σύμφωνα με τον Ντομινίκ Μέγιερ, οι ιδέες και οι καινοτομίες που ο Μάαζελ είχε τότε εισαγάγει, εξακολουθούν να ισχύουν μέχρι σήμερα.

Ο Λόριν Μάαζελ διετέλεσε διευθυντής της Κρατικής Όπερας της Βιένης κατά τα έτη 1982-1984, αναλαμβάνοντας να επαναφέρει τον τρόπο διοίκησής της από τους προκατόχους του, Γκούσταβ Μάλερ και Ρίχαρντ Στράους, καταργώντας το ισχύον καθεστώς του καθημερινά εναλλασσόμενου ρεπερτορίου. Ο ίδιος είχε πρωτοεμφανιστεί ως διευθυντής της ορχήστρας της την 26η Νοεμβρίου του 1964 στην πρεμιέρα του «Φιντέλιο», για να διευθύνει τα επόμενα χρόνια μια σειρά από πρεμιέρες με έργα όπως «Κάρμεν», «Τανχόιζερ», «Τουραντό», «Λούλου», «Αΐντα», «Φάλσταφ», «Βαλκυρία», έχοντας διευθύνει συνολικά στην Κρατική Όπερα της Βιένης, οκτώ όπερες σε δεκάδες παραστάσεων, όπως επίσης πολλές βραδιές μπαλέτου και συναυλίες.

Πολύχρονη και σημαδιακή υπήρξε η συνεργασία του Λόριν Μάαζελ με τη θεωρούμενη ως κορυφαία ορχήστρα παγκοσμίως, τη Φιλαρμονική της Βιένης, την οποία διεύθυνε πρώτη φορά το 1962 στη θέση του Χέρμπερτ φον Κάραγιαν και τελευταία τον περασμένο Σεπτέμβριο στη μεγάλη περιοδεία της στην Ευρώπη, ενώ είχε προηγηθεί, τέλη Μαΐου του 2013 στη Βιένη, η υπαίθρια Συναυλία Θερινής Νυκτός στους κήπους των πρώην χειμερινών ανακτόρων Σενμπρούν, με δεκάδες χιλιάδες θεατές. Επίσης, διηύθυνε τις περισσότερες (συνολικά ένδεκα) Πρωτοχρονιάτικες Συναυλίες της Φιλαρμονικής της Βιένης. (*)



Ο Γκούσταβ Μάλερ ολοκλήρωσε την Πρώτη Συμφωνία του το 1888 και την παρουσίασε στο κοινό το 1889 στη Βουδαπέστη. Μετά από μια σειρά τροποποιήσεων, το έργο πήρε την οριστική του μορφή το 1896.

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η Πρώτη Συμφωνία αποτελεί ένα είδος εισαγωγής στο έργο του Μάλερ, με την έννοια ότι προλέγει τα βασικά ζητήματα με τα οποία αυτός θα ασχοληθεί ενδελεχώς στις επόμενες Συμφωνίες του. Ο Μάλερ κάνει τις συστάσεις, δίνοντάς μας μιαν ιδέα για το ποιος είναι, τι μπορεί και τι σκοπεύει να κάνει. Σε αυτό το συμπυκνωμένο έργο μπορεί κανείς να διακρίνει τα βασικά ζητήματα που απασχολούν τον συνθέτη σε όλη τη ζωή του: την αποξένωση από τον κόσμο, την έλλειψη της ευτυχίας, τη ματαιότητα, το θάνατο, αλλά και τη σαρκαστική διάθεση με την οποία στέκεται απέναντι σε όλα αυτά. (**)



Gustav Mahler (1860-1911)

♪ Symphony No.1 in D major "Titan" (1888)

i. Langsam. Schleppend
ii. Kräftig bewegt, doch nicht zu Schnell
iii. Feierlich und gemessen, ohne zu schleppen
iv. Stürmisch bewegt

Orquesta Sinfónica de Galicia
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Lorin Maazel

Palacio de la Ópera, A Coruña, 17 Μαΐου 2012 (May 17, 2012)

(HD 1080p)

(*) Πηγή: nooz.gr (14 Ιουλίου 2014)
(**) Πηγή: avclub.gr



















































Δείτε επίσης – See also

Richard Strauss: Le bourgeois gentilhomme – Lorin Maazel (Audio video)

Richard Strauss: Also sprach Zarathustra – Lorin Maazel (Audio video)

Richard Strauss: Symphonia Domestica – Lorin Maazel (Audio video)

Richard Strauss: An Alpine Symphony – Lorin Maazel (Audio video)

Wolfgang Amadeus Mozart: Symphony No.41 "Jupiter" in C major – Lorin Maazel

&

Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Lucerne Festival Orchestra, Claudio Abbado (HD 1080p)

Thursday, July 17, 2014

Gustav Mahler: Symphony No.6 in A minor – Leonard Bernstein

Μεγαλειώδες μουσικό έργο, ίσως το πιο αποκαλυπτικό για την προσωπικότητα του Γκούσταβ Μάλερ, η Έκτη Συμφωνία σε Λα ελάσσονα, η επιλεγόμενη και «τραγική», διαπνέεται από το πνεύμα της φθοράς και του τέλους. Το περίεργο είναι πως η Συμφωνία αυτή (η μοναδική από τις Συμφωνίες του συνθέτη, που καταλήγει εμφατικά σε ελάσσονα τρόπο) γράφτηκε σε μια από τις πιο ευτυχισμένες περιόδους της ζωής του Μάλερ: 1902 είχε παντρευτεί την Άλμα Σίντλερ και κατά τη διάρκεια της σύνθεσης της Συμφωνίας γεννήθηκε η δεύτερη κόρη του. Δεν άργησε, όμως, να αποκαλυφθεί η τραγικά προφητική διάσταση του έργου, αφού, μετά την ολοκλήρωσή του, τρεις προσωπικές κακοτυχίες ήρθαν να σημαδέψουν τη ζωή του δημιουργού του: ο χαμός της μεγάλης κόρης του, η διάγνωση μιας σοβαρής καρδιακής νόσου, και η απομάκρυνσή του από τη θέση του αρχιμουσικού της Όπερας της Βιένης.

Το φινάλε της Έκτης Συμφωνίας αποτελεί ανατριχιαστική περίπτωση μουσικής προφητείας. Ο υποτιθέμενος ήρωας του έργου δέχεται τρία χτυπήματα από τη μοίρα, τα οποία συμβολίζονται μουσικά με ισάριθμες «σφυριές» από τα κρουστά της ορχήστρας. Το τρίτο, μοιραίο χτύπημα τον αποτελειώνει…

Τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βιένης διευθύνει ο Λέοναρντ Μπερνστάιν.



Gustav Mahler (1860-1911)

♪ Symphony No.6 in A minor (1903-1904)


i. Allegro energico, ma non troppo

ii. Scherzo. Wuchtig
iii. Andante moderato
iv. Finale. Allegro moderato

Wiener Philharmoniker
Διευθύνει ο Leonard Bernstein

1977


(HD 720p)















Monday, July 14, 2014

Gustav Mahler: Des Knaben Wunderhorn – Thomas Hampson, Wolfram Rieger

«Το μαγικό κόρνο του αγοριού», του Γκούσταβ Μάλερ δεν αποτελεί τυχαία μιαν από τις πιο δημοφιλείς δημιουργίες του κορυφαίου συνθέτη. Είναι ένα κέρας θαυμαστό που μοιάζει με εκείνο της Αμάλθειας*, μια αστείρευτη πηγή θρύλων και παραμυθιών της τευτονικής και παλαιογερμανικής παράδοσης. Όταν ηχεί «Το μαγικό κόρνο του αγοριού», ο ακροατής νιώθει σαν να ξαναβρίσκει την αθωότητα της παιδικής ηλικίας και τη γλυκύτητα των ερωτικών σκιρτημάτων της εφηβείας, σαν να αφουγκράζεται τον απόηχο των ρομαντικών μυθιστορημάτων της ιπποσύνης και των μελαγχολικών σκοπών των τροβαδούρων και των τρουβέρων**, σαν να ακούει από μακριά τις ιαχές των πολεμιστών μιας αλλοτινής εποχής.

Η διάσημη συλλογή «Το μαγικό κόρνο του αγοριού» περιλαμβάνει περισσότερα από 1.000 λαϊκά γερμανικά τραγούδια από την εποχή του Μεσαίωνα έως τις αρχές του 19ου αιώνα. Δύο από τους επιφανέστερους εκπροσώπους του ευρωπαϊκού Ρομαντισμού, ο Κλέμενς Μπρέντανο (1778-1842) και ο Άχιμ φον Άρμιν (1781-1831), τα συγκέντρωσαν σε ένα τρίτομο έργο το οποίο εκδόθηκε κατά την τριετία 1805-1808 στην Χαϊδελβέργη. Στόχος των επιμελητών της έκδοσης ήταν να εξοικειώσουν το κοινό με τους θησαυρούς της γερμανικής λαϊκής ποίησης, αλλά πάντοτε με σεβασμό προς την αυθόρμητη – και ενίοτε αφελή – έκφραση του ανώνυμου δημιουργού. Οι στίχοι προέρχονται από την προφορική μουσική παράδοση της Γερμανίας και παλαιά χειρόγραφα. Εξυμνούν τοπία που μεταμορφώνονται στο πέρασμα των εποχών και μιλούν για την αγάπη, την οδύνη, την πίκρα, τη νοσταλγία της πατρίδας και τη γοητεία της περιπέτειας. Ενέπνευσαν δε μιαν ολόκληρη γενιά Γερμανών ποιητών (Γιόζεφ φον Άιχεντορφ, Έντουαρντ Φρίντριχ Μέρικε, Χάινριχ Χάινε και άλλους) και ουκ ολίγους συνθέτες. Εκτός του Γκούσταβ Μάλερ, με «Το μαγικό κόρνο του αγοριού» και τη μελοποίησή του καταπιάστηκαν επίσης οι Καρλ Μαρία φον Βέμπερ, Φραντς Σούμπερτ, Ρόμπερτ Σούμαν, Γιοχάνες Μπραμς και Ρίχαρντ Στράους.

Οι πρώτες μελοποιήσεις εκτενών αποσπασμάτων του «Μαγικού κόρνου» από τον Μάλερ απαντώνται στη συλλογή «Τραγούδια και μελωδίες της νεότητας», που κυκλοφόρησε στα 1892. Ακολούθησαν άλλες εννέα μελοποιήσεις κατά την περίοδο 1887-1890, οι οποίες συμπεριελήφθησαν σε δύο καινούργιους τόμους με τραγούδια για φωνή και πιάνο. Στα 1899, εκδόθηκε ένας ακόμη τόμος με δώδεκα νέα ποιητικά κείμενα που ο συνθέτης είχε μελοποιήσει στα 1892. Μάλιστα, ορισμένα από τα θέματα των τραγουδιών του «Μαγικού κόρνου» ενορχηστρώθηκαν από τον φημισμένο μουσουργό και μαέστρο, για να ενσωματωθούν σε μέρη της Δεύτερης και Τρίτης Συμφωνίας του. Μετά το 1901, ο συνθέτης αφαίρεσε από τη συλλογή δύο τραγούδια και τα αντικατέστησε με δύο νέα, επαναφέροντας τον συνολικό αριθμό των κομματιών στα 12. Συχνά, το έργο ερμηνεύεται στην εκδοχή του για φωνή (σοπράνο ή βαρύτονο) και ορχήστρα.

Τον διάσημο Αμερικανό βαρύτονο Thomas Hampson συνοδεύει ο Γερμανός πολυβραβευμένος πιανίστας Wolfram Rieger.


Gustav Mahler (1860-1911)

♪ Des Knaben Wunderhorn (1887-1901)

Thomas Hampson, baritone
Wolfram Rieger, piano

Théâtre Musical de Paris – Châtelet, 2002


(480p)


Η Αμάλθεια ήταν η τροφός του Δία στο Ιδαίο Άντρο (στις ανατολικές παρειές του όρους Ψηλορείτη στην Κρήτη), όπου τον είχε κρύψει η μητέρα του η Ρέα για να γλιτώσει από τον πατέρα του, Κρόνο, ο οποίος έτρωγε τα παιδιά του. Άλλοτε περιγράφεται ως νύμφη Υάδα και άλλοτε ως κατσίκα, από το κέρας της οποίας τρεφόταν ο Δίας με γάλα και μέλι. Στην τέχνη των αρχαίων, πολλοί θεοί εικονίζονταν να κρατούν το κέρας της Αμάλθειας, σύμβολο της αφθονίας, της πλησμονής των αγαθών και της ευημερίας του ανθρώπου, καθώς στη μυθολογία το σπασμένο κέρατο της κατσίκας Αμάλθειας μπορούσε να γεμίζει με οποιοδήποτε αγαθό επιθυμούσε ο κάτοχος του.


** Κατά την Μεσαιωνική εποχή γύρω στον 11ο αιώνα στη Μεσημβρινή Γαλλία, στον ποταμό Λίγηρα και ιδιαίτερα στην Προβηγκία, έζησαν κάποιοι ευγενείς και μορφωμένοι άνθρωποι κυρίως ιππότες, τραγουδιστές, λυρικοί ποιητές και μουσικοί των οποίων η ονομασία προήλθε από το trouvar-trobar που σημαίνει επινοώ μια καινούρια μουσική. Οι τρουβέροι είναι οι αντίστοιχοι Γάλλοι μουσικοί που όμως έζησαν στην Βόρεια Γαλλία. Τα τραγούδια των τροβαδούρων ήταν κυρίως λυρικά, ενώ τα αντίστοιχα τραγούδια των τρουβέρων είχαν κυρίως επικό χαρακτήρα, εξιστορώντας τις πολεμικές εκστρατείες της εποχής τους. Η διάκριση αυτή στον χαρακτήρα των τραγουδιών των τροβαδούρων και των τρουβέρων οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι οι τροβαδούροι έζησαν στη Νότια Γαλλία στην οποία δεν είχαν γίνει τόσες πολλές επιδρομές και χαρακτηριζόταν από έναν πιο εκλεπτυσμένο πολιτισμό. Τόσο οι τροβαδούροι όσο και οι τρουβέροι αποτελούν τους απογόνους των αρχαίων ραψωδών ή των μεταγενέστερών τους βάρδων. Αυτό το είδος των τραγουδιών και των δύο κυριάρχησε κατά το 1000-1300 μ.Χ. (Πηγή: musicstorytelling.blogspot.gr)

Thomas Hampson











Wolfram Rieger









































Saturday, July 12, 2014

Franz Liszt: Piano Sonata in B minor – Van Cliburn

Van Cliburn
(12 Ιουλίου 1934 - 27 Φεβρουαρίου 2013 • July 12, 1934 - February 27, 2013)
















Ο Χάρβεϊ Λάβαν «Βαν» Κλάιμπερν τζούνιορ (Harvey Lavan "Van" Cliburn Jr) γεννήθηκε στο Σρίβεπορτ της Λουιζιάνας στις 12 Ιουλίου 1934. Ο πατέρας του εργαζόταν στη βιομηχανία πετρελαίου και η μητέρα του ήταν μία ολοκληρωμένη πιανίστα, έχοντας σπουδάσει κοντά στον Ρώσο πιανίστα Άρτουρ Φριντχάιμ, προβεβλημένο μαθητή του Φραντς Λιστ.

Ο Βαν Κλάιμπερν άρχισε να παίρνει τα πρώτα μαθήματα πιάνου σε ηλικία τριών ετών και στα 12 του έκανε το συναυλιακό του ντεμπούτο με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Χιούστον. Το 1951 έλαβε υποτροφία από την περίφημη μουσική σχολή «Τζούλιαρντ» της Νέας Υόρκης και με καθηγήτρια τη Ρωσοαμερικανίδα Ροζίνα Λιβάιν στράφηκε στη μεγάλη ρομαντική παράδοση της Ρωσίας.

Το 1958 συμμετείχε στον διεθνή μουσικό διαγωνισμό «Τσαϊκόφσκι» της Μόσχας, που καθιέρωσε εκείνη τη χρονιά η Σοβιετική Ένωση, για να επιδείξει και την καλλιτεχνική της υπεροχή απέναντι στη Δύση, μετά τη διαστημική πρωτιά του 1957 με τον «Σπούτνικ». Ήταν η εποχή που η ανθρωπότητα βίωνε σε κάθε επίπεδο τον λεγόμενο Ψυχρό Πόλεμο, την αντιπαράθεση της καπιταλιστικής Δύσης με την κομμουνιστική Ανατολή. Ο Κλάιμπερν μάγεψε το κοινό, ερμηνεύοντας στην τελική φάση του διαγωνισμού το Πρώτο Κοντσέρτο για πιάνο του Τσαϊκόφσκι και το Τρίτο Κοντσέρτο του Ραχμάνινοφ. Στο φινάλε δέχθηκε το ενθουσιώδες χειροκρότημα του κοινού για περίπου δέκα λεπτά.

Οι κριτές του αποφάνθηκαν ότι ήταν ο καλύτερος και την απόφασή τους μετέφερε στον Κλάιμπερν ο διάσημος τότε σοβιετικός πιανίστας Εμίλ Γκίλελς. Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι η κριτική επιτροπή δίσταζε να δώσει το πρώτο βραβείο στον Κλάιμπερν, επειδή ήταν Αμερικανός και χρειάστηκε η παρέμβαση του γενικού γραμματέα του ΚΚΣΕ Νικήτα Χρουστσόφ, ο οποίος τους είπε: «Αν είναι ο καλύτερος να του δώσετε το πρώτο βραβείο» κι έτσι ο Βαν Κλάιμπερν έγινε ο πρώτος νικητής του περιώνυμου διαγωνισμού. Στη στιγμή έγινε λαϊκός ήρωας στις Ηνωμένες Πολιτείες και η υποδοχή που του επιφυλάχθηκε λίγες ημέρες αργότερα στη Νέα Υόρκη άρμοζε περισσότερο σε αθλητή, παρά σε καλλιτέχνη.

Ο Κλάιμπερν εξαργύρωσε αμέσως την επιτυχία της Μόσχας. Έγινε περιζήτητος από τις αίθουσες συναυλιών, ενώ υπέγραψε δισκογραφικό συμβόλαιο με την RCA. Η ηχογράφηση την ίδια χρονιά του Πρώτου Κονσέρτου για πιάνο του Τσαϊκόφσκι έγινε ο πρώτος πλατινένιος δίσκος στην ιστορία της κλασικής μουσικής, με πωλήσεις άνω του ενός εκατομμυρίου αντιτύπων. Τα κατοπινά χρόνια πραγματοποίησε πολλές ηχογραφήσεις πιανιστικών κοντσέρτων, από τις οποίες ξεχωρίζουν το Κοντσέρτο για πιάνο του Σούμαν, το Κοντσέρτο για πιάνο του Γκριγκ, το Δεύτερο Κοντσέρτο για πιάνο του Ραχμάνινοφ, τα Κοντσέρτα για πιάνο αρ. 4 και αρ. 5 του Μπετόβεν και το Τρίτο Κοντσέρτο για πιάνο του Προκόφιεφ.

Το 1962 δημιούργησε το Ίδρυμα Βαν Κλάιμπερν, το οποίο κάθε τέσσερα χρόνια διοργανώνει στο Φορτ Γουόρθ του Τέξας τον διεθνή διαγωνισμό πιάνου «Βαν Κλάιμπερν», έναν από τους τέσσερεις κορυφαίους διαγωνισμούς πιάνου παγκοσμίως, δίπλα σ' αυτούς του Λιντς της Αγγλίας, της Μόσχας («Τσαϊκόφσκι») και της Βαρσοβίας («Σοπέν»).

Το 1978 εξαφανίστηκε από το μουσικό προσκήνιο μετά τον θάνατο του πατέρα και μάνατζέρ του και αποσύρθηκε στο πολυτελές σπίτι του στο Φορτ Γουόρθ του Τέξας, μαζί με τη μητέρα του και τον σύντροφό του Τόμας Ζαρέμπα που ήταν δεκατρία χρόνια μικρότερός του. Το 1987 επανήλθε στο μουσικό προσκήνιο, όταν έδωσε ένα ρεσιτάλ στον Λευκό Οίκο, προς τιμή του Σοβιετικού ηγέτη Μιχαήλ Γκορμπατσόφ ο οποίος επισκεπτόταν τις ΗΠΑ με πρόσκληση του Αμερικανού προέδρου Ρόναλντ Ρέιγκαν. Η σχέση του Κλάιμπερν με το σοβιετικό μουσικόφιλο κοινό παρέμενε ιδιαίτερα θερμή (παρά τον Ψυχρό Πόλεμο) και τα αισθήματα αμοιβαία.

Το 1996, αν και δεν το επεδίωκε, απασχόλησε τα αμερικανικά Μ.Μ.Ε, όταν ο Τόμας Ζαρέμπα, με τον οποίοn είχε χωρίσει, του ζήτησε με αγωγή διατροφή, επειδή, όπως υποστήριζε, είχε συνεισφέρει με την εργασία του στη δημιουργία της μεγάλης περιουσίας του. Τον κατηγόρησε ακόμα ότι του είχε μεταδώσει τον ιό του AIDS. Η αγωγή του απορρίφθηκε, επειδή η μεταξύ τους σχέση δεν είχε αποτυπωθεί εγγράφως.

Τον Αύγουστο του 2012 έγινε γνωστό ότι ο Βαν Κλίμπερν πάσχει από καρκίνο των οστών, ασθένεια η οποία τελικά τον κατέβαλε στις 27 Φεβρουαρίου του 2013.

Πηγή: sansimera.gr



Franz Liszt (1811-1886)

♪ Piano Sonata in B minor, S.178 (1852-1853)

Van Cliburn, piano

Great Hall of Moscow Conservatory, 1960

(480p)

















Δείτε επίσης – See also

Franz Liszt: Piano Concerto No.2 in A major – Nikolai Demidenko, Orquesta Sinfónica de Galicia, Otto Tausk (HD 1080p)

Franz Liszt: Piano Concerto No.1 in E flat major – Lang Lang, BBC Symphony Orchestra, Edward Gardner

Aldo Ciccolini plays Liszt & Wagner (Audio video)


Franz Liszt: Songs – Markella Hatziano, Steven Larson (Audio video)


Thursday, July 10, 2014

Γκούσταβ Μάλερ – Μουσική από το ηφαίστειο

Γράφει ο Σάιμον Μπέρμαν*

Ο Γκούσταβ Μάλερ είναι ένας από τους συνθέτες με τις περισσότερες εκτελέσεις των έργων του σήμερα – σε συναυλίες ή σε δίσκους. Γεννημένος σε μια φτωχή εβραϊκή οικογένεια στην Αυστρο-ουγγρική Αυτοκρατορία, πέθανε 100 χρόνια πριν στην αυτοκρατορική Βιένη σαν ένας από τους πλουσιότερους και πιο διάσημους μουσικούς στην Ευρώπη. Τι μπορεί να μας πει η μουσική του σήμερα;

Κατά τη διάρκεια της ζωής του ήταν διάσημος κυρίως ως μαέστρος. Το στυλ του ήταν βασισμένο στην ιδέα ότι οι μουσικές παρτιτούρες δεν είναι ένα ιερό κείμενο για να το υπακούει κανείς. Αντίθετα, η μουσική είναι μια ζωντανή τέχνη που αλλάζει σε κάθε παράσταση αφού κάθε αίθουσα συναυλιών, κάθε ακροατήριο, κάθε κοινωνικό πλαίσιο είναι διαφορετικό.

Τα έργα του αντικατοπτρίζουν την κοινωνία στην οποία έζησε και τις νευρώσεις που μάστιζαν τη νεωτερικότητα. Τα «θρησκευτικά» του έργα – οι Συμφωνίες αρ. 2 και αρ. 8 – δεν είναι δοξολογίες στο Θεό, αλλά εκφράσεις της ασάφειας της πίστης, ο ελικοειδής δρόμος προς την πνευματικότητα σε μια βάναυση και κοσμική εποχή.

Η Πέμπτη, η Έκτη και η Ένατη Συμφωνία, καθώς και το «Τραγούδι της Γης», ανιχνεύουν τα βάθη του φόβου μας για το θάνατο. Ο θάνατος υπογραμμίζεται με στενές αντιπαραθέσεις με τους ήχους της ζωής, βιωμένης στην εντέλεια. Η αντιστοίχιση σε μεγάλη εγγύτητα, μερικές φορές την ίδια στιγμή, διαμετρικά αντίθετων διαθέσεων είναι μια χαρακτηριστική πτυχή της μουσικής του Μάλερ. Στην τρίτη κίνηση της Πρώτης Συμφωνίας, το τραγούδι των παιδιών "Frere Jacques" ενώ αρχικά παίζεται όπως ένα πένθιμο εμβατήριο, ξαφνικά διακόπτεται από μια υπερβολικά ποιμενική έκρηξη μιας μπάντας πνευστών. Η καταληκτική κίνηση της Έκτης Συμφωνίας, για περισσότερο από μισή ώρα, γυρίζει από ηρωικό θρίαμβο σε εκμηδενιστική απόγνωση.

Τα ακροατήρια του καιρού του, συνηθισμένα στη μεγάλη κλασική παράδοση, βρήκαν δύσκολο να αποδεχτούν αυτές τις ιδιαιτερότητες. Παρ' όλα αυτά η μουσική του μιλούσε σε πολλούς, η τραγωδία και η αγωνία ήταν καθοριστικά χαρακτηριστικά της Βιένης του Μάλερ. Ήταν μια κοινωνία που «χόρευε σε ένα ηφαίστειο», η οποία κατέληξε στην καταστροφή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και στην κατάρρευση της αυτοκρατορίας. Αυτή η παρακμή οδήγησε σε μερικές δυσάρεστες ιδέες. Λίγο μετά αφού ανέλαβε τη θέση του διευθυντή της Κρατικής Όπερας της Βιένης, η πόλη εξέλεξε τον αντισημίτη Καρλ Λούεγκερ ως δήμαρχο, έναν βασικό εμπνευστή των Ναζί. Ο Μάλερ αναγκάστηκε να παραιτηθεί το 1907, μετά από μια αντισημιτική εκστρατεία. Η μεγαλοφυΐα της μουσικής του ήταν ότι μπορούσε να μεταδώσει τη δική του εμπειρία της αλλοτρίωσης και της αγωνίας με ένα τρόπο που απηχούσε στους άλλους. Το προσωπικό και το κοινωνικό πάντα είναι συνυφασμένα στη μουσική του Μάλερ.

Η μουσική του υπήρξε θύμα του Ναζισμού. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 τα έργα του κέρδισαν φήμη σε όλη την Ευρώπη. Αλλά η εβραϊκή του καταγωγή σήμανε ότι τα έργα του απαγορεύτηκαν εκεί που ήταν πιο δημοφιλή, στη Γερμανία το 1933, στην Αυστρία το 1938 και στην Ολλανδία το 1940. Ακόμα και μετά τον πόλεμο σπάνια παρουσιάζονταν. Πολλοί από τους μουσικούς που τον υπεράσπιζαν ήταν νεκροί ή εξόριστοι. Τελικά, οι δεκαετίες του 1950 και του 1960 είδαν την κλασική μουσική να χωρίζεται σε δύο κατευθύνσεις που και οι δύο τον απέκλειαν.

Τον καιρό του Μάλερ μια νέα γενιά συνθετών αναγνώριζε ότι η παλιά κλασική παράδοση, όπως και η κοινωνία, έχανε την ορμή της. Η ώθηση της κλασικής αρμονίας στα όρια της από τον Μάλερ άνοιξε την πόρτα για την επανάσταση του Άρνολντ Σένμπεργκ στην τονικότητα. Ο Μάλερ βρήκε αυτά τα ριζοσπαστικά έργα δύσκολα, αλλά αναγνώρισε την αξία τους και τα υπεράσπισε όταν λίγοι το έκαναν. Πολλοί άλλοι συνθέτες του 20ού αιώνα επηρεάστηκαν από τη μουσική του Μάλερ – ο Ρίχαρντ Στράους, ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς, ο Λέοναρντ Μπερνστάιν, ο Μπέντζαμιν Μπρίτεν, ο Λουτσιάνο Μπέριο, ο Χανς Βέρνερ Χέντσε και άλλοι. Ωστόσο, κανένας άλλος συνθέτης δεν είχε τόση επιρροή στη μουσική του 20ού αιώνα, όπως ο Μάλερ.

Οι ριζοσπάστες αβανγκαρντιστές ήθελαν μια ολοκληρωτική ρήξη με τη γερμανική παράδοση που την έβλεπαν ως απαράδεκτη μετά τη φρίκη του φασισμού και του πολέμου. Το κυρίαρχο ρεύμα, από την άλλη, μετατράπηκε σε μουσείο προσκολλημένο στις ασφαλείς αναβιώσεις της μεγάλης παράδοσης. Ο συνδυασμός του Μάλερ που ένωνε παραδοσιακές κλασικές φόρμες με ασυνήθιστες αντιπαραθέσεις «σπασμένων» μελωδιών, συγκρουόμενες τονικότητες, τραγούδια παιδιών, βουκολικές φαντασιώσεις και μοιρολόγια κηδειών δεν ταίριαζε. Σε μια εποχή αύξησης της ευημερίας και σχετικής κοινωνικής ειρήνης, η επίκληση σε έναν κόσμο ξεσκισμένο από τις εσωτερικές αντιθέσεις, απέτυχε να έχει απήχηση.

Όταν ο Πιέρ Μπουλέζ και άλλοι προσπάθησαν να εντοπίσουν τις μουσικές ρίζες του ήρωά τους, Άρνολντ Σένμπεργκ, τότε ήταν που ανακάλυψαν ξανά τον Μάλερ. Τα ακροατήρια επίσης, όταν η μακρά μεταπολεμική άνθηση υποχώρησε μπροστά στην κοινωνική εξέγερση και την οικονομική κρίση από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και μετά, βρήκαν στον Μάλερ μια μουσική φωνή με την οποία ταυτίστηκαν. Ο μακάβριος κόσμος της μουσικής του Μάλερ, όπου οι κοινοτοπίες ενός υπεροπτικού ελιτισμού αναμειγνύονται με στοιχεία λαϊκής κουλτούρας, καθώς σήμερα μοιάζει να συνοδεύει μία ακόμη πιο βίαιη κοινωνία που αποσυντίθεται, μιλάει σε μας περισσότερο από ποτέ.

* Από το περιοδικό "Socialist Review" (2011)

Ο τάφος του Γκούσταβ Μάλερ στο Grinzing,
στο βορειοδυτικό τμήμα της
Βιένης















Tuesday, July 08, 2014

Gustav Mahler: Rückert Lieder – Renée Fleming, Maciej Pikulski

Τα Rückert Lieder είναι πέντε τραγούδια για φωνή και πιάνο (ή ορχήστρα), βασισμένα σε ποιήματα του Γερμανού ποιητή, μεταφραστή και καθηγητή Ασιατικών γλωσσών Friedrich Rückert (1788-1866). Ich atmet' einen linden Duft (Ανάσανα μιαν απαλή ευωδιά), Liebst du um Schönheit (Αν αγαπάς για την ομορφιά), Um Mitternacht (Τα μεσάνυχτα), Blicke mir nicht in die Lieder (Μην κοιτάζεις τα τραγούδια μου), και Ich bin der Welt abhanden gekommen (Αποσύρθηκα από τον κόσμο). Ωστόσο, τα συγκεκριμένα Λήντερ δεν συνιστούν κύκλο τραγουδιών με τη στενή έννοια του όρου, αφού τα ποιήματα είναι ανεξάρτητα και συνδέονται μεταξύ τους χαλαρά μόνο μέσω κάποιων κοινών νοηματικών θεμάτων.

Τη διάσημη Αμερικανίδα σοπράνο Renée Fleming συνοδεύει ο βιρτουόζος Πολωνός πιανίστας Maciej Pikulski.



Gustav Mahler (1860-1911)

♪ Rückert Lieder (1901-1902)


i. Ich atmet' einen linden Duft
ii. Liebst du um Schönheit
iii. Um Mitternacht
iv. Blicke mir nicht in die Lieder
v. Ich bin der Welt abhanden gekommen

Renée Fleming, soprano
Maciej Pikulski, piano

Wiener Musikverein, 11 Δεκεμβρίου 2012 (December 11, 2012)

(HD 720p)































Sunday, July 06, 2014

Johann Strauss II: Egyptian March – Daniel Barenboim

145η επέτειος από την πρώτη παρουσίαση του έργου
145th anniversary of the first performance

Στις 17 Νοεμβρίου 1869 έγιναν τα επίσημα εγκαίνια της διώρυγας του Σουέζ στο Πορτ Σάιντ της Αιγύπτου. Ο νέος αυτός θαλάσσιος δρόμος, που άλλαξε την όψη του παγκοσμίου εμπορίου, προκάλεσε το διεθνές ενδιαφέρον. Ο Γιόχαν Στράους υιός έγραψε για την περίσταση ένα εμβατήριο, που το παρουσίασε για πρώτη φορά στις 6 Ιουλίου 1869 στο Παβλόφσκ της Ρωσίας, στις καθιερωμένες καλοκαιρινές του συναυλίες.

Οι συμπατριώτες του στη Βιένη το άκουσαν για πρώτη φορά στις 26 Δεκεμβρίου 1869, ως τμήμα της θεατρικής παράστασης του Άντον Μπίτνερ «Στην Αίγυπτο» ("Nach Ägypten"). Το κομμάτι έχει αραβικό άρωμα και περιλαμβάνει χορωδιακό μέρος (βασισμένο στο λα, λα), σπάνιο για ορχηστρικό έργο του Γιόχαν Στράους υιού.

Τη Φιλαρμονική της Βιένης διευθύνει ο Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ στο πλαίσιο της Πρωτοχρονιάτικης Συναυλίας 2014.



Johann Strauss II (1825-1899)

♪ Ägyptischer Marsch (Egyptian March), Op.335 (1869)

Από την Πρωτοχρονιάτικη Συναυλία της Φιλαρμονικής της Βιένης 2014 
Am Neujahrskonzert der Wiener Philharmoniker 2014 
On New Year's Concert of Vienna Philharmonic Orchestra 2014

Διευθύνει ο Daniel Barenboim

Σκηνοθεσία: Michael Beyer

Vienna, Austria, Musikverein, 1η Ιανουαρίου 2014

(HD 720p)

Πηγή για την εισαγωγή: sansimera.gr
























































Δείτε επίσης – Watch also

Πρωτοχρονιάτικη Συναυλία της Φιλαρμονικής της Βιένης 2014 • Neujahrskonzert der Wiener Philharmoniker 2014 • New Year's Concert of Vienna Philharmonic Orchestra 2014

Thursday, July 03, 2014

George Frideric Handel: Theodora – Dawn Upshaw, David Daniels, Frode Olsen, Richard Croft, Lorraine Hunt Lieberson, Michael Hart-Davis – William Christie, Peter Sellars (HD 1080p)














Dedicated to the memory of
Lorraine Hunt Lieberson (01/03/1954 - 03/07/2006)

10η επέτειος από το θάνατό της – 10th anniversary of her death

Η ιστορία της «Θεοδώρας» εκτυλίσσεται στην Αντιόχεια του 4ου αιώνα μ.Χ., την εποχή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Η Θεοδώρα, μία νεαρή πριγκίπισσα που έχει ασπαστεί τον χριστιανισμό, αρνούμενη να συμμετάσχει στις θυσίες προς τον Δία για τον εορτασμό των γενεθλίων του αυτοκράτορα, καταδικάζεται να εκπορνευτεί με τη βία και φυλακίζεται. Ο αξιωματικός Δίδυμος, επίσης χριστιανός και ερωτευμένος μαζί της, επισκέπτεται τη Θεοδώρα στη φυλακή και τη βοηθά να φυγαδευτεί ανταλλάσσοντας ρούχα μαζί της ενώ μένει ο ίδιος στη θέση της. Η απόδραση σύντομα ανακαλύπτεται, ο Δίδυμος συλλαμβάνεται και καταδικάζεται σε θάνατο. Στη συνέχεια, η Θεοδώρα παραδίδεται προσφέροντας στον Ρωμαίο κυβερνήτη τη ζωή της αντί του Διδύμου για να οδηγηθούν στο τέλος και οι δύο οικειοθελώς στο θάνατο. Το έργο κλείνει με ένα τραγούδι που υμνεί τη νίκη της αγάπης επί του θανάτου.

Ο Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ συνέθεσε τη «Θεοδώρα» το 1749, για να την παρουσιάσει ο ίδιος ένα χρόνο αργότερα στο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου. Φαίνεται πως το έργο δεν άρεσε στο βρετανικό κοινό γιατί σύντομα ο αριθμός των προγραμματισμένων παραστάσεων περιορίστηκε στις τρεις. Χρόνια αργότερα ωστόσο, αναγνωρίστηκε η πραγματική αξία του ορατόριου, ο έντονος λυρισμός και  το συναισθηματικό βάθος της γραφής του Χαίντελ, για να φτάσει σήμερα να θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα θρησκευτικά δράματα όλων των εποχών.

Πηγή: elculture.gr


Η «Θεοδώρα», το αριστουργηματικό ορατόριο του Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ, σε λιμπρέτο του Άγγλου λόγιου και λιμπρετίστα Thomas Morell (1703-1784), παρουσιάζεται σε δραματοποιημένη μορφή, στην «κλασική» πλέον σκηνοθεσία του Πίτερ Σέλαρς ο οποίος μεταφέρει τη δράση στη σύγχρονη Αμερική, αναδεικνύοντας το έργο σε μια διαχρονική παραβολή της πνευματικής αντίστασης σε κάθε είδους τυραννία.














I had heard Lorraine Hunt singing Theodora in a concert performance, and was overwhelmed by the drama and sheer beauty of Handel's music. The story is basic tabloid fare, and Handel treats it almost entirely as interior drama. [An oratorio in three acts, it concerns the Christian martyrdom of Theodora and her Roman lover Didymus.] When Glyndebourne asked me where they should begin with staging Handel, it was easy. At that time, people didn't quite know what Theodora was: we were in a secret cathedral, discovering a masterpiece the world did not know.

The staging flowed in an extremely organic way. Visionary works such as this wait for another era in which they are allowed to speak in their own language and not have to ventriloquise the conventional wisdom of the day. A lot of it was done as in medieval or byzantine art – as simply as possible: the emotional and spiritual aura of each character was what we were concerned with.

The work is a soundtrack for two people leaving this world that is as chilling as anything Handel ever wrote. A lot of opera focuses on execution. It's a huge question: when we take people's lives as a society; when and how we justify killing. In the US, execution had been illegal for a period and then [in 1976] the Supreme Court decision turned it around. It was decided that lethal injection was "humane", but it was hidden away. I thought it was important to see what the process was. We investigated and were incredibly literal, down to the timing.

The effect was profound. During most performances, people had to be carried from the auditorium; there were emergency medical services standing by. I am not proud of putting people into an emergency medical van, of course, but I do think that's why the Greeks invented theatre: to put these things in front of citizens and say, how do we feel about them?

There was an incredible rehearsal where we ran the first act for the first time in the darkened theatre, and the piece just rose up, like some majestic host and said, "I'm here". We were weeping, holding each other, truly overwhelmed. The production remains a high point of all our lives.

Peter Sellars, director (2012)



George Frideric Handel (1685-1759)

Theodora, HWV 68 (1749)


Libretto by Thomas Morell

Theodora..........Dawn Upshaw, soprano
Didymus..........David Daniels, countertenor
Valens..........Frode Olsen, bass
Septimius..........Richard Croft, tenor
Irene..........Lorraine Hunt Lieberson, mezzo-soprano
Messenger..........Michael Hart-Davis, tenor

The Glyndebourne Chorus
Orchestra of the Age of Enlightenment
Μουσική διεύθυνση (Conductor): William Christie

Σκηνοθεσία (Direction): Peter Sellars

Glyndebourne, 1996

Αγγλικοί υπότιτλοι – English subtitles

Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου
High definition video with high quality audio

(HD 1080p)

Δημοσιεύτηκε στο Youtube για λογαριασμό του Blog «Πρόσωπα της Κλασικής Μουσικής»
Uploaded on Youtube for the Blog "Faces of Classical Music"

Πρώτη δημοσίευση: 3 Ιουλίου 2014 – First publication: July 3, 2014
Τελευταία ενημέρωση: 3 Ιουλίου 2014 2016 – Last update: July 3, 2016














Η σπουδαία Αμερικανίδα μεσόφωνος Λορέν Χαντ Λίμπερσον, γνωστή για τις ερμηνευτικές της ικανότητες και την εξαιρετική ποιότητα της φωνής της, ερμήνευσε με την ίδια συνέπεια έργα μπαρόκ όσο και έργα σύγχρονων συνθετών. Πρώην βιολονίστρια, στράφηκε αποκλειστικά στο τραγούδι στην ηλικία των τριάντα. Πέθανε από καρκίνο του μαστού, μόλις 52 χρόνων. (Η δημοσίευση αυτή αφιερώνεται στη μνήμη της.)



The recipient of both awards and critical superlatives in the late 1990s and early 2000s, mezzo soprano Lorraine Hunt Lieberson was identified with the revival of Baroque-era vocal music specifically and with a deep capacity for emotional communication with audiences generally. Many who experienced Hunt Lieberson's performances in person came away with an uncanny feeling that she not only made operatic roles her own but also used them in the service of self-revelation, of emotional truth.

Born in San Francisco in 1954, Lorraine Hunt was the daughter of an opera conductor father and a singer mother. Her father made her listen to Saturday afternoon Metropolitan Opera broadcasts on the radio and pushed her vocal gift forward, but for much of her life she was primarily an instrumentalist. She studied violin and piano as a youngster and then switched to the viola, later crediting the sensitivity to musical surroundings that violists must cultivate with influencing her approach as a singer. As a music major at San Jose State University, Hunt studied both voice and viola but gravitated toward the latter after paying the bills with a seat in the San Jose Symphony. She became involved in the Bay Area's freewheeling music scene, briefly moving to Mexico at one point after her jazz musician boyfriend was arrested on drug charges there – she bribed guards to let her live with him in a cabin on the jail site.

In 1985 Hunt played the role of Sesto in a production of Handel's Julius Caesar directed by the innovative and controversial Peter Sellars, impressing observers with her hell-for-leather performance. A role in a 1987 production of Don Giovanni under Sellars, and the theft of her uninsured viola a year later, gave her a further push in the direction of singing. She specialized strongly but not exclusively in Baroque works, appearing consistently more often with top early music ensembles like Les Arts Florissants, with whom she performed Rameau's Hippolyte et Aricie under conductor William Christie during the 1996-1997 season.

In 1997 Hunt appeared at the Santa Fe Opera in a new work, Peter Lieberson's Ashoka's Dream. She married its composer two years later, but faced renewed challenges after being diagnosed with breast cancer and losing her sister Alexis to the disease in 2000. After undergoing a double lumpectomy, Hunt Lieberson responded artistically to this new challenge, appearing in a unique staging of two Bach cantatas (Ich habe genug and Mein Herz schwimmt in Blut) mounted by Sellars in London in 2001. The staging involved a dramatic realization of Bach's grim themes of death. "There were tubes hanging out of me", Hunt Lieberson told The Guardian newspaper. In the early 2000s, after Hunt Lieberson and her husband moved to Santa Fe, she cut back on her schedule of live appearances somewhat but continued to impress audiences with the intensity of her performances. Her relative obscurity compared with other mezzos of her talent level was partly due to her affinity for the live stage rather than the confines of the recording studio. Having been somewhat secretive about her illness, Hunt Lieberson died, much to surprise of the musical community, at home on July 3, 2006.

Source: James Manheim (allmusic.com)

















































































































































































































More photos


See also

George Frideric Handel: Messiah – Susan Gritton, Cornelia Horak, Bejun Mehta, Richard Croft, Florian Boesch – Arnold Schoenberg Choir, Ensemble Matheus, Jean-Christophe Spinosi – Claus Guth, Hannes Rossacher (HD 1080p)