Sergei Redkin

Sergei Redkin
Sergei Redkin (b. 1991), pianist – Third Prize (XV International Tchaikovsky Competition, 2015)

Tuesday, January 06, 2015

Richard Strauss: Also Sprach Zarathustra – Detroit Symphony Orchestra, Neeme Järvi

118η επέτειος από την πρεμιέρα του έργου, στις 27 Νοεμβρίου 1897
118th anniversary of the first performance of the work, on November 27, 1897

To "Also Sprach Zarathustra", όπως είναι o πρωτότυπος τίτλος του έργου στα γερμανικά, γράφτηκε το 1896 και είναι εμπνευσμένο από το ομώνυμο φιλοσοφικό βιβλίο του σπουδαίου Γερμανού φιλόσοφου Φρίντριχ Νίτσε (1844-1900), το οποίο πραγματεύεται θέματα όπως η «αιώνια επιστροφή», ο «θάνατος του Θεού» και ο «Υπεράνθρωπος». Πρόθεση του Ρίχαρντ Στράους ήταν να σχολιάσει το έργο του διάσημου συμπατριώτη του, παρά να το αναπαραστήσει μουσικά, πράγμα που θα ήταν σχεδόν αδύνατο. Η πρωτοτυπία του έγκειται και στο γεγονός ότι υπήρξε ένα από τα πρώτα μουσικά έργα που άντλησε την πηγή της έμπνευσής του από ένα φιλοσοφικό δοκίμιο.

Η σύνθεση του Στράους παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σε συναυλία στη Φρανκφούρτη στις 27 Νοεμβρίου 1897 και έκτοτε αποτελεί ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του συμφωνικού ρεπερτορίου. Στη δημοτικότητα του έργου συνέβαλε και η εισαγωγική φανφάρα, που διαρκεί γύρω στα 90 δευτερόλεπτα και είναι από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια της κλασικής μουσικής, ιδιαίτερα μετά τη χρησιμοποίησή της από τον σκηνοθέτη Στάνλεϊ Κιούμπρικ στην ηχητική μπάντα της ταινίας του «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος», που προβλήθηκε το 1968 και άνοιξε νέους δρόμους για το κινηματογραφικό είδος της επιστημονικής φαντασίας.

Το «Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα» χωρίζεται σε εννέα μέρη, τα οποία παίζονται με τρεις μόνο διακοπές. Μια τυπική εκτέλεση του έργου διαρκεί γύρω στα τριάντα λεπτά, ενώ τα μουσικά όργανα που απαιτούνται είναι: πίκολο φλάουτο, τρία φλάουτα, τρία όμποε, αγγλικό κόρνο, τρία κλαρινέτα, μπάσο κλαρινέτο, τρία φαγκότα, κόντρα φαγκότο, έξι γαλλικά κόρνα, τέσσερεις τρομπέτες, τρία τρομπόνια, δύο τούμπες, τύμπανα, τρίγωνο, γκρανκάσα, κύμβαλα, γκλόκενσπιλ, καμπάνα, εκκλησιαστικό όργανο, δύο άρπες, τριάντα δύο βιολιά, δώδεκα βιόλες, δώδεκα βιολοντσέλα και οκτώ κοντραμπάσα.

Σε μιαν εορταστική ατμόσφαιρα και με αρκετό χιούμορ στα encores, τη Συμφωνική Ορχήστρα του Ντιτρόιτ διευθύνει ο διάσημος Εσθονός μαέστρος Νέεμε Τζάρβι.


Richard Strauss (1864-1949)

♪ Also Sprach Zarathustra (1896)

i. Einleitung, oder Sonnenaufgang (Introduction, or Sunrise / Πρόλογος, ή Αυγή)
ii. Von den Hinterweltlern (Of Those in Backwaters / Οι οπτασιαστές της μελλούσης ζωής)
iii. Von der großen Sehnsucht (Of the Great Longing / Η μεγάλη επιθυμία)
iv. Von den Freuden und Leidenschaften (Of Joys and Passions / Οι χαρές και τα πάθη)
v. Das Grablied (The Song of the Grave / Το τραγούδι των τάφων)
vi. Von der Wissenschaft (Of Science and Learning / Η επιστήμη)
vii. Der Genesende (The Convalescent / Ο Ξαρρωστιάρης)
viii. Das Tanzlied (The Dance Song / Το τραγούδι του χορού)
ix. Nachtwandlerlied (Song of the Night Wanderer / Το τραγούδι της νύχτας)

(Οι τίτλοι προέρχονται από επιλεγμένα κεφάλαια του βιβλίου του Φρίντριχ Νίτσε και για την απόδοσή τους στα ελληνικά χρησιμοποιήθηκε η μετάφραση του Νίκου Καζαντζάκη, που χρονολογείται από το 1913.)


Encores:


Anatoly Lyadov (1855-1914)
♪ A musical snuffbox (1893) 

John Philip Sousa (1854-1932)
♪ The Stars and Stripes Forever (1896)


Detroit Symphony Orchestra
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Neeme Järvi

Max M. Fisher Music Center, Detroit, December 13, 2014 (13 Δεκεμβρίου 2014)


(HD 720p)

Πρώτη δημοσίευση: 6 Ιανουαρίου 2015 – First publication: January 6, 2015
Τελευταία ενημέρωση: 27 Νοεμβρίου 2015 – Last update: November 27, 2015














Like many of his contemporaries, the young Richard Strauss was enthralled with Wagner; indeed, a number of his compositions, especially the early opera Guntram (1887-1893), reveal an intent on Strauss' part to re-create the spirit of the older composer's works. However, as evidenced by his adoption of Friedrich Nietzsche's Also sprach Zarathustra as the subject of a tone poem, Strauss' music soon took on a distinct identity. By this time, Nietzsche, though a former Wagner devotee, had become the most vocal and articulate critic of Wagner's philosophy and art. By aligning his artistic vision with that of Nietzsche, Strauss forever removed himself from the camp of "true" Wagnerians. Also sprach Zarathustra (Thus Spoke Zarathustra), one of the high points of Strauss' early career, was completed in the summer of 1896 and premiered in November of the same year. Sandwiched between Till Eulenspiegels lustige Streiche (1894-1895) and Don Quixote (1896-1897), it was among the works that forever solidified the composer's reputation and distilled the essence of his singular orchestral language.

Also sprach Zarathustra has nine sections. The introduction – which has gained a peculiar immortality from its prominent use in Stanley Kubrick's film 2001: A Space Odyssey – is followed by these distinctive episodes, each of which explores an element of Nietzsche's text, from "Von den Hinterweltlern" (From the Back-world People) to an expression of intense yearning ("Von der großen Sehnsucht") and a portrayal of joy and passion (Von den Freuden und Leidenschaften). At the center of the work is "Das Grablied" (Song of the Grave), which sets the stage for the clever and ironic "Von der Wissenschaft," in which a truncated fugue gently pokes fun at science by – perhaps prophetically – including all twelve chromatic pitches in its subject. "Der Genesende" (The Convalescent) slowly regains its strength, bursting forth into the energetic "Das Tanzlied" (Dance-Song), led by a solo fiddle.

The final section, "Nachtwandlerlied" (Song of the Night Wanderer), makes subtle use of tonal and thematic cues (most notably, a return to the tonality of the opening section) to suggest that the journey of the unnamed Night Wanderer is cyclic – eternally returning to its beginning. This lack of resolution is mirrored in the lingering dissonance, the half step between B and C, which ends the work, capturing the questioning and unsettling nature of Nietzsche's own conclusion. The whole of Also sprach Zarathustra is through-composed; though some suggest that it contains aspects of both sonata and rondo forms, no structural analysis is sustainable without reference to Nietzsche's text. Like most of Strauss' tone poems, Also sprach Zarathustra employs massive instrumental forces; however, it provides a contrast to Strauss' more strongly narrative works in its deployment of the orchestra in a more subtle and deft manner. Here, short, transformable motives take the place of the long, sinuous tunes that emerge in works like Ein Heldenleben (1898). The relative concision of its musical material suggests the composer's attempt to mirror the nature and character of his literary source.

Rovi Staff (allmusic.com)


No comments:

Post a Comment