Sergei Redkin

Sergei Redkin
Sergei Redkin (b. 1991), pianist – Third Prize (XV International Tchaikovsky Competition, 2015)

Saturday, August 01, 2015

Giacomo Puccini: Turandot – Mlada Khudoley, Riccardo Massi, Guanqun Yu, Michael Ryssov – Wiener Symphoniker, Paolo Carignani – Marco Arturo Marelli (Bregenz Festival 2015 – Download the opera)

Στη νέα μεγαλειώδη παραγωγή της «Τουραντότ» στο Φεστιβάλ του Μπρέγκεντζ το 2015, τη σκηνοθεσία και τα εντυπωσιακά σκηνικά υπογράφει ένας από τους πλέον φημισμένους και καταξιωμένους σκηνοθέτες όπερας στον κόσμο, ο Ελβετός Marco Arturo Marelli. Τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βιένης διευθύνει ο σπουδαίος Ιταλός αρχιμουσικός Paolo Carignani. Συμπράττουν η Φιλαρμονική Χορωδία της Πράγας, η Χορωδία του Φεστιβάλ του Μπρέγκεντζ, η Παιδική Χορωδία του Musikmittelschule Bregenz-Stadt, καθώς και πλήθος ηθοποιών και ζογκλέρ. Τους ρόλους του έργου ερμηνεύουν: Πριγκίπισσα Τουραντότ, η Ρωσίδα υψίφωνος Mlada Khudoley· Αυτοκράτορας Αλτούμ, πατέρας της Τουραντότ, ο Γερμανός τενόρος Manuel von Senden· Τιμούρ, έκπτωτος βασιλιάς των Τατάρων, ο Ρώσος μπάσος Michael Ryssov· Καλάφ, ο άγνωστος πρίγκιπας και γιος του Τιμούρ, ο Ιταλός τενόρος Riccardo Massi· Λιου, η νεαρή σκλάβα, η Κινέζα υψίφωνος Guanqun Yu· Πινγκ, ο μέγας καγκελάριος, ο βαρύτονος από το Νότιο Τιρόλο Andrè Schuen· Πανγκ, ο γενικός διοικητής, ο Αυστριακός τενόρος Taylan Reinhard· Πονγκ, υπεύθυνος της κουζίνας, ο Ρουμάνος τενόρος Cosmin Ifrim· Μανδαρίνος, ο Ιάπωνας μπάσος Yasushi Hirano· Πέρσης πρίγκιπας, ο βαρύτονος Mike Galeli· Δήμιος, ο Stephan Jöhnk. Η παράσταση δόθηκε στις 22 Ιουλίου 2015, ανοίγοντας το Φεστιβάλ του Μπρέγκεντζ στην Αυστρία.



Το λιμπρέτο της «Τουραντότ», γραμμένο από τους Τζουζέπε Αντάμι και Ρενάτο Σιμόνι, βασίζεται στο ομώνυμο θεατρικό παραμύθι του Κάρλο Γκότσι (1720-1806). Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε τρεις πράξεις και τοποθετείται στο Πεκίνο σε μυθικούς χρόνους. Η απρόθυμη πριγκίπισσα Τουραντότ θα παντρευτεί εκείνον που θα απαντήσει σε τρία αινίγματα που θέτει. Όποιος αποτυγχάνει πληρώνει με τη ζωή του. Τις σωστές απαντήσεις δίνει ένας άγνωστος που δέχεται να απαλλάξει την τρομοκρατημένη Τουραντότ από την υποχρέωσή της, εάν εκείνη ανακαλύψει το όνομά του μέχρι την αυγή. Την απάντηση γνωρίζει η σκλάβα Λιου, που είναι ερωτευμένη με τον άγνωστο και αυτοκτονεί για να μην υποκύψει στα βασανιστήρια που υποβάλλεται προκειμένου να τον προδώσει. Εκείνος, είναι ο Τάταρος πρίγκιπας Καλάφ. Πριν ξημερώσει ξυπνά τον έρωτα της Τουραντότ και της αποκαλύπτει το όνομά του. Από θέση ισχύος πλέον εκείνη καλεί τον λαό της και ανακοινώνει ότι νίκησε. Όμως, εκπλήσσοντας όλους ευχάριστα, δηλώνει ότι ο άγνωστος λέγεται «έρωτας».
















"Nessun dorma" – no one may sleep, because by daybreak the Chinese princess has to find out the name of the unknown prince. Calaf was the first suitor to solve her riddles, but what he wants is Turandot's love...

One of the most famous of all arias was composed by Giacomo Puccini for his last opera. The Chinese princess Turandot has commanded that no one is to sleep – nessun dorma – for the night because by daybreak she has to find out the name of a mysterious prince – or else return his love. So far she has kept men away by means of a brutal oath: any man that wants to conquer Turandot must first solve three riddles; and if he fails he is beheaded. Like so many men before him, the unknown prince is spellbound by her appearance. He's the first suitor to solve all three riddles. But he wants her heart, so he sets a riddle of his own. If she discovers his name by morning, he's ready to go to his death. Another woman, Liù, knows his name but movingly prefers to take her own life than reveal her secret – she loved the prince too much.

The ecstatic love that then inflames Turandot and Calaf was a problem the composer continued to wrestle with for years. He was unhappy with the text supplied by his librettists, and sketched out a number of possibilities. The opera was left incomplete on Puccini's death in 1924, and his colleague Franco Alfano composed an ending on the basis of the sketches. The Chinese setting, stirring choral scenes, and characters overpowered by their emotions are the distinguishing features of this work. The riddle scene develops into a musical contest between soprano and tenor. With a sure hand for dramatic effect Puccini makes his rapt lovers reach for the stars.
















„Nessun dorma“ – keiner darf schlafen, denn bis zum Morgen muss die chinesische Prinzessin den Namen des unbekannten Prinzen erfahren haben. Calaf konnte als Erster ihre drei Rätsel lösen, doch er begehrt Turandots wahre Liebe...

Eine der berühmtesten Arien schrieb Giacomo Puccini in seiner letzten Oper. Die chinesische Prinzessin Turandot hat „Nessun dorma“ als Befehl für eine Nacht ausgegeben: Erfährt sie nicht bis zum Morgen den Namen des unbekannten Prinzen, muss sie dessen Liebe erwidern. Bisher hat sie sich die Männer durch einen brutalen Schwur ferngehalten: Wer Turandot erobern möchte, muss drei Rätsel lösen. Scheitert er, verliert er seinen Kopf. Der unbekannte Prinz ist wie so viele Männer vor ihm gebannt von Turandots Erscheinung. Als Erster löst er alle drei Rätsel. Doch er wünscht sich ihre wahre Zuneigung und stellt ihr seinerseits ein Rätsel. Findet sie bis zum nächsten Morgen heraus, wie er heißt, dann ist er bereit zu sterben. Eine andere Frau, Liù, kennt den Namen, doch nimmt das Geheimnis mit in ihren ergreifenden Tod – sie hat den Prinzen zu sehr geliebt.

Wie der nun folgende Liebesrausch von Turandot und Calaf klingen soll, hat den Komponisten jahrelang beschäftigt. Mit den Worten seiner Textdichter war er unglücklich und skizzierte immer neue Möglichkeiten. Puccinis eigener Tod im Jahr 1924 ließ die Oper unvollendet, sein Kollege Franco Alfano komponierte auf Grundlage der Skizzen einen Schluss. Chinesisches Kolorit, mächtige Chorszenen und von ihren Gefühlen überwältigte Figuren bestimmen dieses Werk. Die Rätselszene wird zum musikalischen Wettkampf zwischen Sopran und Tenor. Effektgeladen und hingebungsvoll lässt Puccini seine Liebenden nach den Sternen greifen.
















Giacomo Puccini (1858-1924)

Turandot (1924)


Λυρικό δράμα σε τρεις Πράξεις και πέντε Σκηνές
Λιμπρέτο των Τζουζέπε Αντάμι και Ρενάτο Σιμόνι, βασισμένο στο έργο του Κάρλο Γκότσι

Lyric drama in three Acts and five Scenes
Libretto by Giuseppe Adami and Renato Simoni, after the play by Carlo Gozzi

Lyrisches Drama in drei Akten und fünf Bildern
Libretto von Giuseppe Adami und Renato Simoni, nach dem Schauspiel von Carlo Gozzi

Princess Turandot..........Mlada Khudoley, soprano
The Emperor Altoum, her father..........Manuel von Senden, tenor
Timur, the deposed King of Tartary..........Michael Ryssov, bass
The Unknown Prince (Calaf), his son..........Riccardo Massi, tenor
Liù, a slave girl..........Guanqun Yu, soprano
Ping, Lord Chancellor..........Andrè Schuen, baritone
Pang, Majordomo..........Taylan Reinhard, tenor
Pong, Head chef of the Imperial Kitchen..........Cosmin Ifrim, tenor
A Mandarin..........Yasushi Hirano, bass
Persian Prince..........Mike Galeli, baritone
The executioner..........Stephan Jöhnk

Prague Philharmonic Choir
Bregenz Festival Chorus
Wiener Symphoniker (Vienna Symphony Orchestra)
Music director: Paolo Carignani

Stage director & stage designer: Marco Arturo Marelli
Costume designer: Constance Hoffman
Lighting designer: Davy Cunningham
Choir director: Lukáš Vasilek, Benjamin Lack
Martial Acrobatics Choreography: Ran Arthur Braun 
Dramaturge: Olaf A. Schmitt

Actors and Extras of The Bregenz Festival
Stage orchestra in cooperation with Vorarlberger Landeskonservatorium
Martial Arts Acrobats and Fire jugglers through Stunt 360 – Stunt Services Int.
Childrens' choir of the Musikmittelschule Bregenz-Stadt (Choral Director: Wolfgang Schwendinger)

Premiere of new production at Bregenz Festival (Bregenzer Festspiele), Seebühne (Floating stage), July 22, 2015

Πρώτη δημοσίευση: 1η Αυγούστου 2015 – First publication: August 1, 2015
Τελευταία ενημέρωση: 12 Μαΐου 2016 – Last update: May 12, 2016














Κατεβάστε την όπερα – Download the opera

Link 1 (nitroflare.com) | Link 2 (uploaded.to)

Ανάλυση / Resolution: 1920x1080p
Μέγεθος / Size: 9.6 GB

Χωρίς υπότιτλους / Without subtitles



Κατεβάστε όλα τα αρχεία και στη συνέχεια αποσυμπιέστε / You need to download all the files before extracting

Για την αποσυμπίεση των αρχείων, χρησιμοποιείστε το WinRAR (στα ελληνικά)

To decompress the files, use the WinRAR (in English)

ή / or 7-Zip














Each summer the Bregenz Festival with its vast floating stage on Lake Constance attracts large audiences. They seat approaching 7,000 people in the open-air auditorium on the shore. Since December 2003 David Pountney had been artistic director of the Bregenz Festival but has now moved to Welsh National Opera being replaced by Elisabeth Sobotka at the start of 2015.

I'm not sure how satisfactorily the huge Bregenz audience on their hard plastic seating experienced the view of the stage and the sound emitted from a large number of speakers. This newly released Blu-Ray of Turandot provides the best seat in the house. Incidentally a scene from the James Bond film Quantum of Solace (2008) was filmed at the Bregenz Festival during a performance of Tosca and contains an interesting view of the floating stage and an appreciation of the grand scale of the on-shore auditorium.

Of all the Puccini operas Turandot seems particularly well suited to spectacular and more lavish productions. This magnificent Marco Arturo Marelli staging certainly lives up to that. A couple of months ago I attended a Deutsche Oper production of Turandot in Berlin directed by Lorenzo Fioroni. It felt like a bargain basement mise-en-scène, tired and slapdash but thankfully Puccini's magnificent score shone through the obscuring murk like a beacon.

Here at Bregenz on the floating stage Marelli replicates the Great Wall of China and a life-size terracotta army, creating an outdoor visual and audio spectacular. It won the International Opera Award 2015 in the category Festival of the Year. The brightly lit wall in a dragon shape has battlements and two towers made of large blocks in steel and wood. It is terracotta in colour being 72 metres long by 27 metres high. Watching over the proceedings are over 200 worn grey terracotta warriors stood on the battlements and in the water. Taking a year from conception to final assembly the wall is constructed from 29,000 pieces of steel and wood weighing in at 335 metric tons. Marelli's production commences by collapsing a complete section of the wall. The stage is ingeniously fashioned and there is a giant circular LED screen used to transmit various images over the stage consistently and effectively throughout the production. With the stage open to the elements, at times it was possible to see rain drizzling on the performers and the breeze blowing banners and performer's robes. Not surprisingly the performers were wearing microphones.

Started in 1920 Puccini died before he finished composing the final act of Turandot. Set to a libretto in Italian by Giuseppe Adami and Renato Simoni it was Franco Alfano, a pupil of Puccini who completed the opera with its première given in 1926 at La Scala, Milan. In brief, the plot involves Princess Turandot who has avowed that no man shall marry her unless he can correctly answer three riddles with failure resulting in beheading. Entranced by Turandot's beauty Prince Calaf takes up the challenge determined to win her love. Incidentally in front of a television audience of millions it was tenor Luciano Pavarotti who famously sang Calaf's aria Nessun Dorma at the 1990 FIFA World Cup. A recording of Pavarotti's version of Nessun Dorma was used as the theme for the television coverage – all helping to make the aria even more celebrated.

Italian tenor Riccardo Massi, a Puccini specialist who knows the role well, excels as Prince Calaf. Quietly assured, the moustachioed Massi did a first-rate job displaying a bright and well focused tenor in Non piangere, Liù and giving a moving account of Nessun dorma. Experienced in the role of Princess Turandot, Russian soprano Mlada Khudoley dressed in a silver gown and veil made an unpleasant, callous and aloof Princess Turandot. Khudoley settled into an agreeably dramatic performance especially in her aria In questa reggia even if she was initially touch unsteady in this challenging role. Stealing the show as the slave girl Liù was Chinese soprano Guanqun Yu who received probably the loudest audience ovation. Wearing pigtails and dressed plainly in a grey coat Liù's role was to stay in the background for much of the time watching events unfold. Guanqun Yu's fluidly attractive voice in her aria Tu che di gel sei cinta was full of pathos and her suicide scene was most dramatic.

With long grey hair and beards and similar in both build and costume it was hard to tell apart Manuel Von Senden as Altoum Emperor of China from Michail Ryssov as the blind Timur. the dethroned King of Tartary. Ukrainian bass Ryssov was in excellent voice: rich and rock steady. He was especially successful in grieving over Liù's death and holds her hand intoning Liù, sorgi! Ping, Pang and Pong played by Andrè Schuen, Taylan Reinhard and Cosmin Ifrim were decked out in grey trousers and waistcoats, and for some reason white spats, occasionally wearing multi-coloured kaftans and masks. The trio sang well and were reasonably amusing but I did wonder if more could have been made of the comedy element. I look forward to hearing Italian baritone Andrè Schuen in a more substantial role.

Constance Hoffman's costume design was striking and provided an array of often colourful and creative outfits all looking especially vibrant against the backdrop of the night sky. The displays by the fire jugglers and martial arts acrobats were spectacular and brilliant sparks flew from the giant grindstone during sword sharpening. Outstanding too were the scenes of Ping, Pang and Pong wearing white aprons and red rubber gloves inspecting the glass jars containing severed heads preserved in formaldehyde. No less striking was the extravagant arrival by water of Princess Turandot in her boat illuminated by Chinese lanterns.

Under the direction of Paolo Carignani the playing of the Vienna Symphony Orchestra was excellent from start to finish together with impressive contributions from the choruses. Carignani's speeds and dynamics seemed ideal and I like the way he astutely makes sufficient gaps at the end of the arias for audience applause. Patently the members of the Prague Philharmonic Choir, Bregenz Festival Choir and Children's Choir of the Musikschule Bregenz-Stadt had been well prepared and sang with pleasing unity.

Pulling the often busy stage action together tightly Felix Breisach's video direction is employed satisfyingly. His cameras actively avoid viewer fatigue and monotony. The action concentrates exclusively on the stage and there are no close shots of the audience and none of the orchestra. Undoubtedly highly technically demanding to record the sound engineers have done a marvellous job with this live outdoors production, although, the orchestral sound could have been just a touch clearer. The sound formats employed on this Blu-Ray disc are an option of Stereo LPCM 2.0ch 48kHz/24 bit and Surround Sound DTS-HD Master Audio 5.0ch, 48kHz. These have been engineered to a satisfying level of quality being clear and providing a pleasing balance between singers and orchestra. On my LED HD television the 1080i High Definition picture is sharply defined and satisfyingly coloured. This Blu-Ray presentation from C Major is out of the top drawer. It is also well annotated with informative essays "Living through love" and "A few facts and figures on the stage technology" by Olaf A. Schmitt together with a helpfully concise synopsis.

Directed expertly by Marco Arturo Marelli this magnificent 2015 Bregenz Festival production of Turandot entertained me royally from start to finish.

Michael Cookson (musicweb-international.com)
















Ήταν Μάρτιος του 1920, όταν στη διάρκεια ενός γεύματος με τους συγγραφείς Τζουζέπε Αντάμι και Ρενάτο Σιμόνι, ο Τζάκομο Πουτσίνι άρχισε να βλέπει «φως» σε ένα ζήτημα που τον απασχολούσε την εποχή εκείνη. Είχαν περάσει περίπου δύο χρόνια από την πρεμιέρα του «Τριπτύχου» του (τις μονόπρακτες όπερες υπό τους τίτλους «Ο Μανδύας», «Αδελφή Αγγελική» και «Τζιάνι Σκίκι») και ωστόσο καμία από τις προσπάθειές του να βρει υλικό κατάλληλο για το λιμπρέτο μιας όπερας ικανής να ανταποκριθεί στις νέες αναζητήσεις του δεν είχε ακόμη ευοδωθεί. Στη διάρκεια της συνάντησης εκείνης, όμως, η πρόταση που αφορούσε την «Τουραντότ», το σημαντικότερο ίσως έργο του Ιταλού συγγραφέα του 18ου αιώνα Κάρλο Γκότσι, φάνηκε ενδιαφέρουσα.

«Θα παρουσιάσω ένα παραμύθι από αυτά που διαβάζουν στα παιδιά οι παππούδες και οι γκουβερνάντες τις κρύες νύχτες του χειμώνα και οι Βενετσιάνοι θα με δοξάσουν πολύ περισσότερο από τον Γκολντόνι» έγραφε στα 1762 ο Γκότσι. Σε αντίθεση με προηγούμενες απόπειρες ωστόσο, οι προσπάθειες του Πουτσίνι και των συνεργατών του να δημιουργήσουν μιαν όπερα βασισμένη στο εν λόγω «κινεζικό τραγικο-κωμικό παραμύθι» εστιάστηκαν στο να «εκμοντερνιστούν και να φυσήξει ανθρώπινη πνοή στις παλιές χαρτονένιες φιγούρες».

Η σύνθεση της «Τουραντότ» απασχόλησε τον Πουτσίνι για τέσσερα περίπου χρόνια. Ο θάνατός του όμως, τον Νοέμβριο του 1924, μετά την εγχείρηση που έκανε στις Βρυξέλλες προκειμένου να αντιμετωπίσει τον καρκίνο του λάρυγγα από τον οποίο έπασχε, είχε ως αποτέλεσμα να αφήσει το έργο ανολοκλήρωτο.

Πηγή: Τουλάτου Ισμα Μ. («Το Βήμα», 2003)
















O θάνατος πρόλαβε τον Πουτσίνι προτού ολοκληρώσει την όπερά του «Τουραντότ». Η «συμπλήρωση» της παρτιτούρας ανατέθηκε εσπευσμένα στον συνθέτη Φράνκο Αλφάνο (Franco Alfano, 1875-1954), το αποτέλεσμα όμως ακρωτηριάστηκε από τον Αρτούρο Τοσκανίνι που διηύθυνε την παγκόσμια πρώτη της όπερας το 1926. Έκτοτε η «Τουραντότ» παρουσιάζεται σε αυτήν την υβριδική μορφή. Ο έντονος σκεπτικισμός γύρω από τις επεμβάσεις οδήγησε το 1982 στην αναβίωση της πλήρους εκδοχής του Αλφάνο και το 2002 σε πρόταση ενός νέου φινάλε από το διάσημο Ιταλό συνθέτη Λουτσιάνο Μπέριο.

Στον κόσμο των τεχνών ουδείς διανοείται να… «αποπερατώσει» ένα ημιτελές γλυπτό του Μιχαήλ Άγγελου. Αντίθετα, στη μουσική οι «ολοκληρώσεις» είναι συνήθεις. Στην περίπτωση της «Τουραντότ» η πρόκληση ήταν μεγάλη, καθώς όταν το 1924 κόπηκε απρόσμενα το νήμα της ζωής του 66χρονου Πουτσίνι, η σύνθεση της όπερας βρισκόταν μία ανάσα πριν από το τέλος. Επιπλέον, ο συνθέτης άφησε 23 χειρόγραφες μουσικές σελίδες που αφορούσαν την τελική σκηνή. Όμως ήταν και κάτι ακόμα: τόσο ο εκδοτικός οίκος Ρικόρντι όσο και ο πανίσχυρος αρχιμουσικός Αρτούρο Τοσκανίνι είχαν επενδύσει πολλά στο έργο: η πρεμιέρα είχε αναγγελθεί ως «γεγονός του αιώνα». Έτσι, χωρίς δεύτερη σκέψη, αποφασίστηκε η άμεση ολοκλήρωσή της, που ανατέθηκε στον Φράνκο Αλφάνο.

Ωστόσο, τα πράγματα δεν ήσαν τόσο απλά: από τα χειρόγραφα, ο Αλφάνο διαπίστωσε ότι ο Πουτσίνι δεν είχε καταλήξει στον τρόπο με τον οποίο θα ολοκλήρωνε το έργο: όχι μόνο μουσικά, αλλά και ως προς την υπόθεση. Το μόνο σαφές ήταν ότι για την τελική σκηνή ο Πουτσίνι φανταζόταν μουσική ριζικά διαφορετική από αυτήν της υπόλοιπης όπερας. Υπήρχαν άνθρωποι που ισχυρίζονταν ότι ο συνθέτης τούς είχε παίξει το τέλος της όπερας στο πιάνο: κάποιοι μιλούσαν για την «τελική αποθέωση», άλλοι για ένα φινάλε «που κατέληγε χαμηλόφωνα». Την απόφαση έπρεπε τώρα να πάρει ο Αλφάνο, που συνειδητοποίησε ότι για να μείνει πιστός στον νεκρό Πουτσίνι όφειλε να αναπτύξει τα χειρόγραφα με τον τρόπο που ο ίδιος έκρινε ως επιτυχέστερο. Όμως, ο Τοσκανίνι είχε άλλη άποψη: δεν ήθελε με κανέναν τρόπο να διακρίνεται ξένο χέρι στη μουσική, ούτε νότα παραπάνω από αυτές που είχε αφήσει ο Πουτσίνι. Πρακτικά, αυτό σήμαινε ότι ο maestrissimo πέταξε από την παρτιτούρα του Αλφάνο περίπου το ένα τρίτο!

Η θριαμβευτική παγκόσμια πρώτη της «Τουραντότ» δόθηκε στη Σκάλα του Μιλάνου στις 25 Απριλίου 1926. Το πρώτο βράδυ ο Τοσκανίνι ολοκλήρωσε την παράσταση στο σημείο που τελειώνουν όσα συνέθεσε ο Πουτσίνι. Την επόμενη βραδιά διηύθυνε την παρτιτούρα με αυτό που είχε απομείνει από τη συμπλήρωση του Αλφάνο. Μέχρι σήμερα, η όπερα ακούγεται σε αυτήν τη μορφή.

Χρειάστηκαν περίπου εξήντα χρόνια μέχρι ο εκδοτικός οίκος «Ρικόρντι» να επιτρέψει την παρουσίαση της πλήρους εκδοχής του Αλφάνο. Συνέβη το 1982, όταν η όπερα δόθηκε σε συναυλιακή μορφή στο Λονδίνο με τη συναρπαστική Ουγγαρέζα υψίφωνο Σύλβια Σας στον κεντρικό ρόλο. Ήταν μια πραγματική αποκάλυψη: όλα έμοιαζαν πολύ πιο φυσιολογικά καθώς οδηγούσαν ομαλά στη στομφώδη κατάληξη, που είχε τόσο επικριθεί στα χρόνια που είχαν μεσολαβήσει. Ο Αλφάνο είχε αποκατασταθεί. Όχι όμως και ο Πουτσίνι, καθώς ήταν πια τελείως σαφές ότι η συμπλήρωση του Αλφάνο δεν προσέθετε τίποτε στην κατανόηση του έργου, ούτε υλοποιούσε με κάποιον ενδιαφέροντα τρόπο την προσδοκώμενη τελική μεταμόρφωση. Απλώς, παρείχε ένα συμβατικό φινάλε που, όμως, με κανέναν τρόπο δεν αποτελούσε την επιθυμητή από τον συνθέτη μουσική ρήξη με όσα είχαν προηγηθεί.

Το γάντι, που πρόσφατα πέταξε εκ νέου ο Ιταλός αρχιμουσικός Ρικάρντο Σαγί, σήκωσε αυτήν τη φορά ο Λουτσιάνο Μπέριο (γεν. 1925), ένας από τους συνθέτες της άλλοτε «μουσικής πρωτοπορίας», διανοούμενος, δίχως προκαταλήψεις απέναντι στον Πουτσίνι και τη μουσική του: «Ο Μπέριο έμαθε να εκτιμά τον κόσμο της ιταλικής όπερας από παιδί, αφού ο πατέρας του ήταν πιανίστας και προετοίμαζε τραγουδιστές για την όπερα. Ο ίδιος ο Λουτσιάνο είχε εργαστεί ως προπαρασκευαστής τραγουδιστών στη Σκάλα του Μιλάνου και είχε επίσης συνεργαστεί με τον εκδοτικό οίκο «Ρικόρντι».

Ο Μπέριο ήταν βέβαιος πως ο Πουτσίνι δεν θα επέλεγε ποτέ μία χολιγουντιανού τύπου ευτυχή κατάληξη, όπως αυτή του Αλφάνο. Έτσι, αποφάσισε να επιχειρήσει την ανασύνθεση ενός «διαφορετικού» φινάλε προς την κατεύθυνση που, πιθανόν, το οραματιζόταν ο συνθέτης. Θεώρησε ότι το κλειδί βρίσκεται στις συνειδητές αναφορές στον Βάγκνερ, που συναντά κανείς τόσο στην πρώτη πράξη της «Τουραντότ» όσο και στα σχεδιάσματα της τελικής σκηνής. Η δική του κατάληξη ξεκινά με ένα εκτενές ορχηστρικό ιντερλούδιο, που λειτουργεί ως όριο και, ταυτόχρονα, μέσο μετάβασης ανάμεσα στο σκοτεινό παρελθόν και στο αισιόδοξο μέλλον του έργου. Συνολικά, η εκδοχή του Μπέριο είναι συντομότερη από αυτήν του Αλφάνο, λιγότερο ρητορική, με περισσότερα στοιχεία οριενταλισμού. Το τέλος χαμηλόφωνο, πιανίσιμο.

Η εκδοχή του Λουτσιάνο Μπέριο ακούστηκε για πρώτη φορά το 2002 στο Φεστιβάλ των Καναρίων Νήσων και στη συνέχεια στο Λος Άντζελες, στο Άμστερνταμ και στο Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ. Παντού, η ακρόαση ξάφνιασε κοινό και κριτικούς συνηθισμένους στη λαμπερή κατάληξη του Αλφάνο. Ταυτόχρονα όμως, άνοιξε και πάλι τον διάλογο, προκαλώντας σκέψεις. Μία από αυτές επανέρχεται ολοένα εντονότερη: άραγε δεν μας αρκούν όσα πρόλαβε να συνθέσει ο Πουτσίνι;

Πηγή: Νίκος Α. Δοντάς («Η Καθημερινή», 2003)













































































































































More photos



See also

Richard Strauss: Die Frau ohne Schatten – Avgust Amonov, Mlada Khudoley, Olga Savova, Edem Umerov, Olga Sergeyeva – Mariinsky Theatre Orchestra & Chorus, Valery Gergiev – Jonathan Kent, Paul Brown (HD 1080p)

Giacomo Puccini: Tosca – Maria Callas, Carlo Bergonzi, Tito Gobbi – L'Orchestre la Société des Concerts du Conservatoire, Georges Prêtre (1965, Digital Remastering 2014, Audio video)


Giacomo Puccini: Madama Butterfly – Kristine Opolais, Roberto Alagna, Maria Zifchak, Dwayne Croft – Karel Mark Chichon, Anthony Minghella (MET 2016 – Download the opera)


Giuseppe Verdi: La Traviata – Marlis Petersen, Giuseppe Varano, James Rutherford – Tecwyn Evans, Peter Konwitschny (Oper Graz 2011, HD 1080p)


Alban Berg: Lulu – Marlis Petersen, Kirill Petrenko, Dmitri Tcherniakov – Bavarian State Opera 2015 (Download the opera)


Georges Bizet: Carmen – Elena Maximova, Giancarlo Monsalve, Michael Bachtadze, Johanna Parisi – Myron Michailidis, Enrico Castiglione (Taormina Festival 2015, HD 1080p)

Engelbert Humperdinck: Hänsel und Gretel – Brigitte Fassbaender, Edita Gruberova, Helga Dernesch, Hermann Prey, Sena Jurinac – Wiener Philharmoniker, Georg Solti (HD 1080p)

Christoph Willibald Gluck: Orfeo ed Euridice – A film by Ondřej Havelka – Bejun Mehta, Eva Liebau, Regula Mühlemann – Václav Luks


Giuseppe Verdi: La Traviata – Anna Netrebko, Rolando Villazón, Thomas Hampson – Carlo Rizzi, Willy Decker (Salzburg Festival 2005)


Antonio Vivaldi: Ercole su'l Termodonte – Zachary Stains, Mary-Ellen Nesi, Alan Curtis, John Pascoe (Spoleto Festival 2006)


Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Iolanta – Anna Netrebko, Sergei Skorokhodov, Valery Gergiev, Mariinsky Theater 28/9/2009


Giacomo Puccini: Tosca, Act II – Maria Callas, Renato Cioni, Tito Gobbi, Georges Prêtre, Franco Zeffirelli



Dmitri Shostakovich: Katerina Izmailova (Lady Macbeth of Mtsensk), 1966 – A film by Mikhail Shapiro – Galina Vishnevskaya, Konstantin Simeonov


No comments:

Post a Comment