George Li

George Li
George Li (b. 1995), pianist – Second Prize (XV International Tchaikovsky Competition, 2015)

Thursday, October 29, 2015

Felix Mendelssohn: Symphony No.5 in D major/D minor "Reformation" – hr-Sinfonieorchester, Jérémie Rhorer

Το 1830 συμπληρώνονταν 300 χρόνια από την περιώνυμη «Ομολογία του Augsburg», την πρώτη δημόσια αναγνώριση του λουθηρανικού δόγματος, και στο Βερολίνο προγραμματιζόταν σειρά εορταστικών εκδηλώσεων για τη θρησκευτική αυτή επέτειο. Ο Φέλιξ Μέντελσον-Μπαρτόλντυ, που παρά την εβραϊκή του καταγωγή είχε βαπτιστεί χριστιανός και ήταν πιστός λουθηρανός, ξεκίνησε κατά τα τέλη του 1829 να σχεδιάζει μια Συμφωνία προσήκουσα στους επικείμενους αυτούς εορτασμούς, όμως κάποια προβλήματα υγείας στάθηκαν εμπόδιο στην έγκαιρη περάτωση του νέου αυτού έργου. Επιπροσθέτως, αν και η ολοκλήρωση της «Συμφωνίας της Μεταρρυθμίσεως» φαίνεται πως έλαβε τελικά χώραν τον Μάιο του 1830, η πρώτη της εκτέλεση πραγματοποιήθηκε – με σημαντική χρονική καθυστέρηση και έπειτα από εκτεταμένη αναθεώρηση της παρτιτούρας το καλοκαίρι του 1832 – μόλις στις 15 Νοεμβρίου του ιδίου έτους, υπό τη διεύθυνση του συνθέτη και στο πλαίσιο μιας σειράς φιλανθρωπικών συναυλιών που δόθηκαν στο Βερολίνο. Ο Μέντελσον εξακολουθούσε, ωστόσο, να μην είναι ικανοποιημένος από τη Συμφωνία του αυτή (η οποία ήταν, στην πραγματικότητα, η δεύτερη από τις πέντε συνολικά που συνέθεσε για πλήρη ορχήστρα) και έτσι δεν θέλησε να ασχοληθεί άλλο με αυτήν, ούτε – πολύ περισσότερο – να επιτρέψει τη διάδοσή της καθ' οιονδήποτε τρόπο. Ως εκ τούτου, χρειάστηκε να παρέλθουν δύο ολόκληρες δεκαετίες μετά τον θάνατό του, προτού η παραμελημένη αυτή Συμφωνία αναβιωθεί στη Λειψία το 1868 και εκδοθεί ως «πέμπτη» από τον Simrock την ίδια χρονιά. (*)

Tη Συμφωνία αρ. 5, έργο 107 του Φέλιξ Μέντελσον ερμηνεύει η Συμφωνική Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Φρανκφούρτης υπό τη διεύθυνση του σπουδαίου Γάλλου αρχιμουσικού Ζερεμί Ρορέρ. Η συναυλία δόθηκε στην Παλαιά Όπερα της Φρανκφούρτης στις 23 Μαΐου 2014.














The Symphony No.5 in D major/D minor, Op.107, known as the Reformation, was composed by Felix Mendelssohn in 1830 in honor of the 300th anniversary of the Presentation of the Augsburg Confession. The Confession is a key document of Lutheranism and its Presentation to Emperor Charles V in June 1530 was a momentous event of the Protestant Reformation. This symphony was written for a full orchestra and was Mendelssohn's second extended symphony. It was not published until 1868, 21 years after the composer's death – hence its numbering as "5". Although the symphony is not very frequently performed, it is better known today than it was during Mendelssohn's lifetime. — Wikipedia



Felix Mendelssohn Bartholdy (1809-1847)

♪ Symphony No.5 in D major/D minor "Reformation", Op.107 (1830)

i. Andante – Allegro con fuoco
ii. Allegro vivace
iii. Andante
iv. Chorale: Andante con moto – Allegro vivace

hr-Sinfonieorchester (Frankfurt Radio Symphony Orchestra)
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Jérémie Rhorer

Alte Oper Frankfurt, May 23, 2014 (23 Μαΐου 2014)

(HD 720p)















(* συνέχεια) Η αργή εισαγωγή (Andante) του πρώτου μέρους ανοίγει στη Ρε μείζονα, με ένα αντιστικτικά αναδυόμενο μοτίβο στα έγχορδα, το οποίο αποτελεί την έναρξη του περίφημου «Αμήν της Δρέσδης», μιας μελωδικής φράσεως που αργότερα αξιοποιήθηκε εμφαντικά ως σύμβολο θρησκευτικής πίστεως και στον Πάρσιφαλ του Βάγκνερ. Στην παρτιτούρα του Μέντελσον, το μοτίβο αυτό εξελίσσεται εναλλασσόμενο με μελωδικές φράσεις εν είδει χορικού, που εκφέρονται από τα πνευστά, ενώ η γαλήνια κατάληξή του έρχεται αργότερα σε έντονη αντιπαράθεση με τις ηχηρές φανφάρες των πνευστών που από ένα σημείο και έπειτα δεσπόζουν, προκαταλαμβάνοντας τη «δωρική» φύση του κυρίου θέματος του επερχόμενου Allegro con fuoco σε Ρε ελάσσονα. Η σφοδρότητα με την οποία ξεκινά η έκθεση αυτής της μορφής σονάτας διατηρείται ακέραια και κατά την ενεργητικότατη μετάβαση προς τη Λα ελάσσονα, όπου ένα παράγωγο του «Αμήν της Δρέσδης» εξυφαίνεται πλέον σε πιο ήπιους τόνους (αν και με ελάχιστες «αναλαμπές» στον μείζονα τρόπο) επέχοντας ρόλο πλαγίου θέματος, πριν την ανάκληση μοτίβων του κυρίου θέματος για τις ανάγκες μιας εξόχως δραματικής κατακλείδας. Στη συνέχεια, ο συνθέτης αναδημιουργεί με θαυμαστό τρόπο τις φανφάρες της αργής εισαγωγής στο πρώτο τμήμα μιας εκτενούς ενότητας επεξεργασίας και, μέσα από τον συνδυασμό τους με ένα ως επί το πλείστον χαμηλόφωνο αλλά ζωηρό και απειλητικό υπόβαθρο, οδηγείται βαθμιαία σε συγκλονιστικές και παρατεταμένες κορυφώσεις. Ακόμη και η αναδρομή στο πλάγιο θέμα, που έρχεται κάποια στιγμή να καταπραΰνει τη δαιμονική αυτή εξέλιξη της μουσικής, δεν αργεί να αποδειχθεί ατελέσφορη και να εκτοπισθεί από μια νέα τρομακτική κλιμάκωση που τελικά προσκρούει σε αδιέξοδο. Μια ανάμνηση του δεύτερου σκέλους του «Αμήν της Δρέσδης» επανέρχεται τώρα με τη μορφή που είχε και στο τέλος της εισαγωγής, προκειμένου να σηματοδοτήσει την έναρξη της επανεκθέσεως. Εδώ, όμως, το κύριο θέμα επανεμφανίζεται ως σκιά του άλλοτε αγέρωχου εαυτού του και το πλάγιο θέμα που συνδέεται άμεσα με αυτό, σε τονική μεταφορά, δίνει πλέον περισσότερο την εντύπωση μιας φυσικής προεκτάσεώς του! Έτσι, η αναμενόμενη αντίθεση πραγματοποιείται στην coda του μέρους, η οποία επεκτείνει την κατακλείδα της εκθέσεως και δημιουργεί μια τελευταία εντυπωσιακή κλιμάκωση, που βρίσκει το επιστέγασμά της στις ύστατες «τραγικές» παραθέσεις των εναρκτήριων μοτίβων τόσο του πλαγίου όσο και του κυρίου θέματος.

Έπειτα από αυτό το γεμάτο ένταση πρώτο μέρος, ο Μέντελσον καταφεύγει σε ένα σαφώς πιο ανάλαφρο scherzo (Allegro vivace) σε Σι ύφεση μείζονα. Η βασική ιδέα του scherzo παρουσιάζεται εν πρώτοις από τα ξύλινα πνευστά, αλλά μετά τη σταδιακή δυναμική όξυνση που πραγματοποιείται στο πλαίσιο του (αντιθετικού) δεύτερου τμήματος του scherzo, η επαναφορά της λαμπρύνεται από ολόκληρη την ορχήστρα, προτού η εξέλιξή της οδηγήσει σε ένα ήσυχο κλείσιμο. Το ενδιάμεσο τρίο σε Σολ μείζονα, προσέτι, με το χαριτωμένο και λυρικό μελωδικό υλικό του, έρχεται σε απόλυτη σύμπνοια με τον χαρακτήρα του scherzo, όπως άλλωστε φανερώνει και η σχεδόν ανεπαίσθητη αναδρομή σε μοτίβα και φιγούρες του τρίο στην coda που διαδέχεται την επανάληψη του scherzo. Τουναντίον, το σύντομο αργό μέρος της Συμφωνίας, ένα τριμερές Andante σε Σολ ελάσσονα, εστιάζει στην εξύφανση μιας ελεγειακής μελωδίας με λιτά ενορχηστρωτικά μέσα και μόνο στο τέλος του ανακαλεί το πλάγιο θέμα του πρώτου μέρους, προκειμένου να ολοκληρωθεί κατά τρόπο γαλήνιο.

Το τελικό μέρος της «Συμφωνίας της Μεταρρυθμίσεως» ανοίγει, εν μέρει όπως και το πρώτο, με την παράθεση ενός ολοκληρωμένου λουθηρανικού χορικού άσματος και μάλιστα του περιφημότερου από όσα αποδίδονται στον ίδιο τον Λούθηρο: η μελωδία του "Ein' feste Burg ist unser Gott" («Ένα ισχυρό φρούριο είναι ο Θεός μας») εισάγεται αρχικά μόνον από ένα φλάουτο, αλλά σταδιακά εναρμονίζεται στη Σολ μείζονα από ολοένα και περισσότερα όργανα της ορχήστρας, έως ότου φτάσει στην τελική της πτώση με τη συμμετοχή όλων των πνευστών (Andante con moto). Με την ελεύθερη εξύφανση της εναρκτήριας φράσεως του χορικού και υπό τη διαρκή και ιδιαιτέρως ενεργητική συνοδεία των εγχόρδων (Allegro vivace), πραγματοποιείται ακολούθως η απαραίτητη στροφή προς τη Ρε μείζονα, στην οποία βασίζεται το Allegro maestoso σε μορφή σονάτας. Τόσο το κύριο θέμα, όσο και το πλάγιο, το οποίο εκτίθεται παρακάτω στη Λα μείζονα, προσλαμβάνουν μεγαλοπρεπή εορταστικό χαρακτήρα, σε αντίθεση με την ενδιάμεση μετάβαση που διαφοροποιείται έντονα από αυτά χάρη στην ορμητική αντιστικτική εξύφανση ενός νέου, πολύ χαρακτηριστικού μοτίβου. Παραιτούμενος, ωστόσο, από μια τυπική ενότητα επεξεργασίας, ο Μέντελσον αρκείται σε μια νέα εναρμόνιση των πέντε τελευταίων φράσεων του λουθηρανικού χορικού, δημιουργώντας κατ' αυτόν τον τρόπο ένα πιο απλό συνδετικό πέρασμα προς την επανέκθεση, όπου, ενώ από τη μία πλευρά τα δύο βασικά θέματα υπόκεινται σε αρκετές περικοπές κατά την τονική τους επαναφορά, από την άλλη η ενδιάμεση αντιστικτική ιδέα επιμηκύνεται και φθάνει στο απόγειό της συνδυαζόμενη αριστοτεχνικά με τις δύο πρώτες φράσεις του χορικού! Τέλος, στην coda του τελικού αυτού μέρους, μια αργή δυναμική κλιμάκωση προετοιμάζει την ομοφωνική αποθέωση της πρώτης αλλά και της τελευταίας φράσεως του χορικού από ολόκληρη την ορχήστρα.

Ιωάννης Φούλιας, 29/07/2008















Ο Ζερεμί Ρορέρ έχει χαρακτηριστεί «Ανακάλυψη της χρονιάς 2008» από τους Γάλλους κριτικούς. Όπου εμφανίζεται επαινείται για τη θεατρική του ευαισθησία, τη λεπτή του μουσικότητα και την έξοχη τεχνική του. Σε νεαρή ηλικία υπήρξε βοηθός των Marc Minkowski και William Christie. Το 2005, μαζί με τον βιολονίστα Julien Chauvin (Ζυλιέν Σωβέν), ίδρυσε το σύνολο Le Cercle de l'Harmonie (Ο κύκλος της Αρμονίας).

Το 2006, ο Ζερεμί Ρορέρ και ο Κύκλος της Αρμονίας τράβηξαν την προσοχή του ευρύτερου κοινού, που ενθουσιάστηκε με την παρουσίαση του «Ιδομενέα» στο Φεστιβάλ της Μπων. Από τότε, κάθε χρόνο παρουσιάζουν στο φεστιβάλ μια καινούργια κορυφαία παραγωγή. Το 2008, ο Ρορέρ και η ορχήστρα του έκαναν μια περίφημη εμφάνιση στο φεστιβάλ της Αιξ-αν-Προβάνς με το έργο του Χάυντν "L'infedeltà delusa". Ο Ρορέρ τιμήθηκε με το Βραβείο «Γκαμπριέλ Ντυσυρζέ», που δίνεται σε εξαιρετικούς νέους ερμηνευτές του Μότσαρτ.

Έχει ήδη διευθύνει πολλές σημαντικές ορχήστρες, όπως της Όπερας της Βαστίλλης και της Λυών, τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Γαλλικής Ραδιοφωνίας και τη Συμφωνική Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Στουτγκάρδης. Το 2008, έκανε ένα εντυπωσιακό ξεκίνημα στις ΗΠΑ με την Ορχήστρα Δωματίου της Φιλαδέλφειας και αργότερα στο Βέλγιο, διευθύνοντας στο θέατρο La Monnaie τους «Γάμους του Φίγκαρο» (2009) και τον «Ιδομενέα» (2010) με μεγάλη επιτυχία. Επίσης, παρουσίασε πολλές οπερατικές παραγωγές στην Opéra Comique του Παρισιού. Στο Θέατρο των Ηλυσίων Πεδίων διηύθυνε τα έργα του Κουρτ Βάιλ "Mahagonny-Songspiel" και «Εφτά θανάσιμα αμαρτήματα» με το Ensemble Modern και την Angelika Kirchschlager.

Πρόσφατα έκανε το ξεκίνημά του στην Κρατική Όπερα της Βιένης διευθύνοντας την όπερα του Μότσαρτ «Έτσι κάνουν όλες», ενώ μελλοντικά σχέδιά του περιλαμβάνουν την Ορχήστρα Δωματίου του Μονάχου και τη Γερμανική Φιλαρμονική Μουσικής Δωματίου της Βρέμης. Επίσης, το 2013, θα παρουσιαστεί πρώτη φορά στο Φεστιβάλ του Γκλάιντμπορν.

Οι ηχογραφήσεις του με την Diana Damrau, τον Philippe Jaroussky και τον Κύκλο της Αρμονίας, στην εταιρεία Virgin Classics/EMI έχουν λάβει εξαιρετικές κριτικές.

greekfestival.gr


Jérémie Rhorer is an artist who combines intellectual rigour and absolute clarity of musical vision to produce thrilling performances of both operatic and symphonic repertoire. He founded his own orchestra Le Cercle de l’Harmonie in 2005 and shot to prominence conducting Mozart operas at the Theatre des Champs-Elysees, Aix and Beaune Festivals and at the Opera Comique. He has since appeared at many of the world's leading festivals, including Glyndebourne (with the London Philharmonic), Wiener Festwochen and Mostly Mozart New York, and has conducted at the Wiener Staatsoper, Munich and La Monnaie. Rhorer's achievements have most recently been recognised by the Syndicat des Critiques Francaises award for "Best Opera Production 2013" for Poulenc's Dialogue des Carmelites with the Philharmonia Orchestra at the Theatre des Champs-Elysees.

Rhorer also has a busy symphonic career. In 2015/16 he conducts the Leipzig Gewandhausorchester. Yomiuri Nippon (Tokyo) and Rotterdam Philharmonic for the first time (in their main series) and at the BBC Proms, and returns to the Royal Festival Hall with the Philharmonia Orchestra after his spectacular debut there in May 2015. In June 2015 he opened the St Denis Festival (Paris) with a much – anticipated return to the Orchestre National de France for Schumann's Das Paradies und die Peri. He is a regular guest of the Deutsche Kammerphilharmonie and the Basler Kammerorchester.

Highlights this season opera plans include Rhorer's debut at the Royal Danish Theatre in Copenhagen for Henze's Boulevard Solitude, returns to Frankfurt Opera for Verdi's Stiffelio and to La Monnaie for Béatrice et Bénédict. Recent operatic highlights include Rhorer's debut as at the Bavarian State Opera and Oper Frankfurt, Die Entführung aus dem Serail at Aix with the Freiburg Barockorchester and the world premiere of Thierry Escaich's Claude in Lyon. With Le Cercle de l'Harmonie he conducted La clemenza di Tito at the Théâtre des Champs-Élysées, and closed the 2015/15 season at the Opera Comique with Berlioz, Bizet, Delibes and Chabrier.

Rhorer studied at the Conservatoire National Supérieur in Paris, assisting Marc Minkowski and William Christie at a young age, before forming Le Cercle de l’Harmonie. They made their London debut at the Barbican in 2011, appear every year at the Musikfest Bremen and Bozar in Brussels, and have a residency in Deauville, alongside Rhorer's Artistic Directorship of the Mozart Festival at the Theatre des Champs-Elysees 2011-13 (conducting staged productions of Idomeneo, Così fan tutte and Don Giovanni). They have made several recordings for Virgin Classics/EMI and are now bringing their fresh approach to Liszt, Berlioz and the Beethoven symphonies on Naïve.

Jérémie Rhorer is also a notable composer. He is a winner of the "Pierre Cardin Composition Prize" of the Académie des Beaux-Arts and he has several commissioned works by the French Radio. His complete chamber music compositions were performed at the festival in La Roche-Posay in 2006, and the orchestral version of his piano work Le cimetière des enfants was premiered by the Orchestre National de Paris in 2008. 2014 saw the world premiere of his new cello concerto in Pau.

intermusica.co.uk














Δείτε επίσης – Watch also

Felix Mendelssohn: Symphony No.4 in A major "Italian" – hr-Sinfonieorchester, Paavo Järvi

Johann Sebastian Bach: Cantata BWV 80 – Felix Mendelssohn: Symphony No.5 in D – Radio Kamer Filharmonie (The farewell concert), Frans Brüggen

No comments:

Post a Comment