Lukas Geniušas

Lukas Geniušas
Lukas Geniušas (b. 1990), pianist – Second Prize (XV International Tchaikovsky Competition, 2015)

Friday, November 06, 2015

Sergei Rachmaninov: The Isle of the Dead – hr-Sinfonieorchester, Edward Gardner (HD 1080p)

Ο Σεργκέι Ραχμάνινοφ εμπνεύστηκε το συμφωνικό ποίημα «Tο Νησί των Νεκρών», βλέποντας στο Παρίσι το 1907 μιαν ασπρόμαυρη φωτογραφία της τρίτης εκδοχής της ομότιτλης ζωγραφικής σύνθεσης του Άρνολντ Μπαίκλιν*. Το έργο, το οποίο θεωρείται κλασικό δείγμα του ύστερου ρωσικού ρομαντισμού των αρχών του 20ού αιώνα, άρχισε να γράφεται τον Ιανουάριο και ολοκληρώθηκε στις 17 Απριλίου του 1909. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά την 1η Μαΐου του ίδιου έτους, στη Μόσχα, υπό τη διεύθυνση του συνθέτη.

Η μουσική ξεκινάει με  τον ήχο των κουπιών του Χάροντα, καθώς σχίζουν τα νερά της της Στυγός. Ο συνθέτης, στη συνέχεια, χρησιμοποιεί ένα επαναλαμβανόμενο σχήμα σε 5/8 για να απεικονίσει τις κινήσεις αλλά και την αναπνοή του λεμβούχου, καθώς μεταφέρει τον νεκρό στο νησί λάμνοντας με αργό ρυθμό. Η πορεία που απομακρύνει τη βάρκα από τη ζωή και τη φέρνει στο χώρο της τελευταίας κατοικίας των νεκρών αποδίδεται με μινιμαλιστικό τρόπο και προκαλεί ρίγος στον ακροατή, που συνειδητοποιεί μελαγχολικά τη φθαρτότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Το συμφωνικό ποίημα «Tο Νησί των Νεκρών», έργο 29 του Σεργκέι Ραχμάνινοφ, ερμηνεύει  η Συμφωνική Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Φρανκφούρτης υπό τη διεύθυνση του διακεκριμένου Άγγλου αρχιμουσικού Edward Gardner. Η συναυλία δόθηκε στην Παλαιά Όπερα της Φρανκφούρτης στις 25 Σεπτεμβρίου 2015.

*Ο Άρνολντ Μπαίκλιν (Arnold Böcklin, 1827-1901) ήταν Ελβετός συμβολιστής ζωγράφος. Σπούδασε στην Kunstakademie του Ντίσελντορφ και γνώρισε τα έργα μεγάλων ζωγράφων επισκεπτόμενος την Αμβέρσα, τις Βρυξέλλες και το Παρίσι. Το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του το έζησε στην Ιταλία. Θέμα των πρώτων έργων του ήταν μυθολογικές παραστάσεις με νύμφες, σατύρους, ναϊάδες και τρίτωνες. Αργότερα το ύφος του έγινε σκοτεινότερο και εμφανίζεται φορτισμένο με μυστικιστικά συναισθήματα, όπως στο πιο γνωστό από τα έργα του «Το νησί των νεκρών». Μαζί με τον Φέρντιναντ Χόντλερ (Ferdinand Hodler, 1853-1918) υπήρξε ο σπουδαιότερος Ελβετός ζωγράφος του 19ου αιώνα, και κατά τις δεκαετίες 1880 και 1890 ήταν ο καλλιτέχνης που ασκούσε τη μεγαλύτερη επιρροή στις γερμανόφωνες χώρες. Θεωρείται από τους εξοχότερους συμβολιστές εκτός Γαλλίας και τα πένθιμα θέματά του γοήτευσαν τους σουρεαλιστές. — el.wikipedia.org

Arnold Böcklin, "Isle of the Dead" (first version, 1880)
















Arnold Böcklin, "Isle of the Dead" (third version, 1883)













Arnold Böcklin, "Isle of the Dead" (black-and-white photograph, 1884)













Rachmaninov began The Isle of the Dead in January 1909 and completed the score on April 17. He conducted the first performance on May 1 of that year, in Moscow. Rachmaninov first saw Arnold Böcklin's** popular painting, The Isle of the Dead, in a black-and-white reproduction in Paris in 1907. He was so haunted by this mysterious image, with its solitary island-bound boat bearing a coffin, that he began to write music almost at once, without even waiting to see the fullcolor original. When he later traveled to Leipzig to view one of the five different versions Böcklin painted of The Isle of the Dead, he said nothing could match his first impression – he even suggested that he might never have composed The Isle of the Dead had he seen the painting first. (The fourth of Böcklin's canvases was destroyed in World War II. Another of the paintings belonged to Hitler for many years; it is now in the collection of the National Gallery of the State Museums of Berlin.)

Rachmaninov begins with the irregular movement of oars in the water. (Mahler's Seventh Symphony, completed just four years earlier, also begins with the stroke of oars on a lake.) The opening is dark – just low strings, with timpani and harp at first – and mysterious. For a very long time, we move forward with little sense of destination, but with a growing urgency. (Tantalizing melodic fragments appear from time to time, like glimpses through the mist, and a haunting high violin theme takes wing at one point.) Finally, the island comes into sight, the music gathers force and direction, and at last we hear the Dies irae, the Gregorian chant from the Mass for the Dead – a motto of mortality that recurs often in Rachmaninov's music. Then suddenly the music is suffused with life – urgent, passionate, and joyous. (Here Rachmaninov departs from the painting, although Böcklin did in fact paint a complementary Isle of Life two years after his last Isle of the Dead canvas.) But the Dies irae rings out, and the music is again clouded in shadows. The ending is mostly still, and we are left where we began, with the sound of ceaseless rowing. — Phillip Huscher

**Arnold Böcklin, (1827-1901), painter whose moody landscapes and sinister allegories greatly influenced late 19th-century German artists and presaged the symbolism of the 20th-century Metaphysical and Surrealist artists. Although he studied and worked throughout much of northern Europe – Düsseldorf, Antwerp, Brussels, and Paris – Böcklin found his real inspiration in the landscape of Italy, where he returned from time to time and where the last years of his life were spent. Böcklin first won a reputation with the large mural Pan in the Bulrushes (c. 1857), which brought him the patronage of the king of Bavaria. From 1858 to 1861, he taught at the Weimar Art School, but his nostalgia for the Italian landscape pursued him. After an interval during which he completed his mythological frescoes for the decoration of the Public Art Collection (Öffentliche Kunstsammlung), Basel, he settled in Italy and only occasionally returned to Germany, and then to experiment with flying machines. During his last two decades, Böcklin's work became increasingly subjective, often showing fabulous creatures or being based on dark allegorical themes, as in Island of the Dead (1880), which provided the inspiration for the symphonic poem The Isle of the Dead by the Russian composer Sergei Rachmaninov. Such spectral scenes as his Odysseus and Calypso (1883) and The Pest (1898) reveal the morbid symbolism that anticipated the so-called Freudian imagery of much 20th-century art. — britannica.com



Sergei Rachmaninov (1873-1943)

♪ The Isle of the Dead, Op.29 (1809)

hr-Sinfonieorchester (Frankfurt Radio Symphony Orchestra)
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Edward Gardner

Alte Oper Frankfurt, September 25, 2015 (25 Σεπτεμβρίου 2015)

(HD 1080p)














Δείτε επίσης – Watch also

Franz Liszt: Piano Concerto No.1 in E flat major – Lang Lang, BBC Symphony Orchestra, Edward Gardner

Sergei Rachmaninov: Rhapsody on a Theme of Paganini – hr-Sinfonieorchester, Kirill Gerstein, Edward Gardner (HD 1080p)

Sergei Rachmaninov

Sergei Rachmaninov: All-Night Vigil – Beate Koepp, Kwon-Shik Lee – WDR Rundfunkchor, Nicolas Fink (HD 1080p)

Sergei Rachmaninov: Suite No.2 for two pianos, Op.17 – Martha Argerich, Nelson Freire

Sergei Rachmaninov: Piano Concerto No.2 in C minor – Dejan Lazić, London Philharmonic Orchestra, Kirill Petrenko (Audio video)

Sergei Rachmaninov: Rhapsody on a Theme of Paganini – Stephen Hough, BBC Symphony Orchestra, Sakari Oramo (HD 1080p)

Sergei Rachmaninov: Elegie Op.3 No.1 – Irina Lankova

Sergei Rachmaninov: Rhapsody on a Theme of Paganini, Symphony No.2 in E minor – Denis Matsuev, Leonard Slatkin (Full HD 1080p)

Sergei Rachmaninov: Piano Concertos No.2 & No.3, Vocalise – Denis Matsuev, Leonard Slatkin (Full HD 1080p)


A Russian Night: Tchaikovsky, Rachmaninov & Stravinsky – Hélène Grimaud, Claudio Abbado (Full HD 1080p)

No comments:

Post a Comment