Ilya Rashkovskiy

Ilya Rashkovskiy
Ilya Rashkovskiy (b. 1984), pianist

Monday, December 07, 2015

Mihkel Kerem: Symphony No.3 "For the Victims of Communism" – Estonian National Symphony Orchestra, Mikk Murdvee (Audio video)

Mihkel Kerem
The Estonian violinist Mihkel Kerem (born in Tallinn in 1981) is familiar as a performer in Britain as well as at home; he is also a prolific composer, with over one hundred works to his credit, three symphonies among them.

The three-movement Third (2003) lies downstream from Shostakovich. The work is concerned with the expression of human emotions in music and with the struggle of the individual voice against oppressive ideology.

The National Symphony Orchestra of Estonia, is led by 35-year Estonian conductor and violinist Mikk Murdvee.






Mikk Murdvee
Ο Εσθονός βιολονίστας Mihkel Kerem (γεννημένος στο Ταλίν το 1981) είναι γνωστός, ως σολίστας, τόσο στη χώρα του όσο και στη Μεγάλη Βρετανία. Ως συνθέτης, επίσης, είναι πολύ παραγωγικός, έχοντας γράψει περισσότερα από εκατό έργα, μεταξύ των οποίων και τρεις Συμφωνίες.

Στην Τρίτη Συμφωνία του με τον τίτλο «Για τα Θύματα του Κομμουνισμού», την οποία έγραψε το 2003, είναι εμφανώς επηρεασμένος από τη μουσική του Σοστακόβιτς. Όπως και σε άλλα έργα του, στη Συμφωνία αρ. 3 ο Mihkel Kerem εκφράζει τα συναισθήματα, τη διαμαρτυρία και τον αγώνα των ανθρώπων απέναντι στις ιδεολογίες εκείνες που γεννούν καταπίεση.

Τη Συμφωνία αρ. 3 του Mihkel Kerem ερμηνεύει η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της Εσθονίας, υπό τη διεύθυνση του 35χρονου Εσθονού βιολονίστα και αρχιμουσικού Mikk Murdvee.



Mihkel Kerem (b. 1981)

♪ Symphony No.3 "For the Victims of Communism" (2003)

i. Adagio
ii. Vivacissimo
iii. Grave

Estonian National Symphony Orchestra
Conductor: Mikk Murdvee

Toccata Classics, London, 2013

(HD 1080p – Audio video)

First publication: December 7, 2015 – Last update: August 21, 2017



Perm-36, a Soviet forced labor camp located near the village of Kuchino /
Περμ-36, σοβιετικό στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας, κοντά στο χωριό Kuchino 

















In October 1917, the Bolshevik Revolution gave birth to the deadliest ideology in history – Communism. In less than 100 years, Communism has claimed more than 100 million victims. Today, it continues to rule one-fifth of the worlds people.

A free people cannot afford to forget the evils and the costs of Communism. We must no allow the atrocities of Lenin, Stalin, Mao, Pol Pot, Ho Chi Minh, and Castro to fade into the background of history. We must not forget the trail of blood and tears this utopian deception has left behind. How:


– The Bolsheviks murdered their way into power.

– Lenin destroyed hundreds of thousands of Cossacks.
– The Kremlin starved to death more than six million in Ukraine.
– Mao murdered tens of millions of Chinese peasants during his "Great Leap Forward".
– Ho Chi Minh sent 850,000 Vietnamese to their graves in "education camps".
– Castro buried dissenters in the infamous Isle of Pines.
– The student voices of freedom were silenced at Tiananmen Square in Beijing.

It is a great moral failing of our age that so many do not know the extent of Communism's atrocities. While the horrors of Nazism are well known, and should be, who knows that the Soviet Union murdered millions in the Gulag? Who knows that Communist regimes around the world have exacted a death toll surpassing that of all of the wars of the 20th century combined?


Just as we must grasp Communism's brutality, we must understand the true cause of the fall of the Soviet Union. The West's triumph over the "evil empire" was no accident of history. It was the result of a calculated strategy by a grand alliance of political, military, religious, business and labor leaders. These leaders deserve recognition for the victory over Communism many thought impossible.


The specter of Communism still haunts the world. In Russia, one-third of the people believe that Stalin "did more good than bad for the country". In China, thousands of dissidents are imprisoned in the slave labor camps known as the laogai. In North Korea, masses starve as the leadership builds nuclear weapons. In Cuba, dissidents are routinely imprisoned for peacefully petitioning for democratic reform. In Vietnam, basic human rights are denied.


Communism remains, as it has since its bloody start in 1917, the road to serfdom.


Source: victimsofcommunism.org



Guard tower in a prison camp / Πύργος φρουράς σε ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων















Στις 14 Δεκεμβρίου 2005 η Πολιτική Επιτροπή της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης υιοθέτησε ένα σχέδιο απόφασης με τίτλο «Ανάγκη διεθνούς καταδίκης των εγκλημάτων των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων», το οποίο τέθηκε προς ψηφοφορία στην Ολομέλεια της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης και υπερψηφίστηκε στις 25 Ιανουαρίου 2006. Το σχετικό μνημόνιο, το οποίο εισηγήθηκε ο Σουηδός Χριστιανοδημοκράτης Γκέραν Λίντμπλαντ, εγκρίθηκε με 99 ψήφους υπέρ, 42 κατά και 12 αποχές. Η Συνέλευση, η οποία αποτελείται από κοινοβουλευτικούς βουλευτές από 46 ευρωπαϊκές χώρες, αναφέρει στην απόφασή της ότι αυτά τα εγκλήματα περιελάμβαναν ατομικές και μαζικές δολοφονίες και εκτελέσεις, θανάτους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, λιμοκτονία, εκτοπίσεις, καταναγκαστική εργασία και άλλες μορφές φυσικής τρομοκρατίας.


Gulag in Kolyma / Γκουλάγκ στην Κολιμά


















Ακολουθούν δύο εκτενή αποσπάσματα από την έκθεση «Ανάγκη Διεθνούς καταδίκης των εγκλημάτων των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων», την οποία εισηγήθηκε στην Πολιτική Επιτροπή της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης ο Γκέραν Λίντμπλαντ (Σουηδία, EPP/CD).

1. Εγκλήματα του Κομμουνισμού (απόσπασμα)

Η κομμουνιστική εξουσία έχει εξαρχής χαρακτηριστεί από τη μαζική παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Για να επιτύχουν και να διατηρήσουν την εξουσία, τα κομμουνιστικά καθεστώτα πήγαν πιο πέρα από τις ατομικές δολοφονίες και τις τοπικές σφαγές και ενσωμάτωσαν το έγκλημα στο σύστημα εξουσίας. Είναι αλήθεια πως αρκετά χρόνια μετά την εγκαθίδρυση του καθεστώτος στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, και μετά από δεκάδες χρόνια στη Σοβιετική Ένωση και την Κίνα, ο τρόμος έχασε λίγο από την αρχική του ισχύ. Ωστόσο, η «ανάμνηση του τρόμου» έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο στις κοινωνίες, η ενδεχόμενη απειλή υποκατέστησε τις πραγματικές ωμότητες. Ακόμη, αν εμφανιζόταν ανάγκη, τα καθεστώτα κατέφευγαν στον τρόμο όπως φαίνεται από την Τσεχοσλαβακία το 1968, την Πολωνία το 1971, 1976 και 1981 ή την Κίνα το 1989. Αυτός ο κανόνας ισχύει για όλα τα ιστορικά και τρέχοντα κομμουνιστικά καθεστώτα ανεξαρτήτως χώρας. Σύμφωνα με προσεκτικούς υπολογισμούς (ακριβή στοιχεία δεν είναι διαθέσιμα) ο αριθμός των ατόμων που σκοτώθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα, κατανεμημένα κατά χώρες ή περιοχές μπορεί να δοθεί ως εξής:

– Σοβιετική Ένωση: 20 εκατομμύρια θύματα.
– Κίνα: 65 εκατομμύρια.
– Βιετνάμ: 1 εκατομμύριο.
– Βόρειος Κορέα: 2 εκατομμύρια.
– Καμπότζη: 2 εκατομμύρια.
– Ανατολική Ευρώπη: 1 εκατομμύριο.
– Λατινική Αμερική: 150.000.
– Αφρική: 1,7 εκατομμύρια.
– Αφγανιστάν: 1,5 εκατομμύρια.

Αυτοί οι αριθμοί περιλαμβάνουν μια ποικιλία καταστάσεων: ατομικές και ομαδικές εκτελέσεις, θανάτους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, θύματα πείνας και εκτοπίσεων. Τα παραπάνω νούμερα είναι ντοκουμενταρισμένα, και αν είναι μόνο εκτιμήσεις αυτό γίνεται γιατί υπάρχει έδαφος να υποψιαστούμε πως θα πρέπει να είναι πολύ υψηλότερα.

Το σημαντικό χαρακτηριστικό των κομμουνιστικών εγκλημάτων ήταν η καταστολή ενάντια σε ολόκληρες κατηγορίες αθώων ανθρώπων των οποίων το μοναδικό «έγκλημα» ήταν το ότι ανήκαν σε αυτές τις κατηγορίες. Με αυτόν τον τρόπο, στο όνομα της ιδεολογίας, τα καθεστώτα δολοφόνησαν δεκάδες εκατομμύρια πλουσίων αγροτών, ευγενών, αστών, Κοζάκων, Ουκρανών και άλλες ομάδες. Αυτά τα εγκλήματα είναι αποτελέσματα της θεωρίας της πάλης των τάξεων, που επέβαλε την «εκκαθάριση» ανθρώπων που δεν θεωρούνταν χρήσιμοι στην οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας. Ένας τεράστιος αριθμός των θυμάτων ήταν υπήκοοι των χωρών.

Στα τέλη της δεκαετίας του '20, στη Σοβιετική Ένωση, η GPU (πρώην Czecka) εισήγαγε ποσοστώσεις: κάθε περιοχή ήταν υποχρεωμένη να παραδώσει έναν ορισμένο αριθμό «ταξικών εχθρών». Τα νούμερα καθορίζονταν από την ηγεσία του κομμουνιστικού κόμματος. Έτσι οι τοπικές αρχές όφειλαν να συλλάβουν, να εκτοπίσουν και να εκτελέσουν συγκεκριμένους αριθμούς ατόμων. Αν αποτύγχαναν να το πράξουν, υπόκεινταν οι ίδιοι σε δίωξη.

Από την άποψη του αριθμού θυμάτων, η λίστα των πιο σημαντικών κομμουνιστικών εγκλημάτων περιλαμβάνει τα παρακάτω:

– Ατομικές και ομαδικές εκτελέσεις ανθρώπων που θεωρούνταν πολιτικοί αντίπαλοι, χωρίς ή με αυθαίρετες δίκες, αιματηρές καταστολές διαδηλώσεων και απεργιών, θανάτωση ομήρων και αιχμαλώτων πολέμου στη Ρωσία (1918-1922). Έλλειψη πρόσβασης σε αρχεία (καθώς και έλλειψη οποιωνδήποτε ντοκουμέντων για αναρίθμητες εκτελέσεις) κάνει αδύνατον το να δοθούν ακριβείς αριθμοί, αλλά ο αριθμός των θυμάτων αποτιμάται σε δεκάδες χιλιάδες.
– Θάνατος από πείνα, περίπου 5 εκατομμυρίων ατόμων, ως αποτέλεσμα επιτάξεων, ιδιαίτερα στην Ουκρανία (1921-1923). Ο λιμός χρησιμοποιήθηκε ως πολιτικό όπλο από αρκετά κομμουνιστικά καθεστώτα και όχι μόνο στη Σοβιετική Ένωση.
– Εξόντωση 300.000-500.000 Κοζάκων (1919-1920).
– Δεκάδες χιλιάδες χάθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Εδώ, και πάλι, έλλειψη πρόσβασης σε αρχεία κάνει την έρευνα αδύνατη.
– 690.000 άτομα καταδικάστηκαν αυθαίρετα σε θάνατο και εκτελέστηκαν ως αποτέλεσμα του «διωγμού» στο κομμουνιστικό κόμμα (1937-1938). Χιλιάδες άλλων εκτοπίστηκαν ή τοποθετήθηκαν σε στρατόπεδα. Συνολικά, μεταξύ 1ης Οκτωβρίου 1936 και 1ης Νοεμβρίου 1938, περίπου 1.565.000 συνελήφθησαν και από αυτούς 668.305 εκτελέστηκαν. Σύμφωνα με πολλούς μελετητές, αυτά τα νούμερα είναι υποτιμημένα και θα πρέπει να επαληθευτούν όταν όλα τα αρχεία γίνουν προσβάσιμα.
– Εκατομμύρια ανθρώπων εκτοπίστηκαν μεταξύ των ετών 1930 και 1932.
– Χιλιάδες απλοί άνθρωποι στη Σοβιετική Ένωση κατηγορήθηκαν για σχέσεις με τους «εχθρούς» και εκτελέστηκαν την περίοδο πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Για παράδειγμα, το 1937, περίπου 144.000 άνθρωποι συνελήφθησαν και από αυτούς 110.000 εκτελέστηκαν αφού κατηγορήθηκαν για επαφές με Πολωνούς πολίτες που ζούσαν στη Σοβιετική Ένωση. Επίσης, το 1937, 42.000 εκτελέστηκαν αφού κατηγορήθηκαν ότι είχαν σχέσεις με Γερμανούς εργάτες στην ΕΣΣΔ.
– 6 εκατομμύρια Ουκρανοί πέθαναν από πείνα, ως αποτέλεσμα μιας εσκεμμένης κρατικής πολιτικής (1932-1933).
– Δολοφονίες και εκτοπίσεις εκατοντάδων χιλιάδων Πολωνών, Ουκρανών, Λιθουανών, Εσθονών, Μολδαβών και κατοίκων της Βεσσαραβίας (1941 και 1944-1945).
– Εκτόπιση των Γερμανών του Βόλγα το 1941, των Τατάρων της Κριμαίας το 1943, Τσετσένων και Ινγκούς το 1944.
– Εκτόπιση και εξόντωση του ενός τέταρτου του πληθυσμού στην Καμπότζη (1975-1978).
– Εκατομμύρια θυμάτων των εγκληματικών πολιτικών του Μάο Τσε Τουγκ στην Κίνα και του Κιμ Ιρ Σεν στη Βόρειο Κορέα. Εδώ, και πάλι, η έλλειψη ντοκουμέντων δεν επιτρέπει να δοθούν ακριβή στοιχεία.
– Πολυάριθμα θύματα σε άλλα μέρη του κόσμου, Αφρική, Ασία και Λατινική Αμερική, σε χώρες που αυτοαποκαλούνται κομμουνιστικές και έχουν ευθεία αναφορά στην κομμουνιστική ιδεολογία.

Αυτή ή λίστα σε καμία περίπτωση δεν εξαντλείται εδώ. Πρακτικά, δεν υπάρχει χώρα ή περιοχή υπό κομμουνιστική διοίκηση, που είναι σε θέση να δημιουργήσει τη δική της λίστα πόνου.


Labor camp / Στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας















2. Συμπεράσματα (απόσπασμα)

Φαίνεται να επιβεβαιώνεται ότι η εγκληματική διάσταση των κομμουνιστικών καθεστώτων δεν ήταν αποτέλεσμα περιστάσεων αλλά μάλλον αποτέλεσμα συνειδητών πολιτικών επεξεργασμένων από τους θεμελιωτές τέτοιων καθεστώτων πριν ακόμη πάρουν την εξουσία. Οι ιστορικοί κομμουνιστές ηγέτες ποτέ δεν έκρυψαν τους στόχους τους που ήταν η δικτατορία του προλεταριάτου, η εξάλειψη των πολιτικών αντιπάλων και κατηγοριών του πληθυσμού, που ήταν ασύμβατες με το νέο μοντέλο κοινωνίας.

Η κομμουνιστική ιδεολογία, όπου και όποτε εφαρμόστηκε, είτε στην Ευρώπη είτε αλλού, πάντα κατέληξε σε μαζικό τρόμο, εγκλήματα, και μεγάλης έκτασης παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όταν κανείς αναλύει τις συνέπειες της εφαρμογής αυτής της ιδεολογίας δεν μπορεί να αγνοήσει τις ομοιότητες με τις συνέπειες μιας άλλης ιδεολογίας του 20ού αιώνα, και συγκεκριμένα του ναζισμού. Αν και αμοιβαία εχθρικά αυτά τα δύο καθεστώτα μοιράζονταν έναν αριθμό κοινών χαρακτηριστικών.

Ωστόσο, ενώ ο εγκληματικός και καταδικαστέος χαρακτήρας της ναζιστικής ιδεολογίας είναι αδιαμφισβήτητος, τουλάχιστον για μισό αιώνα, και οι ηγέτες του ναζιστικού καθεστώτος και πολλοί αυτουργοί έχουν λογοδοτήσει, η κομμουνιστική ιδεολογία και τα κομμουνιστικά καθεστώτα δεν έχουν αντιμετωπίσει μια συγκρίσιμη αντίδραση. Τα εγκλήματα σπάνια έχουν υποστεί μια νομική δίωξη και πολλοί από τους αυτουργούς δεν έχουν ποτέ συρθεί στη δικαιοσύνη. Κομμουνιστικά κόμματα εξακολουθούν να είναι δραστήρια σε κάποιες χώρες, ενώ δεν έχουν καν κρατήσει αποστάσεις από το παρελθόν όταν υποστήριζαν και συνεργάζονταν με τα εγκληματικά κομμουνιστικά καθεστώτα.


Memorial to the Victims of Communism, Prague, Czech Republic /
Μνημείο για τα Θύματα του Κομμουνισμού, Πράγα, Τσεχία
















See also

Ukraine - Journey to Freedom: A Century of Classical Music for Violin and Piano – Solomiya Ivakhiv, Angelina Gadeliya (Audio video)

Mikis Theodorakis: The Ballad of Mauthausen & Farantouri's Cycle – Maria Farantouri, Mikis Theodorakis (Audio video)

Dmitri Shostakovich – All the posts

No comments:

Post a Comment