Kaleidoscope Chamber Orchestra

Kaleidoscope Chamber Orchestra
Kaleidoscope Chamber Orchestra

Saturday, January 30, 2016

Ludwig van Beethoven: "Egmont" Overture – Gewandhausorchester, Kurt Masur (HD 1080p)

In Memoriam Kurt Masur (18/07/1927 - 19/12/2015)















Η δυναμική και εκφραστική εισαγωγή «Έγκμοντ» είναι ένα από τα τελευταία έργα της δεύτερης περιόδου του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν. Είναι διάσημη όσο και η εισαγωγή «Κοριολανός» και παρόμοιου ύφους με την Πέμπτη Συμφωνία την οποία ο συνθέτης είχε ολοκληρώσει δύο χρόνια νωρίτερα.

Πρόκειται για την ουβερτούρα μιας δεκαμερούς σύνθεσης προγραμματικού χαρακτήρα, εμπνευσμένης από το θεατρικό έργο «Έγκμοντ» του Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε. Ο Μπετόβεν έγραψε την παρτιτούρα κατά τη διετία 1809-1810, δηλαδή κατά την περίοδο των Ναπολεόντειων Πολέμων, όταν η γαλλική κυριαρχία είχε εξαπλωθεί σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη. Με το έργο του αυτό, που αναφέρεται στη ζωή και τον ηρωισμό του Ολλανδού κόμη του Έγκμοντ (16ος αι.), ο συνθέτης εκφράζει τις προσωπικές πολιτικές του ανησυχίες εξυμνώντας την αυτοθυσία του Έγκμοντ, ο οποίος καταδικάζεται σε θάνατο επειδή όρθωσε το ανάστημά του στην καταπίεση της εξουσίας. Μάλιστα, λέγεται ότι, όταν ο Γκαίτε άκουσε τη μουσική του Μπετόβεν για το θεατρικό του έργο, δήλωσε ενθουσιασμένος ότι ο συνθέτης είχε εκφράσει τις δραματουργικές προθέσεις του με «αξιοσημείωτη ιδιοφυΐα».



Lamoral, Count Egmont (1522-1568), was a historical figure immortalized in Goethe's tragedy of 1788, the play for which Beethoven later provided incidental music. Egmont, a Dutch nobleman, was on the one hand a loyal subject of Philip II of Spain – he pled Philip's troth before Mary I of England – and on the other a fervent opponent of the repressive measures visited on the Netherlands by the Spanish regime.

He could neither support the governor-general nor bring himself to join a military insurrection against the Duke of Alba, and was at length captured and beheaded as a traitor for having entertained such high moral scruples.

Beethoven's overture is altogether appropriate to the swashbuckling tale. It begins with a terrifying unison F and then a fateful, sinister progression in F minor. The melodic undulations in woodwinds and first violins are picked up by the cellos, which work the material into the restless theme of the Allegro, still in minor. The second theme is a major-mode version of the mysterious chords heard in the opening bars. A taut sonata makes its way routinely on through to recapitulation, at which point the insistent chords of the second theme are interrupted by a delicate modulation in the woodwinds. From these there breaks forth a coda in F major of rousing military triumph, with piccolos and heroic brass – quite the equal of the memorable coda that concludes the Fifth Symphony.

Source: arts.ucdavis.edu



Ludwig van Beethoven (1770-1827)

♪ "Egmont" Overture, Op.84 (1810)

Gewandhausorchester
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Kurt Masur

Directed by Bob Coles

Kurt Masur and the Gewandhausorchester celebrate Germany's "Peaceful Revolution" | Church of St. Nicolai, Leipzig, Germany, October 9, 2009 (Εκκλησία του Αγίου Νικολάου στη Λειψία, 9 Οκτωβρίου 2009).

Βίντεο υψηλής ευκρίνειας με υψηλή ποιότητα ήχου
High definition video with high quality audio

(HD 1080p)






















































































See also

Live Concert from the Church St Nicolai, Leipzig – Johann Sebastian Bach, Felix Mendelssohn, Ludwig van Beethoven – Nancy Argenta, Viktoria Mullova, Jürgen Wolf, Gewandhausorchester, Gewandhaus Choir, Thomanerchor Leipzig, Herbert Blomstedt, Georg Christoph Biller (HD 1080p)

Johannes Brahms: Symphony No.2 in D major – Gewandhausorchester, Kurt Masur (HD 1080p)

Ludwig van Beethoven: Romances for Violin and Orchestra No.1 in G major & No.2 in F major – Renaud Capuçon, Gewandhausorchester, Kurt Masur (HD 1080p)

Johann Sebastian Bach: "Fürchte dich nicht", BWV 228 | Felix Mendelssohn: "Denn er hat seinen Engeln befohlen über dir" – Thomanerchor Leipzig, Georg Christoph Biller (HD 1080p)

Kurt Masur (1927-2015) – In Memoriam


Οδυνηρές απουσίες στον κόσμο της Μουσικής / Painful absences in the world of Music


Ludwig van Beethoven: "Egmont" Overture – Christian Thielemann (Full HD 1080p)

Friday, January 29, 2016

Franz Schubert: String Quartet No.14 in D minor "Death and the Maiden" – Meridian Ensemble String Quartet (HD 1080p)

Το Κουαρτέτο Εγχόρδων αρ. 14 σε Ρε ελάσσονα, του Φραντς Σούμπερτ – γνωστό ως «Ο Θάνατος και η Κόρη» ("Der Tod und das Mädchen"), επειδή το Αντάντε του δεύτερου μέρους αποτελεί διασκευή του ομώνυμου λιντ του μεγάλου Αυστριακού συνθέτη του πρώιμου Ρομαντισμού –, θεωρείται ένα από τα κορυφαία δείγματα της μουσικής δωματίου.

Το Κουαρτέτο γράφτηκε τον Μάρτιο του 1824, λίγο  καιρό αφότου ο Σούμπερτ έμαθε ότι πάσχει από σύφιλη και η υγεία του άρχισε να χειροτερεύει. Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1826 στη Βιένη, στην οικία των Καρλ και Φραντς Χάκερ, που ήταν ερασιτέχνες βιολονίστες. Σε αυτήν την πρώτη παρουσίαση του έργου, πιθανώς να συμμετείχε στο κουαρτέτο και ο ίδιος ο Σούμπερτ, παίζοντας βιόλα.

Το Κουαρτέτο Εγχόρδων αρ. 14 σε Ρε ελάσσονα, του Φραντς Σούμπερτ, ερμηνεύει το αμερικανικό Κουαρτέτο Meridian.



As morbid as it may seem today, preoccupation with death was quite fashionable in the nineteenth century. The Romantic movement in music, drama, art, and literature embraced the idea of death as transcendent and fulfilling rather than fearsome. Medical science was still in its infancy, and the only real cure for many illnesses was the end of life. Death was gentle. Death was peace. Death was an end to suffering.

In this light, Franz Schubert's own fascination with death was neither unusual nor inexplicable. In March 1824, having endured the symptoms of syphilis for nearly two years, he wrote, "Each night when I go to sleep, I hope never to wake again, and each morning serves only to recall the misery of the previous day".

Since the still-youthful composer was not yet consigned to the grave, he continued to develop his musical genius, and in this same month he completed the original version of the String Quartet in D minor, "Der Tod und das Mädchen" (Death and the Maiden). Based on the opening theme from his song of the same name (1817), this quartet clearly illustrates Schubert's sympathy, even longing, for death. By appropriating the music of the song, Schubert also imbues the quartet with the sentiments of the original text, in which Death urges a frightened maiden to trust him: he means her no harm, and she will sleep soundly in his arms.

This work is significant for several reasons. It is considered one of Schubert's finest chamber works, and it has always occupied a favored spot in the string quartet repertory. Its frankly programmatic content connects it with later nineteenth century works, in which structural concerns yielded to extramusical and dramatic influences. Finally, the quartet is a striking reminder to those who like to pigeonhole Schubert as a miniaturist or as a "song composer": it stands alongside the "Unfinished" Symphony and the Wanderer-Fantasie as a testament to his sense of large-scale organization and to the promise unfulfilled as a result of his early death.

Source: Rovi Staff (allmusic.com)



Franz Schubert (1797-1828)

♪ String Quartet No.14 in D minor "Death and the Maiden", D.810 (1824)

i. Allegro
ii. Andante con moto
iii. Scherzo Allegro molto
iv. Presto

Meridian Ensemble String Quartet:
Dominika Dancewicz, violin I
Johnny Chang, violin II
Whitney Bullock, viola
Olive Chen, cello

2012

(HD 1080p)














See also

Franz Schubert: String Quartet No.14 in D minor "Death and the Maiden" – Quatuor Ébène (HD 1080p)

Franz Schubert: Winterreise – Ian Bostridge, Julius Drake

Tuesday, January 26, 2016

Gustav Mahler: Symphony No.5 in C sharp minor – Lucerne Festival Orchestra, Claudio Abbado

In Memoriam Claudio Abbado (26/06/1933 - 20/01/2014)














At the Lucerne Festival, Abbado conducts a memorable performance of Mahler's Fifth Symphony. It was Luchino Visconti who, with Death In Venice adapted from the short story by Thomas Mann, made the Fifth Symphony by Mahler famous by choosing the Adagietto to express the moods of the hero, Gustav von Alchenbach. And it is the same agonising, deathly climate that pervades in both works written ten years apart, just before the upheaval of the First World War (the Fifth Symphony was composed between 1901 and 1903, Death in Venice was written in 1913), as if the artists had intuited the disaster.

The background weighs heavily on the shoulders of the conductor who is preparing to conduct this work charged with grief. But although Claudio Abbado's shoulders are slender they are solid: this very Italian conductor, born in Milan in 1933, who was for fifteen years the director of the Scala and trained in Vienna with Hans Swarowsky, is extremely familiar with the culture of Central Europe, with its literature and its fine arts. It is with the Second Symphony by Mahler that he chooses to make his debut, at thirty-two, at the head of the Philharmonic Orchestra of Vienna and he gives the name of Gustav Mahler to the youth orchestra he founds in 1986.

Ever since, Abbado has continued to exhale the complex beauty of the Viennese composers' symphonies in all the concert halls of the world with the greatest orchestras. That evening in 2004 in Lucerne, in the concert hall designed by Jean Nouvel, it is the Fifth Symphony, the poisonous bloom in Mahler's bouquet, that the Italian conductor exposes to us with the Lucerne Festival Orchestra. This orchestra holds within its ranks brilliant international soloists (among these are clarinettist Sabine Meyer, cellist Natalia Gutman, harpist Marie-Pierre Langamet and the members of the Hagen Quartet) united under Abbado's baton for a memorable performance of the Fifth Symphony.


Ο Γκούσταβ Μάλερ ολοκλήρωσε τη Συμφωνία αρ. 5 σε Ντο δίεση ελάσσονα το 1902, ενώ στη συνέχεια την αναθεώρησε δύο φορές, το 1904 και το 1911. Το έργο έχει αποκληθεί «το Έβερεστ της Μουσικής» και αποτελεί ένα μνημειώδες πένθιμο εμβατήριο. Ο Χέρμπερτ φον Κάραγιαν είχε πει: «Μια μεγάλη εκτέλεση της Πέμπτης είναι μια εμπειρία που σε μεταμορφώνει. Το εκπληκτικό φινάλε σχεδόν σε αναγκάζει να κρατήσεις την ανάσα σου».

Οι Συμφωνίες του Μάλερ αποτελούν μνημεία καλλιτεχνικής αρτιότητας που βρίθουν έντασης και μεγαλείου. Οι φιλοσοφικές αναζητήσεις και οι υπαρξιακές αγωνίες του συνθέτη, σε συνδυασμό με την ασυνήθιστη πυκνότητα των ενορχηστρώσεών του, είχαν ως αποτέλεσμα να κατηγορηθεί στην αρχή ως εκκεντρικός, αλλά σταδιακά τέτοιες απόψεις παραμερίστηκαν. Η Πέμπτη Συμφωνία του χαρακτηρίζεται από το πλήθος αντικρουόμενων συναισθημάτων που πραγματεύεται. Την τραγωδία διαδέχεται η χαρά, τον πόνο η απόλαυση και την απελπισία η ελπίδα. Αυτό οφείλεται στο ότι γράφτηκε σε δύο διαδοχικά καλοκαίρια που ο συνθέτης είχε εντελώς διαφορετική ψυχική διάθεση. Το καλοκαίρι του 1901 ανάρρωνε από σοβαρή αρρώστια στη νεόχτιστη βίλα του στη νότια Αυστρία, έχοντας φτάσει πολύ κοντά στο θάνατο. Το επόμενο καλοκαίρι συνέχισε τη σύνθεση στο ίδιο μέρος, όμως αυτή τη φορά παντρεμένος και περιμένοντας το πρώτο παιδί του.

Η φανφάρα που ξεκινάει τη Συμφωνία είναι στο ίδιο στυλ με την αρχική φανφάρα της Πέμπτης Συμφωνίας του Μπετόβεν. Ο θάνατος που καταδιώκει τον συνθέτη εμφανίζεται στο πένθιμο εμβατήριο που ακολουθεί και γεμίζει τον ακροατή με απελπισία. Ακολουθούν δύο μέρη όπου το σκοτάδι του θανάτου και το φως της ζωής αντιπαλεύουν. Το τέταρτο μέρος, Adagietto, με τις άρπες και τα έγχορδα, ακούγεται σαν μια όαση μέσα στο υπόλοιπο έργο. Το μέρος αυτό (αφιερωμένο από τον Μάλερ στη γυναίκα του, Άλμα Σίντλερ) έγινε ιδιαίτερα γνωστό όταν ο Λουκίνο Βισκόντι το χρησιμοποίησε στην κινηματογραφική μεταφορά του «Θανάτου στη Βενετία» του Τόμας Μαν. Στο τέλος, το φινάλε ακούγεται σαν μια κατάφαση στη ζωή και στη δύναμη του έρωτα.

Την Ορχήστρα του Φεστιβάλ της Λουκέρνης διευθύνει ο Κλαούντιο Αμπάντο. Η συναυλία δόθηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ της Λουκέρνης το 2004, στο Πολιτιστικό και Συνεδριακό Κέντρο της πανέμορφης ελβετικής πόλης.



Gustav Mahler (1860-1911)

♪ Symphony No.5 in C sharp minor (1901-1902, 1904, 1911)

Part I
i. Trauermarsch. In gemessenem Schritt. Streng. Wie ein Kondukt
ii. Stürmisch bewegt, mit größter Vehemenz
Part II
iii. Scherzo. Kräftig, nicht zu schnell
Part III
iv. Adagietto. Sehr langsam
v. Rondo – Finale. Allegro

Lucerne Festival Orchestra
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Claudio Abbado

Lucerne Culture and Congress Center (KKL), Lucerne Festival 2004


Directed by Michael Beyer

(HD 720p)







































See also

Hector Berlioz: Grande Messe des morts (Requiem) – Gustavo Dudamel (Notre-Dame de Paris 22-01-2014, HD 1080p)

A Russian Night: Tchaikovsky, Rachmaninov & Stravinsky – Hélène Grimaud, Claudio Abbado (Full HD 1080p)


Hélène Grimaud talks about Claudio Abbado


Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Lucerne Festival Orchestra, Claudio Abbado (HD 1080p)

Gustav Mahler: Symphony No.4 in G major – Magdalena Kožená, Claudio Abbado


Gustav Mahler: Symphony No.7 in E minor – Lucerne Festival Orchestra, Claudio Abbado (HD 1080p)


Johann Sebastian Bach: Brandenburg Concertos, BWV 1046-1051 – Giuliano Carmignola, Claudio Abbado (Audio video)


Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Symphony No.6 in B minor – Claudio Abbado (HD 1080p)


Sergei Prokofiev: Piano Concerto No.3 in C major – Yuja Wang, Claudio Abbado


Wolfgang Amadeus Mozart: Ach, ich fühl's (Pamina's Aria from The Magic Flute) – Anna Prohaska, Claudio Abbado

Johannes Brahms: Hungarian Dances – Wiener Philharmoniker, Claudio Abbado (Audio video)


Claudio Abbado – Hearing the Silence: Sketches for a portrait (2003) / The silence that follows the music (1996) – Two films by Paul Smaczny


Ludwig van Beethoven: Symphony No.3 in E flat major, ii. Adagio assai – Daniel Barenboim (Concert in memory of Claudio Abbado)


Sunday, January 17, 2016

Christmas in Vienna 2015 – Valentina Naforniţa, Angelika Kirchschlager, Piotr Beczala, Artur Ruciński, ORF Radio-Symphonieorchester Wien, Erwin Ortner (HD 1080p)














A classic Christmassy repertoire and popular Christmas music from around the world also determine in the program this year this wonderful Christmas concert, which is transmitted by the ORF. The Vienna Radio Symphony Orchestra, conducted by Erwin Ortner, the Vienna Boys Choir and the Vienna Singing Academy are left in the festively decorated Vienna Konzerthaus, together with the four unique soloists (Valentina Naforniţa, Angelika Kirchschlager, Piotr Beczala, Artur Ruciński) and an unforgettable impression and put the audience as every year in the Christmas spirit. 



Η εορταστική συναυλία των Χριστουγέννων του 2015 στη Βιένη, πραγματοποιήθηκε όπως κάθε χρόνο στο Κοντσέρτχαους, παρουσιάζοντας ένα πλούσιο πρόγραμμα με παραδοσιακά κάλαντα από όλο τον κόσμο και τραγούδια και άριες των Τζον Λένον και Γιόκο Όνο, Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, Ρίχαρντ Βάγκνερ, Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ, Τζουζέπε Βέρντι, Ζυλ Μασνέ, Άντον Ρέιντιγκερ, Ίρβινγκ Μπερλίν, και Φραντς Ξάβερ Γκρούμπερ. Υπό τη διεύθυνση του διακεκριμένου Αυστριακού μαέστρου Erwin Ortner, ενώνουν τις δυνάμεις τους η Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Βιένης, η Ακαδημία Τραγουδιού της Βιένης και η Χορωδία Αγοριών της Βιένης. Συμπράττουν οι σολίστες: η Μολδαβή υψίφωνος Valentina Naforniţa, η Αυστριακή μεσόφωνος Angelika Kirchschlager, ο Πολωνός τενόρος Piotr Beczala και ο επίσης Πολωνός βαρύτονος Artur Ruciński.



Christmas in Vienna 2015

1. John Lennon / Yoko Ono: Happy Xmas (War is Over)
2. Wolfgang Amadeus Mozart: Laudate Dominum, "Vesperae solennes de confessore" KV 339
3. Richard Wagner: O du, mein holder Abendstern (from the opera "Tannhäuser")
4. George Frideric Handel: Oh Lonely Peace (from the oratorio "Judas Maccabaeus")
5. Giuseppe Verdi: Dio, che nell'alma infondere (from the opera "Don Carlo")
6. Jules Massenet: Méditation (from the opera "Thaïs")
7. Maria durch ein Dornwald ging
8. O du fröhliche
9. Anton Reidinger: Es wird scho glei dumpa
10. George Frideric Handel: O Daughter of Zion (from the oratorio "Messiah")
11. Irving Berlin: Dreaming of a White Christmas
12. Joy to the World
13. Corramos, Corramos
14. George Frideric Handel: Hallelujah (from the oratorio "Messiah")
15. Franz Xaver Gruber: Stille Nacht, heilige Nacht

Valentina Naforniţa, soprano
Angelika Kirchschlager, mezzo-soprano
Piotr Beczala, tenor
Artur Ruciński, baritone

Wiener Singakademie (Vienna Singing Academy)
Wiener Sängerknaben (Vienna Boys Choir)

ORF Radio-Symphonieorchester Wien (ORF Radio Symphony Orchestra Vienna)
Conductor: Erwin Ortner

Wiener Konzerthaus, December 19, 2015

(HD 1080p)

Uploaded on Youtube for the Blog "Faces of Classical Music"

First publication: January 17, 2016 / Last update: December 11, 2016











































































































































































More photos


See also

Christmas with the Faces of Classical Music

Saturday, January 16, 2016

Joseph Haydn: Symphony No.91 in E flat major – Gothenburg Symphony Orchestra, Christian Zacharias

Στις αρχές της δεκαετίας του 1780, κι ενώ βρισκόταν ακόμη στις υπηρεσίες των Εστερχάζι, ο Γιόζεφ Χάυντν είχε γίνει αρκετά διάσημος ανάμεσα στους κύκλους των ξένων αριστοκρατών και βασιλικών επισκεπτών. Μολονότι ο συνθέτης ήταν αποκλεισμένος στο παλάτι των Εστερχάζι, οι συμφωνίες του είχαν μόλις εκδοθεί για πρώτη φορά στην Αγγλία και ο ίδιος λάμβανε αμέτρητες προσκλήσεις για να ταξιδέψει στην Ευρώπη. Το 1785, έπειτα από ανάθεση του πάμπλουτου Comte d' Ogny, ο Χάυντν συνέθεσε τις «Συμφωνίες του Παρισιού» αρ. 82-87, για την παριζιάνικη εταιρεία Les Concerts de la Loge Olympique. Το 1788, έλαβε ακόμα μία παραγγελία από τον Comte d' Ogny, αυτή τη φορά για τη σύνθεση τριών συμφωνιών. Την ίδια ακριβώς πρόταση δέχθηκε όμως και από τον Πρίγκιπα Krafft Ernst von Oettingen-Wallerstein. Ο συνθέτης, πράττοντας προς το συμφέρον του, αποδέχθηκε και τις δύο αναθέσεις. Στον Comte έστειλε τις παρτιτούρες, ενώ στον Πρίγκηπα έστειλε τα ορχηστρικά μέρη, με μια υποσημείωση ότι οι παρτιτούρες ήταν δυσανάγνωστες. Οι Συμφωνίες αρ. 90-92 ήταν ωστόσο οι τελευταίες του Χάυντν πριν εγκαταλείψει τους Εστερχάζι για το Λονδίνο, όπου και απογείωσε την τεχνοτροπία της συμφωνίας.

Η Συμφωνία αρ. 91 σε Μι ύφεση μείζονα, δεν είναι από τις πιο γνωστές συμφωνίες του Χάυντν, ωστόσο είναι ισάξια με τις δώδεκα μεγαλειώδεις «Συμφωνίες του Λονδίνου» που ακολούθησαν λίγα χρόνια αργότερα, ενώ ο ίδιος ο συνθέτης τη θεωρούσε ένα από τα καλύτερα έργα του. Η πρώτη κίνηση παρουσιάζει μια αργή εισαγωγή, Largo, πριν το συναρπαστικό και εξαιρετικά αντιστικτικό τμήμα Allegro assai. Προβάλλοντας μια διασκεδαστική και απρόβλεπτη σύμπραξη μεταξύ του φαγκότο, των πνευστών και των χαμηλών εγχόρδων, η δεύτερη κίνηση Andante αποτελείται από ένα θέμα και τρεις παραλλαγές. Σε ύφος βαλς, το Τρίο του Μινουέτου που ακολουθεί, είναι στην ουσία ένας κανόνας για φαγκότο, πρώτο βιολί και φλάουτο. Το ζωηρό φινάλε δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ανάπτυξη του πρώτου θέματος, και όπως και η εναρκτήρια κίνηση, οδηγεί τη μουσική σε μιαν εντυπωσιακή κατάληξη.

Πηγή: Yvonne Georgiadou (2009) 



Υπό τη διεύθυνση του διακεκριμένου Γερμανού αρχιμουσικού και πιανίστα Christian Zacharias, η Συμφωνική Ορχήστρα του Γκέτεμποργκ ερμηνεύει τη Συμφωνία αρ. 91 σε Μι ύφεση μείζονα του Γιόζεφ Χάυντν. Η συναυλία δόθηκε στο Μέγαρο Μουσικής του Γκέτεμποργκ στις 5 Μαρτίου 2015.















For decades, Haydn spent as many as ten months of each year sequestered at his patron's isolated countryside summer palace, Esterháza, but he did not let his distance from Vienna and other musical capitals prevent him from capitalizing on his increasing fame. A new contract he negotiated in 1779 freed him to sell and publish more music outside of the Esterházy court, and Paris soon became a Haydn hotspot. A young Frenchman, the Count d'Ogny, commissioned six symphonies for the handsome sum of 25 louis d'or each, plus additional fees for publication. (By comparison, Mozart earned only 5 louis d'or for his "Paris" Symphony from 1778.) Haydn's "Paris Symphonies", Nos.82-87, debuted in 1785 and 1786, performed by the massive Orchestra of the "Olympic" Lodge, a semi-professional group that dwarfed Haydn's private Esterházy ensemble. On the strength of those symphonies – which earned even Queen Marie Antoinette's admiration – the Count d'Ogny commissioned three more symphonies, Nos.90-92. Haydn dedicated the new works to the French count, but he also sold them to a Bavarian prince to generate some extra income.

Every Haydn symphony after No.91 includes trumpets and timpani, and five of the last six "London Symphonies" (written for the English capital) further expand the sonic palette with clarinets. Symphony No.91, in contrast, bolsters the strings with just a small wind section – one flute plus pairs of oboes, bassoons, and horns – and its musical material reflects the intimate scoring. The broad Largo introduction establishes a rounded, three-beat meter, and the Allegro assai body of the movement continues in the same smooth pulse. The new tempo enters with a slurred, chromatic motive that rises and falls throughout the remainder of the movement and returns in other guises later in the Symphony.

The Andante slow movement enters in the style of an old gavotte dance, tapping out two prominent upbeats. The bassoon takes a solo variation, encircled by active violins, and a minor-key variation adds a touch of drama. In the final variations, the running bass, dotted (short-long) rhythms, and trills play up the antique aspects of the music.

In the Menuet, chromatic figures recall the opening movement, while the contrasting trio section again features the bassoon, echoing the Andante. The finale builds up from the whisper-quiet texture of violins and violas, and the chromatic gamesmanship returns once more, reinforcing this mild-mannered Symphony's characteristic stamp.

Source: Aaron Grad (2011)



Joseph Haydn (1732-1809)

♪ Symphony No.91 in E flat major, Hob.I:91 (1788)

i. Largo – Allegro assai
ii. Andante
iii. Menuet. Un poco Allegretto – Trio
iv. Finale. Vivace

Gothenburg Symphony Orchestra
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Christian Zacharias

Gothenburg Concert Hall, March 5, 2015 (5 Μαρτίου 2015)

(HD 720p)






























































See also / Δείτε επίσης

Gothenburg Symphony Orchestra – All the posts

Wednesday, January 13, 2016

Gustav Mahler: Piano Quartet in A minor – Tomas Alegre, Amia Janicki, Natanael Ferreira, Gabriel Esteban

Κληρονόμος της υστερορομαντικής παρακαταθήκης και προάγγελος του μοντερνισμού, ο Γκούσταβ Μάλερ υπήρξε μία από τις πιο σημαντικές και περίπλοκες καλλιτεχνικές προσωπικότητες στην ιστορία της μουσικής. Αν και η αξία του ως ασυναγώνιστου διευθυντή ορχήστρας αναγνωρίστηκε γρήγορα, ο Μάλερ δυσκολεύτηκε να επιβληθεί ως συνθέτης. Στο ευρύ κοινό είναι περισσότερο γνωστός ως συμφωνιστής, προπάντων δε, για το δημοφιλές τρίτο μέρος της Πέμπτης Συμφωνίας (Adagietto), το οποίο ακούστηκε στην ταινία «Θάνατος στη Βενετία» του Λουκίνο Βισκόντι. Εκτός από συμφωνίες, ο Μάλερ έγραψε επίσης έξοχα λήντερ και περιορισμένο αριθμό έργων μουσικής δωματίου. Τα τελευταία τα συνέθεσε σε νεαρή ηλικία. Το Κουαρτέτο για πιάνο σε Λα ελάσσονα, αποτελεί μία από τις πρώιμες συνθετικές απόπειρες του μεγάλου μαέστρου και μουσουργού. Φέρεται ότι το έγραψε σε ηλικία 15 ή 16 ετών όταν ήταν πρωτοετής φοιτητής του Ωδείου της Βιένης και είναι ένα από τα λίγα νεανικά του έργα που έχουν διασωθεί. Αποτελείται από ένα και μοναδικό ημιτελές μέρος το οποίο συμπληρώθηκε το 1988 από τον Ρώσο συνθέτη Άλφρεντ Σνίτκε. Το έργο απαιτεί πιάνο, βιολί, βιόλα και βιολοντσέλο και έχει διάρκεια σχεδόν 15 λεπτά. Το Κουαρτέτο για πιάνο σε Λα ελάσσονα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Ωδείο της Βιένης στις 10 Ιουλίου 1876 με τον συνθέτη στο πιάνο. Η τελευταία γνωστή παρουσίαση του έργου, στη διάρκεια του 19ου αιώνα, πραγματοποιήθηκε δύο μήνες αργότερα, στις 12 Σεπτεμβρίου, στο Ίγκλαου της Μοραβίας, γενέτειρα του Γκούσταβ Μάλερ, και πάλι με τον συνθέτη στο πιάνο.

Το Κουαρτέτο για πιάνο σε Λα ελάσσονα του Γκούσταβ Μάλερ, ερμηνεύουν τέσσερεις νέοι ταλαντούχοι μουσικοί: ο Αργεντινός πιανίστας Tomas Alegre, η Ελβετή βιολονίστρια Amia Janicki, ο Βραζιλιάνος βιολίστας Natanael Ferreira και ο Αμερικανός βιολοντσελίστας Gabriel Esteban.



The Piano Quartet in A minor (also referred to as the Piano Quartet Movement in A minor) is an early work of Gustav Mahler, the intended first movement of a piano quartet that was apparently never completed. It is the only surviving piece of chamber music without voice composed by Mahler.

Mahler began work on the Piano Quartet towards the end of his first year at the Vienna Conservatory, when he was around 15 or 16 years of age. The piece had its first performance on July 10, 1876 at the Conservatory with Mahler at the piano, but it is unclear from surviving documentation whether the quartet was complete at this time. In several letters, Mahler mentions a quartet or quintet, but there is no clear reference to this piano quartet. Following this performance the work was performed at the home of Dr. Theodor Billroth, who was a close friend of Johannes Brahms. The final known performance of the Quartet in the 19th century was at Iglau on September 12, 1876, with Mahler again at the piano; it was performed along with a violin sonata by Mahler that has not survived.

It appears that at one point Mahler wished to publish the Quartet, as the surviving manuscript, which includes 24 bars of a scherzo for piano quartet written in G minor, bears the stamp of the publisher Theodor Rättig; it has been theorized that Mahler sent the work to him, but he rejected it.

Following the rediscovery of the manuscript by Mahler's widow Alma Mahler in the 1960s, the work was premiered in the United States on January 12, 1964, in New York City by Peter Serkin and the Galimir Quartet. Four years later it was performed in the United Kingdom on June 1, 1968 at the Purcell Room, London, by the Nemet Ensemble.



Gustav Mahler (1860-1911)

 Piano Quartet in A minor (1876)


Tomas Alegre, piano
Amia Janicki, violin
Natanael Ferreira, viola
Gabriel Esteban, cello

Switzerland, Geneva, November 17, 2015 (17 Νοεμβρίου 2015)


(HD 1080p)















Δείτε επίσης – Watch also

Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Lucerne Festival Orchestra, Claudio Abbado (HD 1080p)

Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Detroit Symphony Orchestra, Leonard Slatkin

Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Lorin Maazel

Gustav Mahler: Symphony No.1 in D major "Titan" – Teodor Currentzis






Gustav Mahler: Symphony No.6 in A minor – Leonard Bernstein

Gustav Mahler: Symphony No.7 in E minor – Lucerne Festival Orchestra, Claudio Abbado (1080p)

Gustav Mahler: Symphony No.8 in E flat major – hr-Sinfonieorchester, Paavo Järvi

Gustav Mahler: Totenfeier – Diego Garcia

Gustav Mahler: Rückert-Lieder – Anna Larsson, Antonello Manacorda

Gustav Mahler: Rückert Lieder – Renée Fleming, Maciej Pikulski

Gustav Mahler: Des Knaben Wunderhorn – Thomas Hampson, Wolfram Rieger

Saturday, January 09, 2016

Johannes Brahms: Symphony No.2 in D major – Gewandhausorchester, Kurt Masur (HD 1080p)

Kurt Masur
(18 Ιουλίου 1927 - 19 Δεκεμβρίου 2015 • July 18, 1927 - December 19, 2015)

In Memoriam

On 9 October in 1989, 70,000 people staged a peaceful demonstration calling for more freedom and democracy in the German Democratic Republic (GDR). Thanks to the claim "Peaceful Revolution", initiated by Kurt Masur as one of six prominent citizens of Leipzig, everything proceeded peacefully. That evening, the Gewandhausorchester played under his baton Johannes Brahms' Second Symphony at the St Nicolas Church. The following regular "Monday Demonstrations", which came to be described as the "Peaceful Revolution", became a major milestone on the way to open the Berlin Wall one month later on November the 9th in 1989 and paved the foundations for the reunification of the two German states. Exactly 20 years later, the Gewandhausorchester and Kurt Masur commemorate the beginning of the German reunification by presenting the same symphony at the same location.



Johannes Brahms composed his Symphony No.2 in the summer of 1877, less than a year after the premiere of his Symphony No.1 (Op.68) – an astonishing fact given that the former had taken him fifteen years to complete. Finally confident in his abilities as a symphonist, and less troubled by the looming shadow of Beethoven, Brahms created a much more spontaneous work that was well received by both critics and audiences. When compared with the works of his contemporaries, this piece is conservative in both orchestration and formal structure. But it is by no means reactionary. Rather, Brahms revised and expanded upon the eighteenth century model, largely replacing thematic contrast with transformation and variation, and adding his distinctive richness of harmony and rhythm.

The premiere was given in Vienna on December 30, 1877 by the Vienna Philharmonic under the direction of Hans Richter. Walter Frisch notes that it had originally been scheduled for December 9, but "in one of those little ironies of music history, it had to be postponed [because] the players were so preoccupied with learning Das Rheingold by Richard Wagner.















Στις 9 Οκτωβρίου 1989, εβδομήντα χιλιάδες άνθρωποι πραγματοποίησαν ειρηνική διαδήλωση στη Λειψία, ζητώντας περισσότερη ελευθερία και δημοκρατία στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας (ΛΔΓ). Χάρη στην έκκληση για «ειρηνική επανάσταση», που ξεκίνησε από τον Κουρτ Μαζούρ και άλλους πέντε επιφανείς πολίτες της Λειψίας, όλα εξελίσσονταν ειρηνικά. Εκείνο το βράδυ, η Ορχήστρα Γκεβάντχαους υπό τη διεύθυνση του Κουρτ Μαζούρ, ερμήνευε τη Δεύτερη Συμφωνία του Γιοχάνες Μπραμς στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Η διαδήλωση εκείνη υπήρξε ένα σημαντικό ορόσημο στο δρόμο για να πέσει το Τείχος του Βερολίνου έναν μήνα αργότερα, τον Νοέμβριο του 1989, γεγονός που έβαλε τις βάσεις για την επανένωση των δύο γερμανικών κρατών. Ακριβώς 20 χρόνια αργότερα, η Ορχήστρα Γκεβάντχαους και ο Κουρτ Μαζούρ εορτάζουν την επέτειο της έναρξης της επανένωσης της Γερμανίας, παρουσιάζοντας το ίδιο έργο στην ίδια τοποθεσία.



Σε αντίθεση με την Πρώτη Συμφωνία του (έργο 68), η περάτωση της οποίας απαίτησε δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια (από το 1862 έως το 1876), ο Γιοχάνες Μπραμς άρχισε να γράφει τη Δεύτερη Συμφωνία του, έργο 73, κατά τις θερινές του διακοπές στις Άλπεις το 1877 και την ολοκλήρωσε μόλις το φθινόπωρο του ίδιου έτους. Χαριτολογώντας, μάλιστα, στις 22 Νοεμβρίου περιέγραφε σε επιστολή του προς τον εκδότη και φίλο του, Fritz Simrock, το νέο του αυτό έργο ως ιδιαίτερα μελαγχολικό, αν και στην πραγματικότητα η συγκεκριμένη Συμφωνία απομακρύνεται εντελώς από την τραγικότητα της αμέσως προηγούμενης, καθώς διαπνέεται ως επί το πλείστον από εύθυμη, ήπια και ποιμενική διάθεση – δεν είναι άλλωστε λίγοι εκείνοι που την παραλληλίζουν με την «Ποιμενική» Έκτη Συμφωνία του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν. Η πρώτη εκτέλεση της Δεύτερης Συμφωνίας του Μπραμς πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στις 30 Δεκεμβρίου 1877 στη Βιένη, από την περίφημη Φιλαρμονική Ορχήστρα της πόλης, υπό τη διεύθυνση του Hans Richter, ενώ και η παρτιτούρα του έργου εκδόθηκε δίχως σημαντική χρονική καθυστέρηση, το 1878.

Πηγή: Ιωάννης Φούλιας, 2008

 

Johannes Brahms (1833-1897)

♪ Symphony No.2 in D major, Op.73 (1877)

i. Allegro non troppo

ii. Adagio non troppo
iii. Allegretto grazioso
iv. Allegro con spirito

Gewandhausorchester

Conductor: Kurt Masur

Directed by Bob Coles

Kurt Masur and the Gewandhausorchester celebrate Germany's "Peaceful Revolution" | Church of St Nicolai, Leipzig, Germany, October 9, 2009 (Εκκλησία του Αγίου Νικολάου στη Λειψία, 9 Οκτωβρίου 2009).

(HD 1080p)

First publication: January 9, 2016 / Πρώτη δημοσίευση: 9 Ιανουαρίου 2016
Last update: November 9, 2016 / Τελευταία ενημέρωση: 9 Νοεμβρίου 2016

 Photo by Herbert Knosowski / Reuters
















9η Οκτωβρίου 1989, η μέρα που άλλαξε τα πάντα

Του Ίνγκο Σούλτσε*

[Το κείμενο του Ινγκο Σούλτσε γράφτηκε με αφορμή την επέτειο των 20 χρόνων της επανένωσης της Γερμανίας. Ένα κείμενο που στρέφει τη μνήμη είκοσι χρόνια πίσω, λίγες ημέρες πριν το Τείχος του Βερολίνου πέσει οριστικά και αφήσει, επίσης οριστικά, πίσω του το διαιρεμένο Βερολίνο. Ο Ανατολικογερμανός συγγραφέας, όμως, δεν στέκεται στην εμβληματική ημερομηνία της 9ης Νοεμβρίου, όταν όλος ο κόσμος έβλεπε το Τείχος να γκρεμίζεται. Γυρίζει έναν μήνα πίσω και γράφει την προσωπική του εμπειρία από μιαν άλλη διαδήλωση στη Λειψία, στις 9 Οκτωβρίου. Συνδυάζοντας την ημερολογιακή με τη λογοτεχνική γραφή, ο Σούλτσε ξαναζωντανεύει το κλίμα εκείνων των ημερών, και καταθέτει την προσωπική του εμπειρία από μια ξεχωριστή στιγμή της Ιστορίας του 20ού αιώνα.]

Συχνά με διορθώνουν πολύ συγκαταβατικά: «Εννοούσατε την 9η Νοεμβρίου». «Οχι, η μέρα που καθόρισε τα πάντα ήταν η 9η Οκτωβρίου.» «Γιατί; Αφού το Τείχος έπεσε την 9η Νοεμβρίου!» «Ναι, επειδή είχε προηγηθεί η 9η Οκτωβρίου.»

Το πρωί της 9ης Νοεμβρίου δεν υπήρχε σχεδόν κανείς που να περίμενε ότι το Τείχος θα έπεφτε εκείνη τη μέρα. Την 9η Οκτωβρίου, ωστόσο, ξέραμε όχι μόνο στη Λειψία ότι το βράδυ εκείνο θα έφερνε μαζί του μιαν απόφαση, που μετά απ' αυτήν – με τον έναν ή τον άλλο τρόπο – όλα θα ήταν αλλιώς.

Η 9η Οκτωβρίου ήταν Δευτέρα, η πρώτη Δευτέρα μετά την 7η Οκτωβρίου, την 40ή επέτειο της ΛΔΓ. Βδομάδα τη βδομάδα οι διαδηλώσεις της Δευτέρας, που ξεκινούσαν μετά την «προσευχή υπέρ ειρήνης» στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στη Λειψία, γίνονταν όλο και μεγαλύτερες. Μία βδομάδα νωρίτερα οι διαδηλωτές είχαν φτάσει ήδη τους τριάντα χιλιάδες.

Φοβόμουν – και συγχρόνως ένιωθα ευφορία. Λόγοι για να φοβάται κανείς υπήρχαν αρκετοί. Την προηγούμενη βδομάδα είχε γίνει κανονική σφαγή ανάμεσα σε ένστολους και διαδηλωτές, γύρω από τον Κεντρικό Σιδηροδρομικό Σταθμό απ' όπου θα έρχονταν τα τρένα με τους πρόσφυγες από την πρεσβεία της Πράγας. Το Σαββατοκύριακο που είχε προηγηθεί, ένστολοι είχαν επιτεθεί ξυλοκοπώντας διαδηλωτές και αμέτοχο κόσμο στο Βερολίνο, στη Λειψία και σε άλλες πόλεις. Με πόση κτηνωδία, με πόσο πραγματικό σαδισμό μάλιστα, είχαν ενεργήσει σε πολλές περιπτώσεις οι λεγόμενες δυνάμεις της τάξης δεν το ξέραμε εκείνη τη στιγμή ακόμη. Μέχρι τότε, έτσι πίστευα, η επικείμενη 40ή επέτειος μας είχε γλυτώσει από τα χειρότερα. Και τα χειρότερα ήταν η «κινεζική λύση», η οποία είχε εφαρμοστεί τέσσερεις μήνες νωρίτερα στο Πεκίνο. Η κυβέρνηση της ΛΔΓ την είχε επικροτήσει. Κυκλοφορούσαν φήμες ότι γυμναστήρια μετεξοπλίζονταν ώστε να χρησιμοποιηθούν ως στρατιωτικά νοσοκομεία έκτακτης ανάγκης, ότι στα νοσοκομεία αύξαναν τα αποθέματα αίματος και άλλα τέτοια. Στη Λαϊκή Εφημερίδα της Λειψίας είχε δημοσιευτεί η πιο σαφής απειλητική επιστολή της «Μονάδας Εδικού Αποσπάσματος Χανς Γκάιφερτ», με την οποία ο διοικητής της δήλωνε ότι θα αναχαιτιστούν «οριστικά και δραστικά οι αντεπαναστατικές αυτές ενέργειες. Αν χρειαστεί και με το όπλο στο χέρι».

Παρ' όλα αυτά, δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Γιατί πότε θα κατεβαίναμε στους δρόμους αν όχι τώρα; Θα φαινόμουν αναξιόπιστος τόσο στα μάτια τα δικά μου όσο και στα μάτια των φίλων μου, αν το 'βαζα στα πόδια. Αλλά γι' αυτό είχαμε μείνει άλλωστε – για να αλλάξουμε κάτι.

Προτού πάρουμε το αυτοκίνητο για να πάμε νωρίς το απόγευμα με τη φίλη μου στη Λειψία – δουλεύαμε και οι δύο στο θέατρο του Αλτενμπουργκ – γεμίσαμε το ψυγείο για τη δεκατριάχρονη κόρη της. Στο πολυκατάστημα της πόλης εκείνη τη μέρα, κατά έναν μυστηριώδη τρόπο, υπήρχε σπάνια αφθονία. Τι παρανόηση! Σάμπως αυτό να μας ενδιέφερε!

Δώσαμε στο κορίτσι ένα φάκελο με χρήματα, αλλά και αρκετά νομίσματα των είκοσι πφένιχ για το τηλέφωνο και της γράψαμε τον αριθμό μιας φίλης, σε περίπτωση που δεν θα είχαμε γυρίσει μέχρι το άλλο πρωί. Μεγαλύτερη από το φόβο όμως ήταν η ελπίδα, η ευφορία.

Στην Πολωνία το συνδικάτο «Αλληλεγγύη» καθόριζε ήδη σε τεράστιο βαθμό την τύχη της χώρας, στην Ουγγαρία είχαν ανοίξει στις 10 Σεπτεμβρίου τα σύνορα προς την Αυστρία, μια μέρα μετά ιδρύθηκε στη ΛΔΓ το «Νόιες Φόρουμ» – η πρώτη αντιπολιτευτική ομάδα. Το σύνθημα «Θέλουμε να φύγουμε!» από τα τέλη του Σεπτεμβρίου είχε γίνει «Θα μείνουμε εδώ!». Από την τελευταία Δευτέρα ακουγόταν το «Είμαστε ο λαός!».

Ξεκινήσαμε για τη Λειψία νωρίς, επειδή φοβόμασταν ότι θα έκλειναν το κέντρο της πόλης. Κάπου ανάμεσα στην Μπόρνα και στο Έσπενχαϊμ μας σταμάτησε η αστυνομία. Αφού τους έδειξα ότι τα φώτα και το φλας μου λειτουργούσαν κανονικά, μας άφησαν να φύγουμε.

Όταν φτάσαμε στη Λειψία αφήσαμε το αυτοκίνητο μπροστά στο μουσείο Γκεόργκι Ντιμιτρόφ, το σημερινό Ανώτατο Ομοσπονδιακό Διοικητικό Δικαστήριο. Απέναντι, σε κάποια πάροδο, είδαμε στρατιωτικά οχήματα και άντρες με στολές του Ειδικού Αποσπάσματος. Μοίραζαν τσάι από ένα μεγάλο καζάνι. Οι ένστολοι δεν ήταν πια και τόσο νέοι, πολλών η κοιλιά κρεμόταν πάνω από τη ζώνη. Τους προσπεράσαμε περνώντας σχεδόν από δίπλα τους. Όταν τους κοιτούσαμε, εκείνοι έστρεφαν το βλέμμα τους αλλού. Στο κέντρο της πόλης, με την πρώτη ματιά τίποτα δεν φαινόταν διαφορετικό απ' ό,τι συνήθως. Άξαφνα όμως βρεθήκαμε μπροστά σε μια μεγάλη σειρά από στρατιωτικά οχήματα. Ακούγονταν σκύλοι να γαβγίζουν. Αξιωματικοί έτρεχαν από όχημα σε όχημα. Από την πλατεία ανάμεσα στην Όπερα και την Γκεβάντχαους, την πλατεία Καρλ Μαρξ, βλέπαμε στρατιωτικά οχήματα να καταφτάνουν συνεχώς από την πλευρά του μουσείου Γκράσι και να στρίβουν στον εσωτερικό δακτύλιο της πόλης. Οι οδηγοί των αυτοκινήτων κόρναραν, από το πεζοδρόμιο ακούγονταν σφυρίγματα.

Μπροστά στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου επικρατούσε ήδη κατά τις 4 το απόγευμα, μία ώρα δηλαδή πριν από την «προσευχή υπέρ ειρήνης», μεγάλος συνωστισμός. Δεν ξέραμε ότι εκατοντάδες σύντροφοι από το Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα είχαν κληθεί να βρίσκονται στην εκκλησία για να πιάσουν τις θέσεις.

Πήγαμε στη Μεταρρυθμισμένη Εκκλησία που ήταν ακριβώς στον δακτύλιο και γεμάτη μέχρι και την τελευταία θέση. Ενημέρωναν τον κόσμο σχετικά με τις συλλήψεις των τελευταίων ημερών. Ακούσαμε επίσης (ή μήπως αυτό συνέβη αργότερα, από τα μεγάφωνα του δημοτικού ραδιοφωνικού σταθμού;) την έκκληση για αποφυγή βίας, που είχε υπογραφεί από τους γραμματείς της Περιφερειακής Διοίκησης του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος, Κουρτ Μάγιερ, Γιόχεν Πόμερτ, Ρόλαντ Βαίτσελ, από τον τότε διευθυντή της ορχήστρας Γκεβάντχαους Κουρτ Μαζούρ, τον καμπαρετίστα Μπερντ-Λουτς Λάνγκε και τον θεολόγο Πέτερ Τσίμερμαν. Κατά ρεαλιστικό τρόπο οι έξι αυτοί άντρες θεωρούσαν δεδομένο πως θα γινόταν διαδήλωση. Κι αυτό – στο κάτω κάτω είχαν υπογράψει τρία υψηλά στελέχη του Κόμματος από τη Λειψία – ήταν μια νομιμοποίηση σχεδόν της διαδήλωσης της Δευτέρας.

Από τη Μεταρρυθμισμένη Εκκλησία ξαναγυρίσαμε στην πλατεία Καρλ Μαρξ. Όλοι οι δρόμοι και οι πάροδοι στο κέντρο της πόλης ήταν γεμάτοι κόσμο. Ακούγαμε τα συνθήματα από την πλατεία μπροστά στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Την προηγούμενη Δευτέρα είχα μείνει εμβρόντητος όταν άκουσα για πρώτη φορά το σύνθημα «Εξω η Στάζι!». Το γεγονός ότι κάτι τέτοιο ήταν δυνατόν να συμβαίνει, χωρίς να ορμήσουν αμέσως στον κόσμο ορδές από τους ανθρώπους της Υπηρεσίας Μυστικής Ασφαλείας, μου φαινόταν σαν θαύμα. Μια βδομάδα αργότερα τα συνθήματα ακούγονταν ήδη οικεία.

Αν τα όσα είχαν καταγράψει οι δύο κάμερες που υπήρχαν στο κτήριο του ταχυδρομείου στην πλατεία Καρλ Μαρξ δεν έχουν σβηστεί, θα μπορούσε να δει κανείς πώς ακριβώς συγκεντρώθηκαν οι διαδηλωτές. Για μένα βρέθηκαν εκεί από τη μια στιγμή στην άλλη. Δεν ήταν μονάχα το τμήμα που ξεκίνησε από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου («Ξεκινάμε! Ξεκινάμε!») και κατευθυνόταν προς την πλατεία της Όπερας. Γιατί ξαφνικά άρχισε να συρρέει κόσμος από παντού. Όποιος πριν φαινόταν πως είχε βρεθεί τυχαία στην πλατεία και για τον οποίο θα σκεφτόταν κανείς ότι πηγαίνει για ψώνια ή ότι απλώς γυρίζει από τη δουλειά του, αποδεικνυόταν ότι ανήκε στους διαδηλωτές.

Δεν μπορούσες να πεις ποιο ήταν εκείνο το βήμα με το οποίο έπαυε να είναι κανείς περαστικός και ανήκε πια στους διαδηλωτές. Με τις δύο κάμερες στραμμένες επάνω μας προχωρούσαμε προς την κατεύθυνση του δακτυλίου Γκεόργκι, τον φαρδύ δρόμο μπροστά από το κτήριο του ταχυδρομείου, και απορούσαμε που δεν συνέβαινε τίποτα.

Λίγο πριν φτάσουμε, στο δρόμο συνάντησα μια συμφοιτήτριά μου. Μιλώντας για διάφορους κοινούς μας γνωστούς, φτάσαμε στον δακτύλιο Γκεόργκι και σταματήσαμε στο φανάρι των πεζών που ήταν κόκκινο. Αυτοκίνητα περνούσαν από μπροστά μας. Όταν το φανάρι των πεζών άναψε πράσινο, κατεβήκαμε στο δρόμο και στρίψαμε αριστερά προς τον Κεντρικό Σταθμό. Κάθε φορά που σε κάποια συζήτηση αναφέρω τα περιστατικά αυτά, με κοιτάζουν χαμογελώντας κοροϊδευτικά, καμιά φορά μου επιτίθενται μάλιστα. Σάμπως με τέτοιες λεπτομέρειες να υποβαθμίζω τη διαδήλωση, να τη συκοφαντώ μάλιστα. Μα γιατί να τρέξει και να περάσει κανείς μπροστά από ένα αυτοκίνητο που κινείται; Γιατί να μη διώξει κανείς το φόβο από την ψυχή του φλυαρώντας λιγάκι; Το καθημερινό και το ασυνήθιστο δεν ζουν σε κόσμους ξεχωριστούς.

Μετά από λίγα λεπτά, τα αυτοκίνητα που σταματούσαν στο φανάρι βρίσκονταν ακινητοποιημένα μέσα στη διαδήλωση. Δεν ήταν δυνατόν να προχωρήσουν. Τα λιγοστά αυτοκίνητα που έρχονταν από την αντίθετη κατεύθυνση έβαζαν όπισθεν. Ο δρόμος μάς ανήκε.

Η ένταση με βοήθησε να αρχίζω κι εγώ να φωνάζω τα συνθήματα. Εξακολουθούσε να μου είναι δύσκολο να «κραυγάζω» έτσι δυνατά μαζί με άλλους. Αφού αυτές οι «συλλογικές κραυγές» ανήκαν σ' εκείνον τον άλλο κόσμο, σ' εκείνον που περιφρονούσαμε. Συμμετέχοντας όμως τώρα σε όλο αυτό, ένιωθες το φόβο να διαλύεται και να ενώνεσαι με τους άλλους: «Το Νόιες Φόρουμ να γίνει δεκτό!», «Ελεύθερες εκλογές», «Θα μείνουμε εδώ», «Κάτω η βία» και κάθε τόσο «Είμαστε ο λαός!». Πού ήταν οι ένστολοι;

Μου φαινόταν σάμπως οι «Δυνάμεις Ασφαλείας» να είχαν γίνει καπνός. Θυμάμαι μονάχα έναν και μοναδικό αστυνομικό που με τα πόδια ανοιχτά και τα χέρια στη μέση στεκόταν αριστερά στο πεζοδρόμιο και είχε το βλέμμα καρφωμένο στο κενό. Στα παράθυρα των γύρω σπιτιών και εστιατορίων έβγαιναν όλο και περισσότεροι άνθρωποι. «Μπείτε στη γραμμή!», «Εξω η Στάζι!», «Η Στάζι στην Εθνική Οικονομία» (εκεί ήταν άλλωστε προ πολλού), «Γκόρμπι, Γκόρμπι!». Μονάχα το σύνθημα για τον Γκόρμπι δεν φώναξα. Χωρίς τον Γκορμπατσόφ – αυτό όλοι το ήξεραν – δεν θα είχαν γίνει τόσο πολλά πράγματα.

Όταν γυρίσαμε και κοιτάξαμε από την άλλη πλευρά, ολόκληρος ο δακτύλιος Γκεόργκι είχε σκοτεινιάσει από κόσμο. Πανηγυρίζαμε. Ποιος θα σταματούσε αυτό το πλήθος; Το γεγονός ότι ήμασταν τόσο πολλοί – εβδομήντα χιλιάδες – και δεν βρέθηκε ούτε ένας «χρήσιμος» ηλίθιος που να σηκώσει πέτρα ήταν θρίαμβος για μας. Ενάντια σ' αυτό το πλήθος μονάχα η ένοπλη βία θα βοηθούσε.

Όπως γνωρίζουμε σήμερα, για αρκετή ώρα δεν ήταν βέβαιο ότι δεν θα δινόταν διαταγή για «καταστολή της αντεπανάστασης». Ωστόσο, η Κεντρική Διοίκηση των ειδικών δυνάμεων της Λειψίας θεωρούσε μάταιο το να επέμβει. Περίμενε την έγκριση αυτής της απόφασης από το Ανατολικό Βερολίνο, όμως ο Εγκον Κρεντς δεν απάντησε. Λίγο μετά τις εξίμισι, ο Πρώτος Γραμματέας της Περιφερειακής Διοίκησης του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος, ο Χέλμουτ Χάκενμπεργκ, εξέδωσε την εντολή να αφήσουν τους διαδηλωτές να προχωρήσουν και να κρατηθούν σε χαμηλούς τόνους, εφόσον δεν σημειωθούν επιθέσεις σε άντρες των Δυνάμεων Ασφαλείας, σε αντικείμενα και εγκαταστάσεις. Οι μεν κρατήθηκαν σε χαμηλούς τόνους, οι δε ανέβασαν τους τόνους.

Η διαδήλωση δεν ήταν απλώς ειρηνική, από λεπτό σε λεπτό γινόταν όλο και πιο χαρούμενη. Γελούσαμε με τον ίδιο μας τον εαυτό: Διαδηλώνουμε μετά το σχόλασμα και την άλλη μέρα θα πάμε πάλι στη δουλειά στην ώρα μας. Την άλλη Δευτέρα θα ξανάρθουμε όμως.

Είχαμε πραγματικά τη διάθεση να αρχίσουμε να τραγουδάμε το «Λαοί, ακούστε τα συνθήματα που για την τελευταία μάχη σάς καλούν! Με τον αγώνα η Διεθνής τ' ανθρώπινα δικαιώματα κατακτά». Το ρεφρέν της Διεθνούς – κανένας δεν ήταν σε θέση να τραγουδήσει τίποτα περισσότερο από την πρώτη στροφή και το ρεφρέν – μου φαινόταν να ταιριάζει κατά έναν απροσδόκητο τρόπο. Εμείς ήμασταν η Διεθνής, νιώθαμε ένα με τους Πολωνούς, τους Τσεχοσλοβάκους, τους Ούγγρους, τους Ρουμάνους, τους Ρώσους, τους Κινέζους, τους Νοτιοαφρικανούς….

Αν δει κανείς φωτογραφίες αυτών των πρώτων διαδηλώσεων της Λειψίας, θα παρατηρήσει αμέσως πόσος χώρος υπήρχε ανάμεσα στον κόσμο. Δεν βηματίζαμε παρατεταγμένοι. Ούτε ήμασταν πιασμένοι αγκαζέ ούτε κρατούσαμε κεριά στα χέρια. Τα ελάχιστα πανό ήταν πολύ μικρά και οι διαδηλωτές τα κρατούσαν από μικρά πηχάκια πάνω από τα κεφάλια τους. Περπατούσαμε στην πόλη εκείνο το ζεστό ακόμη φθινοπωρινό απόγευμα με μερικούς στενούς μας φίλους και ήμασταν ευχαριστημένοι που υπήρχαν κι άλλοι εκεί, χωρίς τους οποίους δεν θα τολμούσαμε – με την κυριολεκτική έννοια – να βγούμε στο δρόμο. Για πρώτη φορά συνειδητοποιούσα τι εννοούσαν διακόσια χρόνια πιο πριν με τη "fraternité" ["Liberté, égalité, fraternité" («Ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη»)].

Μιας και κείνοι που κατέβαιναν να διαδηλώσουν ήταν μάλλον οι νέοι άνθρωποι, οι μεγαλύτεροι σε ηλικία αντιμετωπίζονταν σαν κάτι ιερό. Μιλούσαν συνεχώς στις δύο εξηνταπεντάχρονες γυναίκες που συμμετείχαν στη διαδήλωση, τις χειροκροτούσαν. Ακόμη κι ο τελευταίος ένστολος θα έπρεπε να καταλάβαινε βλέποντάς τις ότι εδώ δεν επρόκειτο για «συμμορία χουλιγκάνων».

Σον Κεντρικό Σταθμό οι πόρτες ήταν κλειστές. Όποιος έφτανε με το τρένο δεν μπορούσε να μπει στην πόλη. Τα τραμ που ήταν σταματημένα στη στάση άνοιγαν τις πόρτες: «Μπείτε στη γραμμή!». Περάσαμε κάτω από τις γέφυρες των πεζών και διασχίσαμε την πλατεία Φρίντριχ Ένγκελς, που ήταν παντελώς έρημη. Λίγο πιο πίσω σταματήσαμε. Μπροστά στη λεγόμενη «Στρογγυλή Γωνία», το κτήριο της Υπηρεσίας Μυστικής Ασφαλείας, είδαμε ένστολους με ασπίδες και κράνη. Κι αυτή ήταν η έκπληξη των τελευταίων δύο βδομάδων, ότι και οι «δικοί μας» ήταν όπως και οι αστυνομικοί της Δυτικής Γερμανίας.

Περίπου πενήντα ασπιδοφόροι ήταν παρατεταγμένοι μπροστά στην είσοδο του κτηρίου. Πώς ένιωσαν αυτοί οι νεαροί που τους είχαν διατάξει να σταθούν εκεί μπροστά στην πόρτα, όταν ακούστηκε να περνάει από μπροστά τους το «Είμαστε ο λαός»; Έπαψαν κι εκείνοι να φοβούνται όταν μια σειρά διαδηλωτών πήγε και στάθηκε με την πλάτη μπροστά τους κι άναψαν κεριά στα σκαλοπάτια της εισόδου; Ένα τμήμα της «Στρογγυλής Γωνίας» ήταν φυλακή, όπου εξακολουθούσαν να κρατούνται κάποιοι που είχαν συλληφθεί τις τελευταίες ημέρες και τις τελευταίες βδομάδες.

Κοντά στο Νέο Δημαρχείο ένα στρατιωτικό όχημα σταμάτησε στην άκρη του δρόμου. Οι διαδηλωτές συζητούσαν με τους ένστολους που κάθονταν εκεί πάνω, τους έδωσαν τσιγάρα. «Δεν είστε χουλιγκάνοι εσείς», είπαν οι τύποι από το όχημα.

Η ίδια η πόλη καθόριζε με τον δακτύλιο την πορεία της διαδήλωσης. Προχωρήσαμε λοιπόν ώσπου φτάσαμε στην Γκεβάντχαους. Κάναμε το γύρο του δακτυλίου και ο κύκλος έκλεισε. Βρισκόμασταν πάλι στην πλατεία Καρλ Μαρξ. Αυτή η μία ώρα, μας είχε αλλάξει. Ήμασταν πιο ελεύθεροι, πιο χαρούμενοι, πιο αποφασισμένοι παρά ποτέ. Δεν είχαμε αλλάξει μόνο εμείς όμως. Η πόλη, η χώρα ολόκληρη ήταν μια άλλη αυτή τη μία ώρα. Η χαρά μας, η ανακούφιση, οι πανηγυρισμοί μας ήταν αναμφίβολα πιο δυνατοί από τις τρομπέτες της Ιεριχούς. Όλα θα άλλαζαν, όλα τα τείχη θα έπεφταν – «Χωρίς βίζα ώς τη Σαγκάη!» – και το όνειρο της Άνοιξης της Πράγας του '68 θα γινόταν πραγματικότητα: Ένας Σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο.

Μετάφραση: Γιώτα Λαγουδάκου

Πηγή: Η Καθημερινή, 18 Οκτωβρίου 2009



Ingo Schulze
* Ο ΄Ινγκο Σούλτσε γεννήθηκε το 1962 στη Δρέσδη και σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Ιένα. Στη συνέχεια εργάστηκε σε εφημερίδα και στο Δημοτικό θέατρο του Άλτενμπουργκ. Η παραμονή του για έξι μήνες στην Αγία Πετρούπολη τον οδήγησε να γράψει το πρώτο του βιβλίο, «33 Στιγμές ευτυχίας» (1995), το οποίο τον έκανε αμέσως γνωστό και βραβεύτηκε με τα βραβεία «Άλφρεντ Ντέμπλιν», «Ερνστ Bίλνερ», στο πλαίσιο του διαγωνισμού Ίνγκεμποργκ Μπάχμαν, καθώς και με το βραβείο «Ασπέκτε». Το δεύτερο βιβλίο του, με τίτλο «Απλές ιστορίες» (1998), γνώρισε επίσης μεγάλη επιτυχία σε όλο τον κόσμο. Το βιβλίο όμως που τον καθιέρωσε παγκοσμίως ήταν το «Καινούργιες Ζωές» 2008. Ο ΄Ινγκο Σούλτσε ζει στο Βερολίνο.







































































































































More photos


See also

Live Concert from the Church St Nicolai, Leipzig – Johann Sebastian Bach, Felix Mendelssohn, Ludwig van Beethoven – Nancy Argenta, Viktoria Mullova, Jürgen Wolf, Gewandhausorchester, Gewandhaus Choir, Thomanerchor Leipzig, Herbert Blomstedt, Georg Christoph Biller (HD 1080p)

Ludwig van Beethoven: "Egmont" Overture – Gewandhausorchester, Kurt Masur (HD 1080p)

Ludwig van Beethoven: Romances for Violin and Orchestra No.1 in G major & No.2 in F major – Renaud Capuçon, Gewandhausorchester, Kurt Masur (HD 1080p)

Johann Sebastian Bach: "Fürchte dich nicht", BWV 228 | Felix Mendelssohn: "Denn er hat seinen Engeln befohlen über dir" – Thomanerchor Leipzig, Georg Christoph Biller (HD 1080p)

Kurt Masur (1927-2015) – In Memoriam

Οδυνηρές απουσίες στον κόσμο της Μουσικής / Painful absences in the world of Music


&

Johannes Brahms: Symphony No.2 in D major – Gothenburg Symphony Orchestra, David Afkham