Sergei Redkin

Sergei Redkin
Sergei Redkin (b. 1991), pianist – Third Prize (XV International Tchaikovsky Competition, 2015)

Monday, March 07, 2016

Amour (2012) – A film by Michael Haneke – Emmanuelle Riva, Jean-Louis Trintignant, Isabelle Huppert, Alexandre Tharaud (Download the movie)

Ο Ζωρζ (Ζαν-Λουί Τρεντινιάν) και η Ανν (Εμανουέλ Ριβά) είναι ένα ηλικιωμένο ζευγάρι καθηγητών μουσικής. Είναι ευκατάστατοι και καλλιεργημένοι, όπως μαρτυρά το αξιοζήλευτο παριζιάνικο διαμέρισμά τους, γεμάτο παρτιτούρες, δίσκους, βιβλία και άλλα μικρά μνημεία της πλούσιας κοινής ζωής τους. Δεν ξέρουμε τίποτα για το κοινό τους παρελθόν, για τα νεανικά χρόνια του έρωτά τους και για τα χρόνια της κοινής τους συμβίωσης. Ξέρουμε όμως εξαρχής το αναπόδραστο τέλος τους.

Ό,τι υπήρξε πριν τον προαναγγελθέντα θάνατο (μια απότομη, μακάβρια, σχεδόν αποκρουστική υποδοχή από το πρώτο πλάνο), μπορούμε μόνο να το υποθέσουμε, καθώς παρακολουθούμε τους τελευταίους μήνες της ζωής της Ανν μετά από ένα εγκεφαλικό. Ο Ζωρζ είναι μονίμως στο προσκεφάλι της, φροντίζοντάς την ευλαβικά και στωικά, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα των αποξενωμένων συγγενών (στο ρόλο της κόρης τους η Ιζαμπέλ Υπέρ) και των περίεργων τρίτων. Η πορεία προς το θάνατο της Ανν, και συνακόλουθα, το θάνατο του ζευγαριού, γίνεται μια διαδικασία ολοένα και πιο κλειστή, ιδιωτική, προσωπική. Και όσο συνειδητοποιούμε – περισσότερο μέσα από συμπεριφορές παρά μέσα από αφηγήσεις και λόγια – την αγάπη και την αλληλοκατανόηση που τους έδενε και τους δένει, τόσο αντιλαμβανόμαστε ότι ακόμη και αυτή, η τόσο απτή, φαινομενικά ακλόνητη αγάπη τους, δεν μπορεί παρά να επηρεαστεί από την αναπόφευκτη, αλύπητη φθορά του γήρατος και της αρρώστιας.

Ο Μίκαελ Χάνεκε, διαβόητος για τη σκληρότητα των θεμάτων του, δεν θα μπορούσε να διαλέξει ένα τόσο ευαίσθητο και ρομαντικό θέμα όπως η «Αγάπη» και να μην την εξερευνήσει κινηματογραφικά υπό τις πιο ακραίες συνθήκες. Ακραίες συνθήκες δεν είναι, ωστόσο, για τον κυνικό Αυστριακό σκηνοθέτη ούτε ο αποχωρισμός, ούτε η σύγκρουση, ούτε καν η απώλεια. Η πραγματική δοκιμασία για κάθε διαπροσωπική σχέση είναι η από κοινού αντιμετώπιση της φθοράς – αυτής που φέρνει ο χρόνος, η αναγκαστική συνύπαρξη και τα γηρατειά. Η αληθινή αγάπη μπορεί να αναμετρηθεί μόνο με το φόβο απέναντι στην ανημπόρια που φέρνει η αρρώστια, με το ξεγύμνωμα και τη μοναξιά που νιώθει κανείς όταν, μέσα σ' ένα συνονθύλευμα τύψεων και αυτολύπησης, προδίδεται από το σώμα του και το μυαλό του μπροστά στους ανθρώπους που τον νοιάζονται. Στην ύστατη αυτή μάχη απέναντι στο χρόνο και τη φθορά, αυτός που διατείνεται ότι αγαπά αληθινά, καλείται να αποδείξει ότι η συμπαράσταση και η αφοσίωση δεν είναι συμπεριφορές εγωιστικές και ότι η αγάπη δεν είναι απλώς μια σανίδα σωτηρίας απέναντι στη μοναξιά, ή αντίστροφα, τον πόνο.

Αυτήν τη σκληρή και επίπονη δοκιμασία επιλέγει να καταγράψει, απολύτως νατουραλιστικά, με κλινική ακρίβεια και δυσβάσταχτη ειλικρίνεια στην τελευταία του ταινία ο Χάνεκε. Και μας προκαλεί, εάν διαθέτουμε τη δύναμη και την αντοχή, να δοκιμάσουμε τα πραγματικά όρια της αγάπης, απογυμνωμένης από κάθε συμβατική ωραιοποίησή της.

Και εάν η ψυχοφθόρα, σε σημεία σχεδόν αφόρητα επίπονη παρακολούθηση της δύσβατης πορείας του Ζωρζ και της Ανν προς τον αιώνιο αποχωρισμό (ή, αντίστροφα, προς την αιώνια ένωση) μας αφήνει μ' έναν κόμπο στο λαιμό, που ούτε λυγμός δεν του επιτρέπεται να γίνει, ο Χάνεκε φαίνεται να πιστεύει ακράδαντα πως μας έδωσε μια σκέψη παρηγορητική κι ανακουφιστική: πως, εντέλει, η άσβεστη, ακαταπόνητη αγάπη (amour) των γηρατειών, είναι πιο δυνατή από τον παθιασμένο, παροδικό έρωτα (amour) των νιάτων.

Και ίσως, τελικά, η σκέψη αυτή όντως να μας παρηγορεί. Μα θα χρειαστούμε πολύ χρόνο μετά την προβολή για να το συνειδητοποιήσουμε. Ίσως και χρόνια ζωής, μαζί μ' ένα πλήθος βιωμάτων. Που, στο μεταξύ, εκείνος κατάφερε να συμπυκνώσει σε 127, επίπονα μα και αποκαλυπτικά, κινηματογραφικά λεπτά.

Πηγή: Μαριάννα Ράντου, 2012 (cinemanews.gr)















Even though Amour has been released internationally under its French name, it is still a film titled Love. While many films often have the word "love" in the title, few filmmakers are as bold (or perhaps foolish) to have that loaded word used as the title for their film. This is probably because most films about love are really about romance or other idealised variations about what love is. Few films really explore the question of what it means to love, not necessarily because of the complexity that is potentially involved, but because of the challenge required to express an understanding of love at its purest. Filmmaker Michael Haneke has approached the task by depicting the slow decline of Anne (Emmanuelle Riva), an elderly woman living in Paris whose husband Georges (Jean-Louis Trintignant) looks after her as her body and then mind start to fail. The result is a triumph for Haneke and a deeply beautiful film.

As a filmmaker renowned for his ability to provoke, challenge and confront audiences with their own hypocrisy, Haneke may not seem like an obvious choice to make a film about love. However, he is perfect because of his ability to remove all traces of sentimentality and romantic notions of love that popular culture has trained audiences to believe in. So instead of young lovers discovering that they are one another's soul mates, we see an elderly couple whose companionship has long moved on from the moment where most romance films end. Never before has Haneke's highly formal and almost didactic approach to representing human behaviour so clearly expose him as a humanist at heart.

The film opens with Haneke asserting that the audience are voyeurs, witnesses to a private space and occupying an ethically ambiguous position. It is a favourite technique of Haneke's and here it is established with a flashforward of the authorities bursting into Anne and Georges’s apartment; literally bursting into the space of the film in the very first frame. The film then goes back in time to show Anne and Georges enjoying a live music concert (we later learn the performer was once a student of Anne's) before taking a train home together. As they enter their apartment they talk about somebody having broken in and how this concerns them. It is not only a typically Hanekesque moment for both recalling the flashforward and providing a narrative red herring, but it serves as a metaphor for the audience having "broken in" to their lives. Later death becomes the intruder in their home. A pair of scenes involving a pigeon serves a similar purpose as it represents an unwanted visitor and also serves as a calculated distraction from other events. Eventually the pigeon exists to express the kindness that ultimately characterises the film.

Through all the difficult scenes of Anne's decline and Georges's frustration, kindness pervades. Even Haneke is kind towards the various supporting characters who commit acts of insensitivity to differing degrees; suggesting they have good intentions without full comprehension of the outcomes. For example, Anne's former student Alexandre (Alexandre Tharaud) unwittingly comes across as overly dramatic in how he expresses his sympathy, leaving Anne unable to listen to his music anymore. Likewise their daughter Eve (Isabelle Huppert) seems irrational compared to her parents, but Haneke shows us that she has not been able to get accustomed to what is happening to her mother due to other parts of her life demanding her attention.

Finally there is the kindness and affection between Anne and Georges that is initially shown through their daily domestic interaction and later through the scenes of Georges looking after Anne. Both of them struggle with the fact that what is happening to Anne is robbing her of her dignity. The way the pair attempts to make the situation more bearable for the other, often against the wishes of each other, is a significant part of what makes Amour a film of such integrity. The other strength is Haneke's meticulous framing and camera position so that the camera only ever gets as close to the characters as it needs to, rather than opting for indulgent close-ups at every opportunity to elicit easy sentiment. Amour becomes the opposite of the film that Georges saw as a child and describes to Anne, which was manipulative and completely forgettable, but shamefully left him sad beyond belief afterwards without registering its power at the time. Amour is anything but manipulative or forgettable, but its emotional power is similarly not fully felt until the final credits are rolling.

Unlike the film Georges saw, Amour is not a film to feel ashamed about for having been moved by it. It is distinctively a Haneke film and yet its formal elements and moments of self-awareness seem designed to reward the viewer rather than punish them. By stripping back any aspects of film style or narrative that feel false or constructed, Haneke ensures that everything that happens between Anne and Georges is an act of intense kindness and personal sacrifice shared by people who love each other unconditionally. The scenario is upsetting, but the execution is genuine and pure, making Amour a film of heartbreaking beauty and Haneke's masterpiece.

Thomas Caldwell, 2013 (blog.cinemaautopsy.com)













Η ιστορία είναι απλή: ένα ηλικιωμένο ζευγάρι αντιμετωπίζει την ύστατη πρόκληση: τα γηρατειά και το θάνατο. Αυτό που δεν μπόρεσε να τους χωρίσει μιαν ολόκληρη ζωή, τους χωρίζει τώρα σκληρά και αμείλικτα.

Ο Ζωρζ και η Ανν (Ζαν-Λουί Τρεντινιάν και Εμανουέλ Ριβά), συνταξιούχοι καθηγητές μουσικής, ζουν τα τελευταία χρόνια της ζωής τους μέσα σε μια ήρεμη αγάπη. Όταν όμως η κατάσταση υγείας της Ανν αλλάζει δραματικά ύστερα από εγκεφαλικά και αποτυχημένη εγχείρηση, αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση... Η Ανν καταλήγει κατάκοιτη και με άνοια. Ο Ζωρζ τη φροντίζει με κάθε επιμέλεια στο διαμέρισμά τους, αποκλείοντας σιγά σιγά τον έξω κόσμο, την κόρη του, τις νοσοκόμες, όλους όσοι θα εξέθεταν την Ανν σε ένα θέαμα του εαυτού της που η ίδια δεν θα ήθελε. Παρά την τεράστια φροντίδα και αγάπη του Ζωρζ, η κατάστασή της παίρνει τη φυσική τροπή. Η Ανν κάθε μέρα όλο και περισσότερο εγκαταλείπει την ύπαρξή της, πνευματικά και σωματικά.

Ο Χάνεκε με αυτήν την ταινία ανακαλύπτει κάτι που συνήθως φαίνεται σαν να λείπει από τις ταινίες του: τον ανθρωπισμό του. Ο ψυχρός τρόπος με τον οποίο οι περισσότερες ταινίες του αποτελούν μια ανατομία του ανθρώπινου «κακού» αφήνει λίγο περιθώριο για συμπάθεια στην ανθρώπινη φύση. Εδώ όμως κάνει μια μικρή στροφή, χωρίς να ξεφεύγει από το χαρακτηριστικό του ύφος.

Στην αρχή, βλέποντας την ταινία, μπορούμε να διατηρήσουμε μια στάση καχυποψίας και άμυνας. Η ταινία φαίνεται να είναι η επιτομή της ευρωπαϊκής ταινίας τέχνης, που σημαίνει σχεδόν μια «συνταγή» για επιτυχία σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ, διάσημους Ευρωπαίους ηθοποιούς, σοφιστικέ ατμόσφαιρα για μορφωμένο κοινό μεσοαστικής τάξης. Ο Ζωρζ και η Ανν ζουν ένα δράμα, ωστόσο οι συνθήκες διαβίωσής τους δεν είναι ποτέ μίζερες. Ίσα ίσα, εδώ οι ήρωες δεν έχουν να αντιμετωπίσουν έξτρα προβλήματα χώρου, χρημάτων ή άλλων. Πρόκειται για ένα μπουρζουά ζευγάρι που ζει σε ένα ευρύχωρο εκλεπτυσμένο διαμέρισμα στην κορυφή ενός κτηρίου. Επίσης, εδώ δεν υπάρχει από πίσω καμιά ιδεολογική κριτική διάσταση, τόσο που σε κάνει να επιθυμείς τις ταινίες του Μπουνιουέλ, που τόσο εύστοχα παρουσίαζαν την αστική τάξη σε όλη της την παθολογία. Σε κάνει να επιθυμείς ακόμη έναν Μπέργκμαν, π.χ. στο «Κραυγές και ψίθυροι», καθώς η ταινία του Χάνεκε δεν φτάνει ίσως το υπαρξιακό μέγεθος των ταινιών του μεγάλου Σουηδού σκηνοθέτη. Τι απομένει λοιπόν; Καθαρός Χάνεκε.

Παρά τους ενδοιασμούς που προαναφέραμε, που τους λαμβάνουμε υπόψη βλέποντας την ταινία, καταλαβαίνουμε ωστόσο ότι η ταινία κάνει αυτή την επιλογή για να απομονώσει την υπόθεση αποκλειστικά στο ψυχολογικό δράμα αυτών των δύο ανθρώπων. Το θέμα της άλλωστε, όπως λέει και ο τίτλος, είναι η «αγάπη» και η δυνατότητα επιβίωσής της μέσα σε μια τραγωδία (με αυτή την έννοια πλησιάζει περισσότερο το «Μπλε» του Κισλόφσκι). Με εξαίρεση την παρουσία της κόρης και ελάχιστων άλλων μικρών ρόλων, η διηγηματική αυτή επιλογή έχει μοναδικό σκοπό να επικεντρωθεί στο ζευγάρι και πώς βιώνει το προσωπικό του δράμα, που κατ' αναλογία αποτελεί και το δράμα πολλών άλλων ανθρώπων. Και εκεί βρίσκεται ο «συναισθηματισμός» του Χάνεκε. Πάντα μετρημένος και απόλυτα κεκαλυμμένος, γιατί ο Χάνεκε σίγουρα δεν αναλώνεται σε εύκολους συναισθηματισμούς. Η σκηνοθετική του ματιά εξακολουθεί να είναι παγερή και αποστασιοποιημένη. Παρακολουθεί το ζευγάρι με έναν σχεδόν ουδέτερο και ξερό τρόπο, με πολλά σταθερά shot-reverse shots αλλά και όταν ακολουθεί τους ηθοποιούς κρατάει πάντα απόσταση. Η κάμερα ποτέ δεν πλησιάζει τόσο ώστε να σε εμπλέξει συναισθηματικά. Η σκηνοθεσία του μερικές φορές είναι τόσο λιτή, ντοκιμαντερίστικη και φλεγματική, σαν να μην υπάρχει από πίσω κάποιο ιδιαίτερο σκηνοθετικό στυλ. Δεν ισχύει βέβαια αυτό. Ο Χάνεκε είναι πολύ ευφυής για κάτι τέτοιο. Αντίθετα, αυτή η επιτηδευμένη λιτότητα είναι ακριβώς η μαγεία του Χάνεκε. Εκεί που νομίζεις ότι βλέπεις μια ταινία γυρισμένη με έναν «στρωτό» τρόπο, χωρίς εξάρσεις, συνειδητοποιείς ότι παραείναι «στρωτός», για να είναι άβουλος και ακαδημαϊκός. Ο Χάνεκε τελικά απογυμνώνει την ίδια τη σκηνοθεσία του για να αφήσει να φανούν με τον αποτελεσματικότερο τρόπο, εντελώς ωμά και αληθινά, όσα νιώθουν και περνούν οι ήρωες. Η απογύμνωση συνιστά το σκηνοθετικό του στυλ. Η κατάδειξη του δράματος πρέπει να είναι ανελέητη. Μόνο έτσι μπορεί να προκύψει η ύψιστη συγκίνηση. Η σπαρακτική συναισθηματική φόρτιση. Χωρίς να το καταλάβεις, μπαίνεις στο συναισθηματισμό των ηρώων, τη μεγάλη τους αγάπη, τη μεγάλη τους καταστροφή, τη μεγάλη τους πάλη για να νικήσει η αγάπη και όχι ο θάνατος.

Πηγή: Νανά Κυριαζή, 2012 (camerastyloonline.wordpress.com)














Amour | Love | Αγάπη (2012)

Un film de Michael Haneke | A film by Michael Haneke | Μια ταινία του Μίκαελ Χάνεκε

Distribution | Cast | Παίζουν
Emmanuelle Riva (Anne) / Εμανουέλ Ριβά (Ανν)
Jean-Louis Trintignant (Georges) / Ζαν-Λουί Τρεντινιάν (Ζωρζ)
Isabelle Huppert (Eva) / Ιζαμπέλ Υπέρ (Εύα)
Alexandre Tharaud (Alexandre) / Αλεξάντρ Ταρό (Αλεξάντρ)
William Shimell (Geoff) / Γουίλιαμ Σιμέλ (Ζοφ)
Rita Blanco (Concierge) / Ρίτα Μπλάνκο (Θυρωρός)
Ramón Agirre (Concierge's Husband) / Ραμόν Αζίρ (Σύζυγος της Θυρωρού)
Carole Franck, Dinara Droukarova (Nurses / Νοσοκόμες)

Réalisation & Scénario: Michael Haneke / Direction and Screenplay: Michael Haneke / Σκηνοθεσία & Σενάριο: Μίκαελ Χάνεκε

Photographie / Photography / Φωτογραφία: Darius Khondji
Costumes / Κοστούμια: Catherine Leterrier
Production design / Σχεδιασμός παραγωγής: Jean-Vincent Puzos

Musique / Music / Μουσική:
1. Franz Schubert: Impromptu, Op.90 D.899, No.3 in G flat major
2. Franz Schubert: Impromptu, Op.90 D.899, No.1 in C minor
3. Ludwig van Beethoven: Bagatelle, Op.126, No.2 in G minor
4. Johann Sebastian Bach / Ferruccio Busoni: Chorale Prelude "Ich ruf' zu dir, Herr Jesu Christ", BWV 639
5. Franz Schubert: Moment musical, Op.94 D.780, No.3 in F minor
6. Ludwig van Beethoven: Bagatelle, Op.33, No.4 in A major
7. Ludwig van Beethoven: Bagatelle, Op.33, No.2 in C major

Alexandre Tharaud, piano














Κατεβάστε την ταινία χρησιμοποιώντας torrent | Download the movie using torrent

Love.[Amour].2012.BRRip.AC3.HORiZON-ArtSubs
(Size: 1.78 GB – HD 720p)


Κατεβάστε ελληνικούς και αγγλικούς υπότιτλους | Download Greek and English subtitles

Ελληνικοί υπότιτλοι / Greek subtitles
Αγγλικοί υπότιτλοι / English subtitles






































Βραβεία / Awards

• Όσκαρ 2013, Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία / Oscar 2013, Best Foreign Language Film
• Χρυσές Σφαίρες 2013, Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία / Golden Globes 2013, Best Foreign Language Film
• Φεστιβάλ Καννών 2012, Χρυσός Φοίνικας / Cannes Film Festival 2012, Palme d'Or

και πολλά άλλα βραβεία και υποψηφιότητες / and many other awards and nominations

Alexandre Tharaud, Emmanuelle Riva, Michael Haneke, Jean-Louis Trintignant
and Isabelle Huppert (
65th Festival de Cannes, 2012)

















More photos


See also

Maurice (1987) – A film by James Ivory – James Wilby, Hugh Grant, Rupert Graves (HD 1080p)

Shostakovich Against Stalin: The War Symphonies – A Documentary by Larry Weinstein – Netherland Radio Philharmonic, Kirov Orchestra, Valery Gergiev (HD 1080p)


Florence Foster Jenkins (2016) – A film by Stephen Frears – Meryl Streep, Hugh Grant, Simon Helberg (Download the movie)


Son of Saul (2015) – A film by László Nemes – Géza Röhrig, Levente Molnár, Urs Rechn (Download the movie)


Amour (2012) – A film by Michael Haneke – Emmanuelle Riva, Jean-Louis Trintignant, Isabelle Huppert, Alexandre Tharaud (Download the movie)


Dmitri Shostakovich: Katerina Izmailova (Lady Macbeth of Mtsensk), 1966 – A film by Mikhail Shapiro – Galina Vishnevskaya, Konstantin Simeonov


The New Babylon (Novyy Vavilon), 1929 – A film by Grigori Kozintsev & Leonid Trauberg – Music by Dmitri Shostakovich (HD 1080p)


Farinelli (1994) – A film by Gérard Corbiau – Stefano Dionisi, Enrico Lo Verso, Elsa Zylberstein (Download the movie)


Copying Beethoven (2006) – A film by Agnieszka Holland – Ed Harris, Diane Kruger (HD 1080p)


Eroica (The Movie, BBC 2003) by Simon Cellan Jones – Ian Hart, Leo Bill, Claire Skinner, Frank Finlay – John Eliot Gardiner (HD 1080p)


Tous les Matins du Monde / All the Mornings of the World / Όλα τα Πρωινά του Κόσμου (1991) – A film by Alain Corneau (Download the movie)


Death in Venice (1971) – A film by Luchino Visconti – Dirk Bogarde, Björn Andrésen, Silvana Mangano – Music by Gustav Mahler (Download the movie)


No comments:

Post a Comment