Tribute to Claude Debussy

Tribute to Claude Debussy

Friday, April 15, 2016

Carlo Gesualdo: Tenebrae – The Hilliard Ensemble (Download 44.1kHz/16bit)






















Historically there have been two quite different views about Carlo Gesualdo and his music. The first, now of such standing to be almost traditional, is that he was a tortured genius whose personal unhappiness is directly reflected in a musical language whose intensity of expression, largely achieved through unusual choral juxtapositions and bold chromatic detailing, is truly prophetic. Leaving aside the clearly ahistorical aspects of this account (Gesualdo foreshadowing Wagner), it sees the Prince of Venosa as a great composer, a musician of such power as to attract the attention of Stravinsky among others. The contrary, revisionist view stands in complete antithesis; here Gesualdo's strange harmonies are seen as limiting and exaggerated, the products of a modest ability that would have attracted little attention were it not for the notoriety of his private life and his privileged position in Italian society.

If any of Gesualdo's music can persuade the sceptics then it is surely this cycle of 27 Holy Week responsories, a coherent and stylistically convincing sequence of sustained beauty and vehemence. And although these works have been recorded a number of times previously, nothing can match the Hilliard's beautifully-structured and persuasive account. The overall sound is eloquently rich, with clear bright and seductively contoured upper voices underpinned by a firm, resonant bass line. It is the strength and careful articulation of the bass that is the key to the success of the Hilliard's deliberate and marked approach to the music; it functions as the motor of the style and permits the thoughtful presentation of the inner part-writing that is one of the many fine points of the interpretation. Allied to this attention to the complex gestural quality of the music is a rare grasp of the overall architecture of individual responsories. There is undoubtedly some truth in the criticism that some of the late madrigals fail to satisfy because of the heightened sense of disequilibrium, but the Tenebrae are controlled by contrast, and achieve this effect by careful alternations and repetitions of material. It is precisely through the rhetorical manipulation of repetition in, for example, the second responsory of the Feria quinta, that the music builds its emotional force, and the Hilliard's keen appreciation of this cumulative element of the piece pays handsome dividends.

In short, these performances reveal a rare understanding of the inherent tensions of the music, both in terms of local detail and overall shape, and explicate them with great technical and musical artistry. I doubt that they could be bettered.

Source: Iain Fenlon (gramophone.co.uk)



Μια ερμηνεία αναφοράς σε μιαν αψεγάδιαστη καταγραφή, του τελευταίου βιβλίου εκκλησιαστικής μουσικής, με τον τίτλο "Tenebrae", του Κάρλο Τζεζουάλντο, από το διάσημο βρετανικό ανδρικό φωνητικό σύνολο παλαιάς μουσικής The Hilliard Ensemble (1974-2014). Το έργο "Tenebrae", γραμμένο το 1611, αποτελείται από 27 responsories (άσματα της δυτικής χριστιανικής παράδοσης, τα κείμενα των οποίων προέρχονται από εδάφια της Βίβλου, που ψάλλονται διαδοχικά κατ' αντιφωνία από τα μέλη μίας χορωδίας), χωρισμένες σε τρεις ενότητες οι οποίες απαρτίζονται από 9 responsories η κάθε μία: In Coena Domini (για την Μεγάλη Πέμπτη), In Parasceve (για τη Μεγάλη Παρασκευή) και Sabbato Sancto (για το Μεγάλο Σάββατο). Η ηχογράφηση έγινε τον Μάρτιο του 1990 στο αγγλικό μοναστήρι Douai Abbey, γνωστού για τη θαυμάσια ακουστική του, και κυκλοφόρησε το 1991 από τη δισκογραφική εταιρεία ECM Records, αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές.


The Hilliard Ensemble (1974-2014). Photo by Marco Borggreve
















Carlo Gesualdo (1560-1613)

♪ Tenebrae (1611)

1. Feria V – In Coena Domini (for Maundy Thursday)
Responsorium 1-9
i. In monte Oliveti
ii. Tristis est anima mea
iii. Ecce vidimus eum
iv. Amicus meus osculi
v. Judas mercator pessimus
vi. Unus ex discipulis meis
vii. Eram quasi agnus innocens
viii. Una hora non potuistis
ix. Seniores populi consilium

2. Feria VI – In Parasceve (for Good Friday)
Responsorium 1-9
i. Omnes amici mei dereliquerunt me et praevaluerunt insidiantes mihi
ii. Velum templi scissum est
iii. Vinea mea electa, ego te plantavi
iv. Tamquam ad latronem existis cum gladiis et fustibus cemprehendere me
v. Tenebrae factae sunt, dum crucifixissent Jesum Judaei
vi. Animam meam dilectam tradidi in manus iniquorum
vii. Tradiderunt me in manus impiorum
viii. Jesum tradidit impius summis pricipibus sacerdotum, et senioribus populi
ix. Caligaverunt oculi mei fletu meo

3. Sabbato Sancto (for Holy Saturday)
Responsorium 1-9
i. Sicut ovis ad occisionem
ii. Jerusalem, surge
iii. Plange quasi virgo
iv. Recessit pastor noster
v. O vos omnes
vi. Ecce quomodo moritur justus
vii. Astiterunt reges terrae
viii. Aestimatus sum
ix. Sepulto Domino

4. Benedictus (Luke 1:68-79)
5. Miserere (Psalm 51)

The Hilliard Ensemble:
David James, countertenor
Ashley Stafford, countertenor
John Potter, tenor
Rogers Covey-Crump, tenor
Mark Padmore, tenor
Paul Hillier, baritone
David Beavan, bass

Recording: March 1990, Douai Abbey, England

ECM Records 1991

First publication: April 15, 2016 / Last update: December 3, 2018


The Hilliard Ensemble (1974-2014). Photo by Marco Borggreve














Download the CD from Uptobox

Link

(44.1kHz/16bit, Size: 511.55 MB)


Password: pippo9

Source: classicalpippo9.com


For converting APE files to WAV (recommended), Apple Lossless, M4A, AAC, WMA, MP3, use the Free Studio / Free Audio Converter or xrecode II or another program.


If the links are dead,  please let us know.



16th-century portrait of Carlo Gesualdo (Anonymous artist)
Gesualdo's strength was his ability to combine a variety of unconventional strategies into the service of a deeply felt and psychologically effective whole. Gesualdo's style, once regarded as unique, has helped to open up an entire field of study relating to the avant-garde of the late sixteenth century, sometimes referred to by scholars as the "Mannerist Revolution". This movement vanished once Baroque style came to the forefront of music in Italy.

Gesualdo was born in 1566, the second son of the Second Prince of Venosa, probably in the town that bears his family's name. After receiving musical training from Stefano Felis and Giovanni de Macque, Gesualdo's earliest known work appears in 1585, when he was 19. That same year, his elder brother died at 20, making marriage an imperative for the younger Gesualdo. The bride was his first cousin, Maria d'Avalos, at age 25 already twice-widowed. They wed in Naples in 1586, and the following year an heir was born. Gesualdo discovered d'Avalos in an affair with the Duke of Andria. On October 17, 1590, Gesualdo, assisted by three servants, killed them both. The incident attracted public outrage, but there would be no trial, as authorities from both Church and State convened to dispose of the matter. Gesualdo's father died in 1591, and another marriage was arranged to Donna Leonora d'Este, taking place in Ferrara in February, 1594. In Ferrara, Gesualdo came into contact with court composer Luzzascho Luzzaschi and his "secret music", and became a close friend of the poet Torquato Tasso. Upon returning to his estate late in 1596, Gesualdo resolved to travel no more. In 1597, d'Este bore Gesualdo a second son who died in 1600, an event that plunged the Prince into a deep despair. The couple separated in 1608, and in 1610 d'Este began divorce proceedings against Gesualdo, but changed her mind and returned. In 1613, Gesualdo's elder son died, and Gesualdo himself followed on September 8 at age 47. He was known to be violently asthmatic his whole life. In later years, he would pursue masochistic practices which chronically served to weaken him physically, his spirit already broken by a decade of insanity.

Gesualdo's six books of Madrigals constitute the main body of his work. Books I and II (1594) are rooted in standard practice, but when compared to contemporary settings of the same poetry, they reveal a stubbornly individual mind at work. Book III (1595) shows a decreased reliance on pre-existing settings, and by Book IV (1596), all the texts used are original. Here, Gesualdo's mature style begins to emerge. Books V and VI did not appear until 1611, but in these editions, Gesualdo states the madrigals were written "15 years" prior to the date of publication, and were printed only to protect the works from plagiarists. While essentially diatonic in character, madrigals such as Beltà, poi che t'assenti and Moro lasso contain music which modulates so frequently it results in a disoriented sense of key. Dissonance is used liberally; passing tones cross relate, and there are passages of stepwise chromatic motion resulting in a suspended tonality. Gesualdo published three books of sacred music. The first two, entitled Sacre Cantiones, appeared in 1603, and in the second book Gesualdo expanded his usual five-part texture into six and seven parts, though two of the partbooks are lost. The third book, Responsoria (1611), represents Gesualdo's final musical statement. It is entirely in his late style, and the responses composed for the Good Friday service contains some of the most assured and eloquent music that Gesualdo composed.

Source: arkivmusic.com


Douai Abbey, England
















Ο Κάρλο Τζεζουάλντο, πρίγκιπας της Βενόζα και κόμης της Κόντσα, ήταν Ιταλός ευγενής, συνθέτης και λαουτίστας, της εποχής της ύστερης Αναγέννησης. Είναι γνωστός για τα μαδριγάλια του, το ύφος των οποίων είναι ασυνήθιστα χρωματικό για την εποχή του. Επιπλέον, έχει μείνει στην Ιστορία για την ατιμώρητη δολοφονία της συζύγου του και του εραστή της.

Ο Τζεζουάλντο ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, στην οποία ανήκε η επαρχία της Βενόζα από το 1560. Ο θείος του, Κάρολος Μπορομέο, ήταν καρδινάλιος και αργότερα άγιος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ενώ η μητέρα του, Τζιρόλαμα, ήταν ανιψιά του Πάπα Πίου Δ'. Πιθανότατα γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1566 στη Βενόζα, τμήματος του τότε Βασιλείου της Νάπολης· ελάχιστα είναι γνωστά για τα πρώτα του χρόνια – ακόμη και η χρονολογία γέννησής του τελεί υπό αμφισβήτηση. Άγνωστο είναι επίσης αν υπήρξε μαθητής ή συνάδελφος του Πομπόνιο Νέννα, ωστόσο η αφιέρωσή του στη μουσική έλαβε χώρα από νωρίς, με τον αποκλεισμό άλλων πεδίων ενδιαφέροντος. Μαθήτευσε με τους συνθέτες Giovanni de Macque, Scipione Dentice, Scipione Stella, Scipione Lacorcia, Ascanio Mayone, καθώς και με τον λαουτίστα και ευγενή Ettorre de la Marra. Εκτός από λαούτο, έπαιζε κιθάρα και τσέμπαλο.

Το 1586, νυμφεύεται την πρώτη του εξαδέλφη, Ντόνα Μαρία Ντ' Άβαλος, κόρη του Μαρκησίου της Πεσκάρα, η οποία δύο χρόνια μετά συνδέεται ερωτικά με τον Φαμπρίτσιο Καράφα, Δούκα της Άντρια. Ο δεσμός μένει κρυφός από τον Τζεζουάλντο για δυο περίπου χρόνια, όχι όμως και από τον κόσμο γενικότερα, ώσπου στις 16 Οκτωβρίου 1590 συμβαίνει το απονενοημένο: ο Τζεζουάλντο βρίσκεται σε κυνηγετική εκδρομή και το ζεύγος συνευρίσκεται (με ανεπαρκή μέτρα προστασίας) στο Παλάτι Σαν Σεβέρο της Νάπολης. Επιστρέφοντας ο απατημένος σύζυγος, τους βρίσκει εν περιπτύξει και τους δολοφονεί επιτόπου στο κρεβάτι. Κατόπιν, τοποθέτησε τα πτώματά τους στην είσοδο του παλατιού, σε κοινή θέα και, καθότι ευγενής, δεν του ασκήθηκε δίωξη. Θέλοντας να αποφύγει μια πιθανή βεντέτα με τους συγγενείς του Δούκα ή της γυναίκας του, διαφεύγει στο κάστρο του στη Βενόζα, όπου και μένει μέχρι το τέλος της ζωής του.

Οι λεπτομέρειες της σφαγής σώζονται με κάθε ακρίβεια, χάρη στα πρακτικά μεταξύ μαρτύρων και αρχών· αν και σε κάποια σημεία διαφέρουν, η πλοκή, στην οποία εμπλέκεται και το υπηρετικό προσωπικό του Τζεζουάλντο, παραμένει αυτούσια. Χαρακτηριστικό είναι ότι η Μαρία μαχαιρώθηκε αρκετές φορές από τον σύζυγό της, ο οποίος κατά την πράξη φώναζε: "Δεν θα ψοφήσεις; Θα ψοφήσεις!" Ο δε εραστής της, υπέκυψε σε αρκετά χτυπήματα με ξίφος, ένα εξ αυτών στο κεφάλι. Το πτώμα του βρέθηκε ντυμένο με το νυχτικό φόρεμα της Μαρίας, ενώ τα ρούχα του ήταν αναίμακτα, πλάι στο αμαρτωλό κρεβάτι.

Ο φόνος πήρε μεγάλες διαστάσεις, αφηγήσεις του οποίου κυκλοφόρησαν σε έντυπα αλλά και σε στιχομυθίες του Τορκουάτο Τάσσο καθώς και άλλων ποιητών. Οι αναφορές της αστυνομίας παραμένουν ανατριχιαστικές, 400 χρόνια μετά, ενώ οι φήμες για τα μετέπειτα γεγονότα διίστανται: κάποιες λένε ότι ο Τζεζουάλντο σκότωσε και τον δεύτερο γιο του (πηγή του 19ου αιώνα αναφέρει ότι κουνούσε το βρέφος γύρω από την κούνια του μέχρι να ξεψυχήσει), αμφισβητώντας την πατρότητά του, ενώ άλλες πηγές αναφέρουν τον επιπλέον φόνο του πεθερού του, ο οποίος θέλησε να πάρει εκδίκηση για την αδικοχαμένη κόρη του. Σε κάθε περίπτωση, ο «φονιάς» κυκλοφορούσε ελεύθερος, πάντα με συνοδεία, μέχρι τη φυγή του.

Περί το 1594, ένας δεύτερος γάμος ήταν σε προετοιμασία, αυτή τη φορά με τη Λεονόρα ντ' Έστε, ανιψιά του Δούκα Αλφόνσου Β'. Ο Τζεζουάλντο επισκέφτηκε τη Φερράρα, έδρα του Οίκου των Έστε και πολιτιστικό κέντρο όσον αφορά στη μουσική δραστηριότητα της Ιταλίας· το ενδιαφέρον του επικεντρώθηκε στο μαδριγάλι και τον, περίφημο για τους νεωτερισμούς του, συνθέτη Λουτσάσκο Λουτσάσκι. Κατά τη διετή παραμονή του εκεί, ευρισκόμενος ανάμεσα στην αφρόκρεμα των Ιταλών μουσικών, είχε την ευκαιρία να γράψει κάποια από τα πιο ριζοσπαστικά έργα του. Μέσα στο «αβάν-γκαρντ» κλίμα της Φερράρα, βρήκε την ευκαιρία να εκδώσει το πρώτο του βιβλίο με μαδριγάλια, καθώς και να συνεργαστεί με το Concerto delle donne, ένα γυναικείο φωνητικό τρίο, που ήταν περίφημο σε όλη την Ιταλία και για τo οποίo πολλοί συνθέτες έγραψαν μουσική. Ο γάμος με τη Λεονόρα τελέστηκε το 1597, οπότε και έφυγαν για την έδρα του στη Βενόζα.

Με την επιστροφή του στο κάστρο του, αναδημιούργησε τις συνθήκες που γνώρισε στη Φερράρα: το μεγάλο του εισόδημα του επέτρεψε να μισθώσει μουσικούς, οι οποίοι τραγουδούσαν και έπαιζαν τη μουσική του. Έτσι συστάθηκε ένα μουσικό κέντρο, ωστόσο με μοναδικό σκοπό την ψυχαγωγία του ιδίου· οι έξοδοι ήταν σπάνιες και ο ίδιος δεν έβρισκε ευχαρίστηση σε τίποτα, παρά μόνο στη μουσική. Τα περισσότερα έργα αυτής της περιόδου εκδόθηκαν στη Νάπολη το 1603 και 1611, ενώ η αρμονία και ο βαθμός δυσκολίας τους αντικατοπτρίζει την αυτοεξορία του συνθέτη.

Η σχέση του με τη νέα σύζυγο δεν ήταν και η καλύτερη: κατηγορήθηκε για κακομεταχείριση και η οικογένεια Έστε θέλησε το διαζύγιό τους. Η Λεονόρα περνούσε μεγάλα διαστήματα μακριά του, μένοντας με τον αδελφός της στη Μόντενα. Ο Τζεζουάλντο της έστελνε πολλές επιστολές, εντούτοις η μεταξύ τους σχέση δεν βελτιώθηκε.

Το 1600 πεθαίνει ο δεύτερος γιος από τον νέο του γάμο· πιθανολογείται ότι κατόπιν τούτου ο Τζεζουάλντο παρήγγειλε έναν μεγάλο πίνακα, στον οποίο απεικονίζονται ο ίδιος, η γυναίκα του, ο γιος τους και ο θείος του, Κάρλο Μπορομέο, περιβαλλόμενοι από αγγελικές μορφές.

Το υπόλοιπο της ζωής του το πέρασε υποφέροντας από κατάθλιψη. Το κατά πόσο αυτό σχετίζεται με τις Ερινύες για τους φόνους είναι αμφίβολο, ωστόσο σύμφωνα με τον Καμπανέλλα, σε γράμμα του στη Λυών το 1635, ο Τζεζουάλντο έβαζε τους υπηρέτες του να τον δέρνουν καθημερινά, ενώ αλληλογραφούσε τακτικά με τον Καρδινάλιο Μπορομέο, ζητώντας επιτακτικά τα λείψανα του θείου του, Κάρλο, πιστεύοντας ότι θα τον βοηθούσαν να καταπολεμήσει την ψυχική του ανισορροπία και θα του χάριζαν την άφεση για τα εγκλήματα που είχε διαπράξει. Η κατάστασή του αυτή αντικατοπτρίζεται με ιδιαίτερα σαφήνεια στη μελοποίηση του Μιζερέρε, όπου αντιπαρατίθενται οι επίμονες επαναλήψεις μιας μονοφωνικής ψαλμωδίας με την διαπεραστικά χρωματική πολυφωνία, στη χαμηλή έκταση της φωνής.

Ο Τζεζουάλντο πέθανε απομονωμένος στο κάστρο του, στο Τζεζουάλντο του Αβελλίνο, τρεις εβδομάδες μετά το χαμό του πρωτότοκου γιου του, Εμανουέλε, από τον πρώτο του γάμο. Ετάφη στο παρεκκλήσιο του Αγίου Ιγνατίου, της εκκλησίας του Gesù Nuovo, στη Νάπολη. Το μνήμα του καταστράφηκε από σεισμό το 1688 και κατά την επισκευή του ναού θάφτηκε κάτω από το πλακόστρωτο, με την ταφόπλακα να σώζεται μέχρι σήμερα.

Ο ψυχικά βασανισμένος Τζεζουάλντο πιθανότατα βρήκε διέξοδο έκφρασης του πόνου του μέσω της μουσικής, η οποία πρωτίστως χαρακτηρίζεται από τα γλαφυρά κείμενα που μελοποίησε: τα περισσότερα μιλούν για ακραίες μορφές συναισθημάτων, όπως πόνος, αγάπη, θάνατος, αγωνία και παρόμοιες εκφράσεις που απαντώνται στη μελοποιημένη ποίηση του 16ου και 17ου αιώνα. Τα περισσότερα που μελοποίησε πιθανότατα γράφτηκαν από τον ίδιο και, ενώ η θεματολογία τους ήταν κοινή ανάμεσα στους μαδριγαλιστές της εποχής, στον Τζεζουάλντο βρίσκουν ένα ακραίο επίπεδο πραγμάτωσης. Η πειραματική του διάθεση, που αγνοεί τους κανόνες της αρμονίας και υπερθεματίζει στη χρήση του χρωματισμού (αλλοιωμένες συγχορδίες, απότομες χρωματικές μετατροπίες κλπ), αποτελεί μοναδική ηχητική παρέμβαση ανάμεσα στους συνθέτες της Αναγέννησης, και δεν επανεμφανίζεται στην ιστορία της μουσικής παρά στα τέλη του 19ου αιώνα.

Τα έργα του χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: θρησκευτικά, κοσμικά και οργανικά. Τα πλέον γνωστά θεωρούνται οι έξι τόμοι με κοσμικά μαδριγάλια (εκδ. 1594-1611), καθώς και τα Tenebrae Responsoria, θρησκευτικά κομμάτια για τη Μεγάλη Εβδομάδα, που μοιάζουν μουσικά με τα μαδριγάλια του, αλλά τα κείμενα είναι από εδάφια της Βίβλου. Εκεί, η χρήση του ακραίου χρωματισμού είναι ιδιαίτερα εμφανής σε μέρη του κειμένου που αναφέρονται στα πάθη του Ιησού, ή την προδοσία του Ιούδα. Στα σωζόμενα χειρόγραφά του περιλαμβάνονται κάποιες από τις πιο χρωματικές συνθέσεις του, καθώς και έργα στο νεοεμφανιζόμενο τότε ύφος της μονωδίας. Αρκετά απ' αυτά γράφτηκαν την περίοδο της Φερράρας, για τις τρεις επαγγελματίες τραγουδίστριες και το σχήμα τους Concerto delle donne.

Στο πρώτο του βιβλίο με μαδριγάλια, ο Τζεζουάλντο προσεγγίζει το ύφος των συγχρόνων του μαδριγαλιστών. Οι πειραματισμοί με αρμονικές αλυσίδες, διακροτήματα και βίαιες ρυθμικές αντιθέσεις, αυξάνουν στα μετέπειτα βιβλία του, με απόγειο το πέμπτο και το έκτο: στους τίτλους "Moro, lasso, al mio duolo" και "Beltà, poi che t'assenti" βρίσκουμε την πιο γωνιώδη έκφανση της αναγεννησιακής αβάν-γκαρντ. Πιθανολογείται ότι η μορφή τους ήταν σε παρτιτούρα (και όχι σε συνηθισμένες για την εποχή πάρτες), ώστε οι εκτελεστές να αντιλαμβάνονται ευκολότερα την αντιστικτική δομή, ενώ η πρόθεση του συνθέτη ήταν να εκτελούνται από ισάριθμες φωνές, εν αντιθέσει με το συνοδευόμενο μαδριγάλι, όπου κάποιες φωνές ηχούν ταυτόχρονα ή αντικαθιστώνται από μουσικά όργανα.

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό της μουσικής του, είναι οι απότομες αλλαγές ρυθμικής αγωγής, όπου τα αργά μέρη, όπου τελούνται οι πιο απρόσμενες, χρωματικές αρμονικές συνδέσεις, ακολουθούνται από γρήγορα, διατονικά περάσματα, χωρίς βεβαίως συνδετικές γέφυρες. Σε κάποια χρωματικά μέρη, περιλαμβάνονται και οι δώδεκα νότες μιας χρωματικής κλίμακας, ωστόσο διανεμημένες σε όλες τις συμμετέχουσες φωνές. Ο Τζεζουάλντο δείχνει επίσης να έχει αδυναμία στις συνδέσεις συγχορδιών με διάστημα τρίτης, όπως φαίνεται π.χ. στο "Moro, lasso", όπου η Ντο δίεση μείζονα αντιπαραβάλλεται με τη Λα μείζονα.

Η φήμη του ως συνθέτη δεν είχε μεγάλη απήχηση όσο ζούσε και λίγοι επηρεάστηκαν από το έργο του, μεταξύ αυτών ο Σιγκισμόντο ντ' Ίντια και ο Αντόνιο Τσίφρα. Η μνήμη του αναβίωσε μόλις τον 20ό αιώνα και ενέπνευσε έναν αριθμό μουσικών, αλλά και λογοτεχνικών, θεατρικών και κινηματογραφικών έργων: μια νουβέλα του Ανατόλ Φρανς, ένα διήγημα του Χούλιο Κορτάσαρ καθώς και μια όπερα του Φραντς Χούμελ. Επιπλέον, μια όπερα βασισμένη στη ζωή του Τζεζουάλντο, έγραψε το 1995 ο Ρώσος συνθέτης Άλφρεντ Σνίτκε, ενώ ο Ιγκόρ Στραβίνσκι μετέγραψε το μαδριγάλι του "Beltà, poi che t'assenti", ως μέρος του μπαλέτου του "Monumentum pro Gesualdo" (1960).

Στις μέρες μας, πολλά ακόμη από τα μαδριγάλια του έχουν μεταγραφεί για οργανικά σύνολα από τον Σαλβατόρε Σιαρρίνο, ενώ ο Αυστραλός Μπρετ Ντην τίμησε τη μνήμη του Τζεζουάλντο, με το έργο «Κάρλο», για ορχήστρα εγχόρδων, μαγνητοταινία και δειγματιστή (είδος συνθεσάιζερ, του οποίου η ηχοπαραγωγή βασίζεται σε ψηφιακά δείγματα ηχογραφήσεων). Ακόμη, μια αφαιρετική διασκευή για σύνολο δωματίου, με τίτλο "Tenebrae Super Gesualdo", έγραψε το 1972 ο Άγγλος συνθέτης Πίτερ Μάξγουελ Ντέιβις. Το 1995, ο σκηνοθέτης Βέρνερ Χέρτσογκ γύρισε μια μικρού μήκους ταινία, με τίτλο "Death for Five Voices" (Θάνατος για πέντε φωνές). Το δοκιμιογραφικό φιλμ για την τηλεόραση ZDF, αφηγείται τη ζωή και το έργο του Τζεζουάλντο, και πρωταγωνιστεί η Ιταλίδα τραγουδίστρια Μίλβα.

Πηγή: el.wikipedia.org


The Hilliard Ensemble (1974-2014). Photo by Marco Borggreve


















More photos


See also

Christmas! Noël! Weihnachten! – RIAS Kammerchor, Hans-Christoph Rademann (Audio video)

The Christmas Story – Theatre of Voices, Ars Nova Copenhagen, Paul Hillier (Audio video)

Orlando di Lasso: Laudate Dominum – Studio de musique ancienne de Montréal, Andrew McAnerney (Audio video)

Carlo Gesualdo: Sacrarum Cantionum Liber Primus a 5 voci – Oxford Camerata, Jeremy Summerly (Audio video)

Mary Star of the Sea – Gothic Voices (Download 44.1kHz/16bit)

The Deer's Cry – William Byrd, Arvo Pärt, Thomas Tallis – The Sixteen, Harry Christophers (Audio video)

Psallat ecclesia – Ragnhild Hadland, Schola Solensis, Halvor J. Østtveit (Audio video)

Sacred Salterio: Lamentations of the Holy Week – Miriam Feuersinger, Il Dolce Conforto, Franziska Fleischanderl, Jonathan Pesek, Deniel Perer (Audio video)

Nicolas Gombert: Motets, Vol. II – Beauty Farm (Download 44.1kHz/16bit)

Nicolas Gombert: Motets, Vol. I – Beauty Farm (Download 44.1kHz/16bit)

Johannes Ockeghem: Missa L'homme armé, Missa quinti toni – Beauty Farm (Download 44.1kHz/16bit)


In the Midst of Life. Music from the Baldwin Partbooks I – Contrapunctus, Owen Rees (Audio video)


Antoine Busnoys: For the love of Jaqueline (Medieval love songs) – Sylvia Rhyne, Eric Redlinger (Audio video)


In Nativitate Domine: Festliche Weihnachtsmusik – Emma Kirkby, Susanne Rydén, Annegret Siedel (Audio video)


Heinrich Schütz: Christmas Vespers – Gabrieli Consort & Players, Paul McCreesh (Audio video)

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.