Ilya Rashkovskiy

Ilya Rashkovskiy
Ilya Rashkovskiy (b. 1984), pianist

Friday, April 22, 2016

Giacomo Puccini: Madama Butterfly – Kristine Opolais, Roberto Alagna, Maria Zifchak, Dwayne Croft – Karel Mark Chichon, Anthony Minghella (MET 2016 – Download the opera)

Η διάσημη Λετονή υψίφωνος Kristine Opolais ερμηνεύει σπαρακτικά τον ομώνυμο ρόλο στη δημοφιλή όπερα «Μαντάμα Μπατερφλάι» του Τζάκομο Πουτσίνι, στην περίφημη σκηνοθεσία του 2006, του Άντονι Μινγκέλα («Ο Άγγλος Ασθενής»). Ο τενόρος Roberto Alagna ερμηνεύει τον υποπλοίαρχο Πίνκερτον, τον εγωιστή αξιωματικό που τσακίζει τα ερωτικά όνειρα της Μπατερφλάι. Ο Βρετανός μαέστρος Karel Mark Chichon κάνει το ντεμπούτο του στη Met, διευθύνοντας ένα σύνολο εκπληκτικών ερμηνευτών, το οποίο περιλαμβάνει τη μεσόφωνο Maria Zifchak στον ρόλο της Σουζούκι, καθώς και τον βαρύτονο Dwayne Croft στον ρόλο του Σάρπλες.

Η παράσταση κινηματογραφήθηκε από τον Gary Halvorson, στη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης, στις 2 Απριλίου 2016.



"A gorgeous cinematic spectacle." — The New York Times

Anthony Minghella's breathtaking production has thrilled audiences ever since its premiere in 2006. One of the world's foremost Butterflys, soprano Kristine Opolais takes on the title role and Roberto Alagna sings Pinkerton, the naval officer who breaks Butterfly's heart. Two veterans of this production are Maria Zifchak as Suzuki and Dwayne Croft as Sharpless. Karel Mark Chichon conducts.
















Giacomo Puccini (1858-1924)

Madama Butterfly (1904)

Όπερα σε δύο Πράξεις / Opera in two Acts

Λιμπρέτο των Λουίτζι Ίλικα και Τζουζέπε Τζακόζα / Libretto by Luigi Illica and Giuseppe Giacosa

Kristine Opolais..........Cio-Cio-San
Roberto Alagna..........Pinkerton
Maria Zifchak..........Suzuki
Dwayne Croft..........Sharpless
Tony Stevenson..........Goro
Stefan Szkafarowsky..........Bonze
Yunpeng Wang..........Yamadori
Edyta Kulczak..........Kate Pinkerton
David Crawford..........Commissioner
Craig Montgomery..........Yakuside
Belinda Oswald..........Mother
Jean Braham..........Aunt
Patricia Steiner..........Cousin
Juhwan Lee..........Registrar
Hsin-Ping Chang..........Dancer
James Graber..........Dancer

The MET Orchestra
Μουσική διεύθυνση (Conductor): Karel Mark Chichon

Σκηνοθεσία (Direction): Anthony Minghella (1954-2008), Carolyn Choa
Χορογραφίες (Choreographer): Carolyn Choa
Σκηνικά (Set Designer): Michael Levine
Κοστούμια (Costume Designer): Han Feng
Φωτισμοί (Lighting Designer): Peter Mumford
Παιδί-μαριονέτα (Child-puppet): Kevin Augustine, Tom Lee, Marc Petrosino
Μαριονέτες (Puppetry): Blind Summit Theatre
Σκηνοθεσία βίντεο (Video Director): Gary Halvorson

Metropolitan Opera, New York, April 2, 2016











Κατεβάστε την όπερα – Download the opera

Με αγγλικούς, γαλλικούς, γερμανικούς, ρωσικούς, ισπανικούς και σουηδικούς υπότιτλους
With English, French, German, Russian, Spanish and Swedish subtitles

Link 1 (nitroflare.com) | Link 2 (bigfile.to) | Link 3 (uploaded.to)
Ανάλυση / Resolution: 1280x720p
Μέγεθος / Size: 3.4 GB

Κατεβάστε όλα τα αρχεία και στη συνέχεια αποσυμπιέστε / You need to download all the files before extracting

Για την αποσυμπίεση των αρχείων, χρησιμοποιείστε το WinRAR (στα ελληνικά)

To decompress the files, use the WinRAR (in English)

ή / or 7-Zip



Link 4 (Torrent)
Ανάλυση / Resolution: 1920x1080p
Μέγεθος / Size: 25.06 GB














Η «Μαντάμα Μπατερφλάι» είναι διάσημη για τις άριες, τη μελωδική μουσική και τη δραματική θεατρικότητά της. Πρόκειται για ένα έργο το οποίο καταφέρνει να συγκινεί διαχρονικά και να προκαλεί συναισθήματα, ανάγοντας τη μορφή της ηρωίδας του σε σύμβολο ανεξάντλητης υπομονής και αιώνιας, σταθερής αγάπης.

Η «ιαπωνική τραγωδία», η οποία εξιστορεί τον μοιραίο έρωτα της δεκαπεντάχρονης γκέισας Τσο-Τσο-Σαν για τον Μπέντζαμιν Φράνκλιν Πίνκερτον, υποπλοίαρχο του Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, φωτίζει μουσικά την αντιπαράθεση των δύο πολιτισμών, του ιαπωνικού και του δυτικού/αμερικανικού.

Tη νεαρή γκέισα «Πεταλούδα» νοίκιασε έναντι 39 δολαρίων το μήνα ένας Αμερικανός αξιωματικός. Από αυτά, 4 δολάρια στοίχιζε η κρατική άδεια που της επέτρεπε να είναι ερωμένη του και της εξασφάλιζε πρόσβαση στα δημόσια λουτρά, 25 δολάρια στοίχιζε η κατοικία και 10 ακόμη δολάρια μια υπηρέτρια. Εκείνος απολάμβανε τις ανέσεις ενός γάμου με ημερομηνία λήξης και εκείνη είχε στέγη και υπηρέτρια. Ο αξιωματικός, φεύγοντας για την Αμερική, της υποσχέθηκε ότι θα επέστρεφε κοντά της όταν οι κοκκινολαίμηδες χτίζουν τις φωλιές τους. Αντί γι' αυτό, την άφησε πάμπτωχη με ένα μωρό στην αγκαλιά.

Με αυτή την αφήγηση της αδερφής του που έζησε στο Ναγκασάκι και αφορούσε την πραγματική ιστορία της νεαρής γκέισας Τσο-Σαν, ο συγγραφέας Τζον Λούθερ ξεκίνησε να γράφει το σύντομο διήγημα του, το οποίο αποτέλεσε τη βάση για το θεατρικό έργο και στη συνέχεια για την όπερα του Πουτσίνι.

Η «Μπατερφλάι» δεν ξεφεύγει από τη λογική του βερισμού, με τις έντονες αντιπαραθέσεις και την αγάπη προς τις θεατρικές λύσεις. Έτσι, η παρτιτούρα επιλέγει με μεγάλη προσοχή τον τρόπο που επενδύει την κάθε στιγμή. Οι επιρροές της ενορχήστρωσης από το μουσικό σύμπαν των Ντεμπυσσύ και Ραβέλ, τα ιδιαίτερα στοιχεία από την ιαπωνική μουσική παράδοση, οι κλιμακώσεις, οι ποιότητες μουσικής δωματίου, αλλά και τα ξεσπάσματα με το σύνολο της ορχήστρας, δίνουν στην όπερα το σφυγμό της, την ιδιαίτερη ζωή της.

Ο βασικός χαρακτήρας, της Τσο-Τσο-Σαν σκιαγραφείται από τον Πουτσίνι με ευαισθησία και αναπτύσσεται αριστοτεχνικά έως το τέλος. Οι αρχικές σύντομες, αποσπασματικές και περιγραφικές πράξεις δηλώνουν ξεκάθαρα την αφελή παιδούλα, ο λυρισμός του ερωτικού ντουέτου αποκαλύπτει τρυφερά συναισθήματα, η νοσταλγία της ερωτευμένης γυναίκας επιτρέπει να υποψιαστεί κανείς το πάθος που θα οδηγήσει στο τραγικό τέλος. Κάθε μια από τις μουσικές στάσεις κορυφώνει το δράμα, εξηγεί την ψυχολογία και δικαιολογεί τους χειρισμούς της Μπατερφλάι.

Η ιστορία της «Μαντάμα Μπατερφλάι» – του πιο αγαπημένου του έργου, όπως την χαρακτήρισε ο Πουτσίνι –, η οποία σήμερα θεωρείται μια από τις πιο δημοφιλείς όπερες παγκοσμίως, είναι περιπετειώδης και σχεδόν μυθιστορηματική. Από τις αποδοκιμασίες του κοινού και τις 20.000 λίρες με τις οποίες ο Πουτσίνι αποζημίωσε το Teatro alla Scala για την παταγώδη αποτυχία στην πρώτη πρεμιέρα στο Μιλάνο το 1904, έως τη μεγάλη επιτυχία και τις 27 αυλαίες στη δεύτερη πρεμιέρα στην Μπρέσια, μεσολάβησαν μόλις τρεις μήνες και αρκετές τροποποιήσεις στη σύνθεση και το λιμπρέτο.

Η παγκόσμια επιτυχία επισφραγίστηκε με την ιδιαιτέρως επιτυχημένη πρεμιέρα στο Παρίσι το 1906, με μια νεότερη βερσιόν του έργου, στην οποία έγιναν εκτενείς περικοπές από τον συνθέτη. Για το ελληνικό λυρικό θέατρο η «Μαντάμα Μπατερφλάι» έχει ιστορική σημασία, καθώς είναι το πρώτο έργο που ανέβασε η νεοσυσταθείσα Εθνική Λυρική Σκηνή, το 1940.
















Α' Πράξη

Ναγκασάκι, αρχές του 20ού αιώνα. Ο Μπέντζαμιν Φράνκλιν Πίνκερτον, υποπλοίαρχος του Ναυτικού των ΗΠΑ, ρυθμίζει με τον Γκόρο, Ιάπωνα μεσίτη γάμων, τις τελευταίες λεπτομέρειες της γαμήλιας ένωσής του με τη δεκαπεντάχρονη γκέισα Τσο-Τσο-Σαν, την αποκαλούμενη «Μπατερφλάι». Ο Πίνκερτον πληροφορεί τον Αμερικανό πρόξενο Σάρπλες ότι, σύμφωνα με το ιαπωνικό δίκαιο, για τον ίδιον η ένωση αυτή δεν είναι δεσμευτική και μπορεί να λυθεί σε οποιονδήποτε χρόνο. Μάταια ο Σάρπλες επισημαίνει στον αξιωματικό ότι για την έφηβη Τσο-Τσο-Σαν η τελετή είναι σοβαρή υπόθεση.

Καταφτάνει η νύφη με συγγενείς, φίλους και φίλες της. Παρουσιάζει στον Πίνκερτον τα λιγοστά της υπάρχοντα, που περιλαμβάνουν το τελετουργικό μαχαίρι με το οποίο αυτοκτόνησε ο πατέρας της. Αμέσως μετά φτάνει ο Μπόνζο, ιερέας και θείος της γκέισας, που την καταριέται επειδή απαρνήθηκε τη θρησκευτική πίστη της. Το ίδιο ζητά από τους παρευρισκόμενους συγγενείς. Η Τσο-Τσο-Σαν μένει μόνη με τον Πίνκερτον, που προσπαθεί να την παρηγορήσει. Η υπηρέτριά της, Σουζούκι, την ετοιμάζει για την πρώτη νύχτα του γάμου, και η ερωτευμένη Μπατερφλάι σμίγει με τον σύζυγό της στον κήπο.


Β' Πράξη

Τρία χρόνια αργότερα, στην ίδια κατοικία η Τσο-Τσο-Σαν και η Σουζούκι συζητούν μόνες. Ο Πίνκερτον έφυγε για την πατρίδα του λίγο μετά το γάμο και δεν επέστρεψε από τότε. Παρ' όλα αυτά, εκείνη παραμένει πιστή και ονειρεύεται τη μέρα που θα τον ξαναδεί. Φτάνει ο Σάρπλες, θέλοντας να την προετοιμάσει για την επιστροφή του Πίνκερτον μαζί με την Αμερικανίδα σύζυγό του. Η Τσο-Τσο-Σαν αρνείται να τον ακούσει. Του δείχνει το γιο που απέκτησε από τον Πίνκερτον. Στολίζει το σπίτι για την υποδοχή του και, πλάι στο παιδί και στη Σουζούκι, τον περιμένει άγρυπνη όλη τη νύχτα.

Ξημερώνει, και η Τσο-Τσο-Σαν παίρνει το παιδί σε διπλανό δωμάτιο για να το νανουρίσει. Μπαίνουν ο Πίνκερτον και ο Σάρπλες. Ζητούν από τη Σουζούκι να μιλήσει με την Αμερικανίδα σύζυγο που περιμένει έξω από το σπίτι. Ο Πίνκερτον αναπολεί το παρελθόν. Κυριευμένος από τύψεις, αποφεύγει να αντιμετωπίσει την Τσο-Τσο-Σαν και αποχωρεί. Εμφανίζεται η Μπατερφλάι, η οποία τον αναζητά. Έντρομη, βλέπει την ξένη γυναίκα στον κήπο. Πληροφορείται από τον Σάρπλες και τη Σουζούκι ότι ο Πίνκερτον δεν θα γυρίσει ποτέ πια κοντά της. Φαίνεται να αποδέχεται όσα συμβαίνουν, δέχεται να δώσει ακόμη και το γιο τους, αρκεί να τον παραλάβει ο ίδιος ο Πίνκερτον. Η Τσο-Τσο-Σαν ζητά να μείνει μόνη και αποφασίζει να θέσει τέλος στη ζωή της. Σε μία προσπάθεια να αποφευχθεί το κακό, η Σουζούκι στέλνει κοντά της το παιδί. Εκείνη, αφού το αποχαιρετήσει με σπαρακτικό πόνο, του δένει τα μάτια και αυτοκτονεί λίγο πριν από τον ερχομό του Πίνκερτον.














Kristine Opolais breaks hearts in Met's Madama Butterfly

The late film director Anthony Minghella's production of "Madama Butterfly" was a stunning application of his cinematic skills. The opera begins in complete darkness and silence, and as the black screen in front is lifted, a dancer clad in white kimono appeared from the backstage, now lit in red. The music finally begins as she dances with a fan. She quickly exits as Pinkerton and Sharpless enter from the back to begin their dialogue. Action moves swiftly with movable shoji screens on black stage; other props are brought in and out by black-clad and masked figures as they are called kuroko in traditional Japanese theater, invisible stage helpers. Colorful kimonos of the chorus women as they enter with Butterfly in Act I and bold lighting enhance the cinematic and exotic quality of the production.

Lovingly directed and choreographed by Mr Minghella's widow Carolyn Choa, the production that opened the Met season in 2006 is still breathtakingly beautiful in its simplicity and boldness. After the wedding ceremony of Cio-Cio-San and Pinkerton and its disruption by her uncle, The Bonze, their love duet is performed on dark stage lit by Japanese paper lanterns carried by kuroko in a romantic setting that reveals no hint of the coming tragedy. The second intermission is inserted at the night vigil with the quiet Humming Chorus. The last scene opens with the Butterfly's plight enacted by a male dancer and a puppet. The stage returns to its bare black for the Butterfly's suicide, as two rivers of red sash for blood stream from her body. As the black screen falls, the Japanese characters "Madama Butterfly" slowly appears in white as an end roll.

The production is a great showcase vehicle for Puccini's complex and sophisticated music as well as for the singer in the title role. Kristine Opolais completely inhabited the character and, despite some vocal shortcomings, scored a success in her heartbreaking portrayal of a geisha falling for an American sailor who returns with an American wife to claim their child.

Ms Opolais has an expressive voice that she employs skillfully to achieve great effect. Butterfly's entrance aria showed her in good voice, and she capped it with an extended high note. Her singing was at its best when she sang softly, at the beginning of her love duet with Pinkerton in Act I, and at the end of the magical Flower Duet with her maid, Suzuki, in Act II.  While one may wish for a singer with warmer and richer voice, especially in higher range, Ms Opolais excelled with her keen sense of drama and deep connection to music. Her voice sometimes followed the contours of melodies as played by a single instrument with astounding mastery; it was as if her voice became part of the orchestra.

The soprano's showcase aria "Un bel dì" in this production takes place rather unexpectedly and innocuously as the Butterfly discusses her situation with Suzuki. Ms Opolais sang the aria quietly, and even as the Butterfly reiterated her conviction of Pinkerton's return, her voice never rose in excessive volume. It was an effective way to convey her belief. Her real tour de force was Butterfly's extended last scene. As she bid farewell to her child (a puppet skillfully handled by three kuroko), praising him as a gift from heaven who would cross the ocean to a new life, there was not a dry eye in the theater. It was clear from Ms Opolais's final gesture as she stabbed herself, with Pinkerton's voice calling to her, that it was her child that was her last thought, as Ms Opolais extended her arm towards the son, and not to the approaching Pinkerton.

Roberto Alagna played Pinkerton as a straightforward and cheerful sailor seeking temporary romance, only to regret his actions deeply. He looked youthful and sang well, his high notes ringing clearly and thrillingly. He was dramatically involved and the love duet in Act I, with the two singers capping the final high notes clearly, was unusually poignant as Mr Alagna's Pinkerton seemed genuinely in love with Butterfly. It made his subsequent betrayal all the more painful. Most of Mr Alagna's singing was in forte, and he ended his brief aria "Addio fiorito asil" with a long sustained note to full effect.

Two veterans of this production, Dwayne Croft as Sharpless and Maria Zifchak as Suzuki, both contributed to the success of the evening. The Met Orchestra led by Karel Mark Chichon, except for occasional mishaps, brought out hidden gems in the score, especially in the strings and the harp. It was an evening of a happy marriage of theater and music.

Source: Ako Imamura, 18/03/2016 (bachtrack.com)
















The title character of "Madama Butterfly" – a young Japanese geisha who clings to the belief that her arrangement with a visiting American naval officer is a loving and permanent marriage – is one of the defining roles in opera. The story triggers ideas about cultural and sexual imperialism for people far removed from the opera house, and film, Broadway, and popular culture in general have riffed endlessly on it. The lyric beauty of Puccini's score, especially the music for the thoroughly believable lead role, has made Butterfly timeless.

World premiere: Teatro alla Scala, Milan, 1904.
Met premiere: February 11, 1907.


Act I

Japan, early 20th century. Lieutenant B.F. Pinkerton of the U.S. Navy inspects a house overlooking Nagasaki harbor that he is leasing from Goro, a marriage broker, who has also arranged his union with a young geisha named Cio-Cio-San, known as Madame Butterfly. The American consul Sharpless arrives for the wedding ceremony and Pinkerton describes to him his philosophy of the fearless Yankee roaming the world in search of experience and pleasure. He is not sure whether his feelings for the young girl are love or a whim, but he intends to go through with the wedding. Sharpless warns him that the girl may view the marriage more seriously, but Pinkerton brushes off his concerns and declares that someday he will take a real, American wife. Butterfly is heard climbing the hill with her friends. In casual conversation after the formal introduction, Butterfly admits her age, 15, and explains that her family was once prominent but lost its position, and she has had to earn her living as a geisha. Her relatives arrive and chatter about the marriage. Cio-Cio-San shows Pinkerton her few possessions and quietly tells him she has been to the Christian mission to convert to her husband's religion. The Imperial Commissioner reads the marriage agreement, and the relatives congratulate the couple. Suddenly, a threatening voice is heard from afar – it is the Bonze, Butterfly's uncle, a priest. He curses the girl for rejecting her ancestral religion. Pinkerton orders everyone to leave, and as they go the Bonze and the shocked relatives denounce Cio-Cio-San. Pinkerton tries to console Butterfly with sweet words. She is helped by Suzuki into her wedding kimono, and joins Pinkerton in the garden, where they make love.


Act II

Three years have passed, and Cio-Cio-San awaits her husband's return. Suzuki prays for help, but Butterfly berates her for believing in Japanese gods rather than in Pinkerton's promise to return one day. Sharpless appears with a letter from Pinkerton, but before he can read it to Butterfly, Goro arrives with the latest potential husband for Butterfly, the wealthy Prince Yamadori. Butterfly politely serves the guests tea but insists she is not available for marriage – her American husband has not deserted her. She dismisses Goro and Yamadori. Sharpless attempts to read Pinkerton's letter but is repeatedly interrupted by Butterfly in her excitement to hear from her husband. Finally giving up, he asks her what she would do if Pinkerton never returned. The shocked Butterfly replies she would either become a geisha again, or better die. Sharpless, resigned, suggests that perhaps she should reconsider Yamadori's offer. Butterfly is outraged and runs out, returning with her small son. Sharpless, too upset to tell her more of the letter's contents, leaves, promising to tell Pinkerton of the child. A cannon shot is heard in the harbor announcing the arrival of a ship. Butterfly and Suzuki take a telescope to the terrace and read the name of Pinkerton's ship. Overjoyed, Butterfly joins Suzuki in strewing the house with flowers. As night falls, Butterfly, Suzuki, and the child settle into a vigil watching over the harbor.

Dawn breaks, and Suzuki insists that Butterfly get some sleep. Butterfly carries the child into another room. Sharpless appears with Pinkerton and Kate, Pinkerton's new wife. Suzuki realizes who the American woman is and agrees to help break the news to Butterfly. Pinkerton is overcome with guilt as he remembers his days in the house and runs from the scene. Cio-Cio-San rushes in hoping to find Pinkerton, but sees Kate instead. After a moment, she grasps the situation. Now left without hope, she agrees to give up the child but insists Pinkerton return for him. She dismisses everyone and takes out the dagger with which her father committed suicide, choosing to die with honor rather than live in shame. She is interrupted momentarily when her son comes running in. After saying an emotional goodbye she blindfolds the child. Then she stabs herself as Pinkerton is heard from outside calling her name.

Source: metopera.org






































More photos


See also


Wolfgang Amadeus Mozart: Don Giovanni – Waltteri Torikka, Tapani Plathan, Timo Riihonen, Ida Falk Winland, Joska Lehtinen, Anna Danik, Nicholas Söderlund, Malin Christensson – Tapiola Sinfonietta, New Generation Opera Ensemble, Ville Matvejeff, Erik Söderblom (HD 1080p)

Richard Strauss: Die Frau ohne Schatten – Avgust Amonov, Mlada Khudoley, Olga Savova, Edem Umerov, Olga Sergeyeva – Mariinsky Theatre Orchestra & Chorus, Valery Gergiev – Jonathan Kent, Paul Brown (HD 1080p)

Giacomo Puccini: Tosca – Maria Callas, Carlo Bergonzi, Tito Gobbi – L'Orchestre la Société des Concerts du Conservatoire, Georges Prêtre (1965, Digital Remastering 2014, Audio video)

Giuseppe Verdi: La Traviata – Marlis Petersen, Giuseppe Varano, James Rutherford – Tecwyn Evans, Peter Konwitschny (Oper Graz 2011, HD 1080p)

Alban Berg: Lulu – Marlis Petersen, Kirill Petrenko, Dmitri Tcherniakov – Bavarian State Opera 2015 (Download the opera)


Georges Bizet: Carmen – Elena Maximova, Giancarlo Monsalve, Michael Bachtadze, Johanna Parisi – Myron Michailidis, Enrico Castiglione (Taormina Festival 2015, HD 1080p)

Giacomo Puccini: Turandot – Mlada Khudoley, Riccardo Massi, Guanqun Yu, Michael Ryssov – Wiener Symphoniker, Paolo Carignani – Marco Arturo Marelli (Bregenz Festival 2015 – Download the opera)


Engelbert Humperdinck: Hänsel und Gretel – Brigitte Fassbaender, Edita Gruberova, Helga Dernesch, Hermann Prey, Sena Jurinac – Wiener Philharmoniker, Georg Solti (HD 1080p)


Christoph Willibald Gluck: Orfeo ed Euridice – A film by Ondřej Havelka – Bejun Mehta, Eva Liebau, Regula Mühlemann – Václav Luks


Giuseppe Verdi: La Traviata – Anna Netrebko, Rolando Villazón, Thomas Hampson – Carlo Rizzi, Willy Decker (Salzburg Festival 2005)


Antonio Vivaldi: Ercole su'l Termodonte – Zachary Stains, Mary-Ellen Nesi, Alan Curtis, John Pascoe (Spoleto Festival 2006)

Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Iolanta – Anna Netrebko, Sergei Skorokhodov, Valery Gergiev, Mariinsky Theater 28/9/2009

Giacomo Puccini: Tosca, Act II – Maria Callas, Renato Cioni, Tito Gobbi, Georges Prêtre, Franco Zeffirelli


Dmitri Shostakovich: Katerina Izmailova (Lady Macbeth of Mtsensk), 1966 – A film by Mikhail Shapiro – Galina Vishnevskaya, Konstantin Simeonov


No comments:

Post a Comment