Sofia Gubaidulina, composer

Sofia Gubaidulina, composer
Sofia Gubaidulina

Wednesday, May 18, 2016

Jean Sibelius: Symphonies 1-7 – Berliner Philharmoniker, Simon Rattle (Download | High-Fidelity FLAC 5.1 Surround 192kHz/24bit)

For Simon Rattle, Jean Sibelius is "one of the most staggeringly original composers that there is". And indeed, this music has a unique musical language whose many beauties are particularly succinctly conveyed in Sibelius's seven symphonies. There is sonorous warmth as much as there is austere Nordic folklore. Moreover, there is a conceptual boldness that takes the listener on exciting musical journeys of discovery. In 2015, to celebrate the 150th anniversary of Sibelius's birth, Simon Rattle and the Berliner Philharmoniker presented the cycle live, which was met with unanimous delight by audiences and critics alike. "The Philharmoniker show that with them and Simon Rattle, Sibelius is in excellent hands", wrote the Berliner Zeitung, "because the orchestra has that astringency and sheer power which is so important for this kind of music".

Simon Rattle was familiar with the music of Jean Sibelius from childhood. When, as a ten-year-old, he heard the Fifth Symphony live for the first time, it struck him – to use his own words – "like a thunderbolt". The Berliner Philharmoniker can also look back on a long Sibelius tradition and the orchestra was conducted by the composer himself in 1902. However, the first complete performance of the seven symphonies was not realised until 2010 under the direction of Sir Simon Rattle, with the Third Symphony being performed by the Philharmoniker for the first time. For many music lovers in Berlin, this new encounter with Sibelius was an exhilarating experience, and so it was only natural to repeat the performance of the cycle in Sibelius's anniversary year.

Για τον Βρετανό αρχιμουσικό Σάιμον Ρατλ, ο Γιαν Σιμπέλιους είναι «ένας από τους πιο πρωτότυπους συνθέτες που υπάρχουν». Το 2015, για να τιμήσουν την 150ή επέτειο από τη γέννηση του κορυφαίου Φινλανδού συνθέτη, η Φιλαρμονική του Βερολίνου και ο Σάιμον Ρατλ παρουσίασαν ζωντανά τον πλήρη κύκλο των Συμφωνιών του Σιμπέλιους, αποσπώντας πολύ θετικά σχόλια από κοινό και κριτικούς. «Η Φιλαρμονική του Βερολίνου απέδειξε ότι υπό την καθοδήγηση του Σάιμον Ράτλ, ο Σιμπέλιους βρίσκεται σε άριστα χέρια», έγραψε η Berliner Zeitung, για να συμπληρώσει ότι «η Ορχήστρα έχει τη δριμύτητα και την τεράστια δύναμη που απαιτούνται γι' αυτό το είδος της μουσικής». 

Ο Σάιμον Ρατλ ήταν εξοικειωμένος με τη μουσική του Γιαν Σιμπέλιους από την παιδική του ηλικία. Ήταν μόλις δέκα χρόνων όταν άκουσε την Πέμπτη Συμφωνία και ένιωσε «σαν να τον χτύπησε κεραυνός». Εκτός από το γεγονός ότι το 1902 τη διεύθυνε ο ίδιος ο συνθέτης, η Φιλαρμονική του Βερολίνου έχει μακρά παράδοση στην ερμηνεία των έργων του Σιμπέλιους. Ωστόσο, η πρώτη ολοκληρωμένη παρουσίαση και των επτά Συμφωνιών του Σιμπέλιους πραγματοποιήθηκε μόλις το 2010, υπό τη διεύθυνση του Σάιμον Ρατλ, με την Τρίτη Συμφωνία να εκτελείται από τη Φιλαρμονική για πρώτη φορά. Από τους μουσικόφιλους στο Βερολίνο, η νέα αυτή συνάντηση της Φιλαρμονικής με τις Συμφωνίες του Σιμπέλιους χαρακτηρίστηκε ως μια συναρπαστική εμπειρία. Θεωρήθηκε, λοιπόν, πολύ φυσικό η Φιλαρμονική του Βερολίνου και ο Σάιμον Ρατλ το 2015 να εορτάσουν την επέτειο της γέννησης του μεγάλου συνθέτη, επαναλαμβάνοντας αυτό το μοναδικό εγχείρημα.

Performance of the First Symphony on February 5, 2015

Jean Sibelius (1865-1957)

♪ Symphonies

Symphony No.1 in E minor, Op.39 (1898-1899)
i. Andante, ma non troppo – Allegro energico 10:40
ii. Andante 09:21
iii. Scherzo: Allegro 05:12
iv. Finale: Andante – Allegro molto 12:25

Symphony No.2 in D major, Op.43 (1900-1902)
i. Allegretto 09:38
ii. Tempo andante, ma rubato 13:49
iii. Vivacissimo 06:00
iv. Finale: Allegro moderato 13:48

Symphony No.3 in C major, Op.52 (1904-1907)
i. Allegro moderato 10:13
ii. Andantino con moto, quasi allegretto – Un pocchettino con moto – Tempo primo 09:21
iii. Moderato – Allegro (Ma non tanto) – Sempre energico 08:43

Symphony No.4 in A minor, Op.63 (1909-1911)
i. Tempo molto moderato, quasi adagio 10:24
ii. Allegro molto vivace – Doppio più lento 04:43
iii. Il tempo largo 11:45
iv. Allegro 10:01

Symphony No.5 in E flat major, Op.82 (1914-1915, rev. 1919)
i. Tempo molto moderato – Allegro moderato – Presto – Più presto 13:08
ii. Andante mosso, quasi allegretto – Tranquillo – Poco a poco stretto – Tempo primo 08:17
iii. Allegro molto – Misterioso – Largamente assai – Un pochettino stretto 09:08

Symphony No.6 in D minor, Op.104 (1914-1923)
i. Allegro molto moderato 09:10
ii. Allegretto moderato 06:02
iii. Poco vivace 03:35
iv. Allegro molto 10:22

Symphony No.7 in C major, Op.105 (1918-1924)
i. Adagio 09:42
ii. Vivacissimo – Adagio 02:44
iii. Allegro molto moderato – Allegro moderato 03:58
iv. Vivace – Presto – Adagio – Largamente molto – Affettuoso 05:23

Berliner Philharmoniker
Conductor: Simon Rattle

First publication: May 18, 2016 – Last update: July 24, 2017

One of the rare colour photographs of Jean Sibelius, 1938
Μία από τις σπάνιες έγχρωμες φωτογραφίες του Γιαν Σιμπέλιους, 1938

CD 1 (80:50): Symphony No.1 in E minor, Op.39 (37:39) & Symphony No.2 in D major, Op. 43 (43:12)
CD 2 (65:08): Symphony No.3 in C major, Op.52 (28:17) & Symphony No.4 in A minor, Op.63 (36:50)
CD 3 (30:32): Symphony No.5 in E flat major, Op.82 (30:32)
CD 4 (51:01): Symphony No.6 in D minor, Op.104 (29:13) & Symphony No.7 in C major, Op.105 (21:48)

Recorded live at the Philharmonie Berlin18-20 December 2014 (Symphony No.5), 28 January - 6 February 2015 (Symphonies No.1 & No.4), 7-9 February 2015 (Symphonies No.5 & No.7)

Download the 4 CDs
(High-Fidelity FLAC 5.1 Surround 192kHz/24bit, Size: 15.6 GB)

Part 1 | Part 2 | Part 3 | Part 4 | Part 5 | Part 6 | Part 7 | Part 8 | Part 9 | Part 10 | Part 11 | Part 12 | Part 13 | Part 14 | Part 15 | Part 16 | Part 17

You need to download all 17 files before extracting / Κατεβάστε όλα τα αρχεία και στη συνέχεια αποσυμπιέστε

To decompress the files, use the WinRAR (in English) / Για την αποσυμπίεση των αρχείων, χρησιμοποιείστε το WinRAR (στα ελληνικά)

or / ή 7-Zip

For converting FLAC files to WAV (recommended), Apple Lossless, M4A, AAC, WMA, MP3, use the Free Studio / Free Audio Converter or xrecode II or another program.

Για τη μετατροπή των αρχείων FLAC σε WAV (προτείνεται), Apple Lossless, M4A, AAC, WMA, MP3, χρησιμοποιείστε το Free Studio / Free Audio Converter ή το xrecode II ή κάποιο άλλο πρόγραμμα.

If the links are dead,  please let us know.

Jean Sibelius in the mid-1930s
Ο Γιαν Σιμπέλιους στα μέσα της δεκαετίας του 1930

Finland's Jean Sibelius is perhaps the most important composer associated with nationalism in music and one of the most influential in the development of the symphony and symphonic poem. Sibelius was born in southern Finland, the second of three children. His physician father left the family bankrupt, owing to his financial extravagance, a trait that, along with heavy drinking, he would pass on to Jean. Jean showed talent on the violin and at age nine composed his first work for it, Rain Drops. In 1885 Sibelius entered the University of Helsinki to study law, but after only a year found himself drawn back to music. He took up composition studies with Martin Wegelius and violin with Mitrofan Wasiliev, then Hermann Csillag. During this time he also became a close friend of Busoni. Though Sibelius auditioned for the Vienna Philharmonic Orchestra, he would come to realize he was not suited to a career as a violinist.

In 1889 Sibelius traveled to Berlin to study counterpoint with Albert Becker, where he also was exposed to new music, particularly that of Richard Strauss. In Vienna he studied with Karl Goldmark and then Robert Fuchs, the latter said to be his most effective teacher. Now Sibelius began pondering the composition of the Kullervo Symphony, based on the Kalevala legends. Sibelius returned to Finland, taught music, and in June 1892, married Aino Järnefelt, daughter of General Alexander Järnefelt, head of one of the most influential families in Finland. The premiere of Kullervo in April 1893 created a veritable sensation, Sibelius thereafter being looked upon as the foremost Finnish composer. The Lemminkäinen suite, begun in 1895 and premiered on April 13, 1896, has come to be regarded as the most important music by Sibelius up to that time.

In 1897 the Finnish Senate voted to pay Sibelius a short-term pension, which some years later became a lifetime conferral. The honor was in lieu of his loss of an important professorship in composition at the music school, the position going to Robert Kajanus. The year 1899 saw the premiere of Sibelius' First Symphony, which was a tremendous success, to be sure, but not quite of the magnitude of that of Finlandia (1899; rev. 1900).

In the next decade Sibelius would become an international figure in the concert world. Kajanus introduced several of the composer's works abroad; Sibelius himself was invited to Heidelberg and Berlin to conduct his music. In March 1901, the Second Symphony was received as a statement of independence for Finland, although Sibelius always discouraged attaching programmatic ideas to his music. His only concerto, for violin, came in 1903. The next year Sibelius built a villa outside of Helsinki, named "Ainola" after his wife, where he would live for his remaining 53 years. After a 1908 operation to remove a throat tumor, Sibelius was implored to abstain from alcohol and tobacco, a sanction he followed until 1915. It is generally believed that the darkening of mood in his music during these years owes something to the health crisis.

Sibelius made frequent trips to England, having visited first in 1905 at the urging of Granville Bantock. In 1914 he traveled to Norfolk, CT, where he conducted his newest work The Oceanides. Sibelius spent the war years in Finland working on his Fifth Symphony. Sibelius traveled to England for the last time in 1921. Three years later he completed his Seventh Symphony, and his last work was the incidental music for The Tempest (1925). For his last 30 years Sibelius lived a mostly quiet life, working only on revisions and being generally regarded as the greatest living composer of symphonies. In 1955 his 90th birthday was widely celebrated throughout the world with many performances of his music. Sibelius died of a cerebral hemorrhage in 1957.

Source: Robert Cummings (

Sibelius with family in front of his house "Ainola" near Helsinki /
Ο Σιμπέλιους με την οικογένειά του μπροστά στο σπίτι του «Αϊνόλα» κοντά στο Ελσίνκι

Ο Γιαν Σιμπέλιους, ένας από τους τελευταίους Ρομαντικούς, θεωρήθηκε αρκετά συντηρητικός για τον 20ό αιώνα, αν και πολλές συνθέσεις του αποδείκνυαν το αντίθετο! Το σίγουρο είναι ότι αποτελεί ένα παράδειγμα συνθέτη, ο οποίος αναπτύχθηκε και εξελίχθηκε πέρα από τις μεθόδους της εποχής του και μπόρεσε να δημιουργήσει ένα δικό του είδος σύνθεσης. Μαζί με τον Καρλ Νίλσεν (1865-1931) μπόρεσαν να δημιουργήσουν ένα νέο είδος νεοκλασικισμού. Όπως έλεγε και ο ίδιος, ήθελε να προσφέρει στο κοινό «αγνό νερό» αντί για περίτεχνα μουσικά κατατόπια, κάτι που θα περίμενε κάποιος από έναν μουσικό της εποχής του, βλέποντας την πορεία που είχε πάρει η μουσική τότε. Σημαντικός παράγοντας για τη στάση του αυτή, ήταν η αντίδρασή του (όπως και πολλών άλλων συνθετών της γενιάς του) στην επιρροή που ασκούσε εκείνο τον καιρό ο Ρίχαρντ Βάγκνερ. Επίσης, φανερή είναι και η επιρροή του από την παραδοσιακή μουσική της Φινλανδίας.

Όπως και πολλοί άλλοι σύγχρονοί του, στο χώρο της τέχνης και όχι μόνο, είχε ιδιαίτερες σχέσεις με τον εσωτερισμό, αλλά κυρίως με τη Θεοσοφία αλλά και με κάποιες Τεκτονικές Σχολές. Μάλιστα το έργο του "Μusique Religieuse" είναι αφιερωμένο στους βαθμούς μύησης που συναντάμε στους τέκτονες, όπου κι ο ίδιος ήταν μέλος.

Χαρακτηριστική είναι επίσης η δύναμη που ασκούσε επάνω του η φύση. Από μικρό παιδί τη λάτρευε. Αυτός ήταν και ο λόγος που είχε εγκαταλείψει το Ελσίνκι κι εγκαταστάθηκε σε μια κατοικία όπου μπορούσε να έχει άμεση επαφή με τη φύση. Ήταν γι' αυτόν μια μυστική, ποιοτική δύναμη.

Η μουσική του, πάντως, επηρέασε ιδιαίτερα την πορεία της ίδιας της Φινλανδίας προς την ανεξαρτησία. Η Φινλανδία το 1917 πέτυχε την ανεξαρτησία της, καθώς αποτελούσε μέχρι τότε μέρος της Ρωσίας. Το έργο του «Φινλανδία» ήταν ένα σύμβολο προσφοράς στον αγώνα της για την ανεξαρτησία. Ένα μέρος του έργου αυτού αποτελεί και τον εθνικό ύμνο της χώρας. Το 1937, όταν ο Σιμπέλιους έκλεινε τα 70 του χρόνια, παρουσιάστηκε για τελευταία φορά στο κοινό. Περίπου 7000 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων ήταν και ο πρόεδρος της χώρας αλλά και άλλες σημαντικές προσωπικότητες, παρακολούθησαν το κοντσέρτο για τα γενέθλιά του. Το 1957, πέθανε δοξασμένος και κηδεύτηκε ως εθνικός ήρωας. Ο Σιμπέλιους είχε γίνει το σύμβολο της φινλανδικής μουσικής και της ίδιας της Φινλανδίας. Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός ότι η μουσική ακαδημία στο Ελσίνκι, όπου σπούδασε και όπου ακόμη και σήμερα είναι μία από τις καλύτερες στην Ευρώπη, από το 1939 ονομάστηκε «Ακαδημία Σιμπέλιους».


Photo by Monika Rittershaus

Following his debut with the Berliner Philharmoniker 15 years earlier, Sir Simon Rattle took up his post as chief conductor in 2002. In doing so, he took over an inheritance which is not only demanding, but which requires a delicate balance of tradition and innovation to maintain it. Simon Rattle is a renowned conductor of Mahler and the composers of the Second Viennese School like his direct predecessor Claudio Abbado, whose chamber music-like sound ideal Rattle has honed – not only in symphony concerts, but also in the series of intimate Late Night programmes which he introduced. Sir Simon also continues the core repertoire of the Karajan era, with acclaimed performances of great works of the Classical and Romantic periods. With the Easter Festival in Salzburg and, since 2013, in Baden-Baden, he has upheld the music theatre tradition of the Berliner Philharmoniker, including the first complete performance of Wagner's Ring des Nibelungen since the days of Karajan.

At the same time, the name of Rattle is connected with significant innovations. For example, the Liverpool-born artist has enriched the Anglo-American repertoire of the Berliner Philharmoniker with works by Britten, Elgar, Gershwin and Bernstein. Secondly, Rattle has long been at home in historical performance practice, as shown in the knowledge he brought to highly acclaimed performances of Haydn's symphonies and Bach's Passions. Finally, the Berliner Philharmoniker under Rattle have increased their involvement with more contemporary and new works; in addition to regular world premières, there have been concerts with works of composers from Lutosławski to Ligeti, to Adès, Widman, Gubaidulina and Goebbels. In addition to his artistic work, the promotion of classical music to young people is a central concern of Simon Rattle. Consequently, he initiated a philharmonic education programme after taking up office in Berlin which, among other things, caused a stir worldwide with the film Rhythm Is It!

Sir Simon is characterised by a rare combination of curiosity, stylistic versatility and attention to detail – qualities that have followed his entire career. He won the 1971 John Player International Conducting Competition when he was not yet 20 years old. This was followed by engagements in the UK and the USA. Simon Rattle came to international attention as director of the City of Birmingham Symphony Orchestra between 1980 and 1988, bringing the ensemble from the periphery to the centre of musical life, an effect which lasts to this day. Not least because of this, Simon Rattle received a knighthood from Queen Elizabeth II. in 1994. In 2007 he was appointed International Ambassador for UNICEF jointly with the Berliner Philharmoniker. In addition to numerous other awards he received the Order of Merit of the Federal Republic of Germany in 2009.


«Πρόκειται για εξαιρετική εξέλιξη. Ο Σάιμον έχει ανοιχτό μυαλό και είναι απίστευτα χαρισματικός». Με τις παραπάνω φράσεις σχολίαζε ο βετεράνος Ολλανδός αρχιμουσικός Μπέρναρντ Χάιτινκ την επιλογή του νεότερου Βρετανού συναδέλφου του σε μια από τις κορυφαίες «καρέκλες» του παγκόσμιου μουσικού στερεώματος. Ήταν τον Ιούνιο του 1999 όταν, στα 44 μόλις χρόνια του, ο σερ Σάιμον Ρατλ εκλεγόταν ο έκτος κατά σειρά μουσικός διευθυντής στην 117χρονη, τότε, ιστορία της περίφημης Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Βερολίνου, διαδεχόμενος τον Κλαούντιο Αμπάντο, ο οποίος με τη σειρά του είχε κληθεί να καλύψει το κενό του αείμνηστου Κάραγιαν.

Από την ημέρα ωστόσο της εκλογής του ως την επίσημη ανάληψη των καθηκόντων του μεσολάβησαν περισσότερα από τρία χρόνια, διάστημα στο οποίο ο πολυσυζητημένος «αρραβώνας» κινδύνευσε να μην καταλήξει τελικά σε «γάμο». H εξέλιξη εντούτοις απέβη αίσια και τον Σεπτέμβριο του 2002 το «τρομερό παιδί του πόντιουμ» διηύθυνε για πρώτη φορά το διάσημο σύνολο υπό την ιδιότητα του επικεφαλής του. Επρόκειτο αναμφίβολα για μία από τις πλέον πολυσυζητημένες συνεργασίες των τελευταίων ετών. Κάποιοι τη φοβήθηκαν, θεωρώντας τη μεγάλο ρίσκο. «Ο Σάιμον είναι πραγματικά Βρετανός ενώ η ορχήστρα είναι πραγματικά πολύ, πολύ, πολύ γερμανική» σχολίαζε με νόημα ένας εκ των προηγούμενων διοικητικών διευθυντών της Φιλαρμονικής του Βερολίνου. Οι περισσότεροι ωστόσο την είδαν ως την «πρόκληση του μέλλοντος», ένα μεγάλο στοίχημα για το μέλλον του παγκόσμιου μουσικού στερεώματος. Και από ό,τι φαίνεται ο Βρετανός αρχιμουσικός το κερδίζει.

Χαρακτηριστικό είναι ότι ένα από τα τελευταία «οχυρά αντίστασης», η Νέα Υόρκη, έπεσε μάλλον αμαχητί. Οι πρώτες εμφανίσεις της Φιλαρμονικής του Βερολίνου στο Κάρνεγκι Χολ υπό τη διεύθυνση του Ρατλ ήταν ένας πραγματικός θρίαμβος. «Μήπως τελικά οι Βρετανοί κριτικοί δεν υπερέβαλλαν και τόσο, όταν εδώ και χρόνια προέβαλλαν τον Ρατλ ως τον άνθρωπο που μπορεί να σώσει την κλασική μουσική από το χείλος της αβύσσου;» αναρωτήθηκε κάποιος Αμερικανός μουσικοκριτικός.

H αλήθεια είναι ότι αρκετοί εξεπλάγησαν με την απόφαση του Ρατλ να «προκαλέσει» την τύχη του στο Βερολίνο, τη στιγμή που θα μπορούσε να κατακτήσει μια θέση πολύ πιο «ασφαλή» και αντιστοίχως καλοπληρωμένη σε πολλά άλλα σύνολα της Ευρώπης και των ΗΠΑ. H ισχυρή παράδοση, τα «φαντάσματα» του παρελθόντος που «στοίχειωναν» το Βερολίνο, για κάποιον άλλον στη θέση του ίσως λειτουργούσαν αποθαρρυντικά. H λύση του «αινίγματος» έχει να κάνει με τη σταθερή πίστη του Βρετανού μαέστρου στην οικοδόμηση μακροχρόνιων σχέσεων και τη σταδιακή εξέλιξη ενός συνόλου. Έχοντας υπογράψει δεκαετές συμβόλαιο, ο ίδιος έβλεπε μπροστά του την προοπτική τεράστιας ανάπτυξης. «Αυτή τη στιγμή, μουσικό τον μουσικό, διαπιστώνει κανείς πως η Φιλαρμονική του Βερολίνου είναι ισχυρότερη από ποτέ. Το επίπεδο του κάθε μέλους ξεχωριστά είναι απίστευτα υψηλό. Για μένα εδώ είναι το μέλλον» δήλωνε τότε ο ίδιος.

Ο Σάιμον Ρατλ γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1955 στο Λίβερπουλ από γονείς οι οποίοι δεν είχαν μεν καμία επαγγελματική σχέση με τη μουσική, ήταν ωστόσο φανατικοί φιλόμουσοι. Είχε ήδη αρχίσει να διοργανώνει οικογενειακές συναυλίες στο σπίτι του με τη συμμετοχή συγγενών και φίλων, όταν η ερμηνεία της Δεύτερης Συμφωνίας του Μάλερ που άκουσε σε ηλικία 11 ετών έστρεψε το ενδιαφέρον του στη διεύθυνση ορχήστρας. Το ίδιο έργο διάλεξε τον Δεκέμβριο του 1973, προκειμένου να αρχίσει την επαγγελματική σταδιοδρομία του και, όπως δήλωναν αργότερα άνθρωποι του στενού περιβάλλοντός του, «από εκείνη κιόλας την εμφάνιση, το πάθος και η ενεργητικότητα που αργότερα έγιναν τα κύρια χαρακτηριστικά του Ρατλ ήταν ήδη αναγνωρίσιμα». Την επόμενη χρονιά κέρδισε τον διαγωνισμό διεύθυνσης ορχήστρας «Τζον Πλέιερ» και λίγο αργότερα ήρθαν οι πρώτες του συνεργασίες με σύνολα του Λονδίνου αλλά και οι πρώτες αντίστοιχα δυσκολίες που λίγο έλειψαν να τον κάνουν να εγκαταλείψει το επάγγελμα.

H αποφασιστική ωστόσο στιγμή για την καριέρα του ήρθε το 1980 όταν, σε ηλικία 25 μόλις ετών, ανέλαβε τη Συμφωνική Ορχήστρα του Μπέρμιγχαμ, όπου παρέμεινε για 18 ολόκληρα χρόνια επιτελώντας έργο που πολλοί χαρακτηρίζουν «τιτάνιο». Έξυπνες επιλογές ρεπερτορίου, σκληρή δουλειά, υποστήριξη από την πόλη του Μπέρμιγχαμ αλλά και δυνατότητα ηχογραφήσεων – ο Ρατλ παραμένει σήμερα ένας από τους ελάχιστους αρχιμουσικούς που μπορεί να ηχογραφήσει κυριολεκτικά ό,τι θέλει, διαθέτοντας αποκλειστικό συμβόλαιο με την εταιρεία EMI – συνετέλεσαν σε ένα αποτέλεσμα πραγματικά εντυπωσιακό.

Θεωρώντας την εν λόγω ορχήστρα βασική του προτεραιότητα, ο Ρατλ συνεργάστηκε το διάστημα αυτό με αρκετά ακόμη σύνολα: τη Φιλαρμονική του Λος Άντζελες, τη Φιλαρμονική του Ρότερνταμ, τις Ορχήστρες της Φιλαδέλφειας και του Κλίβελαντ αλλά και την περίφημη Συμφωνική της Βοστόνης, όπου μάλιστα ένα διάστημα εθεωρείτο και ο πιθανός διάδοχος του Σέιζι Οζάουα. (Αξίζει να σημειωθεί ότι την ημέρα που ο βετεράνος Ιάπωνας αρχιμουσικός ανακοίνωνε την απόφασή του να μετακινηθεί στην Κρατική Όπερα της Βιένης, οι μουσικοί της Φιλαρμονικής του Βερολίνου ψήφιζαν τον Ρατλ ως τον επόμενο μουσικό διευθυντή του συνόλου τους.) Την ίδια περίοδο ωστόσο το Glyndebourne παρέμενε το κέντρο των οπερατικών δραστηριοτήτων του Ρατλ.

Στα μισά της δεκαετίας του 1980, η καριέρα του Βρετανού αρχιμουσικού γνώρισε μεγάλη άνθηση. Τότε συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τη Φιλαρμονική του Βερολίνου, όπως επίσης και με την Ορχήστρα της Εποχής του Διαφωτισμού, με την οποία άρχισε η «περιπέτειά» του στον κόσμο των οργάνων εποχής. Σταδιακά ισχυροποίησε τη θέση του στην «καρδιά» της κεντροευρωπαϊκής μουσικής ζωής μέσω της οικοδόμησης της σχέσης του με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βιένης, την οποία διηύθυνε για πρώτη φορά το 1993. (Στο πλαίσιο της συνεργασίας τους, το 2003 ηχογράφησαν από κοινού το σύνολο των Συμφωνιών του Μπετόβεν, μια έκδοση η οποία προκάλεσε ποικίλα σχόλια.)

Στο διάστημα που ο ίδιος επεξέτεινε τους μουσικούς του ορίζοντες, εν τούτοις παρέμεινε πιστός στην ορχήστρα του Μπέρμιγχαμ, την οποία αποφάσισε να εγκαταλείψει το 1998 έχοντας δώσει συνολικά 934 συναυλίες, συμπληρώσει 10.000 ώρες δοκιμών και διαμορφώσει μια σταθερή σχέση με το τοπικό, και όχι μόνο, κοινό. Όπως έγραφε χαρακτηριστικά ο μουσικοκριτικός της εφημερίδας "The Sunday Times": «H θητεία του Ρατλ στο Μπέρμιγχαμ θα έπρεπε να αποτελέσει μοντέλο οργάνωσης ενός συμφωνικού συνόλου και εκπαίδευσης του κοινού».

Το αμέσως επόμενο διάστημα η πορεία του Ρατλ στάθηκε τέτοια ώστε να του αποδώσει τον χαρακτηρισμό του «μοναδικού μαέστρου μετά τον Λέοναρντ Μπερνστάιν, ο οποίος καλύπτει με μεγάλη ευκολία το χάσμα ανάμεσα στον Μάλερ και στον Έλινγκτον». Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν και παρά τα όσα προαναφέρθηκαν, η εκλογή του Βρετανού στο Βερολίνο ίσως δεν ήταν τελικά και τόσο μεγάλη έκπληξη για όσους είχαν παρακολουθήσει την πορεία του στενά. Σε ό,τι αφορά την ίδια την Ορχήστρα, η απόφαση αυτή σηματοδοτούσε την πρόθεσή της να προχωρήσει μπροστά και όχι απλώς να συντηρήσει μια σπουδαία παράδοση. Ο Ρατλ ήταν ο οραματιστής, τα μέλη του συνόλου οι βιρτουόζοι. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε, λίγο αργότερα, σε γερμανικό έντυπο ένα μέλος της ορχήστρας: «Τον πρώτο χρόνο με τον Σάιμον επιταχύναμε απίστευτα. Τώρα βρισκόμαστε σε σταθερή ανοδική πορεία. Σε ένα, δύο, τρία χρόνια, είμαι σίγουρος, θα αγγίξουμε τον ουρανό».

Πηγή: Τουλάτου Ισμα Μ., 18/4/2004 (

Performance of the Second Symphony on February 5, 2015

See also

Robert Schumann: Symphonies 1-4 – Berliner Philharmoniker, Simon Rattle (Download 48kHz/16bit)

Jean Sibelius: Violin Concerto in D minor – Emmanuel Tjeknavorian, Helsinki Philharmonic Orchestra, John Storgårds

Jean Sibelius: Symphony No.7 in C major – Gothenburg Symphony Orchestra, Alexander Shelley

Jean Sibelius: Violin Concerto in D minor – Joshua Bell, Oslo Philharmonic Orcestra, Vasily Petrenko

Jean Sibelius: Finlandia, Op.26 – Jukka-Pekka Saraste

No comments:

Post a Comment