Sergei Redkin

Sergei Redkin
Sergei Redkin (b. 1991), pianist – Third Prize (XV International Tchaikovsky Competition, 2015)

Thursday, June 16, 2016

Hélène Grimaud: Water – Nitin Sawhney, Luciano Berio, Toru Takemitsu, Gabriel Fauré, Maurice Ravel, Isaac Albeniz, Franz Liszt, Leoš Janáček, Claude Debussy (Audio video)






















Μία από τις διασημότερες πιανίστριες στον κόσμο, η οποία φημίζεται για τη συναισθηματική ένταση των ερμηνειών της, η Ελέν Γκριμό, σε συνεργασία με τον ινδικής καταγωγής Βρετανό συνθέτη και μουσικό παραγωγό Nitin Sawhney, ερμηνεύει κομμάτια των Λουτσιάνο Μπέριο, Τόρου Τακεμίτσου, Γκαμπριέλ Φωρέ, Μωρίς Ραβέλ, Ισαάκ Αλμπένιθ, Φραντς Λιστ, Λέος Γιάνατσεκ, Κλωντ Ντεμπυσσύ και Nitin Sawhney, τα οποία έχουν ως κοινό θέμα τους το νερό.

Το "Water" («Νερό») είναι ένα υποβλητικό, πειραματικό και βαθιά προσωπικό «έργο» που συνδυάζει τα δύο μεγάλα πάθη της Ελέν Γκριμό: τη μουσική και τη φύση. Μιλώντας για το πρόσφατο αυτό άλμπουμ της, το οποίο ηχογραφήθηκε ζωντανά στο πολιτιστικό ίδρυμα Park Avenue Armory στη Νέα Υόρκη τον Δεκέμβριο του 2014, η χαρισματική Γαλλίδα πιανίστρια λέει: «Η Φύση είναι η απόλυτη μούσα και μια άσβεστη πηγή έμπνευσης, καθώς και μια γέφυρα προς τον πνευματικό κόσμο».



One of the world's most celebrated pianists, renowned for the emotional intensity of her interpretations, Hélène Grimaud presents a beautiful, haunting call to nature. "Water" is an evocative, experimental, deeply personal project combining Hélène's two greatest passions: music and nature. The water-themed musicale is one of the oldest concert types in Western music. To add something new to it is a tall order, but pianist Hélène Grimaud inarguably does here. She does so with the conventional repertoire on the album alone: edgily static pieces by Luciano Berio and Toru Takemitsu broaden out into and deepen the Romantic and post-Romantic favorites from Ravel, Fauré, Liszt, Albéniz, Janácek, and Debussy (the marvelous Cathédrale Engloutie). But Grimaud seems to want to up her game still further. In concert with this material she has employed such devices as playing on a piano marooned within a pool of water. Whether this focuses the listener's attention is debatable, but it's mild compared with the strategy employed on this album: Grimaud collaborates with producer and electronica figure Nitin Sawhney to create seven "transitions" (not a terribly poetic name), all titled Water and connecting the repertory works on the program. Each work ends conventionally, but the Sawhney transitions run directly into the beginnings without interruption; Grimaud indicates that you can listen to them separately if desired, but that's clearly not what she has in mind. Is she intended to be "surrounded" by water as in the pool performances? In what sense do the Sawhney pieces provide transitions? They are watery enough, one supposes, but not linked deeply to the pieces they connect. There is nothing at all wrong with trying to link the traditions of classical music and electronica, which proceed from some of the same assumptions and techniques, and an artist of Grimaud's stature deserves credit for trying. Listeners' reactions to the attempt may vary widely, with some experiencing the heightened attention aimed at while others find the structure gimmicky. Sample, say, the Sawhney-Ravel pair (tracks 6 and 7), and decide for yourself.

Source: James Manheim (allmusic.com)



In her liner notes for her new Deutsche Grammophon record Water, French-born classical pianist Helene Grimaud notes, "The theme of this album is water: as a source of life and inspiration". Ms. Grimaud goes on to discuss her uniquely holistic project – a meditation of the contrasting incarnations of water. There is a lot to ponder and consider, yes, based largely on Grimaud's stated intentions and what the sound, itself, is saying. Water is a fascinating intellectual journey. And no, it's not a CD you will ever put on just for background noise.

Active listening to this disc, then, it really seemed like an exercise in the chaotic. It is very true that Grimaud has offered up a deeply thoughtful mediation on water, but more so, to contemplate its power, relentlessness and dominance. It is unsettling and menacing.

The album starts with a drip and pushes. Its tenacity builds and builds, until there is a release. Starting off the album is a selection from Luciano Berio's fantastically modern 6 Encores: No.3 Wasserklavier. We move into one of the seven transitions, what the press release calls "ambient transitions", composed, recorded and produced by Nitin Sawhney. Simply titled, "Water – Transition 1", it is a menacing piece, filled with near dangerous intent.

Meanwhile, on Toru Takemitsu's Rain Tree Sketch II, the intent is much less sinister. Grimaud's piano cascades down and drenches you, until it finally peters out. Sawhney's second transition continues its predatory stalking. Faure's Barcarolle in F sharp minor, Op.66 still begs the album's overall refrain: Is it about water, or control?

As you progress through this disc, you really do begin to wonder. Sawhney's "Water - Transition" has you on the run, escaping. To where, though? Ravel's lovable, yet dissonant Jeux d'eau is purposefully chaotic programming. But then, Sawhney's "Water – Transition No.4" sounds like a new beginning, an awakening. It is the calm on the album, for sure.

Albéniz's "Almeria", from the second book of Iberia, flirts with total abandon, before it shapes back to reality, dying a slow death and giving way to a brief, fifth transition that elides nicely with a rapturous rendition of Liszt's Années de pèlerinage III, S.163. Again, Sawhney's "Water – Transition No.6" finds us in a strange place, very sci-fi in feel. With Janáček's flat-heavy In the Mists, we lose whatever desperation is implied. Finally, care of Sawney's last transition, Debussy's 10th prelude, "La Cathédrale Engloutie", finishes softly, as if the water had run out of the tub.

An astonishing, majestic record – simultaneously provocative and unsettling – we're stalked by an uncontainable power far greater than we humans, 75% water ourselves, could ever fathom.

Source: Thomas Swan (classicalite.com)



We are water.

The majority of our bodies, like the surface of our planet, is constitured of water. Life cannot exist without it.

Water is merciless and miraculous. It sustains and humbles us, divides and completes us.

Water is Nature's architect, sculpting the contours of the earth.

Water is also Nature's composer, its drops, streams and waves beating the world's primordial rhythms.


«Είμαστε νερό.

Το μεγαλύτερο μέρος των σωμάτων μας, όπως και η επιφάνεια του πλανήτη μας, αποτελούνται από νερό. Δεν μπορεί να υπάρξει ζωή χωρίς αυτό.

Το νερό είναι ανελέητο και θαυματουργό. Μας συντηρεί και μας ταπεινώνει, μας χωρίζει και μας ολοκληρώνει.

Το νερό είναι ο αρχιτέκτονας της Φύσης, λαξεύοντας το περίγραμμα της γης.

Το νερό είναι επίσης συνθέτης της φύσης, είναι σταγόνες, ρεύματα και κύματα, που ηχούν τους αρχέγονους ρυθμούς του κόσμου.»



Hélène Grimaud | Water 

1. Luciano Berio (1925-2003): Wasserklavier – No.3 from 6 Encores, per Antonio Ballista
2. Nitin Sawhney (1964):  Water – Transition 1
3. Toru Takemitsu (1930-1996): Rain Tree Sketch II – In memoriam Olivier Messiaen
4. Nitin Sawhney: Water – Transition 2
5. Gabriel Fauré (1845-1924): Barcarolle No.5 in F sharp minor, Op.66, Allegretto moderato
6. Nitin Sawhney: Water – Transition 3
7. Maurice Ravel (1875-1937): Jeux d'eau, Très doux
8. Nitin Sawhney: Water – Transition 4
9. Isaac Albeniz (1860-1909): Almeria – No.2 from Iberia II, Allegretto moderato
10. Nitin Sawhney: Water – Transition 5
11. Franz Liszt (1811-1886): Les jeux d'eau à la Villa d'Este – No.4 from Années de pèlerinage
12. Nitin Sawhney: Water – Transition 6
13. Leoš Janáček (1854-1928): In the Mists: No.1, Andante
14. Nitin Sawhney: Water – Transition 7
15. Claude Debussy (1862-1918): La cathedrale engloutie – No.10 from Preludes I, Profondément calme

Hélène Grimaud, piano
(Live Recording. New York City, Park Avenue Armory, December 2014)

Nitin Sawhney, keyboard, guitar & programming
(Recording: London, Summer 2015)

Deutsche Grammophon GmbH, Berlin, 2016

(HD 1080p – Audio video)


Η Ελέν Γκριμό, μια ερμηνεύτρια που ανήκει σε μια γενιά νέων και χαρισματικών μουσικών οι οποίοι προσπαθούν να κατεβάσουν την κλασική μουσική από το απρόσιτο βάθρο της, έχει μια ασυνήθιστη καριέρα υψηλών ταχυτήτων, που τη χαρακτηρίζουν οι εκκεντρικές επιλογές, η αμφισβήτηση για την καθιερωμένη μουσική εκπαίδευση και η περιφρόνηση προς τα στερεότυπα.

Ζει και εργάζεται ως πολίτης του κόσμου και μοιράζει το χρόνο της ανάμεσα στην Αμερική και την Ευρώπη και τα ενδιαφέροντά της ανάμεσα στη μουσική και την προστασία των λύκων. Δεν είναι απλώς μια βαθιά παθιασμένη και αφοσιωμένη μουσικός της οποίας τα πιανιστικά επιτεύγματα διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στη ζωή της. Είναι μια γυναίκα με πολλαπλά ταλέντα και ενδιαφέροντα που εκτείνονται πολύ πέρα από τη σχεδόν ποιητική της ερμηνεία στο πιάνο και την απαράμιλλη τεχνική της. Η Γαλλίδα καλλιτέχνης έχει καθιερωθεί ως μια αφοσιωμένη υποστηρίκτρια της άγριας ζωής, ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα και συγγραφέας.

Η Γκριμό γεννήθηκε το 1969 στην Αιξ-αν-Προβάνς στη Γαλλία, όπου ξεκίνησε τις σπουδές της στο πιάνο με καθηγήτρια την Jacqueline Courtin και στη συνέχεια με τον Pierre Barbizet στη Μασσαλία. Έγινε δεκτή στο Ωδείο του Παρισιού σε ηλικία μόλις 13 ετών και κέρδισε το πρώτο βραβείο στο πιάνο μόλις τρία χρόνια αργότερα. Συνέχισε τις σπουδές της με τον György Sándor και τον Leon FΙeisher έως ότου, το 1987, έκανε το πιανιστικό ντεμπούτο της στο Τόκιο. Το ίδιο έτος ο διάσημος μαέστρος Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ την προσκάλεσε να συμπράξει με την Ορχήστρα του Παρισιού.

Αυτό σηματοδότησε την έναρξη της μουσικής της καριέρας που απαρτίζεται από συναυλίες με τις σημαντικότερες ορχήστρες του κόσμου αλλά και τους διασημότερους μαέστρους. Οι ηχογραφήσεις της έχουν δεχτεί διθυραμβικές κριτικές και της έχουν απονεμηθεί πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων και τα Cannes Classical, Choc du Monde de la Musique, Diapason d'or, Grand Prix du Disque, Βραβείο Ακαδημίας Δισκογραφίας (Τόκιο), Midem Classic Award και το Βραβείο Echo.

Από το ντεμπούτο της το 1995 με τη Φιλαρμονική του Βερολίνου υπό τον Κλαούντιο Αμπάντο και την πρώτη της εμφάνιση με τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης υπό τον Κουρτ Μαζούρ το 1999, η Γκριμό έκανε ένα εντελώς διαφορετικό ντεμπούτο: ίδρυσε το Wolf Conservation Center.

Η αγάπη της για το απειλούμενο είδος πυροδοτήθηκε από μια τυχαία συνάντηση με έναν λύκο στο βόρειο τμήμα της Φλόριντα, η οποία την οδήγησε στην απόφαση να ανοίξει ένα Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης με σκοπό να τεθούν τα ζώα σε άμεση προστασία και να είναι σε θέση να επιστρέφουν πίσω εκεί όπου ανήκουν.

Αλλά η εμπλοκή της Γκριμό δεν σταματά εκεί: είναι επίσης μέλος της οργάνωσης «Μουσικοί για τα ανθρώπινα δικαιώματα», ένα παγκόσμιο δίκτυο μουσικών και ατόμων που εργάζονται στον τομέα της μουσικής για την προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της κοινωνικής αλλαγής.

Για τους περισσότερους ανθρώπους, η ίδρυση και λειτουργία μιας περιβαλλοντικής οργάνωσης ή η ακμάζουσα καριέρα ως μουσικού θα τους ήταν αρκετά. Όμως, η Ελέν Γκριμό βρήκε το χρόνο να συνεχίσει και το γράψιμο. Το πρώτο της βιβλίο, "Variations Sauvages", δημοσιεύθηκε στα γαλλικά το 2003 και στη συνέχεια μεταφράστηκε στα αγγλικά, ιαπωνικά, ολλανδικά και γερμανικά. Το δεύτερο βιβλίο της, "Leçons particulières", το οποίο είναι εν μέρει μυθιστόρημα και εν μέρει η αυτοβιογραφία της, ακολούθησε το 2005. Πιο πρόσφατα δημοσίευσε το "Retour à Salem", επίσης ένα ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα, το οποίο κυκλοφόρησε στα γαλλικά τον Οκτώβριο του 2013.

Η Γκριμό εξακολουθεί να αγγίζει τα πιο βαθιά συναισθήματα του κοινού μέσα από προσεγμένες και εκφραστικές ερμηνείες. Λόγω των εκτεταμένων περιοδειών της σε όλο τον κόσμο, το κοινό της έχει συχνά τη δυνατότητα να την απολαύσει στις συναυλίες της.

Η Γκριμό είναι επίσης μία ένθερμη και αφοσιωμένη μουσικός δωματίου, συμμετέχοντας συχνά στα εγκυρότερα μουσικά φεστιβάλ με ένα ευρύ φάσμα συνεργατών, ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγονται η Αργεντινή βιολοντσελίστρια Sol Gabetta, ο Γερμανός μπασοβαρύτονος Thomas Quasthoff, ο μεξικανικής καταγωγής Γάλλος τενόρος Rolando Villazón, ο Γερμανός βιολοντσελίστας Jan Vogler, ο Νορβηγός βιολοντσελίστας Truls Mørk, ο Αυστριακός βιολοντσελίστας Clemens Hagen και οι αδελφοί Gautier και Renaud Capuçon (Γάλλοι, βιολοντσελίστας ο πρώτος και βιολονίστας ο δεύτερος).

Οι ηχογραφήσεις της, πολλές από τις οποίες έχουν αποσπάσει σημαντικά βραβεία, περιλαμβάνουν έργα των Μότσαρτ, Μπαχ, Μπετόβεν, Σοπέν, Ραχμάνινοφ, Μπάρτοκ, Γκέρσουιν, Ραβέλ και άλλων.

H Ελέν Γκριμό είναι αναμφίβολα μια πολύπλευρη καλλιτέχνις. Η βαθιά αφοσίωσή της στη μουσική της καριέρα αντικατοπτρίζεται και αμοιβαία ενισχύεται από την έκταση και το βάθος των περιβαλλοντικών και λογοτεχνικών της αναζητήσεων. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα και στο τελευταίο της άλμπουμ, "Water".

Πηγή (με συμπληρώσεις): Ρενέ Νικολάου, 2014 (artic.gr / helenegrimaud.com)


She could be called a Renaissance woman for our times. Hélène Grimaud is not just a deeply passionate and committed musical artist whose pianistic accomplishments play a central role in her life. She is a woman with multiple talents that extend far beyond the instrument she plays with such poetic expression and peerless technical control. The French artist has established herself as a committed wildlife conservationist, a compassionate human rights activist and as a writer.

Grimaud was born in 1969 in Aix-en-Provence and began her piano studies at the local conservatory with Jacqueline Courtin before going on to work with Pierre Barbizet in Marseille. She was accepted into the Paris Conservatoire at just 13 and won first prize in piano performance a mere three years later. She continued to study with György Sándor and Leon Fleisher until, in 1987, she gave her well-received debut recital in Tokyo. That same year, renowned conductor Daniel Barenboim invited her to perform with the Orchestre de Paris.

This marked the launch of Grimaud's musical career, characterised ever since by concerts with most of the world’s major orchestras and many celebrated conductors. Her recordings have been critically acclaimed and awarded numerous accolades, among them the Cannes Classical Recording of the Year, Choc du Monde de la musique, Diapason d’or, Grand Prix du disque, Record Academy Prize (Tokyo), Midem Classic Award and the Echo Award.

Between her debut in 1995 with the Berliner Philharmoniker under Claudio Abbado and her first performance with the New York Philharmonic under Kurt Masur in 1999 – just two of many notable musical milestones – Grimaud made a wholly different kind of debut: in upper New York State she established the Wolf Conservation Center.

Her love for the endangered species was sparked by a chance encounter with a wolf in northern Florida; this led to her determination to open an environmental education centre. "To be involved in direct conservation and being able to put animals back where they belong", she says, "there's just nothing more fulfilling". But Grimaud's engagement doesn't end there: she is also a member of the organisation Musicians for Human Rights, a worldwide network of musicians and people working in the field of music to promote a culture of human rights and social change.

For most people, establishing and running an environmental organisation or having a flourishing career as a musician would be accomplishment enough. Yet, remarkably, Hélène Grimaud has also found time to pursue writing, publishing three books that have appeared in various languages. Her first, "Variations Sauvages", appeared in 2003. It was followed in 2005 by "Leçons particulières", and in 2013 by "Retour à Salem", both semi-autobiographical novels.

Despite her divided dedication to these multiple passions, it is through Grimaud's thoughtful and tenderly expressive music-making that she most deeply touches the emotions of audiences. Fortunately, they have been able to enjoy her concerts worldwide, thanks to the extensive tours she undertakes as a soloist and recitalist. She is also an ardent and committed chamber musician who performs frequently at the most prestigious festivals and cultural events with a wide range of musical collaborators, including Sol Gabetta, Thomas Quasthoff, Rolando Villazón, Jan Vogler, Truls Mørk, Clemens Hagen and the Capuçon brothers.

Recent performance highlights have included two collaborations with the Turner Prize-winning artist Douglas Gordon – firstly, tears become… streams become…, a large-scale immersive installation at New York's historic Park Avenue Armory, whose Drill Hall floor was flooded to become an immense field of water, and secondly, Neck of the Woods, a piece devised for the Manchester International Festival combining music, visual art and theatre, in which Grimaud shared the stage with legendary actress Charlotte Rampling. She also appeared at the opening-night gala of the new Philharmonie de Paris and gave two summer concerts at the Caramoor Center for Music and the Arts (New York State) in her role as 2015 Artist-in-Residence. Her recital at the Philharmonie Essen in May, meanwhile, was crowned by the award of the 2015 Klavier-Festival Ruhr Prize, honouring her exceptional career and extraordinary artistry.

In her diary for the 2015/2016 season are appearances with Valery Gergiev and the Mariinsky Orchestra at St Petersburg's White Nights Festival and at the Festspielhaus Baden-Baden's Summer Festival. She plays Beethoven with the Orchestra dell'Accademia Nazionale di Santa Cecilia under Antonio Pappano and Brahms with the Philadelphia Orchestra conducted by Yannick Nézet-Séguin. She also tours Asia and Europe, playing concertos by Ravel, Brahms and Mozart and giving a recital programme inspired by water.

In 2016, Grimaud released Water, a live recording of the performances from tears become… streams become… which brings together works by nine composers: Berio, Takemitsu, Fauré, Ravel, Albéniz, Liszt, Janáček, Debussy, and Nitin Sawhney, who has written seven short Water Transitions for the album as well as producing it. Grimaud has been an exclusive Deutsche Grammophon artist since 2002, and Water follows the September 2013 release of her album of the two Brahms piano concertos, the first concerto with Andris Nelsons conducting the Bavarian Radio Symphony Orchestra and the second recorded with the Vienna Philharmonic. Classic FM said: "Hélène Grimaud turns her thrilling, deeply personal brand of music-making to Brahms's first and second Piano Concertos. Throughout her playing is sensitive, graceful, and commanding without ever feeling forced". Limelight magazine called it an "utterly remarkable, inspired and inspiring recording".

Duo, the album she recorded with cellist Sol Gabetta just prior to the Brahms concertos, won the 2013 Echo Award for "chamber recording of the year". Previous releases include her readings of Mozart's Piano Concertos Nos.19 and 23 on a 2011 disc which also featured a collaboration with singer Mojca Erdmann in the same composer's Ch'io mi scordi di te?. Grimaud's 2010 release, the solo recital album Resonances, showcased music by Mozart, Berg, Liszt and Bartók, while her other DG recordings include a selection of Bach's solo and concerto works, in which she directed the Deutsche Kammerphilharmonie Bremen from the piano; a Beethoven disc with the Staatskapelle Dresden and Vladimir Jurowski which was chosen as one of history's greatest classical music albums in the iTunes "Classical Essentials" series; Reflection and Credo (both of which feature a number of thematically linked works); a Chopin and Rachmaninov Sonatas disc; a Bartók CD on which she plays the Third Piano Concerto with the London Symphony Orchestra under Pierre Boulez; and a DVD release of Rachmaninov's Second Piano Concerto with the Lucerne Festival Orchestra under the direction of Claudio Abbado.

Hélène Grimaud is undoubtedly a multi-faceted artist. Her deep dedication to her musical career, both in performances and recordings, is reflected and reciprocally amplified by the scope and depth of her environmental and literary pursuits.

Source: helenegrimaud.com


Photographs by Mat Hennek




Hélène Grimaud plays Claude Debussy's "La Cathédrale Engloutie"

(HD 1080p)





Nitin Sawhney talking about Hélène Grimaud & Water

(HD 1080p)





Hélène Grimaud | Water (Trailer)

(HD 1080p)




Δείτε επίσης – Watch also

A Russian Night: Tchaikovsky, Rachmaninov & Stravinsky – Hélène Grimaud, Claudio Abbado (Full HD 1080p)

Hélène Grimaud talks about Claudio Abbado

Maurice Ravel: Piano Concerto in G major – Hélène Grimaud, Chamber Orchestra of Europe, Vladimir Jurowski (HD 1080p)

Wolfgang Amadeus Mozart: Piano Concerto No.23 in A major, ii. Adagio – Hélène Grimaud, Radoslaw Szulc

No comments:

Post a Comment