Kaleidoscope Chamber Orchestra

Kaleidoscope Chamber Orchestra
Kaleidoscope Chamber Orchestra

Saturday, September 10, 2016

Steve Reich: WTC 9/11 | Mallet Quartet | Dance Patterns – Kronos Quartet, Sō Percussion (Audio video)

The original cover, using the famous picture of Masatomo Kuriya

Nonesuch releases Pulitzer Prize-winning composer Steve Reich's WTC 9/11 on September 20, 2011. The album marks the 10th anniversary of the terrorist attacks on the World Trade Center, which is the subject of Reich's piece. Commissioned for and recorded by Kronos Quartet, WTC 9/11 is scored for three string quartets and pre-recorded voices. The album also includes Reich's Mallet Quartet, performed by Sō Percussion, and Dance Patterns, featuring members of Steve Reich and Musicians.

WTC 9/11 (2010) reflects on the World Trade Center attacks of September 11, 2001, when Reich and his family lived only four blocks away from the site of the tragedy. "On 9/11 we were in Vermont, but our son, granddaughter, and daughter-in-law were all in our apartment. Our phone connection stayed open for six hours and our next-door neighbors were finally able to drive north out of the city with their family and ours. For us, 9/11 was not a media event", the composer says.

The piece is scored for three string quartets; Kronos recorded all three parts for the album. WTC 9/11 also uses pre-recorded voices, the speakers' final vowels and consonants elongated in a stop-motion sound technique that Reich says is the "means of connecting one person to another – harmonically". Those voices and their texts belong to NORAD air traffic controllers, as they raised the alert that the airplanes were off course; FDNY workers on the scene; friends and former neighbors of the Reichs, recalling that day; and women who kept vigil, or Shmira, over the dead in a tent outside the Medical Examiner's office, reading Psalms or Biblical passages. The relationship between Steve Reich and Kronos Quartet spans more than 20 years. This is the third quartet the composer has written for Kronos; all three have been recorded by Nonesuch.

Mallet Quartet (2009), co-commissioned and performed by Sō Percussion, is scored for two vibraphones and two five-octave marimbas. The New York Times said of a recent Carnegie Hall performance: "Sō Percussion's energetic account... pointed up one of Mr. Reich's current modes of propulsion: a two-tiered approach in which the rhythmically repetitive backdrop that listeners hear as Minimalist (and as the music's distinctively Reichian signature) is offset by restless, melodically adventurous top lines. There were other contrasts here: the repeating figures, for marimbas, were dark and subdued, with a warm, wooden tone; the themes, played on vibraphones, were cool, bright and lively".

Dance Patterns (2002) is Reich's contribution to Thierry de Mey's film Counterphrases of Anne Terese de Keersmaeker's Choreography, for which several composers wrote short pieces. While the film was shown, the music was performed live by the Ictus Ensemble, which commissioned all the music. Scored for vibraphones, xylophones, and pianos, Dance Patterns features members of Steve Reich and Musicians on the Nonesuch recording.

Source: nonesuch.com

Steve Reich & Kronos Quartet

Πώς μπορείς να περιγράψεις μια τραγωδία που συνέβη τέσσερα οικοδομικά τετράγωνα μακριά από το σπίτι σου; Πώς μπορείς να γράψεις έναν επιτάφιο για τα θύματα, να ζωντανέψεις τις στιγμές πανικού και τρόμου και να τα συνοψίσεις όλα αυτά μέσα στα τρία μέρη ενός έργου; Σε αντίθεση με όσους μουσικούς – από τους Wu Tang Clan μέχρι τον Μπρους Σπρίνγκστιν – βιάστηκαν να γράψουν κάτι για την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου στους Δίδυμους Πύργους, ο διάσημος μινιμαλιστής συνθέτης Στιβ Ράιχ περίμενε σχεδόν εννέα χρόνια. Άλλωστε, δεν ήταν δική του επιλογή, αφού το "WTC 9/11" είναι ένα έργο που του ανατέθηκε το 2009 από τους Kronos Quartet. Το πρωτοποριακό κουαρτέτο, του ζήτησε να γράψει ένα έργο που να μεταφέρει το κοινό σε εκείνες τις στιγμές που τα αεροπλάνα, οδηγημένα από τους αεροπειρατές, χτυπούσαν τα σύμβολα της αμερικανικής ισχύος.

«Νομίζαμε ότι ήταν ένα ατύχημα», «Βοήθεια, είμαι παγιδευμένος στα ερείπια», «3.000 νεκροί, τι άλλο μπορεί να συμβεί τώρα;». Αυτές τις φωνές, «κλεμμένες» από τον θάλαμο επιχειρήσεων της Πυροσβεστικής της Νέας Υόρκης, από τους πύργους ελέγχου της εναέριας κυκλοφορίας, αλλά και από συνεντεύξεις αυτοπτών μαρτύρων και επιζώντων, ο Στιβ Ράιχ τις ανακάτεψε με συνθέσεις για έγχορδα δημιουργώντας ένα αμφιλεγόμενο έργο.

Το "WTC 9/11" διαφέρει από όλη τη μουσική που έχει γραφτεί μέχρι τώρα για την 11η Σεπτεμβρίου. Αποφεύγει το μελό κλισέ του ρέκβιεμ και τους παλικαρισμούς περί εκδίκησης. Είναι ένα μελαγχολικό έργο όπου οι μελωδίες των εγχόρδων ανακατεύονται με τις φωνές θυμάτων και τις διηγήσεις των ανθρώπων που θυμούνται τις στιγμές της επίθεσης, με την ελπίδα να γίνει ένας δίσκος που να θυμίζει όχι μόνο την 11η Σεπτεμβρίου, αλλά κάθε σφαγή αθώων.

Φυσικά το έργο προκάλεσε αντιδράσεις στις ΗΠΑ. Για την ώρα ο Ράιχ δέχτηκε να αλλάξει το εξώφυλλο, οπότε η εικόνα του αεροπλάνου που πέφτει στον δεύτερο πύργο αντικαταστάθηκε από μια θολή φωτογραφία με τον καπνό να τυλίγει το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου. Από την άλλη, οι μέχρι τώρα κριτικές θεώρησαν το έργο του εξαιρετικά απλοϊκό, αφού, όπως γράφουν, το μόνο που έκανε ήταν να επαναλάβει ένα παλιό του πείραμα, ενώνοντας τη μουσική των εγχόρδων με τα ηχητικά ντοκουμέντα.

Κι όμως, ο Ράιχ ούτε σύλησε τη μνήμη των νεκρών ούτε υπερασπίστηκε το δόγμα Μπους που οδήγησε στους πολέμους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Δέκα χρόνια μετά την επίθεση, δέχτηκε την πρόκληση των Kronos Quartet και διηγήθηκε με τον δικό του τρόπο τα γεγονότα εκείνης της Τρίτης. Το έργο του δεν είναι μια συμφωνία, αλλά ένα καθηλωτικό ντοκουμέντο.

Πηγή: Δημήτρης Αναστασόπουλος, 2011 (enet.gr)

Steve Reich (b. 1936)

1. WTC 9/11 (2010) [00:00]*

i. 9/11
ii. 2010
iii. WTC

Kronos Quartet:
David Harrington, violin
John Sherba, violin
Hank Dutt, viola
Jeffrey Zeigler, cello

Recorded February 21-24, 2011, at Studio Trilogy, San Francisco

2. Mallet Quartet (2009) [15:52]

i. Fast
ii. Slow
iii. Fast

Sō Percussion:
Eric Beach & Jason Treuting, vibraphone
Josh Quillen & Adam Sliwinski, marimba

Recorded March 22, 2011, in Studio C of Avatar Studios, New York

3. Dance Patterns (2002) [30:36]

James Preiss & Thad Wheeler, vibraphone
Frank Cassara & Garry Kvistad, xylophone
Edmund Niemann & Nurit Tilles, piano

Recorded December 13, 2004, in Studio A of Avatar Studios, New York

Nonesuch Records 2011

(HD 1080p – Audio video)

* Start time of each work

First publication: September 10, 2016 – Last update: September 11, 2017

Photo by Jay Blakesberg
Steve Reich was born in New York City on October 3, 1936. He is one of the leading exponents of minimalism, a style based on repetitions and combinations of simple motifs and harmonies.

Reich was the son of an attorney and a singer-lyricist. He majored in philosophy at Cornell University (1953-1957) and then studied composition at the Juilliard School (formerly the Juilliard School of Music) before receiving a master's degree from Mills College (1963), where his teachers included composers Darius Milhaud and Luciano Berio. Reich also played keyboard instruments and percussion. By 1966, when he formed his own ensemble, he was already creating minimalist compositions.

Like the works of fellow minimalist Philip Glass, Reich's compositions rejected the characteristic complexity of mid-20th-century classical harmony and tonality in order to make large-scale works from minimal materials – a single chord, a brief musical motif, a spoken exclamation – which are repeated at length, with small variations introduced very slowly. Early experiments with tape loops, documented in It's Gonna Rain (1965) and Come Out (1966), allowed Reich to observe interlocking rhythmic patterns that he would later reproduce compositionally; some of his works even combined both live and taped performers. Reich drew additional inspiration from American vernacular music, especially jazz, as well as ethnic and ancient musics; he studied African drumming in Ghana (1970), Balinese gamelan music in Seattle and Berkeley, California (1973-1974), and Middle Eastern chanting in New York City and Jerusalem (1976-1977).

Reich's early works include Four Organs (1970), for four electric organs and maracas; Drumming (1971), for small tuned drums, marimbas, glockenspiels, two voices, whistling, and piccolo; and Clapping Music (1972), for two pairs of clapping hands. Gradually he began to score for larger ensembles, and in 1976 he completed Music for 18 Musicians, a piece structured around a cycle of 11 vibrantly pulsing chords that is perhaps his best-known composition. Tehillim (1981) marked Reich's first setting of a text – the Psalms, sung in Hebrew – and he followed it with The Desert Music (1984), a setting of a William Carlos Williams poem scored for 106 musicians.

For Different Trains (1988), Reich integrated fragments of audio recordings pertaining to rail travel, including the reminiscences of Holocaust survivors, with a string quartet that mimicked both the rhythm of a train and the natural musicality of the voices on tape. The piece, as performed by the Kronos Quartet, won a Grammy Award for best contemporary composition in 1989. Reich later collaborated with his wife, video artist Beryl Korot, on two multimedia operas: The Cave (1993), which explores the shared religious heritage of Jews and Muslims, and Three Tales (2002), a reflection on 20th-century technology. His composition Double Sextet (2007), arranged either for 12 musicians or for 6 playing against a recording of themselves, won the 2009 Pulitzer Prize for Music. In commemoration of the September 11, 2001, attacks on the World Trade Center, Reich composed WTC 9/11: For Three String Quartets and Pre-recorded Voices (2010), incorporating recordings of emergency personnel and New York residents that had been made on the day of the tragedy. For his contribution to the development of music as a whole, he received the Japan Art Association's Praemium Imperiale prize in 2006.

Source: britannica.com

Ο Στιβ Ράιχ γεννήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1936 στη Νέα Υόρκη. Είχε την τύχη να μεγαλώσει τόσο εκεί όσο και στην Καλιφόρνια, τα δύο κέντρα πολιτιστικών αποφάσεων της Αμερικής. Ξεκίνησε τις μουσικές σπουδές του με πιάνο και τύμπανα. Σπούδασε φιλοσοφία στο Cornell University. Μεταξύ 1958 και 1961 σπούδασε σύνθεση στην Julliard School of Music. Μεταξύ 1961 και 1963 έκανε μεταπτυχιακές μουσικές σπουδές στο καλιφορνέζικο Mills College, με καθηγητές τον Νταριούς Μιγιό και τον Λουτσιάνο Μπέριο. Ξεκινά τη μουσική του σταδιοδρομία με κοντσέρτα σε πρωτοποριακές γκαλερί, αναθέσεις έργων και κινηματογραφικά σάουντρακ (για τις ταινίες του Ρόμπερτ Νέλσον The Plastic Haircut και Oh Dem Watermelons). Το 1966 ιδρύει στη Νέα Υόρκη το δικό του μικρό ορχηστρικό σχήμα Steve Reich & Musicians. Το 1967 κυκλοφορεί σε δίσκο το εκκεντρικό μοντάζ φωνών Come Out από τη CBS Odyssey Records. Το 1969 εκδίδονται τα It's Gonna Rain και Violin Phase από την Columbia Masterworks.

Το καλοκαίρι του 1970 ταξιδεύει στην Γκάνα και σπουδάζει κρουστά στο Ινστιτούτο Αφρικανικών Σπουδών του εκεί πανεπιστημίου. Πρώτος σχετικός καρπός το έργο Drumming. Τα καλοκαίρια του 1973 και του 1974 σπουδάζει ινδονησιακή μουσική στο Σιάτλ και στο Μπέρκλεϊ με δασκάλους από το Μπαλί. Το 1974 κυκλοφορεί το βιβλίο του Writings About Music (NYU Press). Η καταξίωσή του σε ένα ευρύτερο κοινό έρχεται με μια από τις πιο χυμώδεις και καλειδοσκοπικές συνθέσεις του, το Music for 18 Musicians, που έκανε πρεμιέρα τον Απρίλιο του 1976, στο Town Hall, στη Νέα Υόρκη. Μελετά τους εβραϊκούς ψαλμούς και το υμνολόγιο της Αγίας Γραφής. Το 1990 κερδίζει βραβείο Γκράμι για το έργο Different Trains σε ερμηνεία του Kronos Quartet. Η βιντεο-όπερα The Cave εξερευνά οπτικοακουστικώς βιβλικές ιστορίες, σε σκηνοθεσία Μπέριλ Κόροτ. Χαιρετίζεται από το Time ως χρησμός για τις όπερες του 21ου αιώνα. Στα χνάρια της δεν ήταν και η βιντεο-όπερα Τέρατα Θείας Χάριτος των Γκλας-Γουίλσον; Με τον ίδιο σκηνοθέτη, η τρίπρακτη βιντεο-όπερα Three Tales αναφέρεται στο Χίντενμπουργκ και στην πτώση του γερμανικού ζέπελιν στο Νιου Τζέρσι το 1937, στις ατομικές δοκιμές στην ατόλη Μπικίνι το 1946 και στην Ντόλι, τον διάσημο γενετικό κλώνο. Συνεργάστηκε με κορυφαίους χορογράφους. Το 1994, εξελέγη μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Γραμμάτων και Τεχνών. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι έχει εμμονή με την έννοια της «διαύγειας» και το έργο του να θεωρηθεί μια ανατομική σπουδή σε αυτήν. «Ο Ράιχ ασφαλώς και δεν ανακάλυψε εκ νέου τον τροχό, σίγουρα όμως υπέδειξε καινούργιους τρόπους να κινούμαστε με αυτόν» γράφει ο Τζον Άνταμς στο εισαγωγικό κείμενο της επιβλητικής έκδοσης "Steve Reich – Works 1965-1995" (Nonesuch).

Πηγή: Χρήστος Τσανάκας, 1999 (tovima.gr)

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.