Sergei Redkin

Sergei Redkin
Sergei Redkin (b. 1991), pianist – Third Prize (XV International Tchaikovsky Competition, 2015)

Saturday, November 12, 2016

Ludwig van Beethoven: Symphony No.4 in B flat major | Gustav Mahler: Das Lied von der Erde – Detroit Symphony Orchestra, Louis Langrée – Sunday, November 13, 2016, 3:00 AM – Live on Livestream

Life, death, joy, sorrow... Gustav Mahler's incomparable Das Lied von der Erde (Song of the Earth) leads the audience through an epic journey of earthly beauty, hailed by Leonard Bernstein (a renowned Mahler interpreter) as the Austrian composer's "greatest symphony". French conductor Louis Langrée and the DSO are joined by returning favorite mezzo soprano Kelley O'Connor and tenor Russell Thomas.



Υπό τη διεύθυνση του διακεκριμένου Γάλλου αρχιμουσικού Louis Langrée, η Συμφωνική Ορχήστρα του Ντιτρόιτ παρουσιάζει τη Συμφωνία αρ. 4 σε Σι ύφεση μείζονα, έργο 60, του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, και τον κύκλο τραγουδιών «Το Τραγούδι της Γης» του Γκούσταβ Μάλερ. Στο δεύτερο έργο συμπράττουν η Αμερικανίδα μεσόφωνος Κέλλυ Όσόνορ και ο Αφροαμερικανοκαναδός τενόρος Ράσελ Τόμας.

Η συναυλία, διάρκειας δύο ωρών, θα λάβει χώρα στην αίθουσα συναυλιών Orchestra Hall στο Max M. Fisher Music Center στο Ντιτρόιτ των Ηνωμένων Πολιτειών, την Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2016, στις 3:00 πμ (ώρα Ντιτρόιτ: 12 Νοεμβρίου, 8:00 μμ), και θα μεταδοθεί ζωντανά από το Livestream.



Ludwig van Beethoven (1770-1827)

♪ Symphony No.4 in B flat major, Op.60 (1806)

i. Adagio – Allegro vivace
ii. Adagio
iii. Allegro vivace
iv. Allegro ma non troppo


Gustav Mahler (1860-1911)

♪ Das Lied von der Erde (The Song of the Earth) (1908-1909)

i. Das Trinklied vom Jammer der Erde (Drinking Song of Earth's Misery)
ii. Der Einsame im Herbst (Autumn Loneliness)
iii. Von der Jugend (Youth)
iv. Von der Schönheit (Beauty)
v. Der Trunkene im Frühling (The Drunkard in Spring)
vi. Der Abschied (The Farewell)

Kelley O'Connor, mezzo-soprano
Russell Thomas, tenor

Detroit Symphony Orchestra
Conductor: Louis Langrée

Live from Orchestra Hall, Max M. Fisher Music Center, Detroit

Sunday, November 13, 2016, 3:00 - 5:00 AM (EET, UTC+02:00)

Live on Livestream

Louis Langrée (Photo by Jennifer Taylor)
















Ludwig van Beethoven's Symphony No.4 in B flat major, Op.60, is a creation that found no justice, considered to be an intermediary symphony between Symphony No.3 and Symphony No.5. The story of its appearance is pretty uncertain because no drafts remained. We only know it was written while Beethoven was working on Symphony No.5. Nevertheless, it can be considered a study on the problematic of classical symphony.

Part I (Adagio – Allegro vivace) starts with a slow introduction which contains all the traces of the entire symphonic discourse, coming as a true synthesis of the symphony. The two themes are successively shown in the form of sonatas with great concision, the movement ending in a Coda which is nothing but a culmination and not a conclusion as we might have expected from his previous works.

Part II (Adagio) its main theme is of great musicality through the prime violins and it is followed by another theme with resonances from the previous symphony.

Part III (Allegro vivace) is full of life, structured on Beethoven's scherzo principle, only much more improved. Thematic elements can be easily recognized from the introduction of the first part.

Part IV (Allegro ma non troppo) in the form of a sonata with a Coda in large dimensions, it expresses the same vital force and joy of life.

The freshness and spontaneity of the themes, the lack of tragic motives, the perfection of the form triggered the enthusiasm of his contemporaries. German composer Robert Schumann was comparing it to "a supple Greek girl, standing in between two giants from the West", while Felix Mendelssohn chose it to be performed at his first concert at Gewandhaus in Leipzig.

Source: all-about-beethoven.com


Das Lied von der Erde (The Song of the Earth) is a composition for two voices and orchestra written by the Austrian composer Gustav Mahler between 1908 and 1909. Described as a symphony when published, it comprises six songs for two singers who take turns singing the songs. Mahler specified the two singers should be a tenor and an alto, or else a tenor and a baritone if an alto is not available. Mahler composed this work following the most painful period in his life, and the songs address themes such as those of living, parting and salvation. On the centenary of Mahler's birth, the composer, conductor, and known Mahler conductor Leonard Bernstein described Das Lied von der Erde as Mahler's "Greatest symphony".

Three personal disasters befell Mahler during the summer of 1907. Political maneuvering and anti-semitism forced him to resign his post as Director of the Vienna Court Opera, his eldest daughter Maria died from scarlet fever and diphtheria, and Mahler himself was diagnosed with a congenital heart defect. "With one stroke", he wrote to his friend Bruno Walter, "I have lost everything I have gained in terms of who I thought I was, and have to learn my first steps again like a newborn".

The following year (1908) saw the publication of Hans Bethge's Die chinesische Flöte, a volume of ancient Chinese poetry rendered into German. Mahler was very taken by the vision of earthly beauty and transience expressed in these verses and chose seven of the poems to set to music as Das Lied von der Erde. Mahler completed the work in 1909.

The first public performance was given, posthumously, on 20 November 1911 in the Tonhalle in Munich, sung by Sara Cahier and William Miller (both Americans) with Bruno Walter conducting. Mahler had died six months earlier, on 18 May.

One of the earliest performances in London (possibly the first) occurred in January 1913 at the Queen's Hall under conductor Henry Wood, where it was sung by Gervase Elwes and Doris Woodall. Wood reportedly thought that the work was "excessively modern but very beautiful".

Mahler's source for the text was Hans Bethge's Die chinesische Flöte. In writing this volume, Bethge himself used prior translations of the original Chinese poetry. Texts now identified as being likely sources used by Bethge include Hans Heilman's Chinesische Lyrik (1905), Marquis d'Hervey de Saint Denys' Poésies de l'époque des Thang, and Judith Gautier's Livre de Jade.

Four of the songs – Das Trinklied vom Jammer der Erde, Von der Jugend, Von der Schönheit, and Der Trunkene im Frühling – were derived from poems written by Li Bai, the wandering poet of the Tang dynasty. Der Einsame im Herbst is based on a poem by Qian Qi, another poet of the Tang Dynasty. Der Abschied combines poems by Tang Dynasty poets Meng Haoran and Wang Wei, with several additional lines by Mahler himself. These attributions have historically been a matter of some uncertainty, and around the turn of the 21st century, Chinese scholars extensively debated the sources of the songs following a performance of the work in China in 1998.

Mahler had already included movements for voice and orchestra in his Second, Third, Fourth and Eighth Symphonies. However, Das Lied von der Erde is the first work giving a complete integration of song cycle and symphony. The form was afterwards imitated by other composers, notably by Shostakovich and Zemlinsky. This new form has been termed a "song-symphony", a hybrid of the two forms that had occupied most of Mahler's creative life.

Das Lied von der Erde is scored for a large orchestra: 3 flutes (3rd flute doubling on 2nd piccolo), piccolo, 3 oboes (3rd oboe doubling on English horn), clarinet in E flat, 3 clarinets in B flat, Bass clarinet in B flat & A, 3 bassoons (3rd bassoon doubling on contrabassoon), 4 horns in F, 3 trumpets in F & B flat, 3 trombones, tuba, timpani (used only in "Von der Schöneit"), snare drum, bass drum, cymbals, triangle, tambourine (used only in "Von der Schönheit"), tam-tam (used only in "Der Abschied"), glockenspiel, celesta (used only in "Der Abschied"), 2 harps, mandolin, 1st and 2nd violins, violas, cellos, double basses (with low C string). Mahler deploys these resources with great restraint; only in the first, fourth and sixth songs does the full orchestra play together. The celesta is only heard at the end of the finale, and only the first movement requires all three trumpets, with two playing in the fourth movement and none playing in the sixth. In many places the texture resembles chamber music, with only a few instruments being used at one time.

Mahler's habit was to subject the orchestration of every new orchestral work to detailed revision over several years; though the musical material itself was hardly ever changed, the complex instrumental "clothing" would be altered and refined in the light of experience gained in performance. In the case of Das Lied von der Erde, however, this process could not occur as the work's publication and first performance occurred posthumously.

The score calls for tenor and alto soloists. However, Mahler includes the note that "if necessary, the alto part may be sung by a baritone". For the first few decades after the work's premiere, this option was little used. On one occasion Bruno Walter tried it out, and engaged Friedrich Weidemann, the baritone who had premiered Kindertotenlieder under Mahler's own baton in 1905. However, Walter felt that tenor and baritone did not work as well as tenor and alto, and he never repeated the experiment.

Following the pioneering recordings of the work by baritone Dietrich Fischer-Dieskau under conductors Paul Kletzki and Leonard Bernstein, the use of baritones in this work has increased.

Arnold Schoenberg began to arrange Das Lied von der Erde for chamber orchestra, reducing the orchestral forces to string and wind quintets, and calling for piano, celesta and harmonium to supplement the harmonic texture. Three percussionists are also employed. Schoenberg never finished this project, and the arrangement was completed by Rainer Riehn in 1980.

In 2004, the Octavian Society commissioned Glen Cortese to create two reductions of the work, one for a chamber ensemble of twenty instruments and one for a small orchestra with woodwinds and brass in pairs. Both these reductions are published in critical edition by Universal in Vienna.

Mahler also arranged the work for piano accompaniment, and this has been recorded by Cyprien Katsaris with Thomas Moser and Brigitte Fassbaender. Katsaris has also performed this version in concert.

Source: en.wikipedia.org



Η Τέταρτη Συμφωνία του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, παρότι δεν υστερεί καθόλου σε έμπνευση και δυναμισμό, υπήρξε κατά κάποιον τρόπο θύμα της προκατάληψης που δημιούργησε η τεράστια αποδοχή της «Ηρωικής» Τρίτης Συμφωνίας ως κορυφαίου σταθμού στην εξέλιξη του δημιουργού της. Το ερώτημα «μετά από αυτό τι θα μπορούσε να γραφτεί;» ήταν εύλογο. Ειδικά η Συμφωνία αρ. 4 έπρεπε να περιμένει τον 20ό αιώνα προκειμένου να αποκατασταθεί δια του περίφημου αρχιμουσικού Γιόζεφ Κριπς ο οποίος σχολίασε: «Θεωρώ την Τέταρτη Συμφωνία ως τον τρόπο του Μπετόβεν να πει το “Ναι” στη ζωή».


Το Τραγούδι της Γης (Das Lied von der Erde) είναι κύκλος μελοποιημένων ποιημάτων, του Αυστριακού συνθέτη Γκούσταβ Μάλερ. Αποτελείται από έξι μέρη, κάθε ένα από τα οποία αποτελεί ένα διαφορετικό και ανεξάρτητο τραγούδι. Ο Μάλερ συνέθεσε το Τραγούδι της γης στα έτη 1908-1909, μετά την Όγδοη Συμφωνία του. Αν και έχει συμφωνικό χαρακτήρα, δεν το ονόμασε συμφωνία, γιατί πίστευε προληπτικά ότι επρόκειτο να πεθάνει μετά την ένατη συμφωνία του.

Το 1908 ο Μάλερ περνούσε μια πολύ δύσκολη εποχή. Είχε αναγκαστικά παραιτηθεί από τη θέση του διευθυντή της Όπερας της Βιένης, η τετράχρονη κορούλα του, η Μαρία είχε πεθάνει από βαριά παιδική αρρώστια, και τελικά, στον ίδιο τον Μάλερ διαγνώστηκε μια σοβαρή καρδιοπάθεια. Σ' αυτήν την κατάσταση ένας φίλος του του χάρισε μια συλλογή κινέζικων ποιημάτων, σε μια έκδοση στα γερμανικά από τον Χάνς Μπέντγκε, με τον τίτλο «Το κινέζικο φλάουτο» (Die chinesische Flöte). Ο Μάλερ γοητευμένος από την απαλή δύναμη των στίχων τους, διάλεξε έξι από αυτά και τα μελοποίησε.

Επειδή είχε ήδη ολοκληρώσει την Όγδοη Συμφωνία του, ο Μάλερ ανησυχούσε ότι μια ένατη θα ήταν μοιραία για τη ζωή του, γι' αυτό και ονόμασε το νέο έργο του «Το τραγούδι της γης», ενώ συμπλήρωσε τον τίτλο: «Μια συμφωνία για τενόρο, κοντράλτο και μεγάλη ορχήστρα», αφήνοντας το έργο χωρίς αύξοντα αριθμό.

Η σύνθεσή του ολοκληρώθηκε το 1908. Το Τραγούδι της Γης είναι η πρώτη εργασία του είδους της, η πρώτη πλήρης ολοκλήρωση ενός κύκλου τραγουδιών και συμφωνικής μουσικής, μια μορφή που λήφθηκε ως πρότυπο αργότερα από άλλους συνθέτες (ειδικότερα τους Σοστακόβιτς και Τσεμλίνσκυ). Θεωρείται επίσης ως μια από τις πιο προσωπικές συνθέσεις του Μάλερ.

Το Τραγούδι της Γης παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 20 Νοεμβρίου 1911, στο Μόναχο, υπό την διεύθυνση του Μπρούνο Βάλτερ.

Τέσσερα από τα κινεζικά ποιήματα που χρησιμοποίησε ο Μάλερ (Das Trinklied vom Jammer der Erde, Von der Jugend, Von der Schönheit και Der Trunkene im Frühling) είναι του Li Tai-Po, ενός διάσημου πλανόδιου ποιητή της δυναστείας Tang. Το γερμανικό κείμενο είναι προσαρμογή της μετάφρασης του Χανς Μπέτγκε, «Die chinesische Flöte». Το Der Einsame im Herbst είναι του Chang Tsi, ενώ το Der Abschied είναι συνδυασμός στίχων του Mong Kao-Yen, του Wang Wei και του ίδιου του Μάλερ.

Ο κύκλος αποτελείται από έξι μέρη:

Το πρώτο μέρος με τον τίτλο Das Trinklied vom Jammer der Erde (Το Κρασοτράγουδο της Οδύνης της Γης) έχει για ρεφρέν τους διφορούμενους στίχους Dunkel ist das Leben, ist der Tod (Μαύρη είναι η ζωή, μαύρος και ο θάνατος, αλλά και το σκοτάδι είναι ζωή, είναι θάνατος). Όπως πολλά ποιήματα του Li Po, το ποίημα αυτό είναι ένα κράμα ευφορίας με μια βαθιά θλίψη. Η παρτιτούρα του τενόρου είναι πολύ απαιτητική, αφού στο αποκορύφωμα του τραγουδιού έρχεται σε ανταγωνισμό με τα όργανα ολόκληρης της ορχήστρας.

Το Der Einsame im Herbst (Μόνος το Φθινόπωρο) που ακολουθεί, είναι ένα πολύ ήπιο, λιγότερο ταραχώδες κομμάτι. Οι στίχοι, που βασίζονται σε ένα ποίημα του Chang Tsi της εποχής της δυναστείας των Tang, θρηνούν το θάνατο των λουλουδιών και την πάροδο της ομορφιάς. Το αντίθετο στην στερεότυπη εικόνα της μουσικής του Μάλερ, η ενορχήστρωση αυτού του κομματιού είναι αραιή και μοιάζει με μουσική δωματίου.

Το τρίτο κομμάτι, Von der Jugend (Νιότη), για τενόρο, είναι το πιο προφανές κομμάτι πεντατονικής μουσικής. Η μορφή είναι τριαδική, με το τρίτο μέρος που είναι μια πολύ συντομευμένη αλλά και ξανασυντεθειμένη έκδοση του πρώτου.

Ακολουθεί το Von der Schönheit (Ομορφιά). Νεαρά κορίτσια μαζεύουν λουλούδια στην όχθη του ποταμού, ενώ νεαρά αγόρια περνούν από κοντά τους καβάλα στα άλογα. Η μουσική αυτού του κομματιού είναι απαλή, με πάρα πολύ δυνατά πνευστά στο πέρασμα των αγοριών και τελειώνει με έναν μακρύ ορχηστρικό επίλογο.

Το πραγματικό σκέρτσο του έργου είναι αυτό το πέμπτο κομμάτι, με τίτλο Der Trunkene im Frühling (Μεθυσμένος την Άνοιξη). Αρχίζει με τρομπέτες όπως και το πρώτο κομμάτι. Ο συνθέτης κάνει εκτενή χρήση αλλαγής ρυθμών, αλλάζοντας τον ρυθμό κάθε λίγα μέτρα. Στο μέσο του κομματιού παίζει ένα σόλο βιολί και μια σόλο φλογέρα.

Το τελευταίο κομμάτι του κύκλου, Der Abschied (Αποχωρισμός), έχει σχεδόν την ίδια διάρκεια όση και τα προηγούμενα πέντε μαζί. Οι στίχοι του προέρχονται από δύο διαφορετικά ποιήματα, και τα δύο με περιεχόμενο τον αποχωρισμό.

Πηγή: el.wikipedia.org











See also

Live on Livestream: All Past Events

No comments:

Post a Comment