Sergei Redkin

Sergei Redkin
Sergei Redkin (b. 1991), pianist – Third Prize (XV International Tchaikovsky Competition, 2015)

Sunday, December 11, 2016

Giacomo Puccini: Tosca – Maria Callas, Carlo Bergonzi, Tito Gobbi – L'Orchestre la Société des Concerts du Conservatoire, Georges Prêtre (1965, Digital Remastering 2014, Audio video)




















2014 Maria Callas remastered series reissue. With this Abbey Road 24-bit 96 kHz remaster, engineers returned to the original master tapes, bringing new clarity & brilliance to her legendary studio recordings. Tosca was the role in which – in 1965, the year this recording was made – Callas gave her last complete performances at the Royal Opera House, Covent Garden, the Metropolitan Opera and the Paris Opera. This was her final complete recording of an opera, and, 12 years after her first version of Tosca, it reunited her with the Scarpia of Tito Gobbi. They were joined by Carlo Bergonzi as Cavaradossi. Gramophone praised 'a thrilling and very complete interpretation, with scene after scene, bar after bar, brought to life by sheer intelligence and dramatic insight'.



12 χρόνια μετά τη θρυλική εγγραφή στο Μιλάνο το 1953, με τη Χορωδία και την Ορχήστρα του Θεάτρου της Σκάλας, υπό τη διεύθυνση του Victor de Sabata, και τους Giuseppe di Stefano και Tito Gobbi να συμπληρώνουν την πρωταγωνιστική τριάδα, η Μαρία Κάλλας ερμηνεύει και πάλι την Τόσκα του Τζάκομο Πουτσίνι. Αυτή τη φορά η ζωντανή εγγραφή είναι στερεοφωνική, τη Choeurs du Théâtre National de l'Opéra και την Orchestre de la Société des Concerts du Conservatoire διευθύνει ο Georges Prêtre, ενώ την πρωταγωνιστική τριάδα συμπληρώνουν ο τενόρος Carlo Bergonzi και (πάλι) ο βαρύτονος Tito Gobbi.

Η παρούσα ηχογράφηση – η τελευταία ηχογράφηση όπερας, την οποία θα πραγματοποιήσει η κορυφαία Ελληνίδα υψίφωνος – έγινε στη Salle Wagram στο Παρίσι, τον Δεκέμβριο του 1964 και τον Ιανουάριο του 1965 και, αφού υπέστη νέα ψηφιακή επεξεργασία, επανακυκλοφόρησε από τη Warner Classics το 2014.



Giacomo Puccini (1858-1924)

Tosca (1900)

(Opera in 3 Αcts)

Libretto by Giuseppe Giacosa and Luigi Illica after Victorien Sardou


Act I  [00:00]*

1. Ah! Finalmente! (Angelotti, Sacristan, Cavaradossi)
2. Dammi i colori...Recondita armonia (Cavaradossi, Sagrestano)
3. Gente là dentro! (Cavaradossi, Angelotti, Tosca)
4. Mario! Mario! Mario! (Tosca, Cavaradossi)
5. Ah, quegli occhi!... Quale occhi al mondo può di paro (Tosca, Cavaradossi)
6. E buona la mia Tosca (Cavaradossi, Angelotti, Sagrestano, Chorus)
7. Un tal baccano in chiesa! (Scarpia, Sacristan, Spoletta)
8. Tutto è chiaro... Tosca? Che non mi veda... Mario! Mario!
9. Ed io venivo a lui tutta dogliosa (Tosca, Scarpia)
10. Tre sbirri (Scarpia, Spoletta, Chorus)


Act II [43:10]

11. Tosca è un buon falco (Scarpia, Sciarrone)
12. Ha più forte (Scarpia, Sciarrone, Spoletta)
13. Meno male! (Scarpia, Spoletta, Cavaradossi)
14. Dov'è dunque Angelotti? (Scarpia, Cavaradossi, Spoletta, Tosca)
15. Ed or fra noi parliam da buoni amici (Scarpia, Tosca, Sciarrone, Cavaradossi)
16. Orsù, Tosca, parlate (Scarpia, Tosca, Cavaradossi)
17. Nel pozzo... Del giardino (Scarpia, Sciarrone, Tosca, Cavaradossi)
18. Se la giurata (Scarpia, Tosca)
19. Vissi d'arte (Tosca)
20. Vedi, ecco, vedi (Tosca, Scarpia, Spoletta)
21. E qual via scegliete? (Scarpia, Tosca)


Act III [1:24:05]

22. Io de' sospiri (Shepherd's voice)
23. Mario Cavaradossi? (Jailer, Cavaradossi)
24. E lucevan le stelle (Cavaradossi)
25. Ah! Franchigia a Floria Tosca (Cavaradossi, Tosca)
26. O dolci mani (Cavaradossi, Tosca)
27. E non giungono (Tosca, Cavaradossi, Jailer)
28. Com'è lunga l'attesa! (Tosca)
29. Presto! su, Mario! Andiamo! Andiamo!, Su! (Tosca, Voices, Sciarrone, Spoletta)


Floria Tosca..........Maria Callas, soprano
Mario Cavaradossi..........Carlo Bergonzi, tenor
Baron Scarpia..........Tito Gobbi, baritone
Cesare Angelotti..........Leonardo Monreale, bass
Spoletta..........Renato Ercolani, tenor
Il sagrestano..........Giorgio Tadeo, bass
Sciarrone..........Ugo Trama, bass
Un carceriere..........Leonardo Monreale, bass
Un pastore..........David Sellar, tenor

Choeurs du Théâtre National de l'Opéra
Chorus master: Jean Laforge

Orchestre de la Société des Concerts du Conservatoire
Georges Prêtre, conductor

Recorded: Salle Wagram, Paris, 3, 4, 7-12, 14.XII.1964 & 19.I.1965

Producer: Michel Glotz
Balance Engineer: Paul Vavasseur

Warner Classics 1965 / Digital Remastering 2014

(HD 1080p – Audio video)

* Start time of each Act


Maria Callas (Tosca, 1965)
Puccini's Tosca had the longest gestation period of any of his operas. Victorien Sardou's drama La Tosca was first suggested as a possible subject in 1889, but Puccini wrote and premiered two other operas (Manon Lescaut and La Boheme) before settling his energies on Tosca, which finally premiered in January 1900. The opera likely would never have been written, at least not by Puccini, if it weren't for the esteem of a respected elder and the jealousy inspired by a contemporary.

In 1894, Alberto Franchetti was already working on an opera based on Sardou's play and his libretto was being written by Luigi Illica, who was also working on Puccini's La Boheme at the time. One day in Paris while Sardou was meeting with Illica to discuss what he had written so far, Giuseppe Verdi - the most successful operatic composer in the world - stopped in. Verdi, who appreciated Sardou's work but in his 80s was too old to take on a new project, was deeply moved by what Illica had written. Once Puccini heard about this meeting, he had to have the opera so Illica and another mutual friend went to Franchetti and basically sandbagged him into giving up the opera.

Source: theopera101.com


Tito Gobbi, Maria Callas (Tosca, 1965)
Η «Τόσκα», μία τραγική ερωτική ιστορία με πολιτικό φόντο, εκτυλίσσεται στη Ρώμη του 1800, όταν την Αιώνια Πόλη κυβερνούσαν αυταρχικά οι Βουρβόνοι (γαλλικός ηγεμονικός οίκος, 16ος-19ος αι.). Η Φλόρια Τόσκα (ερμηνεύεται από υψίφωνο), μια δημοφιλής τραγουδίστρια της εποχής, είναι ερωτευμένη με τον ζωγράφο Μάριο Καβαραντόσι (ερμηνεύεται από τενόρο). Ο βαρόνος Σκάρπια (ερμηνεύεται από βαρύτονο), αρχηγός της αστυνομίας του καθεστώτος, συλλαμβάνει τον Καβαραντόσι για τις δημοκρατικές του πεποιθήσεις. Όταν η Τόσκα του ζητάει να απελευθερώσει τον αγαπημένο της, αυτός δέχεται, αλλά υπό έναν όρο: αυτή να υποκύψει στις ορέξεις του.

Η δημιουργία της όπερας πέρασε από χίλια κύματα. Ο συνθέτης παρακολούθησε το ομώνυμο θεατρικό έργο του Βικτοριέν Σαρντού το 1887 στο Παρίσι, με τη Σάρα Μπερνάρ στο ρόλο της Τόσκα. Ενθουσιάστηκε και διαμήνυσε στον ατζέντη του να του κλείσει τα δικαιώματα του έργου για να το μεταφέρει στην όπερα. Το ίδιο έπραξαν και ο διάσημος συνάδελφός του, Τζουζέπε Βέρντι και ο Αλμπέρτο Φρανκέτι. Τελικά, ο Βέρντι αποσύρθηκε, επειδή διαφωνούσε με το φινάλε του Σαρντού. Ο Φρανκέτι κέρδισε τα δικαιώματα, αλλά γρήγορα αποσύρθηκε, επειδή η έμπνευση τον είχε εγκαταλείψει και δεν μπόρεσε να συνθέσει μια μουσική αντάξια του έργου.

Έτσι, ο δρόμος έμεινε ανοιχτός για τον Πουτσίνι, ο οποίος δεν φάνηκε ζεστός, επειδή δεν είχε προτιμηθεί στην αρχή. Τελικά πείστηκε να συνθέσει την όπερα σε λιμπρέτο των Λουίτζι Ιλικα και Τζουζέπε Τζακόζα. Το Οκτώβριο του 1899 η όπερα ήταν έτοιμη, δώδεκα χρόνια μετά το αρχικό ενδιαφέρον του Πουτσίνι. Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1900 στο Θέατρο Κοντσάντσι της Ρώμης, παρουσία όλης της καλής κοινωνίας. Παρέστη σύσσωμη η πολιτειακή και η πολιτική ηγεσία της Ιταλίας και πολλοί άνθρωποι της μουσικής, όπως οι συνθέτες Πιέτρο Μασκάνι, Φραντσέσκο Τσιλέα και ο Αλμπέρτο Φρανκέτι. Τον επώνυμο ρόλο ερμήνευσε η Ρουμάνα υψίφωνος Χαρίκλεα Νταρκλέ, η οποία ήταν ελληνικής καταγωγής και απόγονος της μεγάλης οικογένειας των Μαυροκορδάτων (Χαρίκλεια Χαρτουλάρη το πατρικό της όνομα). Οι συντελεστές της παράστασης και ο ίδιος ο Πουτσίνι γνώρισαν την αποθέωση και το παρατεταμένο χειροκρότημα των παρισταμένων.

Από την πρώτη στιγμή, το έργο άγγιξε το κοινό της όπερας και έγινε ένα από τα αγαπημένα του. Στην Ελλάδα, στην Εθνική Λυρική Σκηνή παρουσιάστηκε στις 27 Αυγούστου 1942, μεσούσης της γερμανικής κατοχής, στο Θέατρο Παρκ της Πλατείας Κλαυθμώνος, με τη 19χρονη Μαρία Καλογεροπούλου (αργότερα Κάλλας) στον κεντρικό ρόλο, υπό τη μουσική διεύθυνση του Σώτου Βασιλειάδη. Το ρόλο της Τόσκα, εκτός της πρώτης διδάξασας Νταρκλέ και της Κάλλας, έχουν δοξάσει οι υψίφωνοι Ζίνκα Μίλανοφ, Μονσεράτ Καμπαγιέ, Μιρέλα Φρένι, Ράινα Καμπαϊβάνσκα, Ρενάτα Σκότο και Άντζελα Γκεόργκιου.

Πηγή: sansimera.gr


Inside Sant'Andrea della Valle (Photo by Claudio Di Ludovico)
Synopsis / Σύνοψη

Act I / Πράξη Α

We begin in Sant'Andrea della Valle, a large church in Rome. Angelotti comes pelting in, he has just escaped from prison, and hides in a small, private chapel within the church. Our hero for the evening, Cavaradossi enters to resume his work. He is a painter and has been commissioned to paint a picture of Mary Magdalene for the church. The scristan bumbles about and offers Cavaradossi some food, which he refuses. Cavaradossi gets his first big aria of the evening, "Recondita Armonia".

Angelotti bursts out, revealing himself to Cavaradossi. They are old friends but as Cavaradossi is on the brink of assisting Angelotti, who should show up but Tosca herself. Cavaradossi quickly gives Angelotti his food and hides him away again.

The jealous Tosca is convinced she overheard Cavaradossi talking to someone, believing it to be another woman. She sees Cavaradossi's new painting, recognizing the image as that of Marchesa Attavanti and turns jealous again. Cavaradossi calms her down with "Qual'occhio al mondo", what eyes in the world could compare to hers!

She leaves, still demanding that he change the eyes, and Angelotti reappears. Cavaradossi shows him a secret way out and gives him a key to his villa, informing him of a hiding place in the well of the garden. Cannon fire is heard, announcing the escape of a prisoner (Angelotti), Angelotti quickly flees.

The sacristan returns with the church choristers, celebrating the news that Napoleon has been defeated. However things quickly turn sour as Scarpia arrives with his lackeys. They believe Angelotti is hiding in the church and searching the place find the empty food basket and a fan belonging to Attavanti. Scarpia interrogates the sacristan and learning Cavaradossi has been here, becomes convinced that he is on the right track.

Tosca comes back looking for Cavaradossi. Scarpia connives to make her jealous by showing her the Attavanti fan. He succeeds and Tosca leaves to confront Cavaradossi unaware that she is to be followed by Scarpia's men. A truly epic scene of gloating is delivered by Scarpia culminating in the magnificent, "Te Deum".



Σάντ' Αντρέα ντέλλα Βάλλε (Άγιος Aνδρέας του Kάμπου), Ρώμη, Ιούνιος του 1800. Ο Τσέζαρε Αντζελότι, πολιτικός κρατούμενος που έχει αποδράσει, αναζητά κρησφύγετο σε παρεκκλήσι του ναού, στον οποίο εισέρχεται ο Νεωκόρος ακολουθούμενος από το ζωγράφο Μάριο Καβαραντόσι. Παρότι εκείνος φιλοτεχνεί εικόνα της Μαρίας Μαγδαληνής με ξανθά μαλλιά, λέει ότι του θυμίζει τη μελαχρινή αγαπημένη του, Φλόρια Τόσκα, γνωστή τραγουδίστρια όπερας. Μετά την αποχώρηση του Νεωκόρου, ο Καβαραντόσι συναντά τον Αντζελότι και υπόσχεται να τον βοηθήσει ώστε να φύγει μυστικά από τη Ρώμη. Ακούγοντας την Τόσκα να πλησιάζει, ο Αντζελότι κρύβεται πάλι. Εκείνη έχει ακούσει τον αγαπημένο της να συνομιλεί με κάποιον, μα δεν βλέπει άλλο πρόσωπο και εκφράζει την παθολογική ζήλια της, ανακρίνοντάς τον εξαντλητικά. Ο Καβαραντόσι την καθησυχάζει, κι έτσι η Τόσκα αποχωρεί. Ο ζωγράφος σχεδιάζει με τον Αντζελότι τη φυγάδευσή του. Ύστερα φεύγουν μαζί βιαστικά από το παρεκκλήσι.

Πλήθος πιστών συγκεντρώνονται για το Te Deum, ενώ καταφτάνει ο αρχηγός της αστυνομίας, βαρόνος Σκάρπια, με τον αστυνομικό Σπολέτα, αναζητώντας τον Αντζελότι. Η Τόσκα επιστρέφει. Ο Σκάρπια, που υποπτεύεται τον Καβαραντόσι και ταυτόχρονα ποθεί την όμορφη τραγουδίστρια, βασίζεται στη γνωστή ζήλια της ώστε να εκμαιεύσει πληροφορίες. Παρ' όλ' αυτά, δεν κατορθώνει πολλά. Ενώ το πλήθος υμνωδεί, ο Σκάρπια ορκίζεται να οδηγήσει τον Καβαραντόσι στην κρεμάλα και την Τόσκα στην αγκαλιά του.


The Palazzo Farnese (Photo by Zio Paolino)
















Act II / Πράξη Β

It is later the same day and the curtain rises on Scarpia's apartment. He has been unable to find Angelotti but has arrested Cavaradossi and sent a note for Tosca to come to his apartment. Cavaradossi is dragged in and interrogated. He reveals nothing and as Tosca arrives he is taken away to be tortured. In his parting words he tells Tosca to tell Scarpia nothing, no matter his suffering.

Tosca initially resists Scarpia but after hearing Cavaradossi's screams of pain she crumbles and reveals the location of Angelotti. Cavaradossi is dragged back in and upon hearing that Tosca has broken, he is absolutely devastated. Sciaronne arrives with the news that Napoleon has been victorious at Marengo. This is extremely good news for Cavaradossi and he unleashes "Vittoria, vittoria" in celebration, before being dragged off to be executed.

Left alone with Tosca, Scarpia presents her with a hideous bargain. If she will give herself to him, Cavaradossi will be released. She rejects his advances and sings one of the most famous tunes in the opera, "Vissi d'arte" (I lived for art).

Spoletta enters with the news that Angelotti was found but killed himself before he could be arrested. Furthermore, the execution of Cavaradossi has been arranged. Hearing all this, the now broken Tosca agrees to Scarpia's deal. Scarpia tells Spoletta to complete the execution in the same manner as the execution of Count Palmieri.

Tosca presses Scarpia to also grant her and Cavaradossi safe passage from Rome the next day. He agrees and while writing out the letter... Tosca finds a knife on the dinner table. As Scarpia moves to rape her, she stabs him to death.

Tosca takes the letter from him, lights candles and places a crusifix on him as a gesture of piety before fleeing the scene.



Αίθουσα του μεγάρου Φαρνέζε, όπου διαμένει ο Σκάρπια. Καθώς ο βαρόνος δειπνεί, αναλογίζεται πόσο πολύ ποθεί την Τόσκα. Ο Σπολέτα ανακοινώνει ότι δεν βρήκε τον Αντζελότι, αλλά ότι συνέλαβε τον Καβαραντόσι για ύποπτη συμπεριφορά. Ο Σκάρπια, που στο μεταξύ έχει καλέσει την Τόσκα, ανακρίνει τον ζωγράφο, ο οποίος αρνείται πως γνωρίζει οτιδήποτε. Η τραγουδίστρια φτάνει τη στιγμή που ο αγαπημένος της βασανίζεται σε διπλανό δωμάτιο. Δεν αντέχει να ακούει τις φωνές του, και αποκαλύπτει στον Σκάρπια το κρησφύγετο του Αντζελότι, που της έχει εμπιστευτεί ο εραστής της. Ο Καβαραντόσι οδηγείται μπροστά τους ενόσω αναγγέλλεται η νίκη των στρατευμάτων του Ναπολέοντα στο Μαρένγκο. Ο ζωγράφος πανηγυρίζει.

Έξαλλος ο Σκάρπια διατάζει τη φυλάκισή του. Στη συνέχεια, μόνος με την Τόσκα, ο βαρόνος διαπραγματεύεται την αποφυλάκιση του αγαπημένου της: Προκειμένου να τον αφήσει ελεύθερο, εκείνη θα πρέπει να υποκύψει στις ορέξεις του. Σε απόλυτη απόγνωση, η Τόσκα συμφωνεί. Ο Σκάρπια υποκρίνεται πως ζητάει από τον Σπολέτα ψευδή εκτέλεση του Καβαραντόσι. Αφού όμως ετοιμάσει το έγγραφο με το οποίο η Τόσκα και ο αγαπημένος της θα μπορούν να φύγουν ανενόχλητοι από τη Ρώμη, εκείνη αρπάζει ένα μαχαίρι από το τραπέζι του δείπνου και, οπλισμένη με μίσος και αηδία, τον σκοτώνει.


The Castel Sant' Angelo at night (Photo by Lorenzo Ferrara)


















Act III / Πράξη Γ

The battlement of the Castel Sant' Angelo early the next morning. A young boy is heard singing as the bells chime for matins. Cavaradossi is led in and informed this will be his final hour, he has no interest in seeing a priest but asks for some paper to write a letter to Tosca. He sings "E lucevan le stelle" (And the stars shone).

Tosca arrives and quickly explains everything. The execution will be faked, the firing squad will use blanks so Cavaradossi must pretend to die. They joyously sing of the life they can now have together.

Cavaradossi is led away to be shot. The marksmen fire, Cavaradossi falls to the ground. The marksmen depart as Tosca runs over to Cavaradossi. Surprise, surprise! She finds him dead, Scarpia had tricked her all along. Spoletta is heard off stage with soldiers, Scarpia's body has been found!

Tosca runs to the parapet and crying "O Scarpia, Avanti a Dio!" (Oh Scarpia, we meet before God!) She flings herself over the edge.



Λίγες ώρες αργότερα, ξημέρωμα στο Καστέλ Σάντ' Άντζελο. Ηχούν οι καμπάνες του Αγίου Πέτρου και ακούγεται από μακριά η φωνή ενός Βοσκού. Αναμένοντας την εκτέλεσή του, ο Καβαραντόσι σκέφτεται μόνο τα γλυκά φιλιά της αγαπημένης του. Πάνω στην ώρα φτάνει η Τόσκα, αφηγείται το κατόρθωμά της και τον καθησυχάζει εξηγώντας ότι η εκτέλεσή του, όπως πιστεύει, θα είναι εικονική. Του υποδεικνύει πώς ακριβώς να κινηθεί και στη συνέχεια ενθουσιάζεται με τη φυσικότητα με την οποία ο Καβαραντόσι υποκρίνεται, όπως νομίζει, τον νεκρό μόλις το απόσπασμα τον πυροβολεί. Περιμένει ώσπου να φύγουν οι στρατιώτες. Όταν πηγαίνει κοντά του για να τον ειδοποιήσει ότι ο δρόμος προς την ελευθερία είναι πλέον ανοιχτός, αντιλαμβάνεται ότι ο Σκάρπια την ξεγέλασε. Εκείνη τη στιγμή εισέρχονται στρατιώτες οδηγούμενοι από τον Σπολέτα: Το έγκλημά της αποκαλύφθηκε, και θα πληρώσει. Ωστόσο, προτιμά να πέσει στο κενό παρά στα χέρια τους. Με τον Σκάρπια θα αναμετρηθεί πλέον ενώπιον του Θεού.

Source (English): theopera101.com / Πηγή (ελληνικά): classicalradio.gr


Georges Prêtre, Maria Callas, Tito Gobbi and Carlo Bergonzi in 1964.
Rehearsing for Puccini's Tosca

















Carlo Bergonzi, Maria Callas, Tito Gobbi and Ugo Trama in 1964.
Rehearsing for Puccini's Tosca
















Carlo Bergonzi (1924-2014)
















See also

Maria Callas | Vissi D'Arte: The Puccini Love Songs, Vol. II/II (Audio video)

Maria Callas | Vissi D'Arte: The Puccini Love Songs, Vol. I/II (Audio video)


Giacomo Puccini: Tosca, Act II – Maria Callas, Renato Cioni, Tito Gobbi, Georges Prêtre, Franco Zeffirelli

Maria Callas Sings Operatic Arias, 1955 – Digital remastering 2014 – Philharmonia Orchestra, Tullio Serafin (Audio video)


Georges Prêtre conducts Richard Wagner: Prelude & Venusberg Bacchanal (Tannhäuser), Siegfried's Rhine journey & Funeral March (Götterdämmerung), Wesendonck Lieder – Marjana Lipovšek, Wiener Symphoniker (Audio video)

No comments:

Post a Comment