Jakub Józef Orliński

Jakub Józef Orliński
Jakub Józef Orliński, countertenor. Photo by M. Sharkey

Saturday, January 14, 2017

Felix Mendelssohn: Symphony No.5 in D major/D minor "Reformation" | Lalo Schifrin: Tangos Concertantes | Gabriela Lena Frank: Concerto for Orchestra – Cho-Liang Lin, Detroit Symphony Orchestra, Leonard Slatkin – Sunday, January 15, 2017, 3:00 AM – Live on Livestream

With a career spanning more than 30 years performing around the globe, renowned violinist Cho-Liang Lin brings the sounds of South America to Detroit in Argentine composer Lalo Schifrin's seductive Tangos Concertantes. Music Director Leonard Slatkin conducts a world premiere by Gabriela Lena Frank and Mendelssohn's "Reformation" Symphony.

Detroit: Saturday, January 14, 2017, 8:00 PM (EST, GMT-5)

Los Angeles: 5:00 PM
New York: 8:00 PM
Paris: 2:00 AM

Υπό τη διεύθυνση του διάσημου Αμερικανού μαέστρου Λέοναρντ Σλάτκιν, η Συμφωνική Ορχήστρα του Ντιτρόιτ παρουσιάζει σε παγκόσμια πρεμιέρα το «Κοντσέρτο για ορχήστρα» της Αμερικανίδας συνθέτριας Γκαμπριέλα Λένα Φρανκ, το έργο "Tangos Concertantes" του Αργεντινού συνθέτη, πιανίστα, ενορχηστρωτή και διευθυντή ορχήστρας, περισσότερο γνωστού για τη μουσική που έχει γράψει για τον κινηματογράφο ("Mission: Impossible", "Dirty Harry" κ.ά.), Lalo Schifrin, καθώς επίσης και τη Συμφωνία αρ. 5, «Συμφωνία της Μεταρρυθμίσεως», έργο 107, του Φέλιξ Μέντελσον.

Το έργο "Tangos Concertantes" του Lalo Schifrin, ερμηνεύει ο γεννημένος στην Ταϊβάν το 1960, Αμερικανός βιρτουόζος πιανίστας Cho-Liang Lin.

Η συναυλία, διάρκειας δύο ωρών, θα λάβει χώρα στην αίθουσα συναυλιών Orchestra Hall στο Max M. Fisher Music Center στο Ντιτρόιτ των Ηνωμένων Πολιτειών, την Κυριακή 15 Ιανουαρίου 2017, στις 3:00 πμ (ώρα Ντιτρόιτ: Σάββατο 14 Ιανουαρίου, 8:00 μμ), και θα μεταδοθεί ζωντανά από το Livestream.

The program has changed. This is the new program:

1. Johannes Brahms: Variations on a Theme by Joseph Haydn
2. Lalo Schifrin: Tangos Concertantes
3. Bedřich Smetana: Overture to The Bartered Bride
4. Felix Mendelssohn: Symphony No.5 "Reformation"

Gabriela Lena Frank (b. 1972)

♪ Concerto for Orchestra (World Premiere)

Lalo Schifrin (b. 1932)

♪ Tangos Concertantes (2008)

Cho-Liang Lin, violin

Felix Mendelssohn Bartholdy (1809-1847)

♪ Symphony No.5 in D major/D minor "Reformation", Op.107 (1830)

i. Andante – Allegro con fuoco
ii. Allegro vivace
iii. Andante
iv. Chorale: Andante con moto – Allegro vivace

Detroit Symphony Orchestra
Conductor: Leonard Slatkin

(HD 720p)

Live from Orchestra Hall, Max M. Fisher Music Center, Detroit

Sunday, January 15, 2017, 3:00 AM (EET, UTC+02:00)
[Detroit: Saturday, January 14, 2017, 8:00 PM (EST, GMT-5)]

Live on Livestream

Violinist Cho-Liang Lin is lauded the world over for the eloquence of his playing and for the superb musicianship that marks his performances. In a concert career spanning the globe for more than thirty years, he is equally at home with orchestra, in recital, playing chamber music, and in a teaching studio.

Mr. Lin's concert engagements reflect his wide-ranging musical activities. Performing on several continents, he appears as soloist with orchestras of Detroit, Toronto, Dallas, Houston, Nashville, San Diego and Los Angeles Chamber Orchestra; in Europe with the Bergen Philharmonic, Stockholm Philharmonic, Munich Philharmonic, and the English Chamber Orchestra; and in Asia with the Hong Kong Philharmonic, Singapore Symphony, Malaysia Philharmonic, and Bangkok Symphony.

In recent seasons, Mr. Lin has expanded his orchestral engagements to include performances as both soloist and conductor. He completed season-long residencies with the Shanghai Symphony and with the Singapore Symphony which included engagements as soloist and conductor, participating in chamber music, and giving master classes. In 2012/2013, Mr. Lin returns to play and conduct with the National Symphony Orchestra of Taiwan and the symphonies of Detroit, San Antonio, and Shanghai.

As an advocate for music of our time, Mr. Lin has enjoyed collaborations and premieres with composers such as Tan Dun, Joel Hoffman, John Harbison, Christopher Rouse, Esa-Pekka Salonen, Lalo Schifrin, Paul Schoenfield, Bright Sheng, and Joan Tower. An avid chamber musician, Mr. Lin appears at the Beijing Music Festival, as well as his perennial appearances performing at the Chamber Music Society of Lincoln Center, the Aspen Music Festival, and Santa Fe Chamber Music Festival.

As Music Director of La Jolla Music Society's SummerFest since 2001, Mr. Lin has helped develop a festival that once focused primarily on chamber music into a multidiscipline festival featuring dance, jazz and a burgeoning new music program commissioning composers as diverse as Chick Corea, Stewart Copeland, Leon Kirchner, Christopher Rouse, Wayne Shorter, Kaija Saariaho and Gunther Schuller. In Asia, Mr. Lin serves as Artistic Director of Hong Kong International Chamber Music Festival, and he was recently appointed Artistic Director of the National Taiwan Symphony Orchestra's Youth Music Summer Camp where he also conducts performances and serves as a member of the string faculty.

Cho-Liang Lin's extensive discography includes recordings for Sony Classical, Decca, Ondine, Naxos and BIS. His albums have won such awards as Gramophone's Record of the Year, as well as two Grammy Award nominations. His recordings reflect the breadth of his distinctive career including the standard violin concerti from Mozart to Stravinsky, chamber music from Brahms to Ravel and contemporary music from Chen Yi to Christopher Rouse.  His most recent discs include Vivaldi's Four Seasons with Sejong and Anthony Newman, violin works of Bright Sheng and Gordon Chin on Naxos, and the First Violin Concerto by George Tsontakis on Koch. Upcoming plans include recording a violin concerto by Joan Tower with the Nashville Symphony.

Born in Taiwan in 1960, Cho-Liang Lin began his violin lessons when he was 5 years old with Sylvia Lee. At the age of 12, he went to Sydney to continue his musical studies with Robert Pikler. Inspired by an encounter with Itzhak Perlman while in Sydney, he traveled to New York in 1975 to audition for Perlman’s teacher, the late Dorothy DeLay, at the Juilliard School. He was to study with Miss DeLay for six years. At the age of nineteen Mr. Lin made his New York debut at the Mostly Mozart Festival and soon thereafter with the New York Philharmonic and his concert career was launched. In 2000 Musical America named Mr. Lin its Instrumentalist of the Year. He was invited to join the faculty of the Juilliard School in 1991. More recently he was appointed professor of violin at Rice University's Shepherd School of Music. He plays the 1715 "Titian" Stradivarius.

Source: cholianglin.com

Identity has always been at the center of Gabriela Lena Frank's music. Born in 1972 in Berkeley, California, to a mother of mixed Peruvian/Chinese ancestry and a father of Lithuanian/Jewish descent, Frank explores her multicultural heritage most ardently through her compositions. Inspired by the works of Béla Bartók and Alberto Ginastera, Frank is something of a musical anthropologist. She has travelled extensively throughout South America and her pieces reflect and refract her studies of Latin-American folklore, incorporating poetry, mythology, and native musical styles into a western classical framework that is uniquely her own. She writes challenging idiomatic parts for solo instrumentalists, vocalists, chamber ensembles, and orchestras.

Felix Mendelssohn: Symphony No.5 in D major/D minor "Reformation", Op.107 (1830)

The Symphony No.5 in D major/D minor, Op.107, known as the Reformation, was composed by Felix Mendelssohn in 1830 in honor of the 300th anniversary of the Presentation of the Augsburg Confession. The Confession is a key document of Lutheranism and its Presentation to Emperor Charles V in June 1530 was a momentous event of the Protestant Reformation. This symphony was written for a full orchestra and was Mendelssohn's second extended symphony. It was not published until 1868, 21 years after the composer's death – hence its numbering as "5". Although the symphony is not very frequently performed, it is better known today than it was during Mendelssohn's lifetime.

In December 1829, a year before the King of Prussia Frederick William III had even announced the tercentennial Augsburg celebrations, Mendelssohn began work on the Reformation Symphony. Mendelssohn hoped to have it performed at the festivities in Berlin which took place on 25 June 1830. He had intended to finish the composition by January 1830 and tour for four months before the celebrations began in June. However, his ill health caused the Reformation Symphony to take longer to compose than he had initially expected. In late March the symphony was still in a state of fabrication, and in an inauspicious turn of events Mendelssohn caught measles from his sister Rebecka. With a further delay of the composing and touring, Mendelssohn eventually completed the symphony in May. Unfortunately, it was too late for the Augsburg commission to recognize the symphony for the celebrations.

Some authorities have suggested that antisemitism may have played a role in the symphony's absence from Augsburg. But the successful competitor, Eduard Grell, had already established himself as a competent and successful composer who was gaining considerable popularity in Berlin. Grell was extremely conservative in his compositions; his piece for male chorus perhaps matched what the Augsburg celebrations demanded, in contrast to Mendelssohn's extensive symphony, which may have been thought inappropriate at the time.

Mendelssohn resumed his touring immediately after he had completed the Reformation Symphony. In Paris, in 1832, Habeneck's orchestra turned the work down as "too learned"; the music historian Larry Todd suggests that perhaps they also felt it to be too Protestant. He did not offer the symphony for performance at London. During the summer of 1832, Mendelssohn returned to Berlin where he revised the symphony. Later that year a performance of the Reformation Symphony finally took place. By 1838 however Mendelssohn regarded the symphony as "a piece of juvenilia", and he never performed it again. It was not performed again until 1868, more than 20 years after the composer's death.

The key of the symphony is stated as D major on the title page of Mendelssohn's autograph score. However, only the slow introduction is written in D Major, whereas the main theme and the cadence setting of the first movement are in D minor. The composer himself referred to the symphony on at least one occasion as in D minor.

The Symphony is scored for 2 flutes, 2 oboes, 2 clarinets, 2 bassoons, "serpente" (possibly a serpent) and contrabassoon (fourth movement only, now usually played on the contrabassoon alone), 2 horns, 2 trumpets, 3 trombones, timpani and strings.

Source: en.wikipedia.org

Φέλιξ Μέντελσον: Συμφωνία αρ. 5, «Συμφωνία της Μεταρρυθμίσεως», έργο 107 (1830)

Το 1830 συμπληρώνονταν 300 χρόνια από την περιώνυμη «Ομολογία του Augsburg», την πρώτη δημόσια αναγνώριση του λουθηρανικού δόγματος, και στο Βερολίνο προγραμματιζόταν σειρά εορταστικών εκδηλώσεων για τη θρησκευτική αυτή επέτειο. Ο Φέλιξ Μέντελσον-Μπαρτόλντυ, που παρά την εβραϊκή του καταγωγή είχε βαπτιστεί χριστιανός και ήταν πιστός λουθηρανός, ξεκίνησε κατά τα τέλη του 1829 να σχεδιάζει μια Συμφωνία προσήκουσα στους επικείμενους αυτούς εορτασμούς, όμως κάποια προβλήματα υγείας στάθηκαν εμπόδιο στην έγκαιρη περάτωση του νέου αυτού έργου. Επιπροσθέτως, αν και η ολοκλήρωση της «Συμφωνίας της Μεταρρυθμίσεως» φαίνεται πως έλαβε τελικά χώραν τον Μάιο του 1830, η πρώτη της εκτέλεση πραγματοποιήθηκε – με σημαντική χρονική καθυστέρηση και έπειτα από εκτεταμένη αναθεώρηση της παρτιτούρας το καλοκαίρι του 1832 – μόλις στις 15 Νοεμβρίου του ιδίου έτους, υπό τη διεύθυνση του συνθέτη και στο πλαίσιο μιας σειράς φιλανθρωπικών συναυλιών που δόθηκαν στο Βερολίνο. Ο Μέντελσον εξακολουθούσε, ωστόσο, να μην είναι ικανοποιημένος από τη Συμφωνία του αυτή (η οποία ήταν, στην πραγματικότητα, η δεύτερη από τις πέντε συνολικά που συνέθεσε για πλήρη ορχήστρα) και έτσι δεν θέλησε να ασχοληθεί άλλο με αυτήν, ούτε – πολύ περισσότερο – να επιτρέψει τη διάδοσή της καθ' οιονδήποτε τρόπο. Ως εκ τούτου, χρειάστηκε να παρέλθουν δύο ολόκληρες δεκαετίες μετά τον θάνατό του, προτού η παραμελημένη αυτή Συμφωνία αναβιωθεί στη Λειψία το 1868 και εκδοθεί ως «πέμπτη» από τον Simrock την ίδια χρονιά.

Η αργή εισαγωγή (Andante) του πρώτου μέρους ανοίγει στη Ρε μείζονα, με ένα αντιστικτικά αναδυόμενο μοτίβο στα έγχορδα, το οποίο αποτελεί την έναρξη του περίφημου «Αμήν της Δρέσδης», μιας μελωδικής φράσεως που αργότερα αξιοποιήθηκε εμφαντικά ως σύμβολο θρησκευτικής πίστεως και στον Πάρσιφαλ του Βάγκνερ. Στην παρτιτούρα του Μέντελσον, το μοτίβο αυτό εξελίσσεται εναλλασσόμενο με μελωδικές φράσεις εν είδει χορικού, που εκφέρονται από τα πνευστά, ενώ η γαλήνια κατάληξή του έρχεται αργότερα σε έντονη αντιπαράθεση με τις ηχηρές φανφάρες των πνευστών που από ένα σημείο και έπειτα δεσπόζουν, προκαταλαμβάνοντας τη «δωρική» φύση του κυρίου θέματος του επερχόμενου Allegro con fuoco σε Ρε ελάσσονα. Η σφοδρότητα με την οποία ξεκινά η έκθεση αυτής της μορφής σονάτας διατηρείται ακέραια και κατά την ενεργητικότατη μετάβαση προς τη Λα ελάσσονα, όπου ένα παράγωγο του «Αμήν της Δρέσδης» εξυφαίνεται πλέον σε πιο ήπιους τόνους (αν και με ελάχιστες «αναλαμπές» στον μείζονα τρόπο) επέχοντας ρόλο πλαγίου θέματος, πριν την ανάκληση μοτίβων του κυρίου θέματος για τις ανάγκες μιας εξόχως δραματικής κατακλείδας. Στη συνέχεια, ο συνθέτης αναδημιουργεί με θαυμαστό τρόπο τις φανφάρες της αργής εισαγωγής στο πρώτο τμήμα μιας εκτενούς ενότητας επεξεργασίας και, μέσα από τον συνδυασμό τους με ένα ως επί το πλείστον χαμηλόφωνο αλλά ζωηρό και απειλητικό υπόβαθρο, οδηγείται βαθμιαία σε συγκλονιστικές και παρατεταμένες κορυφώσεις. Ακόμη και η αναδρομή στο πλάγιο θέμα, που έρχεται κάποια στιγμή να καταπραΰνει τη δαιμονική αυτή εξέλιξη της μουσικής, δεν αργεί να αποδειχθεί ατελέσφορη και να εκτοπισθεί από μια νέα τρομακτική κλιμάκωση που τελικά προσκρούει σε αδιέξοδο. Μια ανάμνηση του δεύτερου σκέλους του «Αμήν της Δρέσδης» επανέρχεται τώρα με τη μορφή που είχε και στο τέλος της εισαγωγής, προκειμένου να σηματοδοτήσει την έναρξη της επανεκθέσεως. Εδώ, όμως, το κύριο θέμα επανεμφανίζεται ως σκιά του άλλοτε αγέρωχου εαυτού του και το πλάγιο θέμα που συνδέεται άμεσα με αυτό, σε τονική μεταφορά, δίνει πλέον περισσότερο την εντύπωση μιας φυσικής προεκτάσεώς του! Έτσι, η αναμενόμενη αντίθεση πραγματοποιείται στην coda του μέρους, η οποία επεκτείνει την κατακλείδα της εκθέσεως και δημιουργεί μια τελευταία εντυπωσιακή κλιμάκωση, που βρίσκει το επιστέγασμά της στις ύστατες «τραγικές» παραθέσεις των εναρκτήριων μοτίβων τόσο του πλαγίου όσο και του κυρίου θέματος.

Έπειτα από αυτό το γεμάτο ένταση πρώτο μέρος, ο Μέντελσον καταφεύγει σε ένα σαφώς πιο ανάλαφρο scherzo (Allegro vivace) σε Σι ύφεση μείζονα. Η βασική ιδέα του scherzo παρουσιάζεται εν πρώτοις από τα ξύλινα πνευστά, αλλά μετά τη σταδιακή δυναμική όξυνση που πραγματοποιείται στο πλαίσιο του (αντιθετικού) δεύτερου τμήματος του scherzo, η επαναφορά της λαμπρύνεται από ολόκληρη την ορχήστρα, προτού η εξέλιξή της οδηγήσει σε ένα ήσυχο κλείσιμο. Το ενδιάμεσο τρίο σε Σολ μείζονα, προσέτι, με το χαριτωμένο και λυρικό μελωδικό υλικό του, έρχεται σε απόλυτη σύμπνοια με τον χαρακτήρα του scherzo, όπως άλλωστε φανερώνει και η σχεδόν ανεπαίσθητη αναδρομή σε μοτίβα και φιγούρες του τρίο στην coda που διαδέχεται την επανάληψη του scherzo. Τουναντίον, το σύντομο αργό μέρος της Συμφωνίας, ένα τριμερές Andante σε Σολ ελάσσονα, εστιάζει στην εξύφανση μιας ελεγειακής μελωδίας με λιτά ενορχηστρωτικά μέσα και μόνο στο τέλος του ανακαλεί το πλάγιο θέμα του πρώτου μέρους, προκειμένου να ολοκληρωθεί κατά τρόπο γαλήνιο.

Το τελικό μέρος της «Συμφωνίας της Μεταρρυθμίσεως» ανοίγει, εν μέρει όπως και το πρώτο, με την παράθεση ενός ολοκληρωμένου λουθηρανικού χορικού άσματος και μάλιστα του περιφημότερου από όσα αποδίδονται στον ίδιο τον Λούθηρο: η μελωδία του "Ein' feste Burg ist unser Gott" («Ένα ισχυρό φρούριο είναι ο Θεός μας») εισάγεται αρχικά μόνον από ένα φλάουτο, αλλά σταδιακά εναρμονίζεται στη Σολ μείζονα από ολοένα και περισσότερα όργανα της ορχήστρας, έως ότου φτάσει στην τελική της πτώση με τη συμμετοχή όλων των πνευστών (Andante con moto). Με την ελεύθερη εξύφανση της εναρκτήριας φράσεως του χορικού και υπό τη διαρκή και ιδιαιτέρως ενεργητική συνοδεία των εγχόρδων (Allegro vivace), πραγματοποιείται ακολούθως η απαραίτητη στροφή προς τη Ρε μείζονα, στην οποία βασίζεται το Allegro maestoso σε μορφή σονάτας. Τόσο το κύριο θέμα, όσο και το πλάγιο, το οποίο εκτίθεται παρακάτω στη Λα μείζονα, προσλαμβάνουν μεγαλοπρεπή εορταστικό χαρακτήρα, σε αντίθεση με την ενδιάμεση μετάβαση που διαφοροποιείται έντονα από αυτά χάρη στην ορμητική αντιστικτική εξύφανση ενός νέου, πολύ χαρακτηριστικού μοτίβου. Παραιτούμενος, ωστόσο, από μια τυπική ενότητα επεξεργασίας, ο Μέντελσον αρκείται σε μια νέα εναρμόνιση των πέντε τελευταίων φράσεων του λουθηρανικού χορικού, δημιουργώντας κατ' αυτόν τον τρόπο ένα πιο απλό συνδετικό πέρασμα προς την επανέκθεση, όπου, ενώ από τη μία πλευρά τα δύο βασικά θέματα υπόκεινται σε αρκετές περικοπές κατά την τονική τους επαναφορά, από την άλλη η ενδιάμεση αντιστικτική ιδέα επιμηκύνεται και φθάνει στο απόγειό της συνδυαζόμενη αριστοτεχνικά με τις δύο πρώτες φράσεις του χορικού! Τέλος, στην coda του τελικού αυτού μέρους, μια αργή δυναμική κλιμάκωση προετοιμάζει την ομοφωνική αποθέωση της πρώτης αλλά και της τελευταίας φράσεως του χορικού από ολόκληρη την ορχήστρα.

Πηγή: Ιωάννης Φούλιας, 29/07/2008

Cho-Liang Lin

See also / Δείτε επίσης

Live on Livestream: All Past Events

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.