Sofia Gubaidulina, composer

Sofia Gubaidulina, composer
Sofia Gubaidulina

Friday, June 23, 2017

Ludwig van Beethoven: Symphony No.7 in A major – Wiener Philharmoniker, Christian Thielemann (HD 1080p)

Christian Thielemann, one of the most recognized conductors of our time, joins forces with the prestigious Wiener Philharmoniker and Unitel Classica, the world's leading audiovisual production company for classical music, in a monumental project: BEETHOVEN 9, the recording of all nine symphonies by Ludwig van Beethoven for TV, DVD and New Media: the "Beethoven cycle of the 21st century"!

Using the newest technology of our century, Unitel Classica and Austrian Television (ORF) produce this "super-cycle" in the Golden Hall of Vienna's Musikverein in HD and 5.0 Surround Sound. BEETHOVEN 9 kicked off in December 2008 with the recording of the First and Second Symphonies.

BEETHOVEN 9 brings to a new climax the longstanding collaboration between Thielemann, who enjoys a sterling reputation as an interpreter of Beethoven and the German Romantics, and the Wiener Philharmoniker, which has been cultivating the music of Beethoven since its founding nearly 170 years ago and is one of the few great orchestras to have preserved its unique sound. Unitel Classica can look back on more than 40 years of collaboration with the Wiener Philharmoniker and on its pioneering cycles of Beethoven's symphonic works with Herbert von Karajan and Leonard Bernstein.

Ο Κρίστιαν Τίλεμαν, ένας μαέστρος που δεν φοβάται να χαρακτηριστεί παραδοσιακός ή και ρομαντικός, καταθέτει το προσωπικό του όραμα για τον Μπετόβεν, σεβόμενος παράλληλα την ερμηνευτική παράδοση που καλλιεργείται στη Βιένη τα τελευταία 160 χρόνια και την οποία η γενιά της λεγόμενης «ιστορικής ερμηνείας» έχει θέσει υπό αμφισβήτηση.

Η περίφημη Έβδομη Συμφωνία σε Λα μείζονα, έργο 92, του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, απέκτησε από την πρώτη εκτέλεσή της αξιοσημείωτη επιτυχία. Πήρε την ονομασία «Συμφωνία της μάχης», επειδή η πρώτη αυτή συναυλία είχε δοθεί χάρη των τραυματισμένων στρατιωτών. Αλλά αυτός ο διφορούμενος υπότιτλος δεν θα διαρκέσει πολύ. Καλύτερη ακόμη και από την Πέμπτη, η Έβδομη Συμφωνία φέρνει στο φως την εκπληκτική τόλμη της γλώσσας του Μπετόβεν, που άλλοτε εκπλήσσει και άλλοτε σαγηνεύει. Το έργο άσκησε σημαντική επιρροή σε αρκετές γενιές νέων συνθετών μετά από εκείνον. Μόνο η ακρόαση των πρώτων λεπτών, που οδηγούν προοδευτικά και κάποιες φορές διστακτικά προς το κυρίως θέμα σε μια ρυθμική ανάταση, αρκεί για να συναρπάσει τον κάθε ακροατή. Ο Βάγκνερ, ο οποίος ήταν θαυμαστής του Μπετόβεν, είχε αποκαλέσει την Έβδομη Συμφωνία «αποθέωση του χορού», επισημαίνοντας τη «βακχική της δύναμη».

Στις 8 Δεκεμβρίου 1813 ο διάσημος Γερμανός συνθέτης Λούντβιχ βαν Μπετόβεν έδωσε ένα φιλανθρωπικό κοντσέρτο στην αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου της Βιένης, οι εισπράξεις του οποίου θα διατίθεντο στους τραυματίες Αυστριακούς στρατιώτες της Μάχης του Χανάου (30-31 Οκτωβρίου 1813). Στο Χανάου της Έσσης, ο υποχωρών Ναπολέων νίκησε τον αυστροβαυαρικό στρατό του στρατάρχη Καρλ Φίλιπ φον Βρέντε, αλλά η νίκη του αυτή δεν αναθεώρησε την απόφασή του να εγκαταλείψει την Κεντρική Ευρώπη και να επιστρέψει στη Γαλλία, μετά την καθοριστική ήττα του στη Μάχη της Λειψίας (16-19 Οκτωβρίου 1813).

Μεταξύ των έργων που παρουσιάστηκαν σε εκείνη τη συναυλία ήταν και δύο ολοκαίνουργιες συνθέσεις του Μπετόβεν: η Συμφωνία αρ. 7 σε Λα μείζονα, έργο 92, και «Η Νίκη του Γουέλινγκτον». Στην ορχήστρα συμμετείχαν κορυφαία ονόματα της εποχής, που διατηρούν την αίγλη τους ακόμη και σήμερα, όπως ο βιολονίστας και συνθέτης Λούις Σπορ (1784-1859), ο τσελίστας και συνθέτης Ντομένικο Ντραγκονέτι (1763-1846), ο κιθαριστής και συνθέτης Μάουρο Τζουλιάνι (1781-1829) ως τσελίστας και οι συνθέτες Αντόνιο Σαλιέρι (1750-1825), Τζάκομο Μάγιερμπερ (1791-1864) και Γιόχαν Νέπομουκ Χούμελ (1778-1837).

Η Έβδομη Συμφωνία είναι ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του Μπετόβεν, ιδιαίτερα λόγω του μελωδικού Allegretto του δεύτερου μέρους, το οποίο ξεχώρισε από την πρώτη στιγμή και το κοινό της συναυλίας εκείνης ζήτησε επίμονα την επανάληψή του. Ο Μπετόβεν συνέθεσε το έργο κατά τη διετία 1811-1812, όταν ανάρρωνε στη λουτρόπολη Τέπλιτσε της Βοημίας (σημερινής Τσεχίας).



Ludwig van Beethoven (1770-1827)

♪ Symphony No.7 in A major, Op.92 (1811-1812)

i. Poco sostenuto – Vivace
ii. Allegretto
iii. Presto – Assai meno presto (trio)
iv. Allegro con brio

Wiener Philharmoniker
Conductor: Christian Thielemann

Wiener Musikverein, November 2009

(HD 1080p)

Uploaded on Youtube for the Blog "Faces of Classical Music"

Ludwig van Beethoven completed his Seventh Symphony in 1812, but withheld the first performance until December 8, 1813, in Vienna. It is scored for pairs of flutes, oboes, clarinets, bassoons, horns, and trumpets, plus timpani and string choir.

1812 was an eventful year for the very famous, seriously deafened Beethoven. July was especially noteworthy. At Teplitz he finally met Goethe (1749-1832), but was disappointed to find (he felt) an aging courtier who was no longer a firebrand or kindred democrat; worse yet, a musical dilettante. A week before that only meeting of German giants, Beethoven had written the letter to his mysterious "immortal beloved" that was discovered posthumously in a secret drawer. Then, toward the end of the year, he meddled unbidden in the affairs of his youngest brother, Johann, who was cohabiting contentedly with a housekeeper. Somehow, he found time to compose the last of his ten sonatas for violin and piano and to complete a new pair of symphonies – the Seventh and Eighth – both begun in 1809. He introduced the Seventh at a charity concert for wounded soldiers, and repeated it four nights later by popular demand.

Richard Wagner called Symphony No.7 "the apotheosis of the dance", meaning of course to praise its Dionysian spirit. But this oxymoron stuck like feathers to hot tar, encouraging irrelevant and awkward choreography (by Isadore Duncan and Léonide Massine among others) and licensing the music appreciation racket to misinterpret Beethoven's intent as well as his content. Wholly abstract and utterly symphonic, the Seventh was his definitive break with stylistic conventions practiced by Mozart, Haydn, and a legion of lesser mortals who copied them. He stretched harmonic rules, and gave breadth to symphonic forms that Haydn and Mozart anticipated. If, in his orchestral music, Beethoven was the last Austro-German Classicist, he did point those who followed him to the path of Romanticism.

While the poco sostenuto introduction begins by observing time-honored rules of harmony, within 62 measures it modulates from A major to the alien keys of C and F major, then back again! The transition from solemn 4/4 meter to 6/8 for the balance of an evergreen vivace movement (in sonata form) further exemplifies Beethoven's conceptual stretch.

Coming from the 20-minute funeral march of his earlier Eroica Symphony, Beethoven created an allegretto "slow" movement. He established a funerary mood (without its being specifically elegiac) through the repetition of a 2/4 rhythmic motif in A minor, the most somber key of the tempered scale. A minor serves more than an expressive function, moreover; it readies us for the reappearance of F major in a tumultuous five-part Scherzo marked Presto. Two trios go slower (assai meno presto), in D major – a long distance harmonically in 1812 from the work's A major tonic. The beginning of a third trio turns into a short coda capped by five fortissimo chords.

A major finally returns in the final movement. Here more than anywhere else in his orchestral music, Beethoven became a race-car driver. As in the "slow" movement, the rhythm is 2/4, but sonata-form replaces ABA. And there's a grand coda longer than the exposition, the development, or the reprise, which, furthermore, begins in B minor! But modulations bring it back to A major in time for a heart-pounding final lap with the accelerator pressed to the floor.

Source: Roger Dettmer (

See also

Ludwig van Beethoven: The Nine Symphonies, Coriolan & Egmont Overtures – Wiener Philharmoniker, Christian Thielemann (HD 1080p)

Staatskapelle Dresden. New Year's Eve Concert 2015 – Lang Lang, Rinat Shaham, Lucas Meachem, Christian Thielemann (HD 1080p)

Richard Strauss: Four Last Songs & Alpine Symphony – Anja Harteros, Staatskapelle Dresden, Christian Thielemann

Wagner Birthday Gala – Jonas Kaufmann, Staatskapelle Dresden, Christian Thielemann (HD 1080p)

No comments:

Post a Comment