Gil Shaham

Gil Shaham
Gil Shaham, violinist

Wednesday, December 27, 2017

Vivaldi Ma Non Solo: Marita Paparizou sings Antonio Vivaldi, George Frideric Handel & Ferdinando Bertoni – I Solisti Veneti, Claudio Scimone (Audio videos)






















Mezzo-soprano Marita Paparizou is one of the most interesting voices in the current operatic firmament.  Even during her studies at the Athens Conservatoire, she shone for her unusual gifts.

After her debut in Genoa in a prestigious presentation of Niccolò Porpora's Arianna a Nasso, recorded and distributed by Bongiovanni, she began an international career and concentrated on a repertoire ranging from the 17th century to Rossini and beyond, excelling in characters as diverse as Rossini's Rosina, Isolier, Arsace, Isabella to Smeton in Donizetti's Anna Bolena, to Verdi parts such as Fenena in Nabucco and Maddalena in Rigoletto and other 19th century works.

Marita Paparizou also distinguished herself as a refined concert artist both of oratorio and chamber music. She forged an important niche for herself in the Baroque repertoire and became one of its most important specialists around today.

This is confirmed  by her latest disc, in which one can hear arias such as "Nel profondo cieco mondo" and "Sorge l'irato nembo e la fatal tempesta" from Orlando furioso, RV 728, "Gelido in ogni vena" from Farnace, RV 711, and Stabat Mater in F minor, RV 621. At the opposite end from these famous Vivaldi pieces, the artist presents the arias "Moriró, ma vendicata" from Handel's Teseo and "Addio, o miei sospiri" from Orfeo ed Euridice by Ferdinando Bertoni.

One is immediately struck by the big, beautiful, richly and subtly shaded mezzo-soprano voice and its deep, dark colour. Its shades adapt masterfully to different emotional situations, ranging from heroism to painful nostalgia. It's a voice magnificently suited to "trouser roles" such as Orlando, (which was written for Lucia Lancett), possessing the necessary intensity for doing justice to pages such as "Nel profondo cieco mondo". Here, as in numerous passages in other pieces, Paparizou demonstrates a secure technique, both as far as breath support and voice emission are concerned, as well as a sound knowledge of florid singing: she endows the notes with the right weight the roulades with the required power.

In the Stabat Mater the soft, round sound suggests a profound religiosity, in which the theatricality demanded by the sacred music of the seventeenth century is rightly not omitted. In addition, special mention must be made of the very beautiful piece by Bertoni, in which Paparizou shows a consummate mastery of the art of phrasing and a real talent for finding the colours and timbre that evoke the right atmosphere. She does this without forcing and with an obvious knowledge of style, supported by a superb musicianship, cultivated with refined precision.

Source: Opera magazine, September 2012



"Vivaldi ma non solo" is the new cd by the Greek mezzo-soprano Marita Paparizou accompanied by the prestigious Solisti Veneti under the baton of the famous Maestro and musicologist Claudio Scimone.

"Oh no, yet another Vivaldi album..." one may wonder, yet he would be greatly mistaken, for this cd has merits of its own. For starters the repertoire, as the title of the cd suggests, is not just limited to Vivaldi but also to two of his "contemporaries" the great Handel and the lesser known Ferdinando Bertoni. Together they make good company for in this cd one can get a pretty good idea of Baroque music and its development.

Marita Paparizou has followed an International career with conductors such as Florio, Scimone, and many others not just in the baroque repertoire but in French opera, and Rossini as well, with notable success in operas such as "Semiramide", "Count Ory", "Italiana in Algeri" not to mention her successful Athens concert in which she handled with exceptional bravura the 20 minutes Rossini tour de force Cantata, sung for the first time in Greece, "Giovanna d'Arco".

The present recording contains an array of arias as diverse as "Gelido in ogni vena" from Vivaldi's "Farnace", to Bertoni's "Addio, o miei sospiri" from his "Tancredi", via Handel's "Moriró, ma vendicata", a bravura aria from "Teseo".

Added to all this, we are offered Vivaldi's "Stabat Mater" one of his most profound religious works. This very rendition is of exceptional quality. Maestro Scimone uses a revised edition based on original manuscripts and his refined and polished Orchestra offers us an enchanting account of the music. Marita Paparizou sings with a sense of deep religious fervor as if the very existence of her soul depends on it, with fine legato lines, and a sense of a deeper understanding of the music. Her deep dark toned voice suits the piece to perfection, as if Vivaldi had her in mind when composing it. It is by far one of the best recordings of Vivaldi's work in the International discography.

On a more mundane level, the arias from "Orlando furioso", a piece she has sung often in her carrier, serve as a vehicle for her accomplished vocal technique, not only as far as the vocal pyrotechnics and coloraturas are concerned, but also of her vocalita, and her ability to coin a phrase with power as well as sensitivity.

The lesser known "Gelido in ogni vena" from Vivaldi's "Farnace" is a real jewel, and is given a new breath of life from the voice of Mrs Paparizou. It is a perfect carrier for her voice, an aria in which she has the opportunity of showing her great dramatic talents.

Just listen to Handel's aria "Moriró, ma vendicata" which illustrates my point. Fiery coloraturas are followed by extreme changes of mood perfectly expressed by both the singer and the Orchestra. As a welcome bonus , which makes one wish for a new recording of this little jewel with Paparizou and Scimone, is the aria "Addio, o miei sospiri" by Ferdinando Bertoni from his "Tancredi", used however in his "Orfeo". Here the mood changes from anger to heroism, with Mrs Paparizou at her forte, closing one of the most enjoyable albums of the year.

Maestro Scimone proves to us once more what a great conductor he is, with his own orchestra the existence of which spans more than five decades, exponents of Vivaldi's music in the 60's and 70's, with the added bonus the presence of Piero Tosso one of the most important violinists. This record is a tribute not only to the composers it presents, but to a great tradition of baroque music making which bridges the past and the present. One can only hope that the same team will follow with a second album "Rossini ma non solo". Let's hope, for miracles do really happen when such great artists meet.

Source: Alexis Spanides, July 2017 (operattika.gr/en)


Antonio Vivaldi: Orlando furioso, RV 728 (2 arias)



Antonio Vivaldi (1678-1741)

♪ Orlando furioso, RV 728 (1727)


i. Nel profondo cieco mondo

ii. Sorge l'irato nembo e la fatal tempesta

Marita Paparizou, mezzo-soprano


I Solisti Veneti

Conductor: Claudio Scimone

MD&G, 2012

(HD 1080p  Audio video)


Antonio Vivaldi: Stabat Mater, RV 621



Antonio Vivaldi (1678-1741)

♪ Stabat Mater, RV 621 (1712)

i. Stabat mater dolorosa
ii. Cujus animam gementem
iii. O quam tristis et afflicta
iv. Quis est homo
v. Quis non posset contristari
vi. Pro peccattis suae gentis
vii. Eia mater, fons amoris
viii. Fac ut ardeat cor meum
ix. Amen

Marita Paparizou, mezzo-soprano

I Solisti Veneti
Conductor: Claudio Scimone

MD&G, 2012

(HD 1080p  Audio video)


George Frideric Handel: Teseo, HWV 9, "Moriró, ma vendicata" | Antonio Vivaldi: Farnace, RV 711, "Gelido in ogni vena" | Ferdinando Bertoni: Orfeo ed Euridice, "Addio, o miei sospiri"



George Frideric Handel (1685-1759)
♪ Teseo, HWV 9: "Moriró, ma vendicata"

Antonio Vivaldi (1678-1741)
♪ Farnace, RV 711: "Gelido in ogni vena"

Ferdinando Bertoni (1725-1813)
♪ Orfeo ed Euridice: "Addio, o miei sospiri"

Marita Paparizou, mezzo-soprano

I Solisti Veneti
Conductor: Claudio Scimone

MD&G, 2012

(HD 1080p  Audio video)




















Η διεθνούς φήμης Ελληνίδα μεσόφωνος Μαρίτα Παπαρίζου ερμηνεύει το αριστούργημα του Αντόνιο Βιβάλντι "Stabat Mater", καθώς επίσης και άριες από τις όπερες "Orlando furioso" και "Farnace" του Αντόνιο Βιβάλντι, "Teseo" του Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ, και "Orfeo ed Euridice" του Φερντινάντο Μπερτόνι. Το ιταλικό μουσικό σύνολο I Solisti Veneti διευθύνει ο έμπειρος Ιταλός αρχιμουσικός Κλαούντιο Σιμόνε.



Η μεσόφωνος Μαρίτα Παπαρίζου είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες φωνές στο τρέχον οπερατικό στερέωμα, ήδη από τη διάρκεια των σπουδών της στο Ορφείο Ωδείο Αθηνών, όπου έλαμψε για το ασυνήθιστο δώρο της. Μετά το ντεμπούτο της στη Γένοβα, σε μια επιβλητική παρουσίαση της «Αριάδνης στη Νάξο» του Nicola Porpora, που ηχογραφήθηκε και κυκλοφορεί από την εταιρεία Bongiovanni, άρχισε διεθνή καριέρα και επικεντρώθηκε σε ένα ρεπερτόριο που κινείται από τον 17ο αιώνα έως τον Ροσσίνι και ακόμη πιο πέρα, όπου διακρίθηκε σε χαρακτήρες τόσο διαφορετικούς όπως η Ροζίνα, ο Ιζολιέ, ο Αρσάκης και η Ισαβέλλα του Ροσσίνι, ο Σμέτον στην «Άννα Μπολένα» του Ντονιτσέτι, αλλά και πάρτες του Βέρντι, όπως η Φενένα στο «Ναμπούκο» και η Μανταλένα στο «Ριγκολέττο», καθώς και σε άλλα έργα του 19ου αιώνα.

Η Μαρίτα Παπαρίζου ξεχωρίζει επίσης ως μια διακεκριμένη καλλιτέχνιδα συναυλιών, τόσο ορατορίου όσο και μουσικής δωματίου (da camera). Έχει εδαιώσει μια σημαντική θέση στο μπαρόκ ρεπερτόριο και έχει γίνει μια από τις σημαντικότερες ειδικούς του σήμερα.


Κάποιος εκπλήσσεται αμέσως από τη μεγάλη, όμορφη, πλούσια και ελαφρά σκιασμένη μέτζο-σοπράνο φωνή και από το βαθύ, σκούρο χρώμα της. Αποχρώσεις του προσαρμόζονται αριστοτεχνικά σε διαφορετικές συναισθηματικές καταστάσεις, που κυμαίνονται από τον ηρωισμό ως την επώδυνη νοσταλγία. Είναι μια θαυμάσια φωνή, που ταιριάζει σε «ρόλους παντελονιού», όπως ο Ορλάντο (ο οποίος γράφτηκε για τη Lucia Lancetti), οι οποίοι απαιτούν την απαραίτητη ένταση για να αποδοθούν σελίδες όπως αυτές της "Nel profondo cieco mondo". Εδώ, όπως και σε πολλά σημεία, σε άλλα κομμάτια, η Παπαρίζου δείχνει μιαν ασφαλή τεχνική όσον αφορά στην υποστήριξη της αναπνοής και την εκφορά της φωνής, καθώς και καλή γνώση του ύφους της μουσικής, μοιράζοντας σωστά το απαιτούμενο βάρος και την απαιτούμενη ισχύ.


Στο Stabat Mater, ο μαλακός, στρογγυλός ήχος υποδηλώνει μια βαθιά θρησκευτικότητα, στην οποία όμως δεν παραλείπεται η θεατρικότητα που απαιτείται από την εκκλησιαστική μουσική του 17ου αιώνα. Επιπλέον, ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στην πολύ όμορφη άρια του Μπερτόνι, στην οποία η Παπαρίζου δείχνει μιαν άψογη γνώση της τέχνης του «φραζαρίσματος» και ένα πραγματικό ταλέντο στην απόδοση των χρωμάτων και του ηχοχρώματος που φέρνει στον νου τη σωστή ατμόσφαιρα. Το κάνει δε αυτό εντελώς ανεπιτήδευτα και με προφανή γνώση του στυλ, που υποστηρίζεται από μια εξαιρετική μουσικότητα η οποία έχει καλλιεργηθεί με εκλεπτυσμένη ακρίβεια.


Ιταλικό περιοδικό L'Opera, Σεπτέμβριος 2012




Η πρωταγωνίστρια του δίσκου είναι η Ελληνίδα μεσόφωνος Μαρίτα Παπαρίζου. Είναι βαθιά γνώστρια των στυλιστικών ιδιαιτεροτήτων του μπαρόκ, έχει μιαν όμορφη φωνή πλούσια σε χρώματα, κυριαρχεί στην κολορατούρα και έχει μια σαφή και ακριβή εκφορά. Ο δίσκος πρόκειται να αγαπηθεί από τους οπαδούς της παράδοσης αλλά δεν θα απογοητεύσει και τους οπαδούς του ιστορικισμού.

Mariano Acero Ruilópez (diverdi.com)



Η Μαρίτα Παπαρίζου [...] έχει ένα δίσκο για τον οποίο πρέπει να είναι περήφανη, κάτι που ισχύει άλλωστε τόσο για το ιταλικό σύνολο των Solisti Veneti όσο και για τον μαέστρο και ιδρυτή τους Claudio Scimone (ο οποίος ας μην ξεχνάμε ότι ήταν μαθητής του Δημήτρη Μητρόπουλου). Ήδη από τη δεκαετία του εξήντα αγόραζα τους δίσκους του με την Erato και πίστευα ότι αυτός ο 77χρονος θρύλος θα είχε αποθηκεύσει τη μπαγκέτα του προ πολλού, κάτι που όμως είναι εντελώς αναληθές. Πράγματι, κρίνοντας από αυτό το CD, διευθύνει με την ίδια ζωντάνια και το ίδιο πνεύμα που τον διακατείχε πριν από μισό αιώνα, τότε που ξεκίνησε η τακτική της ιστορικής αναπαραγωγής των έργων, την οποία ποτέ δεν ακολούθησε. Πώς τα πάει όμως η Παπαρίζου σ' αυτό; Ακούστε μια φορά το 13ο κομμάτι, που τιτλοφορείται "Gelido in ogni vena" και θα βιώσετε τη μιαν έκπληξη μετά την άλλη. Καταιγιστική κολορατούρα και απαλό λεγκάτο πάνε χέρι χέρι, αλλά πέρα από την τεχνική εδώ μιλάμε για μια δραματική ερμηνεία, όχι απλά στη μουσική αλλά καθ' ολοκληρία. Η ερμηνεία της που αποδίδεται με όλη τη δύναμη της ψυχής της, υποστηρίζεται από τους τεχνικά άψογους Solisti Veneti, υπό την καθοδήγηση του Claudio Scinone – τόση δύναμη και τόσο πάθος ώστε το αποτέλεσμα συνεπαίρνει τον ακροατή. Πρόκειται πέραν πάσης αμφιβολίας για επαγγελματικό ακροβατισμό και όχι για ευτελή φωνητική επίδειξη. Ο Βιβάλντι έκανε τη ζωή των τραγουδιστών του και ιδίως αυτή των μεσοφώνων δύσκολη, αλλά αυτό είναι που κάνει τη μουσική του τόσο έντονη στις αισθήσεις μας. Όσο καλά κι αν είναι τα μετρήματα ή οι τεχνικές αναπνοής, καμιά φορά δεν είναι αρκετά σ' αυτό το ρεπερτόριο. Η ηχογράφηση αποτελεί από μόνη της ένα πολύτιμο πετράδι.

AArt van der Wal, Ιούλιος 2012 (opusklassiek.nl)



[...] Σε ένα πρόγραμμα τρομακτικής δυσκολίας, η Μαρίτα Παπαρίζου προκαλεί κάποιες φορές την προκάτοχό της Marylin Horne με μια κάποια ομοιότητα ως προς τον χρωματισμό της φωνής. Το σκούρο χρώμα συνδυάζεται με ρέουσα κολορατούρα, η τεχνική της – συμπαγής και στέρεη – μας θυμίζει στην άρια "Nel profondo cieco mondo" την απόγονο της Marylin Horne και συνεχίστρια της, Ewa Podleś. Στην άρια επίσης, "Sorge l'irato nembo" αγγίζει τα όριά της, με την καταστροφική ενέργεια να τη συνεπαίρνει. Ο Scimone προσφέρει στην ντίβα του ένα "Stabat Mater" με ρομαντικές αποχρώσεις, με tempi μεγάλης δυσκολίας. Στιγμές μαγικές και απόλυτης ενατένισης τα Cujus animam gementem και Quis non posset...

[...] Η Μαρίτα Παπαρίζου λάμπει στο "Addio, o miei sospiri", που έχει πρωτοακουστεί στον "Tancredi" του Μπερτόνι και ανακυκλώθηκε στον "Orfeo" του Γκλουκ. Επικίνδυνοι βοκαλισμοί στο όριο των ανθρώπινων δυνατοτήτων, πάθος και ένας Scimone σεβάσμιος.

Roger Claude Travers (Diapason, τεύχος Σεπτεμβρίου 2012)














I Solisti Veneti & Claudio Scimone















See also

Μαρίτα Παπαρίζου – Αποκλειστική συνέντευξη (Marita Paparizou – Exclusive interview, in Greek)

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.